Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Chapter 40
[ ကျွန်တော် အရမ်းချမ်းတယ် ]
သူ့ခမည်းတော်၏နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ စုန့်လီချင်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူသည် ထရန်ကြိုးစားရင်း ကျွင်းချီယွီကို ဖမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျွင်းချီယွီက သူ၏လက်ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အဖေက… ဒီကိစ္စနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး ကျွင်းချီယွီ၊ အရှင့်သားက ကျွန်တော့်ကိုမုန်းတယ်၊ မကျေနပ်ဘူး… ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊ အရှင့်သား သူ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ”
ကျွင်းချီယွီက စုန့်လီချင်းကို လှောင်ပြောင်ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
“အစေခံတွေအပါအဝင် စုန့်အိမ်တော်က စုစုပေါင်း လူသုံးရာခုနစ်ဆယ့်သုံးယောက်ကို အပြစ်ရှိတယ်လို့ သတ်မှတ်ပြီး အကျဥ်းထောင်ချလိုက်ပြီ”
အဖေ့ရဲ့အိမ်တော်… ဘာလို့လဲ။ တစ်ညအတွင်းမှာ ဘာလို့ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ။
စုန့်လီချင်း မယုံနိုင်ပေ။ သူ၏အဖေသည် ဧကရာဇ်မင်းကြီးနှင့်အတူ ဘေးချင်းယှဉ် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည်။
ကျွင်းချီယွီ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုလုပ်နိုင်…
စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက စုန့်လီချင်းကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူ၏နှလုံးသားသည် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူ့တွင် ငိုရန် မျက်ရည်မကျန်တော့ပေ။ သူ့လည်ချောင်းထဲတွင် နင်နေသောအသံသည် ထွက်လာပြီး သူ၏အဆုံးမဲ့နာကျင်မှုကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။
“ကျွန်တော့်အဖေက… သစ္စာရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ၊ သူက ကျင်းတိုင်းပြည်အတွက် ထူးကဲတဲ့ စစ်မှုထမ်းဆောင်မှုတွေ ပြုလုပ်ခဲ့တယ်၊ သူနဲ့ ဧကရာဇ်မင်းကြီးက အတူတူ အသက်နဲ့ရင်းပြီး ဖြတ်သန်းခဲ့ကြတာ၊ ဒီလိုမဖြစ်သင့်ဘူး၊ သူ့ကို ဒီလိုမဆက်ဆံသင့်ဘူး!"
ကျွင်းချီယွီသည် သူ၏တောင်းပန်စကားကြောင့် စိတ်ပြောင်းခြင်းမရှိပေ။
“သူတို့အားလုံးက မင်းရဲ့ ကြံရာပါတွေပဲ၊ သူတို့က ကွပ်မျက်ခံရထိုက်တယ်”
စုန့်လီချင်း၏ နှလုံးခုန်သံရပ်သွားပြီး အမှောင်ထုက သူ့ကို ဝါးမျိုသွားကာ နားထဲတွင် တဝီဝီမြည်သံများ ပြည့်နှက်လာပြီး သူ၏ဦးခေါင်းထဲသို့ တူးဝင်လာသည်။
တစ်ခဏအတွင်းတွင် သူသည် ဘာမှမမြင်နိုင်၊ မကြားနိုင်တော့ဘဲ ပရမ်းပတာအခြေအနေတစ်ခုတွင် နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့၊ ပင်လယ်၏ချောက်နက်ထဲတွင် နစ်မြုပ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
အမှောင်ထုထဲတွင် စုန့်လီချင်းသည် ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေသော ကျွင်းချီယွီ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“မိသားစုတစ်စုလုံးကို ကွပ်မျက်ခြင်း”
မိသားစုတစ်စုလုံးကို ကွပ်မျက်ခြင်း။
စုန့်လီချင်း မိမိကိုယ်ကို မုန်းတီးသွားသည်။ သူ၏အဖေသည် သူ့ကို မွေးစားခဲ့ပြီးမှ သူ့ကြောင့် ကွပ်မျက်ခံရသည်အထိ ဆွဲချခံရသည်တဲ့လား။
သို့သော် သူ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူ မည်ကဲ့သို့ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ဤချောက်နက်ထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့သနည်း။
ဒါက သူ၏ကံကြမ္မာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ ခံထိုက်တာကြောင့်လား။
သူ တိတ်တဆိတ်ငိုနေသည်ကို မြင်သည့်အခါ ကျွင်းချီယွီသည် ဤဝေဒနာသည် အတုအယောင်မဟုတ်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။
“စုန့်ချင်းက မင်းရဲ့မွေးစားအဖေပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒါတောင် မင်း နာကျင်ခံစားရတာ ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဧကရာဇ်မင်းကြီးက ငါ့ရဲ့သွေးသားအရင်းအချာပဲ၊ သူ့အတွက် ငါ ဘာမဆိုလုပ်နိုင်တယ်”
စုန့်လီချင်းသည် ကျွင်းချီယွီ၏ ခြေသံများ မြေအောက်အကျဥ်းထောင်မှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ခဏ… ကျွင်းချီယွီ! ကျွန်တော် ဝန်ခံပါတယ်! ကျွန်တော် ဝန်ခံပါတယ်”
စုန့်လီချင်းသည် မြေကြီးကို လက်ဖြင့်ကုတ်ခြစ်ကာ ကျွင်းချီယွီဆီသို့ တွားသွားလိုက်သည်။
“အဆိပ်ခတ်ခဲ့တာ ကျွန်တော်ပါ… ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊ စုန့်မိသားစုနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊ တစ်ယောက်ယောက်ကို အပြစ်ပေးချင်ရင် ကျွန်တော့်ကိုသတ်ပါ… ကျွန်တော်က ကြိုးကိုင်သူပါ၊ ကျွန်တော်က သေထိုက်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အဖေကို ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်… ကျွန်တော် အရှင့်သားကို ဦးချတောင်းပန်ပါ့မယ်”
စုန့်လီချင်းသည် ဒူးပင်မထောက်နိုင်ဘဲ သူ၏ဦးခေါင်းကိုသာ မြှောက်ကာ မြေကြီးနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ဆောင့်၍ ဦးချနိုင်သည်။
“စုန့်ချင်းကို သုံးရက်အတွင်း ကွပ်မျက်မယ်၊ မင်းသူ့ကို ကယ်ချင်ရင် အဲမတိုင်ခင် ဧကရာဇ်မင်းကြီးအပေါ် ဘာအဆိပ်သုံးခဲ့လဲဆိုတာ ငါ့ကိုပြော”
ကျွင်းချီယွီသည် မှောင်မိုက်သည့် မြေအောက်ထောင်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သည်နှင့် သံသော့ခတ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
“ကျွင်းချီယွီ… ကျွင်းချီယွီ!!!”
စုန့်လီချင်း၏ ရှတတအော်ဟစ်သံများသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။
—
ကျွင်းချီယွီ ထိုက်ဟယ်ခန်းမသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အမတ်များသည် ပင်မခန်းမဆောင်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
“မင်းတို့အားလုံး နန်းတော်ထဲမှာ ဘာလို့စုနေကြတာလဲ”
ကျွင်းချီယွီက လူအုပ်ကြားမှ ဖြတ်လျှောက်ကာ နဂါးပလ္လင်သို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ထိုအချိန် အမတ်အိုတစ်ဦးက ဦးစွာစကားဆိုသည်။
“ကျွန်တော်မျိုးတို့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်လို့ပါ…”
“အင်း”
ကျွင်းချီယွီက အမတ်များကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ စိုးရိမ်နေပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးကို နတ်ဘုရားတွေက ကာကွယ်ပေးထားတယ်၊ သေချာပေါက် ဘေးကင်းမှာပါ၊ တစ်ခြားကိစ္စများ ရှိသေးလား”
အမတ်အိုက ဒူးထောက်ကာ
“အရှင်၊ အရှင်မင်းကြီး တိုက်ခိုက်ခံရမှုရဲ့ နောက်ကွယ်က တကယ့်တရားခံကို မဖော်ထုတ်ရသေးပါဘူး၊ အိမ်ရှေ့စံမိဖုရားက သက်သေမရှိဘဲ သံသယရှိသူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါတယ်၊ စစ်သူကြီးစုန့်က ဒီကိစ္စကြောင့် အပြစ်ရှိတယ်လို့ သတ်မှတ်ခံရပြီး အရှင်က သူ့ကို သုံးရက်အတွင်း ကွပ်မျက်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့ပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့က ဒါဟာ အရမ်းလောလွန်းတယ်၊ တရားမျှတမှုမရှိတာကို ဖြစ်စေနိုင်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး ပြန်လည်ကျန်းမာလာတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်သင့်တာ မဟုတ်လားဗျာ”
“အဓိကက အရှင်မင်းကြီး ဘေးကင်းဖို့ပဲ ”
ကျွင်းချီယွီ၏အသံသည် ခက်ထန်နေသည်။
“အရှင်မင်းကြီးက အန္တရာယ်ထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်၊ မင်းတို့က စုန့်မိသားစုအတွက် တောင်းဆိုပေးဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေကြတာပဲ၊ ဒါမှမဟုတ် အရှင်မင်းကြီးမရှိချိန်မှာ ငါက ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ မင်းတို့ထင်နေတာလား”
“ကျွန်တော်မျိုးတို့ မဝံ့ပါဘူး”
အမတ်ထက်ဝက်ခန့်က ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး မည်သူမျှ ဆက်လက်တောင်းဆိုခြင်း မပြုဝံ့တော့ပေ။
ကျွင်းချီယွီက ကျန်တစ်ဝက်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့ရော ဘယ်လိုလဲ၊ စုန့်လီချင်းအတွက် ဒီကိုလာကြတာလား”
“အခမ်းအနားရေးရာဝန်ကြီးဌာနရဲ့ လက်ထောက်ဝန်ကြီးပါ၊ လွန်ခဲ့တဲ့သုံးရက်က ကျွန်တော်မျိုး သဝဏ်လွှာတစ်စောင် တင်သွင်းခဲ့ပါတယ်၊ အဲ အရှင်မင်းကြီးက မစစ်ဆေးရသေးပါဘူး”
စုန့်လီချင်းနှင့် တစ်နှစ်တည်း စာမေးပွဲအောင်ခဲ့သော ထိပ်တန်းပညာရှင်က သူ၏ပေလွှာကို ကိုင်မြှောက်ကာ တင်ပြလိုက်သည်။
ကျွင်းချီယွီက “သဝဏ်လွှာက ဘာအကြောင်းလဲ”
“ဆောင်းဦးပွဲတော်အတွက် စီစဉ်မှုတွေနဲ့… ရန်ပုံငွေခွဲဝေမှုအကြောင်းပါ” ထိုပညာရှင်က ပြန်ဖြေသည်။
ကျွင်းချီယွီက စိတ်မရှည်စွာ ဆူပူလိုက်သည်။
“ဒီလိုအသေးအဖွဲကိစ္စတွေကို အခမ်းအနားရေးရာဝန်ကြီးဌာနက ကိုင်တွယ်နိုင်တာပဲ၊ ငါ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးဖို့ လိုအပ်လို့လား”
ထိုပညာရှင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်ဆုတ်သွားသည်။
အခြားဝန်ကြီးအများအပြားကလည်း ကြီးသည်မှ ငယ်သည်အထိ သဝဏ်လွှာများကို ဆက်တိုက်တင်ပြကြရာ ကျွင်းချီယွီကို မူးဝေပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသည်။
“တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ ခမည်းတော်ဧကရာဇ်ကိုယ်စား မင်းတို့ရဲ့သဝဏ်လွှာတွေကို ဒီည ငါစစ်ဆေးပေးမယ်၊ အခု မင်းတို့ပြန်နိုင်ပြီ”
အမတ်များသည် ထိုက်ဟယ်ခန်းမမှ ထွက်ခွာသွားကြပြီး အမတ်အိုအနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်ကာ အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်လိုက်ကြသည်။
“အရှင်၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ အဘိုးကြီးတွေ ပြောချင်တဲ့စကားက အရှင့်ကို စိတ်ချမ်းသာစေမှာ မဟုတ်ပေမဲ့ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း အိမ်တစ်အိမ်မှာ တစ်ရက်တောင် သူ့ရဲ့သခင်မရှိလို့မဖြစ်ပါဘူး၊ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံမှာလည်း သူ့ရဲ့အုပ်စိုးသူမရှိလို့မဖြစ်ဘူး၊ အရှင်မင်းကြီးရဲ့အသက်က မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေတယ်၊ နောက်ဆုံးမှာ အရှင်က ဒီတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရမှာပါပဲ၊ အင်အားသုံးတာတစ်ခုတည်းကို အားကိုးပြီး နိုင်ငံကို ဘယ်လိုအုပ်ချုပ်နိုင်မလဲ၊ အရှင်က သာယာမှုတွေမှာပဲ နစ်မွန်းနေဦးမယ်ဆိုရင် ကျင်းတိုင်းပြည်က ဧကရာဇ်ရွှမ်ရဲ့ သာယာဝပြောတဲ့ခေတ်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါတွေက ကျွန်တော်မျိုးတို့ အမတ်အိုတွေရဲ့ စေတနာစကားတွေပါပဲ”
ကျွင်းချီယွီ ခဏတာတွေဝေသွားသည်။ သူသည် ဧကရာဇ်ရွှမ် ပြိုလဲသွားမည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားခဲ့သောကြောင့် ဧကရာဇ်ရွှမ်၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် မဆင်မခြင် ပြုမူနိုင်ခဲ့သည်။
ဧကရာဇ်ရွှမ် ပြိုလဲသွားသည်နှင့် သူတစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဧကရာဇ်ရွှမ်က အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို သမိုင်းနှင့် စာပေကို အတင်းအကျပ် လေ့လာခိုင်းခဲ့သည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် နားလည်သွားသည်။
“ငါနားလည်ပါတယ်”
ကျွင်းချီယွီက ဒေါသမထွက်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူသည် သတိမေ့နေဆဲဖြစ်သည့် ဧကရာဇ်ရွှမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ သဝဏ်လွှာပုံကြီးများကို ကြည့်ကာ စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။
သူသည် စိတ်ငြိမ်အောင်ထားပြီး သဝဏ်လွှာများကို တစ်စောင်ချင်း စတင်စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏စိတ်သည် မငြိမ်သက်ဘဲ အဆက်မပြတ် အာရုံပျံ့လွင့်နေသည်၊ ဧကရာဇ်ရွှမ်၏ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်ခြင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ စုန့်လီချင်းအကြောင်း တွေးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ချီယွီ၊ အနာဂတ်မှာ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာတဲ့အခါ နိုင်ငံတော်ရဲ့ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်တတ်အောင် သင်ယူရမယ်၊ တခြားသူတွေကို အမြဲတမ်း လုပ်ခိုင်းလို့မရဘူး၊ အဲဒါက မိုက်မဲမှုပဲ”
“ချီယွီ၊ ပြည်သူတွေရဲ့ကိစ္စတွေက အကြီးအသေးမမရှိဘူး၊ မင်းအတွက် အသေးအဖွဲကိစ္စတွေလို့ ထင်ရပေမဲ့ ပြည်သူတွေအတွက်တော့ မိသားစုတစ်စုလုံးရဲ့ အသက်သေဆုံးမှုကိစ္စတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်”
“ချီယွီ၊ စိတ်မလောနဲ့၊ အရှင့်သားအတွက်တော့ ဒီသဝဏ်လွှာတွေက စာလုံးတွေသက်သက်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဒီလိုအသေးအဖွဲကိစ္စတွေကပဲ လောကကြီးကို ဖွဲ့စည်းထားတာ”
“ချီယွီ…”
ကျွင်းချီယွီ စာဖတ်လေလေ၊ ထိုစကားများကို ပိုတွေးမိလေဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏စိတ်ထဲမှ အသံများကိုပင် ကြားလာရကာ သူ့ကို အဆက်မပြတ် အကြံပေးနေသည်။
ကျွင်းချီယွီ၏ မှတ်ချက်များသည် ပို၍ပို၍ ပေါ့ဆလာပြီး သဝဏ်လွှာများကို မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို သူ မစဉ်းစားတတ်တော့ပေ။
“တောင်ပိုင်းမှာ ပြင်းထန်တဲ့မိုးခေါင်မှု၊ နိုင်ငံရဲ့စပါးကျီလို့သိကြတဲ့ ကျန်းနန်က ဒီနှစ်မှာ အခွန်ကို ထက်ဝက်လျှော့ချဖို့ လိုအပ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဌာနက နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်က အကျပ်အတည်းဖြစ်နေတယ်လို့ ဆိုတယ်၊ အခုမှ ဆောင်းဦးရာသီပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အသုံးစရိတ်က မနှစ်က စုစုပေါင်းအသုံးစရိတ်ကို ရောက်နေပြီ…”
ကျွင်းချီယွီသည် မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။
“လီချင်း၊ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ…”
သို့သော် သူ၏ဘေးတွင် ဗလာနတ္ထိသာ ရှိနေသည်။
ကျွင်းချီယွီ၏ လက်သည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ခဏတာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။
စုန့်လီချင်း ဒီမှာမရှိတော့ပေ။ သူ့ကို ကျွင်းချီယွီကိုယ်တိုင် မြေအောက်အကျဥ်းထောင်ထဲ ပစ်ချခဲ့သည်။
ကျွင်းချီယွီသည် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဒေါသတကြီး ဆွဲဖြဲကာ သူ၏စိတ်ပျက်မှုကို ဖြေဖျောက်ရန် မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
“စာဖတ်ဖူးတဲ့လူဆိုလို့ မင်းတစ်ယောက်တည်း ရှိတာမဟုတ်ဘူး၊ မင်းမရှိဘဲနဲ့ ငါက အိမ်ရှေ့စံကောင်းတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ဘူးလား!”
ကျွင်းချီယွီ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူ ဘာကိုဒေါသထွက်နေမှန်း မသိပေ။
သူသည် သဝဏ်လွှာများကို အာရုံစိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ၎င်းတို့သည် အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ တစ်ဝက်ခန့် စစ်ဆေးပြီးသည့်အချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ မိုးလင်းလာပြီး နေရောင်ခြည်က သူ၏မျက်လုံးများကို စူးရှစေသည်။ ဧကရာဇ်ရွှမ်ဘေးရှိ မိန်းမစိုးက ဝင်လာပြီး နောက်ထပ်သဝဏ်လွှာတစ်ပုံကို ယူလာသည်။
“ဘာလို့ ဒီလောက်များရတာလဲ”
ကျွင်းချီယွီက သူ၏နဖူးကို လက်ဝါးဖြင့်ထောက်ကာ “ဘယ်တော့မှ ပြီးမှာလဲ”ဟုမေးလိုက်သည်။
“အရှင်မင်းသား”
မိန်းမစိုးချုပ်က ကြင်နာစွာ အကြံပေးသည်။
“အရှင်မင်းသား မအိပ်ရသေးတာ သုံးရက်ရှိပါပြီ၊ ခဏလောက် အနားယူပါလား၊ အရှင့်ရဲ့ကျန်းမာရေး ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်လို့ပါ”
ကျွင်းချီယွီသည် မိန်းမစိုးချုပ်ကို ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် စကားမှားသွားသည်ဟု ထင်ပြီး ကြောက်လန့်တကြား ဒူးထောက်ကာ မိမိကိုယ်ကို ပါးရိုက်လိုက်သည်။
“စကားများမိပါတယ်”
“ငါ မင်းကို အပြစ်တင်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊”
ကျွင်းချီယွီက တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
“စုန့်လီချင်း… ငါဆိုလိုတာက သူ့လို ပညာတတ်တွေက ဒီလိုမျိုး နေ့ရောညပါ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ကြလား”
မိန်းမစိုးချုပ်သည် စိတ်အေးသွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“အလင်းရောင်ခိုးပြီး စာဖတ်တာ၊ ထုတ်တန်းမှာ ကိုယ်ကိုချိတ်ပြီး စာကျက်တာ၊ သူတို့က ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ရုံတင်မကဘဲ အခက်ဆုံးက သူတို့အောင်မြင်မလား မသိဘဲ တစ်သက်လုံး စာကျက်ရတာပါပဲ၊ ဘာလို့မေးတာလဲ အရှင်”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
ကျွင်းချီယွီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ဝန်ခံချင်စိတ်မရှိပေ။
“မင်း သွားနိုင်ပြီ”
နန်းတော်ခန်းမသည် ဗလာဖြစ်နေပြီး ကျွင်းချီယွီ၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသည်။ သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏နားထဲတွင် အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။
“ကျွင်းချီယွီ… အရှင့်သားကို ကျွန်တော် မချစ်တော့ဘူး!!”
ကျွင်းချီယွီ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏တွေဝေမှုမှ လွတ်မြောက်သွားကာ လက်သီးကိုဆုပ်လိုက်ရင်း ဝံပုလွေမွေးစုတ်တံတစ်ချောင်းကို ဖြောက်ခနဲ ကျိုးသွားအောင် ချေမွလိုက်သည်။
“မကျွတ်မလွတ်နိုင်တဲ့ သရဲလိုပဲ…”
—
မြေအောက်အကျဥ်းထောင်၏တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံခြုံထားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဝင်လာသည်။
“မြန်မြန်လုပ်၊ အရှင်မင်းသားက စုန့်လီချင်းကို ဘယ်သူမှ လာတွေ့ခွင့်မပြုဘူးလို့ အမိန့်ပေးထားတယ်၊ ခင်ဗျားမှာ ဧကရာဇ်မင်းကြီး ချီးမြှင့်ထားတဲ့ တံဆိပ်မရှိရင် ခင်ဗျားကို စွန့်စားပြီး ဝင်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”
ပေရှင်းရှုက သူ၏ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်ပြီး ထောင်မှူးချုပ်၏ လက်ထဲသို့ ရွှေတုံးတစ်တုံး ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ထောင်မှူးချုပ်က တိတ်တဆိတ် အိတ်ထဲထည့်လိုက်သည်။
“သူ နောက်ဆုံးအချုပ်ခန်းထဲမှာ ရှိတယ်”
ပေရှင်းရှု အချိန်မဖြုန်းဘဲ နောက်ဆုံးအချုပ်ခန်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်သည်။
သူသည် အလူးအလဲဖြစ်နေသော စုန့်လီချင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏အသက်ရှူသံ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
“လီချင်း…”
ပေရှင်းရှုသည် အသံကျယ်ကျယ်ပင် မပြောရဲ၊ မည်သည့်ဆူညံသံမဆို စုန့်လီချင်း၏ အသက်ကို ဆုံးရှုံးစေမည်ကို စိုးရိမ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူ အချုပ်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ စုန့်လီချင်းဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ့ကို ညင်သာစွာ ပွေ့ချီကာ ရင်ခွင်ထဲတွင် ထည့်ထားလိုက်သည်။
သူကြည့်လိုက်သည့် နေရာတိုင်းတွင် ဒဏ်ရာများသာ ရှိနေသည်။
ပေရှင်းရှုသည် ကျလာသောမျက်ရည်များကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူ ကာကွယ်ရန် အိပ်မက်မက်ခဲ့သောသူသည် ယခုအခါ သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် အလူးအလဲဖြစ်ကာ လဲလျောင်းနေသည်။
“လီချင်း…”
ပေရှင်းရှုသည် အခြားမည်သည့်စကားလုံးကိုမျှ ရှာမတွေ့ဘဲ သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် ရှိုက်သံများကိုသာ မြိုသိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။
“ဝူးဝူး…”
ပေရှင်းရှုက သူ့ကို ပို၍တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ချင်သော်လည်း မဝံ့ရဲပေ။ သူ၏ကိုယ်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးနိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ပခုံးများသည် အရိုးများကိုပင် ခံစားမိနိုင်လောက်အောင် ပိန်လှီနေသည်။
ပေရှင်းရှု ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ခဲ့စဉ်က ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ဖြစ်ခဲ့သော သူ့မျက်နှာသည် ယခုအခါ ချိုင့်ဝင်နေသည်။ သူ့ကို ဤသို့ပုံဖြင့်မြင်လျှင် မည်သူမျှ သူသည် လက်ရှိအိမ်ရှေ့စံမိဖုရားဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။
တစ်ချိန်က တောက်ပခဲ့သည့် မျက်နှာသည် ယခုအခါ သေမင်း၏ အရိပ်လွှမ်းသော ဖြူဖျော့မှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
“အာ့…”
စုန့်လီချင်းသည် အားနည်းသောကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားလာသည်။ သူသည် မျက်လုံးဖွင့်ရန်ပင် အင်အားမရှိဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကိုယ်ကိုကွေးလိုက်သည်။ မိမိကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“ငါဒီမှာရှိတယ်၊ လီချင်း မကြောက်နဲ့”
စုန့်လီချင်းသည် သူ၏အသံကို မှတ်မိသောကြောင့်လားပင်မသိ၊ သူ၏မျက်မှောင်များသည် တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားသည်။
“ရှင်းရှု… ကျွန်တော် အရမ်းချမ်းတယ်…”
စုန့်လီချင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
__________________________________________________________________________
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER