အခန်း (၁၄) ငါသာမရှိရင် မင်းတစ်ယောက်လုံး အရေခွံဆုတ်ခံ လိုက်ရမှာ

ခဏချင်းမှာပင် သူဌေးသား၏ မျက်ဝန်းထဲမှ တုံ့ဆိုင်းမှုများသည် ရမ္မက်ဇောများအောက်တွင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်။ 

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ သူက အသံသြသြဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်​၏။

"ငါတို့ နှစ်ယောက် အတူအိပ်ပြီးသွားရင် မင်းအဖေက ငါ့ကို သားမက်အဖြစ် လက်ခံရုံကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ ရှိမှာမဟုတ်တော့ဘူး"

"အရှက်မရှိလိုက်တာ"

ထန်မော့အာသည် သူမ၏ လက်ကလေးနှစ်

ဖက်လုံးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ 

အလှပြင်ထားသော သူမ၏ လက်သည်းများဖြင့် သူ၏မျက်နှာကို အားကုန်သုံးကာ ကုတ်ဆွဲပစ်လိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်တွင် နီရဲသော အစင်းကြောင်းများ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဤအမျိုးသမီးသည် တကယ့်ကို ပြင်းထန်လွန်းလှသော်လည်း၊ ၎င်းက သူ၏ လိုအင်ဆန္ဒကိုသာ ပိုမိုတောက်လောင်စေခဲ့သည်။

ထန်မော့အာသည် အခွင့်အရေးကို အရယူကာ သူ့ကို တွန်းထုတ်ပြီး လူသွားလမ်းတစ်လျှောက် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ 

သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ထွက်ပြေးရန်ပင်။

အဖမ်းခံရဖို့ရာ မူလနေရာမှာ စောင့်နေလောက်အောင် သူမ မမိုက်မဲပေ။ 

ဘေးကင်းရာသို့ ရောက်ရှိသွားမှသာ သူ့ကို ပြန်လည် ကိုင်တွယ်ရန် အခွင့်အရေး ရှာရပေမည်။

"ထန်မော့အာ၊ ထွက်မပြေးနဲ့ဦး"

"ငါ့လက်ထဲ မိတဲ့အခါကျရင် မင်းကို တစ်

ကိုယ်လုံး အရှင်လတ်လတ် ဝါးစားပစ်မယ်" ဟု သူဌေးသားက ဟိန်းဟောက်ကာ နောက်မှ လိုက်လာသည်။ 

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ ခြေသံများ တဖုန်းဖုန်း မြည်ဟည်းနေပြီး သူမနှင့် အကွာအဝေးမှာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။

ထန်မော့အာသည် အစွမ်းကုန် ပြေးသော်လည်း၊ သူမ၏ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ကြောင့် လမ်းချော်ကာ တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်သွားပြန်သည်။ 

သူဌေးသားက သူမကို မိတော့မည့်အခြေအနေတွင် သူမ ထိတ်လန့်သွားရ​၏။

ထိုစဉ် သူမသည် နွေးထွေးပြီး ကျယ်ပြောသော ရင်ခွင်တစ်ခုထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်တိုက်မိသွားသည်။

မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ကုမိုဟန်၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာက ရောက်ရှိလာသည်။

သူမ ကြောင်အသွားပြီး "ရှင်... ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုမိုဟန်က သူ၏ သန်မာသော လက်မောင်းဖြင့် သူမ၏ ခါးကို သိမ်းဖက်လိုက်သည်။ 

ထို့နောက် ပြုံးစိစိဖြင့် ရယ်မောကာ "ငါသာ မရှိရင် မင်းတစ်ယောက်လုံး အရေခွံဆုတ် အစားခံလိုက်ရမှာပေါ့၊ ဟုတ်လား"

ထန်မော့အာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် သူဌေးသားမှာ သူတို့ဆီသို့ ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ 

သူက ကုမိုဟန်ကို ကြည့်ကာ ရန်လိုသော လေသံဖြင့် စိန်ခေါ်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ"

"ငါ အကြံပေးပါရစေ၊ လူကြားထဲ ဝင်မရှုပ်ဘဲ လစ်လိုက်တော့"

"မင်းရင်ခွင်ထဲက မိန်းမက ငါ့မိန်းမ...မင်းရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ လက်တွေကို အခုချက်ချင်း ဖယ်လိုက်"

ကုမိုဟန်က ထန်မော့အာကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပိုမို နစ်ဝင်သွားအောင် မတင်လိုက်သည်။ 

ထို့နောက် သူဌေးသား၏ မျက်နှာကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်​၏။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ"

"ငါ့ရင်ခွင်ထဲက အမျိုးသမီးက ငါ့လူပဲ"

"မင်းက ငါ့လက်ထဲကနေ လုယူချင်လို့လား"

ငါ့ရင်ခွင်ထဲက အမျိုးသမီးက ငါ့လူပဲ...

မင်းက ငါ့လက်ထဲကနေ လုယူချင်လို့လား...

ထိုစကားလုံးများသည် အထက်စီးဆန်ကာ ရန်စစရာအကောင်းဆုံးနှင့် တစ်ဖက်လူကို အသိအမှတ်မပြုဆုံးသော စကားများ ဖြစ်ပေသည်။

ထန်မော့အာသည် ထိုအမျိုးသားကို မော့ကြည့်

လိုက်​၏။

သူက အရပ်ရှည်လွန်းသဖြင့် သူမအနေဖြင့် သူ၏ ခိုင်မာထင်ရှားသော မေးရိုးကိုသာ မြင်ရသည်။ 

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေကာ တစ်ဖက်လူကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ 

သူ၏ တည်ငြိမ်မှုမှာ လက်အောက်ငယ်သားများကို အမိန့်ပေးနေသော မာနကြီးသည့် ဘုရင်တစ်ပါး သို့မဟုတ် အထက်တန်းလွှာ လူ့အသိုက်အဝန်းရှိ အာဏာရှိသူတစ်ဦးနှင့် တူလှ​၏။

သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို အကာအကွယ်ပေးထားသည့် သူ၏ သန်မာသော လက်မောင်းများကြောင့်၊ သူမ၏ ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများကြားမှ သူ၏ ကြွက်သားများကို ခံစားနေရသည်။ 

ဤအမျိုးသား၏ အားအင်များက သူမကို ဘေးကင်းသည်ဟု ခံစားရစေပြီး စိတ်အေးချမ်းမှုကို ပေးစွမ်းသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ စုကျယ် နှင့် သူမ လမ်းခွဲခဲ့ပြီးကတည်းက သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမျိုးသားများကို သတိထားမိလာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ 

ရုပ်ရည်ဖြစ်စေ၊ အရှိန်အဝါဖြစ်စေ ဤအမျိုးသားသည် စုကျယ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေခြင်း။

ထန်မော့အာသည် သူမ၏ နှလုံးသား မသိစိတ်မှ တုန်လှုပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူဌေးသားသည်လည်း ထိုအမျိုးသား၏ အရှိန်အဝါကြောင့် လန့်သွားသည်။ 

ကာဂါလစ်တစ်မြို့လုံးတွင် ဤမျှ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသူမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးချေ။ 

သူက သတ္တိကို မွေးကာ...

"မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ မင်းနာမည်ကို ပြောရဲလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုမိုဟန်က သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို တွန့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့နာမည်ကို သိဖို့တောင် မတန်ဘူး"

"မင်း..."

ထိုအချိန်တွင် လူနှစ်ယောက် လျှောက်လာပြီး...

"ဒုတိယအစ်ကို၊ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ" 

သူဌေးသား မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။

၎င်းတို့မှာ ဖုချင်းလျန် နှင့် ဟောပေချန် တို့ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ကာဂါလစ်မြို့တွင် အချမ်းသာဆုံးနှင့် ဩဇာအရှိဆုံး မိသားစု သုံးစု ရှိသည်။

ဖု၊ ဟော နှင့် လင် မိသားစုတို့ ဖြစ်ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း စုကျယ်​၏ မိသားစုသည် မြို့တော်ဝန်ထန်၏ အကူအညီဖြင့် သူတို့၏ လုပ်ငန်းများကို လျင်မြန်စွာ ချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့သည်။ 

ဖျော်ဖြေရေးလောကတွင် Prevailing အနုပညာ ကုမ္ပဏီသည် ကြီးထွားလာပြီး ထင်ရှားသော မိသားစု လေးစုထဲတွင် ပါဝင်လာခဲ့သည်။

သို့သော် စုမိသားစုသည် ဖု၊ ဟော နှင့် လင် မိသားစုတို့၏ ကြွယ်ဝမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

စူးရှအေးစက်သော မျက်ဝန်းတစ်စုံနှင့် အထက်တန်းလွှာ မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာပုံရသော ခန့်ညားသည့် အမျိုးသားမှာ ဖုမိသားစု၏ သခင်လေး ဖုချင်းလျန် ဖြစ်သည်။ 

ဟောပေချန်မှာမူ ဟောမိသားစု၏ သခင်လေး ဖြစ်သည်။ 

သူသည် အပြင်ပန်းတွင် ဆိုးသွမ်းပြီး စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ နိုင်ပုံရသော်လည်း အလုပ်လုပ်ရာတွင် အမှန်းရခက်သူတစ်ဦး ဖြစ်​၏။

အကယ်၍ ဤလူနှစ်ယောက်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာပြီး ထိုအမျိုးသားကို "ဒုတိယအစ်ကို" ဟု ခေါ်နေပါက... ဤလူသည် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသနည်း။

သူဌေးသား၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သော အအေးဓာတ်တစ်ခု ဖြတ်စီးသွားတော့သည်။