Ch 51

 အပိုင်း (၅၁)

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် သမားတော်ကျင်းသည် နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် လက်ဆောင်ပစ္စည်းတချို့နှင့် ကျန်းအိမ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ နတ်ဆေးသမားတော်ဝူက ထွက်သွားပြီဖြစ်သည့်အကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ စိတ်ပျက်မှုကြီးစွာနှင့် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေမိလေသည်။ သို့သော် မကြာလိုက်ပေ။ သူသည် တစ်ဖန် ဝမ်းသာသွားပြန်သည်။ နတ်ဆေးသမားတော်ဝူနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ရတာက သူ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ဆုလာဘ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီးသားပဲလေ။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အများကြီး မျှော်လင့်ထားလို့ရမှာလဲ။

သူသည် ပြန်ထွက်သွားတော့သည်။

နေ့ရက်များက ၁၂လပိုင်း ၂၅ရက်နေ့သို့ မြန်မြန်ကြီး ရောက်လာခဲ့သည်။ သည်နေ့ကစပြီး မိုင်းတွင်းသည် အားလပ်ရက် စတင်ပြီး ၁လပိုင်း ၁၇ရက်နေ့အထိ အလုပ်ပြန်ဆင်းရအုံးမည် မဟုတ်ပေ။

စည်ကားနေတတ်သည့် ဝူလင်မိုင်းတွင်းသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို တစပြင်လို ဖြစ်သွားတော့သည်။ သည်အခွင့်အရေးကို ယူပြီး ကျန်းယွင်ကျူးက ဆိုင်ကိုပိတ်လိုက်ကာ ဆိုင်ပြန်ဖွင့်မည့် ၁လပိုင်း ၁၇ရက်နေ့အထိ စောင့်လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

သည်အချိန်အတွင် သူမက လုမြို့သို့ သွားပြီး လမ်းဘေးဆိုင်လေးဖွင့်ဖို့ရန် ပြင်ဆင်စရာများအာလုံးကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး နှစ်သစ်ကူးပြီးလျှင် စလုပ်ရမည်။

ကျန်းမိသားစုသည် ရုတ်တရက်ကြီး အလုပ်အားသွားသည်ကို အနည်းငယ် နေသားမကျသလို ဖြစ်နေလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် နှစ်သစ်ကူးအတွက် ပြင်ဆင်ရန်နှင့် နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းများကို သွားရောက်ဝယ်ခြမ်းလိုက်ကြသည်။

ဒါသည သူတို့တွေ ဝူလင်မြို့တွင် နေထိုင်သည့် ပထမဆုံးနှစ်ဖြစ်လေသည်။ အိမ်၏လူနေမှုက ပေါများကြွယ်ဝလာသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ပြင်ဆင်မှုကောင်းများ လုပ်မည်ကိုတော့ ပြောရန်ပင် မလိုချေ။

အားလုံးက အဝတ်အစားသစ်တစ်စုံစီ ဝယ်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းယွင်ကျူးတွင်တော့ အမျိုးသမီးလျိုထံမှ အဝတ်အစားများ ရထားပြီးဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးချန်က သူမအတွက် ဆံထိုးတစ်စုံ ဝယ်ပေးလိုက်သည်။ ဆံထိုးများမှာ ငွေဆံထိုးများဖြစ်သော်လည်း လက်ရာမြောက်လှသည်။ ငွေဆံထိုးလေးတစ်ခုစီတွင် ပုလဲတစ်ခြမ်းကို ထည့်သွင်းထားလေသည်။ အလွန်မှ လှပလေသည်။

“ ဝတ်ကြည့်ပါအုံး၊ ကြည့်ရအောင်” အမျိုးသမီးချန်က တိုက်တွန်းလိုက်၏။

ကျန်းယွင်ကျူးကလည်း သည်ဆံထိုးလေးနှစ်ခုကို သဘောကျသဖြင့် သူမ၏ခေါင်းတွင် ပန်ကြည့်လိုက်သည်။

“လှတယ်”

“တကယ်လှလိုက်တာ”

ကျန်းမိသားစုထံမှ တညီတညွှတ်တည်း ချီးကျူးစကားကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ နက်မှောင်လှသည့် ဆံကေသာနှင့် ငွေဆံထိုး။ မိန်းမလှလေးနှင့် ပုလဲများ။ သူတို့သည် အချင်းချင်း ပြီးပြည့်စုံအောင် ထောက်ပံ့ပေးနေကြသည်။ သည်ထက် လိုက်ဖက်သည့်အရာမှာ မရှိနိုင်တော့ပေ။

ဆိုင်ထဲက စျေးဝယ်များနှင့် စာရေးများကပင် ကျန်းယွင်ကျူးကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြလေသည်။ တချို့လူများက သည်လိုဆံထိုးသေးသေးလေးများ ရှိသေးလျှင် သူတို့လည်း ဝယ်ချင်သည်ဟု မေးကြသည်။ တချို့က အားကျမှုအပြည့် ဖြစ်နေကြလေသည်။

ကျန်းမိသားစု ဆိုင်ထဲက ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ထွက်လာကြပြီး နောက်တစ်ဆိုင်သို့ သွားလိုက်ကြသည်။

ဝယ်ရင်း ဝယ်ရင်း ဝယ်ရင်းပင်။ ၁၂လပိုင်း ၂၈ရက်နေ့ရောက်မှ နောက်တစ်ဖန်နှင်းများ ထူထဲစွာ ကျလာချိန်မှ ကျန်းမိသားစုသည် အဝယ်ရပ်တော့သည်။

အမျိုးသမီးချန်က အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီး အလုပ်များနေသည်။ အမိုးများကို သန့်ရှင်းနေအောင် လှည်းကျင်းရမည်။ ပရိဘောဂများကိုလည်း အစွန်းထင်းမရှိအောင် သုတ်ရသည်။ တံခါးကိုပင် နှစ်သစ်ကူးနေ့တွင် အမြင်ဟောင်းကို ပြောင်းလဲဖို့ရာ နှစ်သစ်ကူးစာလုံးနီတစ်စုံကပ်ရန် သန့်ရှင်းနေအောင် တိုက်ချွတ်ထားလေသည်။

ကျန်းချိန်နှင့် အဘိုးချန်တို့က သည်အခွင့်အရေးတွင် အိမ်ရှိ ကျိုးပဲ့နေသည့် ပစ္စည်းများကို ပြန်ပြင်ကြသည်။ ခြေထောက်ကျိုးနေသည့် ကုလားထိုင်များ၊ ပဲ့နေသည့် အမှိုက်ကော်များ စသည်တို့ကို ပြန်ပြင်လိုက်ပြီး နောက်သုံးနှစ်လောက်သုံးနိုင်အောင် ပြင်ထားလိုက်သည်။

၂၈ရက်နောက်ပိုင်းသည် နှစ်သစ်ကူးဖြစ်လေသည်။ နှစ်သစ်ကူးနေ့တွင် မိသားစုတစ်ခုလုံးက အဝတ်အစားသစ်များ ဝတ်ထားကြပြီး နှစ်သစ်ကူးစာလုံးနီများကို ကပ်လိုက်ကြသည်။ မီးရှူးမီးပန်းများ ဖောက်လိုက်ကြပြီးနောက် နေ့ရက်များသည် တိုးတက်ကြီးပွားလာလိမ့်မည်။

ဓလေ့ထုံးတမ်းအစဥ်အလာအရ နေ့လယ်ခင်းတွင် အရသာရှိသည့် အစားအသောက်ကို စားပွဲအပြည့် ပြင်ဆင်ရသည်။ ကျန်းယွင်ကျူးက ချက်ပြုတ်ချင်သော်လည်း အမျိုးသမီးချန်က သူမကို တားထားလေသည်။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူမက ချက်ပြုတ်ပေးတဲ့သူလေ။ ဒီနေ့က နှစ်သစ်ကူးနေ့ဆိုတော့ သူမက အနားယူသင့်တာပေါ့။

အမျိုးသမီးချန်က သူမ၏ အချက်အပြုတ်လက်ရာက ကျန်းယွင်ကျူးလောက် မကောင်းဘူးဟု ခံစားမိသည်။ သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ မိသားစုဝင်တိုင်းက သူမချက်ပြုတ်ပေးသည်ကို စားသောက်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

အမှန်တွင်တော့ အမျိူးသမီးချန်၏ အချက်အပြုတ်လက်ရာက ရွာထဲတွင် အထက်တန်း အလယ်အလတ်အဆင့် ရှိသည်ဟု မှတ်ယူလိုက်ပေသည်။ အရသာအားလုံး မစုံသော်လည်း အိမ်ချက်အစားအသောက်က အရသာရှိလှသည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ အမေ့ကိုပဲ အလုပ်များစေမိတော့မယ်”

ကျန်းယွင်ကျူးက သူမ၏စေတနာကို လက်ခံလိုက်ပြီး နေ့လယ်စာအတွက် စောင့်နေလိုက်လေသည်။

အမျိုးသမီးခန်က စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာသွားလေသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့် သူမ၏လက်နှင့် ခြေထောက်များက ချက်ပြုတ်ချိန်တွင် လေလို ရွေ့လျားနေလေသည်။

အချိန်တိုအတွင်းတွင် စားပွဲအပြည့် အစားအသောက်များ အသင့်ဖြစ်သွားတော့သည်။ အလယ်တွင် နှစ်တိုင်း ပေါများကြွယ်ဝစေရန်အတွင် နီရဲနေအောင် ကင်ထားသည့် ငါးတစ်ပိုင်းရှိသည်။ သူ့ဘေးတွင် ကြက်သား၊ ဝက်လက်၊ အသားစဥ်းကော စသည်တို့ ပါရှိသည်။ အရင်ကဆိုလျှင် နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း သည်လိုဟင်းများထဲက တစ်ခုစားနိုင်လျှင်ပင် ကံကောင်းလေသည်။ သည်နှစ်တွင်တော့ သူတို့သည် အားလုံးကို စားသောက်နိုင်ခဲ့သည်။

အားလုံးက စားရင်း စကားပြောရင်း ရယ်မောနေကြလေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ညနေခင်း ရောက်လာတော့သည်။

မိသားစုတစ်ခုလုံးက ဖက်ထုပ်လုပ်ဖို့ ဝိုင်းထိုင်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းချိန်က ဖက်ထုပ်ရွက်လိပ်ပေးသည်။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဖက်ထုပ်ရွက်လုပ်တတ်သည့် သူ့စကေးက အလွန်မြင့်လေသည်။ သူက ဖက်ထုပ်ရွက်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်နှင့် ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ဖြစ်အောင် လိပ်ပေးလိုက်သည်။ သူ့တစ်ယောက်တည်း ဖက်ထုပ်ရွက် လုပ်တာနှင့်ပင် အားလုံးအတွက် ဖက်ထုပ်ထုပ်ဖို့ လုံလောက်လေသည်။

“နောက်ဆို ငါတို့တွေ အိမ်မှာ ဖက်ထုပ်လုပ်ရောင်းရင် လူငှားစရာမလိုတော့ဘူး” အဘိုးချန်က ရယ်စရာ ပြောလိုက်သည်။

သည်နေ့တွင် သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးသည် လုံးဝ ပျောက်မသွားချေ။ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်သစ်ကူးကဆိုလျှင် အမျိုးသမီးချန်နှင့် ကျန်းချိန်တို့က သူတို့နှင့် လာနေဖို့ ခေါ်သော်လည်း သခင်မကြီးကျန်းက ရွာနှင့် သိပ်မဝေးလှသည့်နေရာတွင် နေပြီး သူက အမျိုးသမီးချန်တို့မိသားစုနှင့် ရင်းနှီးနေလျှင် သူတို့က သေချာပေါက် အဆူဆဲခံရလိမ့်မည်။ အမျိုးသမီးချန်က အကျင့်သီလ မရှိဟု ဆိုသည်။ မိသားစုကိုပဲ ထောက်ပံ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ကျန်းချိန်က မိန်းမရပြီး သူ့အမေကိုပင် မေ့သွားပြီဟု ဆိုပြန်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်း အဘိုးချန်က အမျိုးသမီးချန် မနစ်နာရစေရန် အမျိုးသမီးချန်တို့ အိမ်သို့ မသွားဖြစ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် တစ်ယောက်တည်းနေသူ ဖြစ်လေရာ နှစ်သစ်ကူး ကျင်းပဖို့ရာ ဘာအကြောင်းရှိပါမည်နည်း။

အခုမှ မိသားစုဝင်တွေ ရှိနေမှ နှစ်သစ်ကူးဖြစ်တာပဲ။

အထူးသဖြင့် ဒီနှစ်ပေါ့။ သူ့မျက်လုံးတွေက ပြန်မြင်နိုင်ပြီ။ သူက တကယ့်ကို အိုမင်းနေပါပြီ။ နေ့ရက်တွေကလည်း ကောင်းပြီးရင်း ကောင်းနေပါရော။

ကျန်းယွင်ကျူးသည် ကျန်းချိန်၏ နည်းလမ်းက ကောင်းသည်ဟု ထင်မိပြီး သူမက မေးလိုက်လေသည်။

“အဖေ သီးသန့်လေ့ကျင့်ထားတာလားဟင်”

ကျန်းချိန်က ရင်ကော့လိုက်လေသည်။ ကျန်းယွင်ကျူးက တစ်ခုခုအတွက် သူ့ကို ချီးကျူးသည်မှာ ရှားပါးလေသည်။ အပြုံးတစ်ခု ပွင့်ဟလာပြီး သူက ပြန်ပြောလိုက်တော့သည်။

“ ဒါက လေ့ကျင့်စရာ လိုသေးလို့လား၊ မင်းအမေနဲ့ နှစ်ခါ သုံးခါလောက်ပဲ အပြင်ထွက်လိုက် လုပ်နိုင်သွားလိမ့်မယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား”

သူ့စကားကို သက်သေပြရန်အလို့ငှာ သူက အမျိုးသမီးချန်ကို မေးလိုက်လေသည်။

အမျိုးသမီးချန်က သူမ၏အပြုံးကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး

“ မလေ့ကျင့်နဲ့၊ တစ်ခါနှစ်ခါလောက်ပဲ လေ့လာကြည့်လိုက်”

တစ်မိသားစုလုံးက ချက်ချင်း  အော်ရယ်ကြတော့သည်။

ညနေခင်းတွင် သူတို့သည် ဖက်ထုပ်ကို သိုးသားနှင့် မုန်လာထုပ်တို့ကို အစာထည့်လိုက်သည်။ ဖက်ထုပ်ပေါင်းများကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပျော်ရွှင်မှုအရသာတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေတော့သည်။

သို့သော်ငြား သည်အချိန်တွင် မြို့တော်က ရှန်အိမ်တော်တွင်တော့ နောက်မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

တော်ဝင်ပညာရှင်ရှန်နှင့် မင်းသမီးတန့်ယန်းတို့သည် အပေါ်ဘက်တွင် ထိုင်နေသည်။ ရှန်ဖုန်းမင်က တော်ဝင်ပညာရှင်ရှန်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ မရေတွက်နိုင်သည့် အရသာစုံဟင်းအမယ်များကို စားပွဲပေါ်တွင် ခင်းကျင်းထားလေသည်။ သူတို့သုံးယောက်သည် ငြိမ်သက်စွာ စားသောက်နေကြလေသည်။ မည်သူကမှ စကားမပြောကြချေ။ နှစ်သစ်ကူး၏ အသက်ဝင်လှသည့် အငွေ့အသက် လုံးဝရှိမနေချေ။

မင်းသမီးတန့်ယန်းက ဖက်ထုပ်ကို နောက်တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပြီး အရသာမတွေ့နေချေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အခြွေအရံယွီကို အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

အမဲသားအနှစ်နည်းနည်း ယူလာပေးပါအုံး”

အခြွေအရံယွီက မဝံ့မရဲဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

“မင်းသမီး အမဲသားနှပ်က ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ကုန်သွားပြီလေ၊ မေ့သွားပြီလား”

ကုန်သွားပြီတဲ့လား။ အဲလိုဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ မင်းသမီးတန့်ယန်းသည် တောင့်တင်းသွားလေသည်။

ထို့နောက် သူမက ရှန်ဖုန်းမင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး

“ဖုန်းမင် အဲဒီဝက်အူချောင်းလုပ်ပေးတဲ့ စားဖိုမှူးက အမျိုးသမီးလား”

သူသည် ထိုကြွေအိုးများပေါ်က လက်ရေးကို တွေ့လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးလက်ရေးမှန်း သေချာသိလိုက်လေသည်။

ရှန်ဖုန်းမင်သည် လုမြို့သို့ နှစ်ကြိမ်သွားခဲ့ပြီး နှစ်ကြိမ်လုံး ထိုအမျိုးသမီးနှင့် တွေ့ခဲ့သည်... သူမအတွက် အတွေးလွန်စေရန် လုံလောက်ပေသည်။

“ အမျိုးသမီးပါ” ရှန်ဖုန်းမင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ဒါဆို သူ့ကို ဘာလို့ ခေါ်မပြန်လာခဲ့တာလဲ”

မင်းသမီးတန့်ယန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။

ဘေးကစကားကို နားထောင်ရင်း တော်ဝင်ပညာရှင်ရှန်က နားစွင့်ထားလိုက်သည်။ ရှန်ဖုန်းမင်သည် မကြာမီတွင် လက်ထပ်ပြီး ဝဖောင်းဖောင်း ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ကလေးလေးနှစ်ယောက်လောက် မွေးစေချင်လေသည်။ သို့မှသာ သူ့တွင်လည်း မြေးလေးများ ရှိလာနိုင်ပေမည်။

ရှန်ဖုန်းမင်က မင်းသမီးတန့်ယန်းကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

ထိုအခိုက်တွင် အပြင်ဘက်မှ ခပ်ရေးရေး အော်ငိုသံတစ်ခု ထွက်လာလေသည်။ နှစ်သစ်ကူးအတွင်းမှာကို ဒီလိုအသံမျိုးက ရှိသေးသလား။ ရှန်အိမ်တော်ရဲ့ အနောက်ဘက်ခြံအထိတောင် ရောက်လာတယ်။

“ဘယ်သူလဲ၊ သိပ်ကံဆိုးတာပဲ” မင်းသမီးတန့်ယန်းက ဒေါသထွက်ထွက်နှင့် ပြောလိုက်လေသည်။

အခြွေအရံယွီက စစ်ဆေးကြည့်ရန် မြန်မြန်ထွက်သွားလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် သားဖြစ်သူအတွက် ငိုယိုနေသည့် ဟွိုက်နန်ဝမ်ဖြစ်ကြောင်း စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ပြန်လာကာ လျှောက်တင်လေသည်။

နောက်ဆုံးတစ်ခါ ရှန်ဖုန်းမင် ပြန်လာချိန်က ဟွိုက်နန်ဝမ်သည် ချစ်လှစွာသောသားကို  ဆုံးရှုံးလိုက်ရလေသည်။ ဟုတ်ပါသည်။ သူသည် သည်ကိစ္စကို ကျော်မသွားနိုင်ပါ။ နောက်ဆုံး မင်းကြီးက ရှန်ဖုန်းမင်ကို အပြစ်မပေးဘဲ ကိစ္စများကို ပိတ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

ဟွိုက်နန်ဝမ်က သည်ကိစ္စကို အမှန်ပင် လက်မခံနိုင်ပေ။ သူသည် ရှန်ဖုန်းမင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြဿနာ ရှာခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံး ကြက်ကိုလည်းမရသလို ငါးစာကိုလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

နှစ်သစ်ကူးကာလတွင် တခြားမိသားစုများက ပြန်လည်ဆုံစည်းကြသည်။ သို့သော် သူ့သားကတော့ သွားနှင့်ရှာသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရှန်ဖုန်းမင်ကို နေထိုင်လို့ မရနိုင်အောင် သူ့သားကို ဂါရဝပြုရန် ရှန်အိမ်တံခါးကို ပြေးလာခဲ့ခြင်းပင်။

ထို့အပြင် ဒါသည် ဥပဒေနှင့်လည်း မဆန့်ကျင်ပေ။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ပြီးနောက် မင်းသမီးတန့်ယန်းသည် အမျက်ထွက်သွားတော့သည်။ သူ့သားသေတာ သူ့အမှားကြောင့်လေ။ သူသည် သူ့သားကို ဒီလို မဖျက်ဆီးခဲ့ရင် ရှန်ဖုန်းမင်ကရော သူ့ကို သတ်ပါ့မလား။

ပြီးတော့ သူက သူ့သားအတွက် ငိုနေတယ်။ သူ့သားသ-တ်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတွေနဲ့ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတဲ့ မိန်းကလေးတွေကရော ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ။ သူတို့တွေက သူ့အိမ်ကိုသွားပြီး ငိုပြရမှာလား။

“ သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်စမ်း” သူမက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

အခြွေအရံယွီက မဝံ့မရဲဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ ဒါက ဦးရီးတော်လေ”

သူတို့သည် အစေခံများဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် သူ့ကို မောင်းမထုတ်ရဲကြပေ။

မင်းသမီးတန့်ယန်းက ဟွိုက်နန်ဝမ်ကို ဦးရီးတော်ဟု ခေါ်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ထွက်သွားခဲ့လျှင်လည်း သည်လို ပြောလို့ရမည်မဟုတ်ပေ။

“သူ ငိုချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ငိုပါစေ” အရာရှိရှန်က ပြောလိုက်လေသည်။

မင်းသမီးတန့်ယန်းက သူ့စကားကို ချက်ချင်း စိတ်ပျက်သွားတော့သည်။

“ နှစ်သစ်ကူးအချိန်မှာ လူတွေက ကျွန်မတို့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာကို ရှင့် ခွင့်လွှတ်ထားတယ်၊ ရှင် ယောက်ျားမှ ဟုတ်သေးရဲ့လား”

တော်ဝင်ပညာရှင်ရှန်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်နှာတည်သွားတော့သည်။

နှစ်ယောက်သားက ရန်ဖြစ်တော့မည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်တွင် ရှန်ဖုန်းမင်က ထရပ်ကာ အပြင်ထွက်သွားတော့သည်။

မကြာမီတွင် အပြင်ဘက်က ငိုသံသည် ရပ်သွားတော့သည်။

သို့တိုင် ရှန်ဖုန်းမင်က စားသောက်ဖို့ ပြန်မလာတော့ပေ။ ထိုအစား သူက စာကြည့်ခန်းသို့ သွားလိုက်လေသည်။

ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေရင်း သူသည် အံဆွဲထဲက ဘရိုကိတ်သားဖုံးထာသည့် ဘူးလေးတစ်ခုကို ထုတ်ကာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အထဲတွင် အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းဆံထိုးတစ်ခုက တောက်ပနေလေသည်။

သူသည် အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းဆံထိုးလေးကို အချိန်တော်တော်ကြာအောင် ကြည့်နေမိသည်။

လရောင်တစ်ခုတည်း  အောက်မှာပင် တချို့မိသားစုက ပျော်ရွှင်နေရပြီး တချို့မိသားစုကတော့ ဝမ်းနည်းနေရသည်။

နောက်တစ်နေ့သည် နှစ်ကူးပထမနေ့ ဖြစ်လေသည်။ မနက်နိုးလာသည်နှင့်  ကျန်းချိန်နှင့် အမျိုးသမီးချန်တို့က ဦးဆောင်ပြီး အဘိုးချန်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

“ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်”

အဘိုးချန်က သွားများပေါ်သည်အထိ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းယွင်ကျူးနှင့် ကလေးများကို ဟုန်ပေါင်းပေးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက်တွင် ကျန်းယွင်ကျူးက ဦးဆောင်ပြီး ကျန်းချိန်နှင့် အမျိုးသမီးချန်ကို နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

ကျန်းချိန်နှင့် အမျိုးသမီးချန်တို့ကလည်း သူတို့တွက် ဟုန်ပေါင်း ပြင်ဆင်ပေးထားလေသည်။ ထိုအရာမှာ အရင်နှစ်များတွင် သူတို့ လုံးဝမလုပ်နိုင်သည့်အရာပင်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် ဟုန်ပေါင်းများကို ကန့်သတ်မထားဘဲ အငယ်ဆုံးလေး ကျန်းဝူအတွက်ပင် ပြင်ဆင်ပေးထားကြသည်။ ဟုန်ပေါင်းကို မပျောက်အောင် ကောင်းကောင်းသိမ်းထားဖို့သာ မှာလိုက်လေသည်။ ကျန်းဝူသည် ဟုန်ပေါင်းသုံးခုကို ကိုင်ကာ အပြုံးလေးနှင့် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်လေသည်။

လပြက္ခဒိန်နှစ်သစ်ကူး ပထမနေ့သည် နှစ်သစ်ကူးနှုတ်ဆက်စကားများ လှည့်ပြောကြသည့် နေ့ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် ကျန်းမိသားစုသည် အပြင်လူအိမ်ထောင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးချန်က မည်သူမှ သူတို့အိမ်သို့ လာမည်မဟုတ်ဟု ထင်မိလိုက်သည်။

တံခါးဖွင့်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက ကြွလာလေသည်။ သူမက သူ့ကို သိသည်။ ရှီဖုန်းတောင်ပေါ်က ကောင်းကင်နတ်သမီးဘုရားကျောင်းထိုင် ကိုယ်တော်နဲ့ တူပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ပါလိမ့်။

“ ကိုယ်တော် ဒကာမကြီးတို့ကို မုန့်နည်းနည်းပါးပါး လာပို့ပေးတာပါ၊ စေတနာလေးပါ၊ ကိုယ်တော် ဝင်မထိုင်တော့ပါဘူး”

ဘုန်းကြီးက ကျန်းယွင်ကျူး၏စေတနာကို အမြဲတမ်း အမှတ်ရနေလေသည်။ သူသည် သူမကို ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ရန် အခွင့်အရေးမရခဲ့ပေ။ နှစ်သစ်ကူးတွင်တော့ သူသည် ရောက်လာပြီး လာနှုတ်ဆက်မည်က လုပ်ရမည့်အလုပ်ပင်။

အမျိုးသမီးချန်က အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင်နှင့် မုန့်များကို လက်ခံလိုက်လေသည်။ သူတို့တွေကမှ ဘုရားကျောင်းကိုသွားပြီး အမွှေးတိုင်ပူဇော်သင့်တာမလား။ ဘာလို့များ ဘုန်းကြီးက သူတို့ကို မုန့်လာပို့ပေးတာပါလိမ့်။

ဘုန်းကြီးက ထွက်သွားနှင့်ပြီး ဖြစ်လေသည်။

ထိုအခါမှ အမျိုးသမီးချန်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဘုန်းကြီးနောက် လိုက်သွားချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အရိပ်အယောင်ပင် မမြင်ရတော့ချေ။

“ခယ်မလေး နှစ်သစ်ကူးမှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ” လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရယ်သံတစ်ခု ထွက်လေသည်။ အမျိုးသမီးချန်က လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ အာမခံဌာနခေါင်းဆောင်လီနှင့် လီယန်တို့ဖြစ်နေသည်။

“အဒေါ် နှစ်သစ်ကူးမှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ”

လီယန်သည် ချူချာသည့်လူငယ်လေးတစ်ယောက်နှင့် တူနေဆဲပင်။ သို့သော် သူ့မျက်လုံးများကတော့ တောက်ပနေသည်။ သူက အမျိုးသမီးချန်ကို နှစ်သစ်ကူးဆုမွန်တောင်းပေးလိုက်လေသည်။

“ဝင်လာထိုင်ပါအုံး”

အမျိုးသမီးချန်က အားရဝမ်းသာပြောလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ယောက်က နာရီဝက်လောက် နေလိုက်ကြပြီးမှ ပြန်သွားကြလေသည်။

ထိုအတောအတွင်းတွင် အမျိုးသမီးလျိုကလည်း လုယွမ့်နှင့် ရောက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် လောင်စစ်ဖန်းတို့ စုံတွဲနှင့် ရွှယ်ကျင်းတို့စုံတွဲက နှစ်သစ်ကူးနှုတ်ဆက်စကား လာပြောကြသည်။ သည်မနက်တွင် ကျန်းမိသားသည် အလွန်မှ စည်ကားနေလေသည်။ ကျန်းချိန်နှင့် အမျိုးသမီးချန်တို့၏ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးများသည် လုံးဝရပ်မသွားခဲ့ပေ။

နှစ်သစ်ကူးပထမနေ့တွင် သူတို့သည် ဖက်ထုပ်ကို စားကြသေးသည်။ နှစ်သစ်ကူး ဒုတိယနေ့တွင် အားလုံးက စောစောအနားယူလိုက်ကြသည်။ နှစ်သစ်ကူးတတိယနေ့တွင် အားလုံးက မိုးမသောက်ခင် ထပြီး ထုပ်ပိုးလိုက်ကြသည်။ သည်နေ့ သူတို့သည် လုမြို့သို့ သွားကြပေမည်။ သူတို့သည် မနက်ဖြန် နေ့လယ်လောက်ဆိုလျှင် လုမြို့သို့ ရောက်မည်ထင်သည်။ ပြင်ဆင်မှုတချို့ လုပ်လိုက်ပြီးနောက် နှစ်သစ်ကူး ၅ရက်မြောက်နေ့တွင် သူတို့သည် လမ်းဘေးဆိုင်လေးတစ်ခု ဖွင့်ကြမည်။

“ယွင်ကျူး တုတ်ထိုးကင်တွေအများကြီး လုပ်ထားတာ တကယ်ရော အဆင်ပြေပါ့မလားဟင်၊ ပြီးတော့ အမေတို့တွေ တကယ်ပဲ လုမြို့ကို သွားကြမှာလား”

စိုးရိမ်စိတ်နှင့် အမျိုးသမီးချန်က မေးလေသည်။ သူမက ကျန်းယွင်ကျူးကို အားပေးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခရီးထွက်ရမဲ့အချိန်ကျတော့ စိတ်မအေးမိသလိုပဲ။ သူမက လုမြို့ကို အရမ်းဝေးတဲ့နေရာလို့ အမြဲတမ်း တွေးထားတာလေ။ သူတို့လို အင်အားမရှိတဲ့ သာမန်ပြည်သူလေးတွေက အဲဒီနေရာကို အလျင်စလိုနဲ့ ရောက်သွားတာက တောသားမြို့တက်တွေလို့ ဖြစ်နေမှာပေါ့။ တခြားသူတွေရဲ့ အငြင်းမခံရရင်တောင် တော်ပါသေးရဲ့။  အသားတုတ်ထိုးတွေအများကြီး ရောင်းဖို့ဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

“ ယွင်ကျူးက အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်လို့ပြောရင် ဘယ်တုန်းက မပြေလို့လဲ”

အဘိုးချန်က အင်အားအပြည့်ဖြင့် ပြောလေသည်။ သူလည်း စိုးရိမ်မိသော်လည်း ထုတ်မပြလိုက်ချေ။

ကျန်းယွင်ကျူးက ဒီတစ်ခါ ငွေတွေအများကြီး ရင်းနှီးထားတာလေ။ တုတ်ထိုးကင်မီးဖို မပြောနဲ့ အသားတုတ်ထိုးဆိုတာ တောင်လိုပုံလို့ပဲ။ အဲဒါကို မြင်ရတော့ အဘိုးချန်လည်း စိတ်မအေးနိုင်လေဘူး။

ကျန်းယွင်ကျူးက ပြုံးလိုက်ပြီး

“ အချိန်တန်ရင် သိလာပါလိမ့်မယ်”

လှည်းကြီးနှစ်စီးသည် အသားတုတ်များ အပြည့်တင်ထားလေသည်။ ကျန်းယွင်ကျူးက ရွှီချင်ရှန့်၏ လှည်းနှင့် ကျန်းချိန်၏ လှည်းတို့ကို အတူတူငှားလိုက်သဖြင့် ဆန့်သွားတော့သည်။ သည်အသားတုတ်ထိုးများသည် ကျန်းယွင်ကျူး၏ စုဆောင်းထားသမျှ အားလုံးနီးပါးကို သုံးထားခြင်းပင်။ အမျိုးသမီးချန် စိတ်ပူမည်ဆိုလည်း ပူလောက်ပေသည်။

သည်အချိန်တွင်

“ဒီဖက်မှာ” လီစုန်းက အဝေးတစ်နေရာမှ လှမ်းအော်လိုက်၏။

လီစုန်းသည် အာမခံဌာနခေါင်းဆောင်လီ၏ တတိယသားဖြစ်သည်။ သူတို့အာမခံဌာနက လုမြို့သို့ မကြာခဏ သွားတတ်လေသည်။ ကျန်းယွင်ကျူးနှင့်အဖွဲ့က လုမြို့သို့သွားမည်ဟု ကြားသဖြင့် သူက သူတို့ကို သူနှင့် လိုက်ခဲ့ရန် ဖိတ်လိုက်ခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းယွင်ကျူးနှင့်အဖွဲ့က သူတို့လှည်းတန်းနှင့် လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။ နေထွက်လာပြီး သူတို့သည် လုမြို့သို့ ဦးတည်သွားလိုက်ကြတော့သည်။

...