Ch 45

အခန်း (၄၅)(က)

ဓားနတ်သမီးအဖွဲ့ထဲတွင် ဖြစ်သည်။

ရှန်းရွှမ်သည် အဖွဲ့ထဲဝင်လာပြီးနောက် ကျန့်ချင်က ဒါရိုက်တာကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သော်ငြား သူက ရိုက်ကူးရာ၌ အလွန်စည်းကမ်းတင်းကြပ်ပြီး လွန်လွန်ကြူးကြူး ဝေဖန်ပြောဆိုတတ်ကြောင်း သူမ တွေ့လိုက်ရ၏။

ရိုက်ကူးမှု မကောင်းသည်နှင့် သူက သရုပ်ဆောင်မင်းသား၊ မင်းသမီးများကို အော်တတ်ပြီး သူ၏ စိတ်နေသဘောထားကလည်း ဆိုးရွားလှ၏။ ဤအဖွဲ့ထဲရှိလူတိုင်းက ကြိမ်းမောင်းပြောဆိုခံရသည်။

ရှန်းရွှမ်ကိုယ်တိုင်လည်း နေ့တိုင်း ပြောဆိုဆူပူခံနေရ၏။ သူမ အကြိမ်မည်မျှ ဆူပူခံနေရမှန်း မရေတွက်နိုင်တော့ချေ။

ကျန့်ချင်က စိတ်ပူပန်သွားပြီးသည်နှင့် သူက ပြောလိုက်၏။

“လူတချို့က နောက်ခံရှိတာကြောင့် အလုပ်ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်စရာမလိုဘူးလို့ ထင်နေတယ်၊ ငါ့အဖွဲ့ထဲမှာ သရုပ်ဆောင်မကောင်းရင်တော့ ထွက်သွားလိုက်တော့ “

ရှန်းရွှမ်သည် တောင်းပန်နေစဉ် သူမ၏ ပြုံးနေသောမျက်နှာကို ထိန်းထားသော်ငြား အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူမမျက်နှာက ရှုံ့မဲ့သွားတော့သည်။ သူမသည် ကျန့်ချင်ကို အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုထိ သည်းခံနေခဲ့တာဖြစ်၏။ နောက်ကျ သူမနာမည်ကြီးလာ‌ပြီးနောက် ကျန့်ချင်မည်သူဆိုတာ ဂရုစိုက်တော့မည်နည်း။

သူမ နံနက်စောစောထချိန်တွင် ရှန်းထင်ရွှမ်းသည် သစ်သီးများ ဆက်ခူး‌တော့သည်။ မနက်စောစောတွင် ဆိုင်ထဲရှိသစ်သီးများအားလုံး ရောင်းထွက်သွားပြီဖြစ်သည်။

သစ်သီးများ ထုပ်ပိုးမှုက နှစ်နာရီတွင် ပြီးစီးသွားသည်။ ရှောင်ဖုန်းက ခုနစ်နာရီ၌ ထပြီး မြင့်တက်လာသည့် အော်ဒါအသစ်များကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူက ချက်ချင်းထပြီး မျက်နှာကို ရေအေးဖြင့် သစ်လိုက်တော့၏။

ရှောင်ဖုန်း၏ မိခင်ကလည်း နိုးနေပြီဖြစ်ကာ မနက်စာလုပ်ပေးလိုက်သည်။

“ဒီနေ့အမှာစာတွေ များလား“

မနေ့တုန်းက လူတစ်ဒါဇင်ခန့် တစ်နေကုန် ထုတ်ပိုးခဲ့ပြီး ရှောင်ဖုန်း၏ မိခင်က ယနေ့သိပ်မများလောက်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ရှောင်ဖုန်းက ပြောလိုက်၏။ “မနေ့က ထက် မလျော့ဘူး “

ရှောင်ဖုန်း၏မိခင်က ထိုစကားကို ကြားသည့်အချိန်၌ သူမက ပဲနို့တစ်ငုံသောက်လိုက်၏။

“ဒါဆို အမေ စလိုက်တော့မယ် “

“မနေ့တုန်းက ထုပ်ပိုးတာကို ကူညီပေးတဲ့ ရွာသားတွေကလည်း ဒီနေ့ထပ်လာမေးတာ” ရှောင်ဖုန်းက လူနည်းနည်းပဲ ထားရစ်ခဲ့၏။ ‌ရှောင်ဖုန်းသည် လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ရှိသည့် လူအချို့ကိုသာ ခေါ်ထားခဲ့သည်။ သူက အလုပ်လုပ်မည့်အစား အတင်းပြောတာမျိုး မလိုချင်ပေ။

ကျန်သည့်ရွာသားများသည် ရှောင်ဖုန်းအလုပ်သမားခေါ်ကြောင်း ကြားသည့်အခါ သူတို့က လာရောက်ကူညီကြသည်။

ရှောင်ဖုန်းသည် စစ်ဆေးသည့်အနေဖြင့် တစ်ခုထုပ်ပိုးခိုင်းခဲ့ပြီးနောက် ကောင်းကောင်း လုပ်သည့်သူများကို နေရစ်ခိုင်းသည်။

ရှန်းထင်ရွှမ်းသည် စူပါမောသို့ သစ်သီးနှစ်သုတ်ပို့ဆောင်ခဲ့၏။ ပြီးနောက် ရတနာဆိုင်ကနေ ပို့ရန် လိုအပ်သည့် သစ်သီးများကို စတင်ခူးယူတော့သည်။ အစက ရှောင်ဖုန်းသည် ရှန်းထင်ရွှမ်း၌ အချိန်လုံလုံလောက်လောက် မရှိမှာကို စိုးရိမ်ခဲ့၏။ သို့သော် ရှန်းထင်ရွှမ်းက သစ်သီးခူးတာ အလွန်လျင်မြန်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

လူဆယ့်နှစ်ယောက်က သစ်သီးများထုပ်ပိုးတာ မပြီးသေးသော်ငြား ရှန်းထင်ရွှမ်း၏ ဒုတိယမြောက်ကားက ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။

ရှန်းထင်ရွှမ်း၏ သစ်သီးများက လျင်မြန်စွာ ရောင်းထွက်ပြီး မှတ်ချက်ကောင်းများစွာ ရရှိသည်။ အစားအသောက်ရေးကြသည့် ဘလော့ဂါများစွာကလည်း Weibo ပေါ်တွင် သစ်သီးသုံးသပ်ချက်များကို တင်၏။

အစားအသောက်နှစ်ခြိုက်သော ထျန်းထျန်းသည် ဝေဖန်တာကို သဘောကျသည့် အစားအသောက် ဘလော့ဂါတစ်ယောက်ဖြစ်၏။ သူ‌ထောက်ခံချက်မရှိသည့် စျေးကွက်ထဲတွင် အရသာမရှိသည့် စားစရာ မရှိသလောက်ပင်ဖြစ်သည်။ လူအချို့က သူ့၌ ရွှေလျှာရှိသည်ဟု ဆိုခဲ့ကြ၏။ သူက အရာအားလုံးကို ပြစ်ချက်အနည်းငယ်ဖြင့် မြည်းစမ်းခဲ့တာဖြစ်၏။ သူသည် သစ်သီးများအတွက်လည်း ပြန်လည်ဆန်းစစ်မှုတစ်ခု ပြုခဲ့သည်။

[အစားအသောက်နှစ်ခြိုက်သော ထျန်းထျန်း ဒီနေ့အကဲဖြတ်မှုက သစ်သီးပါပဲ။ ဗီဒီယိုကို တိုက်ရိုက်ကြည့်လိုက်ရအောင်။]

ယခုအခေါက်တွင် ပုံမှန်အတိုင်းပင် အကဲဖြတ်မှုကို ဗီဒီယိုကနေ တင်လိုက်၏။

ဗီဒီယိုပြသနေစဉ် အသက်သုံးဆယ် အရွယ်ရှိ လူတစ်ယောက်က ဖန်သားပြင်‌ရှေ့၌ ရှိနေ၏။ သူက သာမန်ပုံပေါ်၏။ သို့သော်ငြား ထိုလူသည် မ‌‌ရေမတွက်နိုင်သည့် အစားအသောက်ချက်ပြုတ်သူများကို ကြောက်လန့်စေခဲ့သူဖြစ်သည်။

“လတ်တလောမှာ လူတော်တော်များများက ဒီသစ်သီးကို စမ်းသပ်ခိုင်းကြတယ် “ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဖန်သားပြင်၌ အင်တာနက်အသုံးပြုသူများထံမှ သီးသန့်စာများ၊ မန်းရှင်းခေါ်မှုများ ရှိနေသည်။

ခြွင်းချက်မရှိဘဲ သူက ရှင်းယွမ်ရှန်၏ သစ်သီးများကို အကဲဖြတ်ရန် ‌တောင်းဆိုခံရသည်။

“ဒါက သစ်သီးလေးပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပရိသတ်တွေက တောင်းဆိုတော့ ကျုပ်လည်း တွန့်တွန့်ဆုတ်ဆုတ်နဲ့ပဲ အကဲဖြတ်ပေးရမှာပေါ့၊ ကျုပ်စစ်ဆေးခဲ့ပြီးပြီ၊ ရှင်းယွမ်ရှန်ရဲ့သစ်သီးတွေက စူပါမောနဲ့ အွန်လိုင်းမှာပဲ ဝယ်လို့ရတာ၊ ဒါပေမဲ့ “

ဗီဒီယိုက ဤနေရာတွင် ရှိနေပြီး ရုပ်ပုံတစ်ပုံပေါ်လာလေ၏။ ယင်းက ရှန်းထင်ရွှမ်း၏ သစ်သီးများပြည့်နေသော ရတနာဆိုင်ဓာတ်ပုံပဲ ဖြစ်သည်။

“အွန်လိုင်းပေါ်မှာ ဒီသစ်သီးတွေက အချိန်အတော်ကြာ မရောင်းဘဲရှိနေခဲ့တာ၊ အင်တာနက်အသုံးပြုသူတွေ ပြောပုံအရ သစ်သီးတွေ စားချင်တယ်ဆိုရင် ရှင်းယွမ်ရှန်မှာလည်း သွားဝယ်လို့ရတယ်၊ ကျုပ်က အစားအသောက်ဘလော့ဂါတစ်ယောက်လေ၊ ပရိသတ် ငါးသန်းကျော်ရှိတဲ့ အစားအသောက်ဘလော့ဂါတစ်ယောက်၊ ကျုပ်အကဲဖြတ်ဖို့လိုအပ်တဲ့ စားစရာအများစုက လူတွေက သူတို့ဘာသာသူတို့ အရင်ဆုံးပို့ကြတာလေ၊ ကျုပ်ဘာသာကျုပ် ဝယ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ဟာက ဒီဟာ ပထမဆုံးပဲ “

စားစရာကို နှစ်ခြိုက်သော ထျန်းရှန်သည် ဒေါသထွက်နေသည့် အမူအရာရှိနေ၏။ ပြီးနောက် သူက ပြော၏။ “ကောင်းပြီ၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ထပ်မပြောတော့ဘူး၊ လိုရင်းပြောရရင် သွားဝယ်ဖို့အတွက် ရှင်းယွမ်ရှန်ကို သွားမဲ့အချိန်မှာပဲ ဆိုင်ပေါ်မှာ ပစ္စည်းတွေ ပြန်ရောက်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်၊ ဒါကြောင့် ကီဝီသီးတစ်လုံးမြန်မြန်မှာလိုက်တယ်လေ၊ ဘာကြောင့် ပိုမဝယ်တာလဲလို့မမေးနဲ့နော်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ဝယ်ယူမှုကို ကန့်သတ်ထားလို့ပဲ “

ထိုသို့ပြောပြီး အစားအသောက်နှစ်ခြိုက်သော ထျန်းထျန်းသည် စိတ်လေနေသည့်ပုံဖြင့် ဆွံ့အနေသော အမူအရာမျိုး လုပ်ပြလိုက်၏။ “ကျုပ်မနေ့တုန်းက ဝယ်ထားတဲ့ သစ်သီးက ရောက်လာပြီ၊ အတူတူ ဖြေကြည့်လိုက်ရအောင် “

ထျန်းထျန်းသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း စားပွဲအောက်ကနေ ပစ္စည်းပို့ဆောင်မှုကို ယူ၏။ “ဒီသေတ္တာက အတော်လေးကောင်းတာပဲ၊ ထိခိုက်မှုမရှိဘူး “ သူက ဘူး၏အပြင်လွှာကို ဓားဖြင့် ခွဲဖွင့်လိုက်သည်။

ပလတ်စတစ်ဖြင့် ထုပ်ထားသော ကီဝီသီးတစ်လုံံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ “ဒါကို စက္ကူနဲ့ထုပ်ထားတယ်၊ အတော်ကောင်းတာပဲ “

အတွင်း၌ သစ်သီးများများစားစားမရှိပေ။ ကီဝီသီး နှစ်ရာဂရမ်သာရှိ၏။ ထျန်းထျန်းက ကီဝီသီးကို ထုတ်ယူလိုက်သည့်အချိန်တွင် ကင်မရာရှေ့တွင် မင်သက်သွားတာ သိသာ၏။

“ဒီရောင်းတဲ့သူက အသိစိတ်ရှိတာပဲ၊ ကျုပ်ရွေးချယ်ထားတဲ့ကီဝီသီးက ကြီးလည်းကြီးပြီး အနာအဆာ မရှိဘူး၊ အရသာဘယ်လိုလဲတော့ မသိဘူး “

အစားအသောက်နှစ်ခြိုက်သော ထျန်းထျန်းသည် ကီဝီသီးတစ်လုံးကို ကင်မရာရှေ့၌ ချထားလိုက်၏။ “ကြည့်ဦး၊ ဒီဟာက ကြီးလည်းကြီးတယ်၊ အနံ့ကလည်း အတော်လေး ကောင်းတယ် “

ထျန်းထျန်းက ကီဝီသီးကို အခွံခွာလိုက်၏။ “ကောင်းပြီး၊ အသားက ကြည့်ကောင်းတဲ့ပုံပဲ ကြည်လင်နေတာပဲ၊ ကီဝီသီးအနံ့ကလည်း သိပ်ကောင်းတယ်၊ ကျုပ်ဘာမှမစားရသေးဘူးဆိုတော့ အရင်ဆုံးမြည်းစမ်းကြည့်ဦးမယ် “

ထျန်းထျန်းက ကီဝီသီးကို ကိုက်ပြီးနောက် ထအော်လိုက်၏။ “ဝိုး ဝိုး ဒီသစ်သီးသိပ်အရသာရှိတာပဲ၊ ချိုတယ်၊ နူးညံ့တယ်၊ ခံတွင်းထဲမှာ အရည်ပျော်သွားပြီး အရည်ရွှမ်းတယ် “

တစ်ကိုက်ပြီးတစ်ကိုက် ထပ်စားလိုက်ရာ အစားအသောက်နှစ်ခြိုက်သည့် ထျန်းထျန်းသည် ကျန်ရှိသည့် ကီဝီသီးများကို စားလိုက်၏။ “လခွမ်း မရှိတော့ဘူးလား “

သူက စိတ်မကျေနပ်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဒီကီဝီက တကယ် အရသာရှိတယ်၊ အားနည်းချက်ကို ပြောရမယ်ဆိုရင် ဝယ်ယူမှုကို ဘာ့ကြောင့် ကန့်သတ်ချင်ရတာလဲ၊ အား အား မလုံလောက်ဘူးလေ “

“ကျွန်တော် စိတ်မပျော်တော့ဘူး၊ ဒီနေ့အကဲဖြတ်မှုက ပြီးပြီ “ ဗီဒီယိုဖန်သားပြင်က မဲသွား၏။ ပြီးနောက် အနီရောင် စာတန်းတစ်တန်းကြီးပေါ်လာ၏။ အစားအသောက်နှစ်ခြိုက်တဲ့ ထျန်းထျန်းက အကန့်အသတ်မဲ့ဝယ်ယူဖို့အတွက် ဆိုင်ကို ဒူးထောက်တောင်းဆိုနေပါပြီ။

အောက်ခြေ၌ စာကြောင်းလေးတစ်ခုရှိ၏။ ဒီရက်ထဲကျုပ်ကို မရှာပါနဲ့။ သစ်သီးအတွက် တန်းစီဖို့ ရှင်းယွမ်ရှန်ကို သွားပြီ။

ပရိသတ်များသည် မူလက သစ်သီးကို အစားအသောက်နှစ်ခြိုက်သော ထျန်းထျန်း ဝေဖန်မည့်ပုံကို မြင်ချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဗီဒီယို ကြည့်ပြီးနောက် ထိုသို့ ဖြစ်ပုံမပေါ်ပေ။

[အား ငါ သိသားပဲ။ ငါလည်း ရှင်းယွမ်ရှန်က သစ်သီးစားချင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ မဝယ်နိုင်ဘူး။ တစ်ခါတည်း နှစ်လုံးမဝယ်နိုင်ဘူးလေ။ ထျန်းထျန်းနဲ့အတူ သစ်သီးတွေအကြောင်း စောဒကတက်ဖို့ ကြံစည်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ အဆုံးကျ ချီးကျူးတာနဲ့ပဲ ပြီးသွားတယ်။]

အစားအသောက်နှစ်ခြိုက်သူ ထျန်းထျန်းသည် ပရိသတ်များစွာရှိပြီး ထိုအကဲဖြတ်မှုက အစားအသောက် အသိုင်းအဝိုင်းထဲ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လည်ပတ်သွားခဲ့၏။

ရှန်းထင်ရွှမ်း၏ ဖော်လိုဝါများကလည်း နှစ်သန်းထိတက်သွားသည်။

ညနေငါးနာရီ၌ ရှန်းထင်ရွှမ်းက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု စတင်တော့သည်။

[ဝက်အူမှုန့်။ ငါလာနေပြီ။]

[ဒီနေ့ ခရုခေါက်ဆွဲလုပ်နေတာလား။]

ရှန်းထင်ရွှမ်းက နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“ဒီနေ့ အားလုံးအတွက် ခရုခေါက်ဆွဲထဲမှာ ပဲလိပ်လုပ်ပါမယ် “

သူမသည် ပဲပိစပ်အိုးရှေ့၌ ရပ်နေပြီး ပဲပိစပ်အချို့ကို ယူကာ ဆေးကြောလိုက်၏။ ပြီးနောက် ကြိတ်စက်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

ဘီးခနဲ အသံမြည်လာပြီးနောက် ရှန်းထင်ရွှမ်းသည် ပဲနို့ရည်ကို ကျိုလိုက်ပြီးနောက် အမြှုပ်များကို ဖယ်လိုက်၏။ ပြီးနောက် အပူရှိန်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။ အရသာပိုကောင်းပုံပေါ်လာသောကြောင့် ရှန်းထင်ရွှမ်းသည် သစ်သားမီးဖိုဖြင့် ပဲနို့ကို ချက်လိုက်တော့၏။

[အားရွှမ်းလုပ်နေတဲ့ တိုဟူးက ရိုးရှင်းတဲ့ပုံပဲနော်။ ငါပြီးမှ ကြိုးစားကြည့်ရမယ်။ ငါ ပဲလိပ်ကြိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ခရုခေါက်ဆွဲထဲက ပဲကို အကြိုက်ဆုံးပဲ။]

ပဲဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပဲနို့ရည်များ အပေါ်ယံတစ်လွှာသိပ်သည်းလာသည့်အချိန်ကို စောင့်ပြီးနောက် ရှန်းထင်ရွှမ်းသည် အင်တာနက်အသုံးပြုသူများနှင့် စကားပြောနေ၏။

“ကျွန်မလည်း ခရုခေါက်ဆွဲစားရတာကြိုက်တယ်၊ ကိုယ်တိုင်လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ပဲလိပ်တွေ ထည့်လို့ရတယ် “

[အစ်မလေး ခင်များရဲ့သစ်သီးကို စားရတာ သဘောကျတယ်။ ဘယ်အချိန်ကျမှ ပြန်တင်မှာလဲ။]

[ခဏစောင့်ဦး။ ကုန်ပစ္စည်းတော်တော်များများက နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပို့လိမ့်မယ်။]

ရှောင်ဖုန်းနှင့် လောင်တုက ထုပ်ပိုးနေသေးဆဲဖြစ်သည်။

အားရွှမ်းက ဘယ်ချိန်ကျမှ ကန့်သတ်မှုမရှိဘဲ သစ်သီးတွေ ဝယ်နိုင်မှာလဲ။

“ဒါက တော်တော်ခက်တယ် “ ဝယ်ယူမှု ကန့်သတ်ထားခြင်းက တာဝန်ကို ပြီးမြောက်စေရန် ဖြစ်သည်။နောင်ကျ တာဝန်မရှိတော့လျှင် ရှန်းထင်ရွှမ်းက သစ်သီးများ ရောင်းချတော့မှာမဟုတ်။ သူမ ပိုက်ဆံပြတ်လတ်သည့်အခါမှ လွဲလျှင် သစ်သီးများ ရောင်းချတော့မှာ မဟုတ်ပေ။

ပြောနေစဉ် အတောအတွင်း တိုဟူးလွှာက ဖွဲ့တည်လာ၏။ ‌ရှန်းထင်ရွှမ်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ကောက်ယူလိုက်ပြီးနောက် သူတို့ကို ဘေး၌ အခြောက်ခံထားလိုက်သည်။ ပဲလိပ်များကို အခြောက်ခံသည့် အခန်းထဲ၌ အ‌ခြောက်ခံထား၏။ သို့တည်းမဟုတ် ထူးခြားသော ကိရိယာများ အသုံးပြုနိုင်သည်။

ရှန်းထင်ရွှမ်းက ၎င်းတို့ကို မီးဖိုချောင်ထဲ၌ တိုက်ရိုက်ချိတ်ထားလိုက်၏။ သူက နောင်ကျ ခြံဝန်းထဲတွင် အခြောက်ခံသည့်အခန်း တည်ဆောက်ရန် စီစဉ်ထား၏။

ပဲလိပ်များကို ရှန်းထင်ရွှမ်းက အခြောက်ခံပြီး‌နောက် ပြောလိုက်၏။ “ဒီနေ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုရဲ့ အဆုံးသတ်ပါပဲ၊ ပုံမှန်အတိုင်း အနိုင်ရသူအတွက် ဆယ်မဲမဲနှိုက်ပေးပါ့မယ် “

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုပြီး‌နောက် ရှန်းထင်ရွှမ်းသည် ခဲသွားပြီဖြစ်သော ပဲလိပ်များကို ဆက်ကောက်နေပြီး ညနေစောင်းသည်အထိ အလုပ်ရှုပ်နေ၏။

“Host ကျေးဇူးပြုပြီး ၆၇ နာရီအတွင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်အမျိုးအစား ငါးဆယ်ကို ထုတ်လုပ်ပါ “ မနက် ၅နာရီ ရောက်ချိန်၌ တာဝန်က ထပ်မံပေါ်လာ၏။ ယခင်အတွေ့အကြုံနှင့်မတူဘဲ ရှန်းထင်ရွှမ်းက ဦးစွာ မေးလိုက်၏။ “အရင်တုန်းက ငါ စိုက်ထားတဲ့ ဂေါ်ဖီရောပါလား “

စနစ်၏ အဖြေက အတော်လေးတွေဝေနေပုံပေါ်ပေသည်။ “ပါတယ် “

“ဟမ် သိပ်ကြင်နာနေတာပဲ “ ရှန်းထင်ရွှမ်းသည် အစတုန်းက တာဝန်သည် ခက်ခဲပြီး အချိန်ကြပ်လှကြောင်း မှတ်မိနေသေးသည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူမက တာဝန်ပြီးမြောက်ရန် ကျဆုံးတော့မည်ဟု ခံစားနေရတာ ဖြစ်သည်။ ယနေ့တာဝန်က သူမယခင်က စိုက်ပျိုးခဲ့သည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များအပါအဝင် အချိန်သုံးရက်ရ၏။ စနစ်မှ ပြန်ကြားမှုမရှိတော့ပေ။ ရှန်းထင်ရွှမ်းက ထိုစနစ်ကို ထပ်ဂရုမစိုက်ချင်တော့ပေ။

လုမင်ဟွေ့သည် ရှန်းထင်ရွှမ်းက သစ်သီးများပေးတာ ပိုနည်းသွားတာကို ရှာတွေ့လိုက်ရ၏။ ရှန်းထင်ရွှမ်း၏ လမ်းကြောင်းကို သူ မဖော်ထုတ်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

လုမင်ဟွေ့ထွက်သွားပြီးနောက် ရှန်းထင်ရွှမ်းသည် ရှောင်ဖုန်းကို ရှာရန်အတွက် သစ်သီးများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များအပြည့်သယ်ပြီး ထွက်လာတော့သည်။

မနက်မိုးမလင်းခင် နှစ်ရက်စောစော ထုပ်ပိုးပြီးနောက် ရှောင်ဖုန်းသည် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်၏။ ရှန်းထင်ရွှမ်းက သူ့ကို လှေကားတွင် စောင့်နေစဉ် သူက ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်တော့သည်။ “တဝက်ကျော်လောက် ထုပ်ပိုးပြီးသွားပြီး ဒီနေ့ ငါတို့ ပိုအလုပ်ကြိုးစားလိုက်ရင် ပြီးလောက်မှာပါ “

“မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မက ရှင့်ကို ပို့ဆောင်ခအတွက် မပေးချေရသေးဘူး “ ရှန်းထင်ရွှမ်းသည် ရှောင်ဖုန်းကို ထိုအကြောင်းပြောပြရန် မေးလိုက်စဉ် ရှောင်ဖုန်းက သူ၏ ပို့ဆောင်ရေးစနစ်သည် အပျော်သက်သက်ဖွင့်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ရှင်းယွမ်ရှန်သို့ ပြောင်းလာချိန်မှစပြီး ရှောင်ဖုန်းက သူမကို ကူညီ‌ပေးနေခဲ့တာ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ပျက်ကွက်ရန် မလိုအပ်ပေ။

ရှောင်ဖုန်း။ “အလျင်မလိုပါဘူး “

ရှန်းထင်ရွှမ်းက ပြော၏။ “စရိတ်အတွက် ယွမ်တစ်သိန်း ကြိုပေးထားမယ်၊ ကုန်သွားရင် ပြောပေါ့ “

ရှန်းထင်ရွှမ်းအတွက် ရှောင်ဖုန်း၏စျေးက အထူးဧည့်သည်တော်ဖြစ်ပြီး တစ်လချင်း ပေးချေတာဖြစ်၏။ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ခရိုင်အတွင်းဖြစ်စေ၊ ခရိုင်အပြင်တွင်ဖြစ်စေ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ငါးယွမ်ကျသင့်၏။ “အဲ့လောက်မများဘူး “

“ရတယ်၊ ကျန်တာကို စရံငွေအနေနဲ့ ယူထားလိုက်ပေါ့ “ ရှန်းထင်ရွှမ်းက ရှောင်ဖုန်းအား ငွေပေးချေလိုက်သည်။ လုပ်စရာအလုပ်တစ်ခုရှိသေး၏။ ထို့ကြောင့် ရှင်းယွမ်ရှန်သို့ ရှန်းထင်ရွှမ်းက တန်းပြန်သွားတော့သည်။

ရှောင်ဖုန်းသည် သူ၏ သိုလှောင်ရုံလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူက ပစ္စည်းပို့ဆောင်ရေးအတွက် ပိုကြီးသည့် သိုလှောင်ရုံတစ်ခု တည်ဆောက်ချင်လာသည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အမျိုးငါးဆယ်သည် ရှန်းထင်ရွှမ်းအတွက် မခက်ခဲပေ။ သူမသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆယ်မျိုးကျော် ထပ်စိုက်ပျိုးရန်သာ လိုအပ်၏။ ထို့အပြင် ဝိညာဉ်သွေးကြောက အတော်လေး ပြန်ပြည့်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် တာဝန်က နေ့လယ် ဆယ့်နှစ်နာရီမတိုင်ခင်၌ ပြီးသွားတော့၏။

“ဒီလိုနားနားနေနေ နေရတာ အတော်ထူးဆန်းတာပဲ “ ရှန်းထင်ရွှမ်းက စပျစ်နွယ်အောက်၌ လှဲလိုက်လေသည်။

စနစ်။ “... “ Host က တော်တော်လေး စိတ်ခံစားချက် ချို့တဲ့တာပဲ။

“အားရွှမ်း တစ်ယောက်ယောက်က နင့်ကို အောက်မှာ လာရှာနေတယ် “

“ဟုတ်ပြီ “ အခု ကျိကျိနှင့် သူ၏ မိတ်ဆွေလေးများက ရှန်းထင်ရွှမ်းအတွက် သတင်းပါးသူလေးများ ဖြစ်လာတော့သည်။

ရှန်းထင်ရွှမ်းက တောင်အောက်သို့ ပြေးဆင်းသွားတော့သည်။ သူမမှာထားသည့် လိုင်စင်ပြားက ရောက်လာပြီဖြစ်၏။ သူမက လိုင်စင်ပြားကို ခြံဝန်းထဲသို့ ယူသွားကာ သူမဘာသာ တပ်ဆင်လိုက်၏။ အနက်ရောင် X ကားကို ကြည့်ပြီးနောက် ရှန်းထင်ရွှမ်းသည် ယနေ့ မြို့တစ်ပတ် လမ်းလျှောက်ရန် အကြောင်း တွေးလိုက်တော့သည်။

ထို့ကြောင့် ရှန်းထင်ရွှမ်းက ဝက်အူလှည့်ကို ချပြီး ကားသစ်၏ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ မြို့တော် B သို့ မောင်းသွားလိုက်သည်။

သူမ၏ အမြင်တွင် မူလပိုင်ရှင်သည် မြို့တော် B ရှိ ရှေ့ာပင်းမောများ၌ သွားတတ်ပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် ကျောင်းနားတစ်ဝိုက် စျေးလမ်းထဲသို့ သွားတတ်သည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ မောများနှင့် ယှဉ်လျှင် ရှန်းထင်ရွှမ်းက စျေးရောင်းသည့်လမ်းကြားလေးကို သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များအရ သူမသည် တက္ကသိုလ်တစ်ခု၏ အပြင်ဘက်၌ ကားကို မောင်းသွားလိုက်ပြီး မြေအောက်ကားပါကင်ကို ရှာတွေ့ကာ ကားရပ်လိုက်၏။

စျေးရောင်းသည့် လမ်းကြားက အလွန်စည်ကားနေသည်။ အနီးနားတစ်ဝိုက်၌ ကောလိပ်ကျောင်းသားများစွာ ရှိ၏။ ဤနေရာ၌ ငယ်ရွယ်မှုကို ခံစားနိုင်ကာ နှစ်တစ်သောင်းဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်း ရှန်းထင်ရွှမ်းကလည်း သူမ ငယ်ရွယ်သည်ဟု ထပ်မံခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် ရှန်းထင်ရွှမ်းကို စိတ်အဝင်စားစေဆုံးက ဤနေရာရှိ မုန့်မျိုးစုံပဲ ဖြစ်သည်။ နွားနို့ကြော်၊ တိုဟူးနက်၊ ဝက်ကလေးကင် စသည်ဖြင့် ရှန်းထင်ရွှမ်းက တစ်မျိုးစီဝယ်လာခဲ့သည်။ တိုဟူးက နံသော်ငြား အရသာက စားလိုက်ချိန်၌ မွှေးပျံ့၏။ ရှန်းထင်ရွှမ်းသည် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ပဲပိစပ်များကို တိုဟူးနက်ပြုလုပ်ရန်အတွက် အသုံးပြုလိုက်၏။

အနား၌ လမ်းကြိုလမ်းကြားများစွာ ရှိသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က လမ်းနှင့် မရင်းနှီးလျှင် အဆုံးထိ လျှောက်သွားမိလောက်၏။

ရှန်းထင်ရွှမ်းက ဝက်ကလေးကင်ကို ပြန်သယ်လာ၏။ ရနံ့က မွှေးလွန်းသောကြောင့် သူမက လမ်းကို အာရုံမစိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။

လမ်းကြားထဲတွင် အမှိုက်များ၊ ရေညှိများ ရှိနေတတ်ပြီး စျေးသည်များ ပိုမိုနည်းပါးလာ၏။ ရှန်းထင်ရွှမ်းက ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းလိုက်ပြီးနောက် တစ်ခုခု မူမမှန်ကြောင်း ရှာတွေ့လိုက်သည်။ သူမက လှည့်ထွက်တော့မည့်အချိန်၌ အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဟေ့ကောင် ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ကို အဖေလို့ခေါ် “

…

အခန်း (၄၅) (ခ)

“ဟမ် “ ရန်ဖြစ်နေတာလား။

ရှန်းထင်ရွှမ်းက ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။ သူမ ဂျင်ဆင်းဝိညာဉ်ဖြစ်စဉ်က လူသားများ ပြောပြခဲ့သည်။ ပုံပြင်ထဲ၌ ထိုကဲ့သို့ ဇာတ်ကွက်တစ်ခုရှိသည်။ ယနေ့တွင် သူမမျက်လုံးဖြင့် ထိုသို့ တွေ့မြင်ရမည်ဟု မထင်ထားပေ။

ဝက်ကလေးကင်နှင့် ဒိန်ချဉ်ကြော်ကို သယ်ပြီး သူမက ဘေးနံရံကို ခုန်ကျော်ဝင်သွားပြီး လမ်းကြားထဲသို့ ခပ်နက်နက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဝတ်စုံနက်ဖြင့် လူငါးယောက်က လူတစ်ယောက်ကို ဝိုင်းထားတာပဲဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ ရှန်းထင်ရွှမ်းက ခဏရပ်တန့်ကာ ဝက်ကလေးကင်ကို ကိုက်လိုက်တော့သည်။ အသံက ရင်းနှီးနေပုံပေါ်၏။ သူမက အနားကပ်သွားတော့သည်။ အဝိုင်းခံထားရတဲ့သူက ချင်ယွဲ့ကျီလား။

 “မင်းက ပုံမှန်ဆို သိပ်တော်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒီနေ့ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ ဖမ်းတာ ခံလိုက်ရတာပဲ၊ ငါတို့က မင်းရဲ့မျက်နှာကို ဖျက်ဆီးလိုက်မယ်ဆိုရင် မင်း သရုပ်ဆောင်ကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်နေဦးမယ် ထင်နေလား “ ထိုလူက ဓားတစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်၏။

ရှန်းထင်ရွှမ်းက သူမ၏ ညာလက်ထဲ၌ ဝက်ကလေးကင်ကို ကိုင်ထားပြီး ထိုဘက်ကို ကူညီရမည့်ပုံကို တွေ့လိုက်၏။ သူမလက်ရှိ ဝိညာဉ်သွေးကြောက ၂၅ ရာခိုင်နှုန်းပြန်ရနေပြီဖြစ်ကာ ထိုလူငါးယောက်ကို ဖြေရှင်းဖို့က ပြဿနာတစ်ရပ်မဟုတ်ပေ။

သူမက နံရံပေါ်ကနေ ခုန်ချတော့မည့်အချိန်တွင် ချင်ယွဲ့ကျီက လှုပ်ရှားတော့သည်။ သူက ငါးယောက်တစ်ယောက် စတင်တိုက်ခိုက်နေ၏။ သို့သော်ငြား အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ အရေးမနိမ့်ပေ။

သူ့နောက်ရှိနံရံကို အားပြုပြီး ချင်ယွဲ့ကျီက ဖေးလွေ့ခိုင်းထားသည့် ထိုလူများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တစ်မီတာကျော်သည်ထိရောက်အောင် ကန်လိုက်၏။ ခြံစည်းရိုးရှိနေခြင်းကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် ရှန်းထင်ရွှမ်းက ခုန်ချပြီး လက်ခုပ်တီးချင်သွား၏။

“နောက်ကျ ဒီနည်းလမ်းတွေကို လျော့သုံးတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ သူ့ကို ပြန်သွားပြီးပြောလိုက် “

ဦးဆောင်လာသည့်သူသည် ကျန်သည့်သူ လေးယောက်၏ အကူအညီဖြင့် ထရပ်ရတော့သည်။ သူက သူ့နားရှိလူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ ရှန်းထင်ရွှမ်းက ချင်ယွဲ့ကျီနားသို့ လူများ ထပ်ဝိုင်းသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှန်းထင်ရွှမ်းသည် စိတ်ပါဝင်စားစွာ ကြည့်နေသော်ငြား ခေါင်းဆောင်က ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး နောက်ကနေ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူအောင်မြင်တော့မှာကို မြင်သည့်အချိန်၌ ရှန်းထင်ရွှမ်းက သူမညာလက်ရှိ ဝက်ခြေထောက်ကို ယူပြီး ထိုလူ၏ လက်ကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

“အား “ ထိုလူက ထအော်တော့သည်။ အားလုံံးက ရပ်တန့်သွားပြီး လူတိုင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ဘေးရှိ ခြံစည်းရိုးပေါ်၌ မိန်းမလှတစ်ဦးထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်၌ အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားကာ ညာဘက်လက်တွင် စားစရာကို ကိုင်ထားလေ၏။

လူတိုင်းသူမကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်းထင်ရွှမ်းက ပြုံးပြလိုက်ပြီး ညာလက်ကို ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ “တို့လက်ချော်သွားလို့ ဆောရီးပါနော်၊ ရန်ဆက်ဖြစ်လို့ရတယ် “

ထိုလူက သူ့လက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ သူ့အရိုးကျိုးသွားပြီလားဟုတောင် သံသယဝင်နေမိသည်။ “သေစမ်း၊ ဆင်းလာခဲ့ တောင်းပန်၊ ပြီးရင် ဒီအစ်ကိုတွေနဲ့ နည်းနည်းပါးပါး ပျော်ပါးလိုက်၊ ငါက “

သူပြောတာမပြီးသေးခင် ချင်ယွဲ့ကျီနားတစ်ဝိုက် တည်ငြိမ်မှုတို့က ပပျောက်သွား၏။ သူက ထိုလူများကို ချက်ချင်းပင် မြေကြီးပေါ်ကျအောင် ရိုက်နှက်တော့သည်။ အော်သံများက အဆုံးမရှိတော့ပေ။

“အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာ‌ပေးပါ “

“ကျွန်တော်တို့ကို ချမ်းသာ‌ပေးပါ၊ ထပ်မလုပ်ရဲတော့ပါဘူးဗျာ “

ချင်ယွဲ့ကျီသည် ပုံမှန်ဆို ထူးမခြားနား အမူအရာမျိုးရှိ၏။ သို့သော် ယခုချိန်တွင်မူ သူက ဒေါသနည်းနည်း ထွက်နေသည်။ သူ့နားတဝိုက်၌ ဒေါသတကြီး အသက်ရှူသံသာ ရှိနေတော့သည်။ လူငါးယောက်က ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ထောင့်ကပ်ပြီး တုန်ယင်နေကြကာ ကျုံ့ကျုံ့လေးဖြစ်သွားတော့သည်။ ချင်ယွဲ့ကျီက ရှန်းထင်ရွှမ်းဆီ လျှောက်သွားကာ မော့ကြည့်လိုက်၏။

ရှန်းထင်ရွှမ်းနှင့် ချင်ယွဲ့ကျီ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီးနောက် သူမက ဘယ်လက်ရှိ အိတ်ကို ခါပြလိုက်သည်။ “ဝက်ခြေထောက်စားဖို့ ရှင့်ကို ဖိတ်မလို့၊ ဒါ သိပ်အရသာရှိတာပဲ “

ချင်ယွဲ့ကျီ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ဒေါသများက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။ “ကောင်းပြီလေ “

ရှန်းထင်ရွှမ်းက ခြံစည်းရိုးပေါ်ကနေ ခုန်ချလိုက်တော့သည်။ “ကျွန်မ အိမ်က ဝေးလွန်းတယ်၊ ဒါကြောင့် တခြားတစ်နေရာ ပြောင်းကြရအောင် “

လမ်းကြားလေးထဲကနေ ထွက်လာပြီးနောက် ချင်ယွဲ့ကျီက mask ဝတ်ကာ ခေါင်းစွပ်ဆွယ်တာဖြင့် ခေါင်းစွပ်ထားလိုက်၏။ စျေးရောင်းသည့် လမ်းကြားလေးထဲ၌ လူများနေလေရာ သူက သူလိုငါလို ကောလိပ်ကျောင်းသားများနှင့် ဆင်တူနေ၏။ သို့သော် အတော်လေး မျက်စိဖမ်းစားနိုင်စွမ်းတော့ရှိသည်။

အထူးသဖြင့် ရှန်းထင်ရွှမ်းဘေးတွင် ရပ်နေလေရာ သူတို့နှစ်ယောက်က ဖြတ်သန်းသွားလာသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရသွားသည်။

ရှန်းထင်ရွှမ်းသည် လူများစွာ တန်းစီစောင့်နေသည့် နောက်ထပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် ဝက်ခြေထောက်နှစ်ခု ဝယ်လာခဲ့သည်။ “ဟိုမှာ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိတယ်၊ ရှင်သောက်ချင်လား “

သူမအစောတုန်းက လေ့လာခဲ့ပြီး ကောလိပ်ကျောင်းသား အားလုံးနီးပါးက နို့လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စီ ကိုင်ထားကြသည်။

“ကောင်းပြီလေ “

ရှန်းထင်ရွှမ်းက နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ရှာတွေ့သွားသည်။ “လူတွေအများကြီး ဒီနို့လက်ဖက်ရည် ကိုင်ထားတာကို ကျွန်မတွေ့လိုက်တယ် “

ချင်ယွဲ့ကျီက ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှန်းထင်ရွှမ်းနောက်လိုက်ကာ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲ သွားလိုက်သည်။

ချင်ယွဲ့ကျီက နာမည်ကြီးတစ်ယောက်မှန်း သူမသိနေသောကြောင့် ရှန်းထင်ရွှမ်းသည် သူ့ကို တခြားသူများ မှတ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်၏။ အစောတုန်းကနှင့် ယှဉ်လျှင် လူများစွာက သူမကို နီးကပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။ ထို့ကြောင့် သူမက နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဝန်ထမ်းကို ဂရုတစိုက် မေးလိုက်တော့သည်။ “ဒီမှာ သီးသန့်ခန်းများ ရှိလား “

“ဒုတိယထပ်မှာ အကန့်လေးတွေနဲ့ အခန်းတစ်ခန်းရှိတယ်၊ တက်သွားလို့ရပါတယ် “

“ရှင်သောက်ချင်တာ တစ်ခုခုများ ရှိလား “ ရှန်းထင်ရွှမ်းက ချင်ယွဲ့ကျီကို ကြည့်လိုက်၏။

ချင်ယွဲ့ကျီ။ “အားလုံး အဆင်ပြေတယ် “

သူ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲ ဝင်သွားချိန်၌ ဤနေရာရှိ ဝန်ထမ်းက တီးတိုးပြောနေလေ၏။ ချင်ယွဲ့ကျီပြောပြီးနောက် အေးစက်စက်နှင့် သာယာသောအသံသည် ဝန်ထမ်းအားလုံးနီးပါးကို ထအော်မိစေလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

“ကျွန်မ သကြားညိုနဲ့ ပုလဲနို့လက်ဖက်ရည်နှစ်ခွက် လိုချင်တယ် “ ရှန်းထင်ရွှမ်းက မှာပြီးနောက် ချင်ယွဲ့ကျီ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ အပေါ်ထပ်တက်သွားတော့၏။

သူက မျက်နှာဖုံးတပ်ထားလေရာ ရှန်းထင်ရွှမ်းက ချင်ယွဲ့ကျီ၏ အပြုံးကို မတွေ့နိုင်ပေ။

အပေါ်ထပ်၌ လူအချို့ ထိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က သီချင်းဖွင့်ထား၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဂရုတစိုက် နားမထောင်လျှင် တစ်ဖက်လူပြောနေသည့် အကြောင်းကို ကြားရမှာ မဟုတ်ပေ။

ရှန်းထင်ရွှမ်းသည် အတွင်းဘက် အကျဆုံးနေရာကို ရှာတွေ့သွားပြီးနောက် ချင်ယွဲ့ကျီနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်၏။ သိပ်မကြာမီ၌ စားပွဲထိုးက သူတို့၏ နို့လက်ဖက်ရည်ကို သယ်လာပေးသည်။

ရှန်းထင်ရွှမ်းသည် ချင်ယွဲ့ကျီအား သူမဝယ်လာသည့် ဝက်ခြေထောက်၊ ဝက်လက်များ ပေးလိုက်သည်။

“စားကြည့် “

ဤနေရာတွင် အကန့်တစ်ခုအနေဖြင့် လိုက်ကာတစ်ခုသာ ထားထားတာဖြစ်သည်။ ချင်ယွဲ့ကျီသည် ထိုင်ချပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာဖုံးကို တစ်ခါမှမချွတ်ခဲ့ပေ။ သူ့ရှေ့ရှိ ဝက်ခြေထောက်ကို ကြည့်ပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးထဲ၌ တွေဝေမှုအချို့ ရှိနေလေ၏။

သူက ထပ်မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်းထင်ရွှမ်းက နောက်ထပ်အိတ်တစ်အိတ်ကို ဖွင့်ပြီး လက်အိတ်စွပ်နေကာ ဝက်ခြေထောက်ကို ကိုင်လျက် ကိုက်စားလိုက်သည်။ ဝက်ခြေထောက်သားက ကင်ထားကာစဖြစ်ပြီး ပူနေသေး၏။ အပြင်ခွံက အနည်းငယ် ကြွပ်သည်။ အတွင်းရှိအသားများကလည်း အလွန်နူးညံ့၏။

အပြင်ဘက်က ကြွပ်ဆတ်နေပြီး အတွင်းက နူးညံ့သည်။ “ဒါက အရင်တစ်ခုကထက် ပိုကောင်းတယ် “

ဝက်ခြေထောက်သား၏ မွှေးရနံ့သည် သီးသန့်ခန်းလေးထဲ၌ လျင်မြန်စွာ ပျံ့သွားတော့သည်။ ချင်ယွဲ့ကျီက တက်ကြွသည့်သွင်ပြင်ဖြင့် လက်အိတ်စွပ်ပြီး‌နောက် ဝက်ခြေထောက်သားကို ဖဲ့လိုက်၏။ ပြီးနောက် သူ့ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်သည်။ အသားက သူ့အတွက် အဆီများသော်ငြား အရသာရှိသည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။

“နို့လက်ဖက်ရည်ကလည်း အရသာရှိတယ် “ ချိုမြိန်သည့်အရသာသည် လူတိုင်းကို ချက်ချင်း ခံစားရပိုကောင်းသွားစေ၏။ အထူးသဖြင့် အထဲရှိအနက်ရောင် ပုလဲလုံးလေးများဖြစ်ပြီး သူတို့က နူးညံ့ပြီး ဝါး၍ ကောင်းသည်။

ချင်ယွဲ့ကျီက ပူပူနွေးနွေးနို့လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီး သူ့ရင်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခုက ဖြည်းဖြည်းချင်း အရည်ပျော်သွားသည့်ပမာ ခံစားလိုက်ရသည်။

အစကနေအဆုံးအထိ ရှန်းထင်ရွှမ်းသည် ခုနတုန်းက ဘာဖြစ်ခဲ့မှန်းမမေးခဲ့ပေ။

ရှန်းထင်ရွှမ်းသည် ဝက်ခြေထောက်စားပြီးသွား၏။

“အစောတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာအတွက် ကျေးဇူးပါပဲ “

သူမသည် သစ်သီးလာဝယ်သည့် ဝယ်သူထံမှ ယခင်က ဝမ်ချန့်မှ သူမကို စော်ကားပြောဆိုစဉ် ချင်ယွဲ့ကျီက သူမကို ထောက်ပံ့ပေးရန် စာတင်ခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

“အဲ့ဒါ အမှန်တရားပဲလေ “

သူက နို့လက်ဖက်ရည် ကုန်အောင် မသောက်လိုက်ရသေးခင် ချင်ယွဲ့ကျီ၏ ဖုန်းမြည်လာ၏။ ယနေ့ သူက တက္ကသိုလ်နား၌ ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးနေတာ ဖြစ်သည်။ တစ်ခန်းပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို အစောတုန်းက လမ်းကြားဆီဦးဆောင်ခေါ်သွားတာဖြစ်သည်။

ချင်ယွဲ့ကျီဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ရှန်းထင်ရွှမ်းက ပြောသည်။ “ရှင် လုပ်စရာတစ်ခုခုရှိရင် သွားနှင့်လေ “ သူမနှင့်အတူ မည်သည့်သစ်သီးမှ သယ်မလာနိုင်တာ နှမြောစရာကောင်း၏။ မဟုတ်လျှင် ချင်ယွဲ့ကျီကို အနည်းငယ်ပေးနိုင်သည်။

ချင်ယွဲ့ကျီက ရှန်းထင်ရွှမ်း၏ အတော်လေးနောင်တရနေသည့်အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ထရပ်တော့မည့် ချင်ယွဲ့ကျီက ပြောသည်။ “မင်းရဲ့ဖုန်းပေး “

ရှန်းထင်ရွှမ်းသည် ချင်ယွဲ့ကျီအား သူမ၏ ဖုန်းကို ပေးလိုက်သည်။

ချင်ယွဲ့ကျီသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရိုက်ထည့်ပြီးနောက် ရှန်းထင်ရွှမ်းအား ပြန်ပေးလိုက်တော့သည်။

“ကျွန်တော့် ဖုန်းနံပါတ်နဲ့ WeChat ထည့်ထားတယ်၊ လိုတာရှိရင် ကျွန်တော့်ကို ရှာလို့ရတယ် “

“ဟုတ်ပြီ “ ရှန်းထင်ရွှမ်းက ပျော်ရွှင်သွားသည်။ ထိုဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်ဖြင့် နောင်ကျ သူက BUG ကို လိပ်စာတောင်းပြီး သစ်သီးများ ပို့ပေးနိုင်သည်။

ချင်ယွဲ့ကျီကလည်း ရှန်းထင်ရွှမ်း၏ အပြုံးများကို မြင်လိုက်ရချိန် သူလည်း ပြုံးသွားတော့သည်။ “ဒါဆို ကျွန်တော် အရင်သွားတော့မယ် “

ရှန်းထင်ရွှမ်းက နို့လက်ဖက်ရည်ကုန်အောင်သောက် ဝက်ခြေထောက်စားပြီး ဒိန်ချဉ်ကို စားသောက်ပြီးနောက် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲကနေ ထွက်လာတော့သည်။

ကားထဲသို့ ပြန်ရောက်ချိန်၌ ရှန်းထင်ရွှမ်းက တင်လိုက်သည်။

[လယ်စိုက်တဲ့အားရွှမ်း။ ဒီနေ့တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ စားစရာတွေ ရှိတယ်။ ပုံ ပုံ ပုံ။]

သူမသည် စျေးဆိုင်လမ်းကြားလေး၌ စားခဲ့သမျှ စားစရာအားလုံးကို ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့ပြီး Weibo ပေါ်၌ တင်လိုက်သည်။

ချင်ယွဲ့ကျီက အဖွဲ့သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ရှောင်ယွဲ့စိတ်ပူပန်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချင်ယွဲ့ကျီက ရုတ်တရက် ထွက်သွားပြီးနောက် သူ့ကို လူတိုင်းမရှာနိုင်ပေ။ ချင်ယွဲ့ကျီ ပြန်‌ရောက်လာသည့်အချိန်၌ သူက စိတ်အေးသွားတော့သည်။

ရိုက်ကူးမှုပြီးနောက် ရှောင်ယွဲ့သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပုံကို မေးရန် ရောက်လာ၏။ ချင်ယွဲ့ကျီက ရုတ်တရက် ပြောတော့သည်။

“ပြီးခဲ့တဲ့အခေါက်က ဆု ရောက်လာပြီလား “

ရှောင်ယွဲ့။ “?” ကျွန်တော်က ခင်များရဲ့ လက်ထောက်ကောင်းလေးတစ်ယောက် ဟုတ်သေးရဲ့လား။

ကံဆိုးသည်မှာ ချင်ယွဲ့ကျီက ထိုအကြောင်းအရာကို လက်လျော့ရန် ရည်ရွယ်ပုံမရပေ။ အဆုံးတွင် ရှောင်ယွဲ့က ချင်ယွဲ့ကျီကို သစ်သီးတစ်ဝက်ပေးလိုက်၏။ အခြားနည်းလမ်းမရှိပေ။ ချင်ယွဲ့ကျီသည် ထိုစဉ်က အဖြေမှန်ပေးခဲ့တာပဲ ဖြစ်သည်။

ရှန်းရွှမ်သည် ကျန်းချင် ထပ်မံကြိမ်းမောင်းတာ ခံရပြီး‌နောက် သူမ၏ လက်ထောက်သည် ဖူလဲ့ထျန်းကို စာတစ်စောင်ပို့လိုက်တော့၏။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဖူလဲ့ထျန်းက ရိုက်ကွင်းသို့ လာရန် အဖွဲ့ဆီသို့ ရောက်လာ၏။ ဓားနတ်သမီးအတွက် ဖူလုပ်ငန်းစုသည် စပွန်ဆာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖူလဲ့ထျန်း ရိုက်ကွင်းသို့ လာရောက်လည်ပတ်သောအခါ ကျန်ချင်းက ကြိုဆိုလေ၏။

ဖူလဲ့ထျန်းသည် အဖွဲ့အတွက် တန်ဖိုးကြီးနေ့လယ်စာကို ပြင်ဆင်ပေး၏။ ဝန်ထမ်းဖြစ်စေ သရုပ်ဆောင်များဖြစ်စေ သူက လူတိုင်းကို တစ်ခုစီ ယူခွင့်ပေးထားသည်။

ဖူလဲ့ထျန်းနှင့် ရှန်းရွှမ်ကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကို သိပြီး ကျန်ချင်းက ရှန်းရွှမ်၏ ရိုက်ကွင်းကို အချိန်ရွှေ့လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်တည်း အချိန်တချို့ရရန် ခွင့်ပြုထားလိုက်တော့သည်။

ဖူလဲ့ထျန်းက ရှန်းရွှမ်ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက သူ့ကို ကျန်းချင်၏အဖွဲ့ထဲ ဝင်ခွင့်ပေးခဲ့သည်ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်နေ၏။ သူမ အလုပ်ကြိုးစားပြီး လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက်အတိုင်း နေထိုင်မည်ဟု ပြောခဲ့၏။ ယင်းက ဖူလဲ့ထျန်းကို ပိုတောင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားစေ၏။

အဖွဲ့ထဲကနေ ထွက်လာပြီး‌နောက် ဖူလဲ့ထျန်းသည် ရှာဖွေမှုများစွာအတွက် ငွေကြေးများစွာကို စတင်ပေးခဲ့ပြီး ရှန်းရွှမ်သည် အဖွဲ့ထဲ၌ အကောင်းဆုံးကြိုးစားနေကြောင်း ရှန်းရွှမ်က ချီးကျူးခံရဆုံးဖြစ်ကြောင်း သတင်းများတင်ခဲ့၏။ အဖွဲ့ထဲ၌ ရှန်းရွှမ်က မည်မျှအလေးထားပုံ၊ မည်မျှ ကြင်နာပုံ အဖွဲ့သားများပြောဆိုသည့်အတိုင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တတ်ပုံတို့ကိုလည်း ရေးထား၏။

ထိုရှာဖွေမှုများသည် ကျန်သည့်ရက်များတွင်လည်း ပေါ်လာပြီး ရှန်းရွှမ်၏ အနေအထားက အတော်လေး မြင့်တက်သွား၏။

ဇာတ်လမ်းတွဲက မထုတ်လွှင့်ရသေးသည့်တိုင် ရှန်းရွှမ်၏ ပရိသတ်များက သန်းသုံးဆယ် ကျော်သွားပြီဖြစ်သည်။

အင်တာနက်ပေါ်တွင် ဓားနတ်သမီး၏ နာမည်ကြီးမှုက ရှန်းရွှမ်၏ ရှာဖွေမှုများကြောင့် အတော်လေး မြင့်တက်သွားသည်။ Weibo ၌ ထိုဇာတ်လမ်းတွဲအကြောင်း လူအားလုံးနီးပါးက ဆွေးနွေးနေကြတော့သည်။

ရှန်းရွှမ်အပေါ် ကျန်းချင်၏ သဘောထားကလည်း ပိုကောင်းသွား၏။ ဖူလဲ့ထျန်း၏ ဂရုစိုက်မှုကြောင့် ရှန်းမိသားစု၏ လတ်တလော စီးပွားရေးကလည်း အဆင်ပြေနေသည်။

ရှန်းထျန်းသဲက ရှန်းရွှမ်ကို အိမ်ပြန်ရောက်လာချိန်တိုင်း နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ချီးကျူးနေပြီး ရှန်မိသားစုတစ်စုလုံးရှိ အနေအထားက အလွန်ကောင်းမွန်နေတော့သည်။

ထို့အပြင် ချင်ယွဲ့ကျီကလည်း ရှာဖွေခံရတော့၏။ ရှန်းရွှမ်၏ ရှာဖွေခံရမှုနှင့် မတူဘဲ ချင်ယွဲ့ကျီ၏ ရှာဖွေခံရမှုက အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး ဝယ်ထားတာ မဟုတ်ပေ။

အစတုန်းက သူသည် ချန်ချင်း၏ နတ်သမီးပုံပြင်ဇာတ်လမ်းတွဲကို လက်လျှော့ခဲ့ပြီး အဖြေဟူသည့် နောက်ထပ် မှုခင်းဇာတ်လမ်းတွဲကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ချင်ယွဲ့ကျီ၌ ပရိသတ်များစွာ ရှိသလို အနက်ရောင်ပရိသတ်များလည်း ရှိ၏။ ပါပါရာဇီများစွာက အဖွဲ့ကနေ ဓာတ်ပုံများခိုးရိုက်ရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံ ရှာနေကြ၏။ အဖွဲ့က လျို့ဝှက်ထားပြီး တင်းကြပ်သောစည်းကမ်းများ ချမှတ်ထားကာ လူအနည်းစုကသာ ဓာတ်ပုံရိုက်နိုင်ခဲ့၏။ သူတို့သည် သတင်းထောက်များ ဓာတ်ပု့ရိုက်တာခံရသည့်တိုင် ပရိသတ်များက ထိူကဲ့သို့ ခိုးရိုက်ထားသော ဓာတ်ပုံများမထွက်အောင် ခုခံကြပြီး အဆုံးတွင်မူ ဘာမှ သတင်းဖြစ်မလာပေ။ သို့သော် ထိုသို့တိုင် ချင်ယွဲ့ကျီကလည်း အမျိုးမျိုးသောအကြောင်းအရင်းများကြောင့် ရှာဖွေခံနေရ၏။ အဖြေ၏ ရှာဖွေမှုကလည်း မြင့်တက်လာနေသည်။

…