အပိုင်း ၂၂၁ (Educated Youth 6)

နောက်ဆုံးတွင် ကုမင်ရှိူ့သည် ယန်ကျင်းဇီကို မနမ်းရဲခဲ့ပေ။

သူသည် ဤအရွယ်အထိ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် တစ်ခါမှ မနမ်းဖူးဘဲ အနမ်းလည်း မခံဖူးသေးချေ။ ယန်ကျင်းဇီက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် အလွန်သဘာဝကျကျ နမ်းနိုင်မှန်း သူ မသိပေ။

မြို့က လူတွေက အရမ်းစိတ်အားထက်သန်ကြတာလား?

ကုမင်ရှိူ့သည် အလွန်ပူသည်ဟု ခံစားရပြီး အိမ်အပြင်ဘက်တွင် လေအေးဖြင့် လေတိုက်ခံလိုက်သောအခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အပူများ ကျဆင်းသွားသည်။

သို့သော် သူ ယန်ကျင်းဇီကို ကြည့်လိုက်လျှင် သူ အနမ်းခံရသော နေရာများကို တွေးမိပြီး သူ ထပ်မံပူလာခဲ့သည်။

ယန်ကျင်းဇီသည် သူ ဝယ်ထားသော သစ်ခုတ်ဓားနှင့် မူလပိုင်ရှင်၏ ဓားငယ်တို့ဖြင့် ကုမင်ရှိူ့၏ အိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။

ကုယွီပေါင်နှင့် ကုယွီလန်တို့သည် ဝါးခုနစ်ချောင်း၊ ရှစ်ချောင်းတို့ကို သယ်ပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့ အိမ်ရောက်သော် ထိုနှစ်ဦးက နောက်ထပ်ဝါးနှစ်ချောင်းကို ထပ်သယ်လာလေသည်။

ကုယွီလန်သည် ယန်ကျင်းဇီကို မြင်မြင်ချင်း မျက်နှာချိုသွေးစွာ ပြုံးကာ ချီးကျူးမှုကို တောင်းသည် : “ ပညာတတ်လူငယ်ယန်၊ ငါ လူတစ်ယောက်ယောက်ဆီက လွှတစ်ခုကို ငှားပြီး ခုတ်ဖို့ အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေတဲ့ ဝါးကို ရွေးခဲ့တယ်။ သင့်တော်ရဲ့လားလို့ ကြည့်ကြည့်ပါဦး။ ”

“ မဆိုးပါဘူး။ ” ယန်ကျင်းဇီက ပြောသည်။ ဒီဝါးလုံးတွေက အရမ်းကြီးတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်။

“ မင်း ကြိုက်ရင် ကောင်းပါတယ်၊ ပညာတတ်လူငယ်ယန်! ” ကုယွီလန်တွင် ပစ္စည်းများကို ခိုးဝှက်တတ်သော ပြဿနာ ရှိသော်ငြား သူ(မ)သည် လူများကို ချော့မြှူရာ၌ အလွန်တော်သည်။ ထို့ကြောင့် ရွာသူရွာသားများက သူ(မ)ကို အရမ်းသဘောကျကြသည်။

သူ(မ)က အမြဲလိုလို အများသူငှာသိုလှောင်ရုံမှ အခွင့်ကောင်းယူလေ့ရှိကာ ရွာရှိ လူများက သူ(မ)ဟာ ကောင်းမွန်သော ဘဝဖြင့် နေထိုင်နိုင်သည်ဟု ထင်မြင်နေကြဆဲဖြစ်သည်။

“ ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့ အရင်သွားစားကြ၊ မင်းတို့ စားပြီးရင် ငါ့ကို ဝါးခွဲတာ ကူပေးဦး။ ” ယန်ကျင်းဇီက သူ့လက်ထဲရှိ ထင်းခုတ်ဓားကို ချပြီး ပြောလိုက်သည်။

သူ ဒီလိုကြမ်းတမ်းတဲ့ အလုပ်မျိုးကို လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ပြီးသွားမှ သူက ဝါးယက်မှာ။

ဤသို့စဉ်းစားရင်း ယန်ကျင်းဇီသည် ကုမိသားစု၏ ဝါးခြင်းတောင်းကို ယူပြီး သေချာလေ့လာသည်။

ဤကဲ့သို့သော အိမ်တိုင်းရှိ ဝါးခြင်းတောင်းနှင့် ဝါးသေတ္တာမျိုးသည် လုပ်ရအလွန်ခက်ခဲသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ရှန်းမူကျေးရွာမှ လူများက မလုပ်တတ်ကြချေ။ သို့သော် သူသည် ဂရုတစိုက် ကြည့်ခြင်းဖြင့် မည်သို့ပြုလုပ်ထားသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ သူ ပို၍ ကြိုးစားလိုက်လျှင် သူ လုပ်နိုင်လောက်သည်။

အမှန်မှာ ဤအရာဟာ သူက ဝါးထွက်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို ထုတ်လုပ်လျှင်တောင် ၎င်းမှ ချမ်းသာရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ သို့သော် ၎င်းကို အသုံးပြုပြီး ရွာသူရွာသားများနှင့် အစားအသောက် ဖလှယ်ရန်၊ မြို့မှ လူများနှင့် လက်မှတ်များ လဲလှယ်ရန်တော့ အမြဲဖြစ်နိုင်သည်။

ကုယွီပေါင် : “ … ” သူ ဒီနေ့ လယ်အလုပ် တစ်ရက်လုံး လုပ်ခဲ့တယ်။ အလုပ်ပြီးတော့ ပြောမနေနဲ့၊ အိမ်သာလည်း သွန်ပြီး ဝါးလည်း ခုတ်ခဲ့တယ်။ အခု သူက ညစာစားပြီးတော့ ဝါးခွဲရဦးတယ်။ ဒီကမ္ဘာမှာ ယန်ကျင်းဇီလို မုန်းတီးစရာကောင်းတဲ့ လူ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်တာလဲ!

ယန်ကျင်းဇီသည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး ဝါးခြင်းတောင်းကို ကိုင်ကာ ကုမင်ရှိူ့ကို ကြည့်လိုက်သည် : “ မင်းအခန်းက ဘယ်မှာလဲ? ”

ကုမင်ရှိူ့သည် ယန်ကျင်းဇီကို သူနှင့် ကုယွီ‌ပေါင် နေထိုင်သော အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။

ကုမိသားစု၏ အိမ်တွင် အခန်းလေးခန်း ရှိသည်။ တစ်ခန်းမှာ ဟင်းချက်စားဖို့ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခန်းမှာ ကုမင်ရှိူ့၏ မိခင်နှင့် ပထွေးတို့ နေထိုင်သော အခန်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ၎င်းအခန်းက လွတ်နေပြီး ကျန်နှစ်ခန်းတွင် ကုမင်ရှိူ့နှင့် သူ့မောင်နှမအငယ်လေးဦး နေကြသည်။ 

ကုမင်ရှိူ့၏ အခန်းထဲတွင် ခုတင်နှစ်လုံး ရှိသည်။ ခုတင်တစ်ခုသည် တကယ့်ခုတင် ဖြစ်ပြီး အလွန်လှပကာ နောက်တစ်ခုကိုတော့ သစ်သားဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ ပြုလုပ်ထားသည်။

“ မင်း ဒီခုတင်ပေါ်မှာ အိပ်တာလား? ” ယန်ကျင်းဇီက သစ်သားခုတင်ကို ညွှန်ပြပြီး မေးသည်။

“ ဟုတ်ကဲ့။ ” ကုမင်ရှိူ့ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူ့အိပ်ရာမှာ တကယ်ကို ရှုပ်ပွနေသည်။

ယန်ကျင်းဇီက ပြောသည် : “ မင်ရှိူ့၊ နောက်ကျရင် မင်းရဲ့အငယ်တွေကို ငါ ဆုံးမပေးမယ်။ မင်း ငါ့ဘက်မှာ ရပ်တည်ရမယ်၊ အဆင်ပြေတယ်မလား? ”

“ ကောင်းပြီ။ ” ကုမင်ရှိူ့ ခေါင်းညိတ်သည်။

ယန်ကျင်းဇီက ထပ်မေးသည် : “ မင်း စာသင်ဖူးလား? ”

“ တတိယတန်းအထိ စာသင်ဖူးတယ်။ ” ကုမင်ရှိူ့ အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။

ရွာတွင် စာမတတ်သူ တိုက်ဖျက်ရေးကို လုပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ့အသက်အရွယ် လူများသည် အခြေခံအားဖြင့် စာအုပ်အချို့ကို ဖတ်တတ်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ယေဘုယျအားဖြင့် စာသိပ်မဖတ်ကြဘဲ သူက စာအုပ်များစွာကို ဖတ်ရန်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

“ ဒီရက်ပိုင်းမှာ မင်းနဲ့ မင်းရဲ့အငယ်တွေက စကားလုံးတချို့ကို ငါ သင်တဲ့အတိုင်း အလွတ်ကျက်ကြရမယ်။ ” ယန်ကျင်းဇီက ပြောသည်။

အခြားသူများ မသိသော်လည်း မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်မှတဆင့် သူ သိထားသည် — နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်အတွင်း ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်ပြီး ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြန်လည်ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

သူကိုယ်တိုင်က ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို သွားဖြေရမည်ဖြစ်ကာ နောက်ထပ်အရာများကိုလည်း သင်ယူရမည်ပင် — ဤကမ္ဘာကြီးတွင် ကောလိပ်မတက်လျှင် ဘာကိုမှ မသင်ယူနိုင်ချေ။

ကုမင်ရှိူ့... ဖြစ်နိုင်လျှင် ယန်ကျင်းဇီသည် ကုမင်ရှိူ့လည်း တက္ကသိုလ်တက်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်သည်။

အချိန်က နည်းနည်းတော့ နည်းသော်ငြား ဤအချိန်တွင် ကျောင်းက သင်ပေးသည်မှာ မခက်ချေ။ ကုမင်ရှိူ့တွင် တက္ကသိုလ်တက်ရန် အခွင့်အရေး ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူက စာမေးပွဲမအောင်လျှင်တောင်မှ ပိုလေ့လာသင့်သည်။

ကုမင်ရှိူ့၏ ညီငယ်၊ ညီမငယ်များအတွက်မူ သူတို့ကိုပါ အတူတူ သင်ပေးရသည်မှာ မနစ်နာချေ။

အဆုံး၌မူ ကုမင်ရှိူ့က သူတို့ကို လက်မလွှတ်နိုင်ရှာပေ။

သူ့မှတ်ဥာဏ်ထဲတွင် ကုယွီပေါင်နှင့် ကုယွီလန်တို့ဟာ အမှားများ မည်မျှလုပ်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ ယခုအချိန်၌မူ သူတို့နှစ်ဦးက ကုမင်ရှိူ့ကို ဒုက္ခမပေးရသေးချေ။ ကုမင်ရှိူ့က သူတို့ကို မောင်နှမအငယ်များအဖြစ် ဆက်ဆံပြီး တန်ဖိုးထားဆဲပင်။

အနာဂတ်မှာ... သူတို့က အရမ်းတရားလွန်ခြင်းမျိုး တစ်ခုခုမလုပ်သရွေ့ ကုမင်ရှိူ့က သူတို့ကို အဆက်အသွယ်ဖြတ်မည်မဟုတ်ပေ။

သေချာသည်မှာ သူသည် ကုမင်ရှိူ့ကို သေသေချာချာ သင်ပေးမည်။ တခြားသူတွေကရော? သူသည် သူတို့ကို ကောင်းကောင်းဦးနှောက်ဆေးပြီး ကုမင်ရှိူ့ကို လေးစားတတ်အောင် သင်ပေးလိုက်မည်ပင်။

“ ကျွန်တော် စာဖတ်သင်မှာမဟုတ်ဘူး... ” ကုမင်ရှိူ့ ငြင်းချင်သည်။ သူသည် စာဖတ်သင်ချင်သည်။ မသိမတတ်ဘဲ နေထိုင်ခြင်းမှာ မကောင်းချေ။ သူ သိသလောက် သူ့အဖေအရင်းက ပညာအရမ်းတတ်သည်။

သို့သော် သူ့မှာ အားလပ်ချိန်မရှိပေ။ သူသည် နေ့ဘက်တွင် အလုပ်သွားရပြီး ညဘက်တွင် ငါးနှင့် ပုစွန်ဖမ်းကာ အိမ်ပြန်၍ သူ့အားလပ်ချိန်တွင် စားရသည်။

သူ ငါးမဖမ်းလျှင် သူ့တွင် စွမ်းအင်မရှိတော့ပေ။

ယန်ကျင်းဇီက ဆိုသည် : “ ကိုယ် မင်းကို ပွေ့ဖက်ပြီး မင်းကို စာဖတ်တတ်အောင် သင်ပေးချင်တယ်။ ”

ကုမင်ရှိူ့သည် ယန်ကျင်းဇီက ဘယ်လိုလုပ် ဤစကားမျိုး ပြောနိုင်မှန်း မသိတော့ပေ။ ဒါက အရမ်းရှက်စရာကောင်းလွန်းတယ်!

သို့ရာတွင် ဤစကားများ ကြားပြီးနောက် သူ တကယ် မငြင်းနိုင်တော့မှန်းကို လက်ခံလိုက်ရသည်။

ပညာတတ်လူငယ်ယန်ဟာ အထက်တန်းကျောင်းသား ဖြစ်ပြီး စာအုပ်များစွာ ဖတ်ဖူးသည်။ အကယ်၍ သူသာ စာလုံးများ အားလုံးကို မဖတ်နိုင်ပါက တစ်နေ့နေ့မှာ ယန်ကျင်းဇီက သူ့ကို မကြိုက်တော့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?

အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးက လက်ထပ်ပြီး ကလေးယူနိုင်သော်လည်း အမျိုးသားနှစ်ဦးက ဘာမှမလုပ်နိုင်ချေ။ ပညာတတ်လူငယ်ယန်က တစ်နေ့နေ့ သူ့ကို မလိုချင်ရင် သူ ဘာသွားလုပ်ရမလဲ?

ဤသို့ တွေးကြည့်ရင်း ကုမင်ရှိူ့သည် စာသင်သည်ကို လုံးဝ မငြင်းတော့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကုညီအစ်ကိုမောင်နှမများ အားလုံး ကန်စွန်းဥ စားနေကြသည်။

ကုယွီခန်းတွင် စားစရာထမင်း ရှိသည်။ တခြားအချိန်များတွင် ကုယွီပေါင်က မကျေမနပ် ဖြစ်သော်ငြား ယနေ့တွင်မူ သူ ဤကိစ္စအကြောင်း ပြောရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

ယန်ကျင်းဇီက သူ့အိမ်မှာ ရှိနေစဉ် သူသည် စားဖို့ပင် မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

ကုယွီရှန်းလည်း စိုးရိမ်နေသည် “ အစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ လာမစားသေးတာလဲ? ”

ကုယွီပေါင်နှင့် ကုယွီလန်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားကြသည်။ နေ့လယ်၌ သူ့အစ်ကို အရိုက်ခံရသည်ကို မြင်ထားသော ကုယွီပေါင်သည် ပို၍ပင် အပြစ်ရှိသလိုခံစားရသည်။

ကုယွီလန်သည် လူ့မျက်နှာကို ဖတ်တတ်ရာ သူ(မ)က ချက်ချင်း မေးခဲ့သည် “ ကုယွီပေါင်၊ နင် တစ်ခုခုသိထားလား? ”

ကုယွီပေါင်က ဖြေ၏ : “ ငါ ဘာသိနိုင်မှာလဲ? ”

“ နင် တစ်ခုခုတော့ သိရမယ်! ” ကုယွီလန်က ဆက်ပြောသည် : “ အစ်ကိုကြီးက ဒီနေ့လယ်တုန်းက တစ်ခုခုမှားနေတယ်။ အဲဒါ ယန်ကျင်းဇီကြောင့်လား? ”

ကုယွီပေါင်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောပြသည် : “ ဒီနေ့နေ့လယ်မှာ အစ်ကိုကြီးက ယန်ကျင်းဇီဆီက အရိုက်ခံရပြီး နောက်တော့ အစ်ကိုကြီးက ငိုခဲ့တယ်။ ”

“ ဘာ? ” ကုယွီလန် အံ့သြသွားသည်။

“ ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ? ဒီယန်ကျင်းဇီက အရမ်းမုန်းစရာကောင်းတယ်! ” ကုယွီပေါင်က ပြောခဲ့သည်။

ကုယွီလန်က ကုယွီပေါင်ကို မျက်စောင်းထိုးလေသည် : “ ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်သေးလို့လဲ? ကုယွီပေါင်၊ သူ့လက်ထဲမှာ နင့်ကို သတ်နိုင်တဲ့ အရာ ရှိတယ်! နင့်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် အစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ အရိုက်ခံရမှာလဲ? ”

“ ငါ ရေးတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ပြောတယ်လေ၊ ယန်ကျင်းဇီက ရေးထားတာ! ” ကုယွီပေါင်က ပြော၏။

“ နင် လိမ်နေပြန်ပြီ! ” ကုယွီလန်က ပြန်ပြောသည်။

နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်ကြပြန်သည်။

ငြင်းခုံနေကြစဉ် ယန်ကျင်းဇီက ရောက်လာသည် : “ မင်းတို့ စကားများဖို့ အချိန်ရှိတယ်။ မင်းတို့ ဗိုက်ပြည့်ပြီထင်တယ်… ကုယွီပေါင်၊ မင်း ချက်ချင်း ဝါးသွားခုတ်တော့။ ကုယွီလန်၊ မင်းအစ်ကိုရဲ့ အခန်းထဲက သစ်သားခုတင်ကို ကုယွီပေါင် အိပ်လို့ရအောင် လွတ်နေတဲ့ အခန်းထဲကို ရွှေ့လိုက်! ”

“ ငါ့အစ်ကိုက သစ်သားခုတင်ပေါ်မှာ အိပ်တယ်။ ” ကုယွီပေါင်က ထိတ်လန့်သွားသည် : “ ငါ့ခုတင်က တခြားခုတင်။ ”

ကုမိသားစု၏ အကောင်းဆုံးခုတင်မှာ သူ အိပ်သည့် ခုတင် ဖြစ်သည်။ ဤခုတင်မှာ ကုမင်ရှိူ့မိသားစုမှ သူတို့အမေ ယူလာသော ခန်းဝင်ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။

ကုယွီပေါင်သည် ဤခုတင်ကို ကြာရှည်စွာ သိမ်းပိုက်ထားခဲ့ပြီး နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူ့ဇနီးနှင့် လက်ထပ်ရန် သူတို့အိမ်ရှိ အခန်းလွတ်နှင့် ဤခုတင်ကို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

“ နောက်ခုတင်က အနာဂတ်မှာ ငါ အိပ်ဖို့ပဲ။ ” ယန်ကျင်းဇီက ပြောသည် : “ ငါ ဒီမှာ နေပြီး ဒီခုတင်မှာ အိပ်မယ်။ ”

“ ငါ့အစ်ကိုရော? သူ ဘယ်မှာအိပ်မလဲ? ”

“ ငါ့အိမ်က အိပ်ရာကို ရွှေ့ပြီး သူ့ကို အိပ်ခိုင်းမယ်။ သူက ငါနဲ့ တစ်ခန်းတည်း နေလိမ့်မယ်။ ငါ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ဂရုစိုက်စေချင်တယ်။ ” ယန်ကျင်းဇီက ပြောသည်။ ကုမင်ရှိူ့... ဒါပေါ့၊ သူနဲ့ အိပ်ရာထဲမှာ အိပ်ရမယ်!

“ ငါ့အစ်ကိုကို မင်းအတွက် အစေခံခိုင်းရအောင် မင်းက ဘယ်သူလဲ? ” ကုယွီပေါင် အလွန်ဒေါသထွက်သွားသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူက အစ်ကို့စကားကို သိပ်နားမထောင်တတ်ဘဲ သူ့အစ်ကိုကို အလေးအနက် မထားသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် အဆုံး၌မူ ယင်းကား သူ့အစ်ကို ဖြစ်ပြီး သူ့တွင် ခံစားချက်များ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အပြင်လူများက သူ့အစ်ကိုကို အနိုင်ကျင့်သောအခါ သူ ဒေါသဖြစ်သည်။

“ ငါ့လက်ထဲမှာ မင်းအားနည်းချက် ရှိတယ်။ ” ယန်ကျင်းဇီက ပြောသည်။

“ မင်းက အရှက်မဲ့တာပဲ! ” ကုယွီပေါင်က စိုးရိမ်သွားသည်။

ရလဒ်ကမူ သူ ကြိမ်းမောင်းပြီးနောက် သူ့ကို ယန်ကျင်းဇီက ကန်လိုက်တော့သည် : “ သွားအလုပ်လုပ်! ငါသာ တကယ် အရှက်မရှိဘူးဆိုရင် ငါ မင်းကို မနက်ဖြန် အကြောင်းကြားပစ်မယ်! ”

ကုယွီပေါင်သည် အတိုင်ခံရပြီးနောက် ဖြစ်လာမည့် သူ့ကံကြမ္မာကို တွေးမိသောအခါ တုန်လှုပ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မျက်ရည်များနှင့်သာ ဝါးခုတ်နိုင်တော့သည်။

ကုမိသားစုအိမ်တွင် မီးသီးတစ်လုံး ရှိပြီး အများအားဖြင့် အသုံးမပြုသော်လည်း ယနေ့တွင် အသုံးပြုလာခဲ့သည်။ ကုယွီပေါင်သည် အလင်းရောင်အောက်တွင် ဝါးကို ခုတ်ထစ်နေသည်။

သူ့ဘေးတွင် ယန်ကျင်းဇီက ဆက်တိုက် ဇီဇာကြောင်နေ၏ : “ အကွဲကြောင်းက အရမ်းပါးလွန်းတယ်။ ”

“ ဒါက အရမ်းထူတယ်၊ ပြန်လုပ်။ ”

“ ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်ရမလဲ မင်း သိလား၊ မသိဘူးလား? ”

…

ဝါးလုံးသည် ချောမွေ့သော်ငြား ကွဲပါက ဝါးစများ ရှိလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကုယွီပေါင်သည် မည်သို့အလုပ်လုပ်ရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ခဏကြာသော် သူ့လက်များ ဒဏ်ရာရသွားပြီး သူ ဒုက္ခရောက်သကဲ့သို့ ခဏတာ အလိုလိုခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျင်းဇီသည် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ဖတ်စာအုပ်ကို လှန်ကြည့်ကာ ပြောနေသည် : “ မင်း အသက်ကြီးနေပြီ။ မင်း အလုပ်တစ်ခုမှ မလုပ်ရသေးဘူး။ မင်းအစ်ကိုက မင်းကို အရမ်းအလိုလိုက်ထားတာပဲ။ ”

“ အခုချိန်ကစပြီး မင်း အလုပ်ကြိုးစားပြီး ငါ့အတွက် အမှတ်တွေ ရှာရမယ်။ ”

“ မင်းလိုမွေးချင်းအငယ်တွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ မင်းအစ်ကိုမှာ တာဝန်မရှိဘူး။ အနာဂတ်မှာ သူ ငွေရတဲ့အခါ သူက ငါ့ကိုလည်း ပေးလိမ့်မယ်။ ”

…

ကုယွီပေါင်သည် ယန်ကျင်းဇီ၏ စကားကို ကြားသောအခါတွင် သူ့မျက်လုံးများ မည်းမှောင်သွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး ဒေါသကြောင့် သေလုနီးပါးဖြစ်သွားရသည်။

သေချာတာပေါ့၊ ဒီလူက သူ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ သူတို့မိသားစုတစ်ခုလုံး သူ့ကို ခစားစေချင်နေတာ!

သူက တကယ်ကို မုန်းစရာကောင်းလွန်းတယ်!

သို့သော် သူ့အသက်က ယန်ကျင်းဇီ၏ လက်ထဲတွင် ရှိသည်ဟု တွေးမိသော်... ကုယွီပေါင်က ထပ်ပြီး ကြောက်သွားသည်။

ကုယွီလန်နှင့် ကုယွီရှန်းတို့သည် စကားအများကြီး မပြောရဲကြပေ။ တစ်ဦးက ခုတင်ကို ရွှေ့ပြီး ကျန်တစ်ဦးက သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကာ ကုယွီခန်းကို ပြုစုသည်။

‌

ကုမင်ရှိူ့အတွက်မူ...

ကုမင်ရှိူ့သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ရှက်ရွံ့နေပြီး ယန်ကျင်းဇီ၏ တောင်းဆိုချက်အရ သူတို့ စားသော မသေမျိုးရှစ်ပါးစားပွဲပေါ်၌ စာအုပ်များကို ကူးယူနေသည်။

သူသည် ယန်ကျင်းဇီ၏ စကားများကို နားထောင်နေပြီး အမှားအယွင်းရှိသည်ဟု သူ မထင်ပေ။

သူတို့မိသားစုက မခွဲရသေးပေ။ သူသာ ဇနီးသည်နှင့် လက်ထပ်လျှင် မိသားစု၏ ငွေကို သူ့ဇနီးဖြစ်သူအား ပေး၍ စီမံခန့်ခွဲခိုင်းသင့်သည်။

ယန်ကျင်းဇီက သူ့အပေါ် ရက်ရောပြီး သူ့ကို ဝက်သားထမင်း ပေးခဲ့သည်။ သေချာပေါက် ယန်ကျင်းဇီက သူ့မောင်နှမအငယ်များကို အငယ်ထားမည်မဟုတ်ချေ။ ယခု သူက စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းများ ချမှတ်နေခြင်း ဖြစ်လောက်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူက သူ့မိန်းမဘက်မှာ ရပ်တည်ရမည်ပင်။

သူ့ညီက တစ်ခုခုမှားခဲ့ပြီး သူ့ “မရီး” ကို မရိုမသေ ပြုမူခဲ့သည်။ သူ သင်ခန်းစာ သင်ယူသင့်သည်။

သူသည် မောင်နှမငယ်များကို မသင်ပေးတတ်သောကြောင့် သူသည် ယန်ကျင်းဇီ၏ စကားကိုသာ နားထောင်လိုက်မည်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျင်းဇီသည် ကုမင်ရှိူ့၏ အတွေးများကို မသိပေ။ သူသည် သင့်လျော်သော အထူရှိသည့် ဝါးခြမ်းကို ကောက်ယူထားသည်။ သူသည် ၎င်းကို သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး ညွှန်တံနှင့် တုတ်အဖြစ် သုံးနေသည်။ ကုယွီပေါင် ပျင်းသည်နှင့် သူက ကုယွီပေါင်၏ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်မည်ပင်။

ထိုမျှတင်မက သူသည် အချိန်ယူပြီး ကုမင်ရှိူ့ကိုလည်း စာကူးပြီးနောက် စာသားကို အလွတ်ကျက်စေခဲ့သည်။

ကုယွီပေါင်က အလယ်တန်းကျောင်း တက်ခဲ့သော်ငြား သူ့အဆင့်များက သိပ်မကောင်းဘဲ သူက စာကျက်ရသည်ကို မကြိုက်ပေ။

ထို့အပြင် စာသင်ရသည်နှင့် ယှဉ်လျှင် သူသည် လျှောက်ပတ်ပြေးရသည်ကို ပိုသဘောကျသည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် စာဖတ်ခြင်းဟာ ပင်ပန်းစရာဟု သူ ထင်၏။

ယခုတော့ ယန်ကျင်းဇီက ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ စာအုပ်မဖတ်ထားသော အစ်ကိုဖြစ်သူကို အတင်းအကြပ် စာကျက်ခိုင်းနေသည်... ကုယွီပေါင်သည် သူ့အစ်ကိုကြီးအား စတင်၍ ထပ်မံသနားမိပြန်သည်။

ထိုသို့တွေးနေစဉ် ယန်ကျင်းဇီ ပြောသည်ကို သူ ကြားလိုက်ရသည် : “ ကုမင်ရှိူ့၊ မင်း ဒီနေ့ ဒီကဗျာကို အလွတ်ရွတ်ရမယ်။ မင်း မရွတ်နိုင်ရင် နောက်ညနေကို စောင့်… ဟဲ!”

ညကျရင် သူ ကုမင်ရှိူ့ကို ကျောပိုးမယ်!

အမှန်တကယ်တော့ ယန်ကျင်းဇီသည် ယခင်က ဤစကားကို သီးသန့်ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် ကုမင်ရှိူ့သည် ရှက်ရွံ့ကာ

ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

သို့သော် ကုယွီပေါင်က နောက်တစ်ကြိမ် ဒေါသဖြစ်သွားခဲ့သည် — ယန်ကျင်းဇီက သူ့အစ်ကိုကို ဘာလုပ်ချင်တာလဲ?!

____