Ch 1

ကျေးလက်စနစ်နှင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း

အပိုင်း ၁

သံချေးတက်နေသော အနံ့ဆိုးများနှင့် ပုပ်ဟောင်နေသော အနံ့အသက်များက လင်ယွဲ့၏ နှာခေါင်းထဲသို့ အပြည့်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ပြိုကျလုနီးပါးဖြစ်နေသော ကွန်ကရစ်နံရံကို မှီထားလိုက်သည်။ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအိမ်၏ ခေါင်မိုးသည် ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးတစ်ခုဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး၊ နှင်းပွင့်များကို သယ်ဆောင်လာသော လေအေးများက ထိုအပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာကာ သူမ၏ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အရည်ပျော်ကျသွားသည်။ 

အချိန်သုံးရက်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူမသည် ရေသန့်တစ်ဝက်နှင့် မှိုတက်နေသော ပေါင်မုန့်တစ်စဖြင့်သာ အသက်ဆက်ခဲ့ရသည်။ တစ်ချိန်က တက်ကြွနေခဲ့သော သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ယခုအခါ ချိုင့်ဝင်ကာ သွေးကြောများနီရဲနေပြီဖြစ်သည်။ 

သူမ ဆက်၍အသက်ရှင်ရမည့် အကြောင်းရင်းကို သတိပေးနေသည့်အရာဟူ၍ သူမလက်ထဲတွင် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော အသင့်စားဘီစကွတ်ထုပ်လေးသာ ရှိတော့သည်။

ဤသည်မှာ မြို့တောင်ဘက်ရှိ စွန့်ပစ်ခံစက်ရုံတွင် တစ်နေကုန်ရှာဖွေပြီးနောက် သူမတွေ့ရှိခဲ့သောအရာဖြစ်သည်။ ထိုသို့ရှာဖွေနေစဉ်အတွင်း လမ်း၌ ကူးစက်ခံရသူ အုပ်စုတစ်စု၏ ဝိုင်းရံခြင်းကိုပင် ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သေးသည်။

"အစ်ကိုယွီ၊ ဝမ်ချင်း... ငါ အစားအစာတွေ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ" သူမသည် ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအိမ်၏ အတွင်းခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံသည် အက်ကွဲနေသော်လည်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ ပါဝင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ နေရာမှာပင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သူမ ယုံကြည်ရသော ချစ်သူ ကျောက်ယွီနှင့် ညီမအရင်းတစ်ယောက်လို သဘောထားခဲ့သော အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း စုဝမ်ချင်းတို့သည် မနေ့က သူမ အသက်စွန့်ပြီး ယူဆောင်လာခဲ့သော နောက်ဆုံး ချောကလက်တစ်ဖဲ့ကို အတူတကွ မျှဝေစားသောက်ရင်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ရင်းနှီးစွာ မှီနွဲ့နေကြသည်။ 

သူတို့ဘေးတွင် လင်ယွဲ့၏ အလွတ်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော ကျောပိုးအိတ်ရှိနေပြီး၊ ထိုအိတ်ထဲတွင် ယခုအခါ သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သော အမဲသားခြောက်ထုပ်များနှင့် စည်သွပ်ဘူးအချို့ကို အံ့ဩဖွယ်ရာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"အာ... လင်ယွဲ့၊ နင် ပြန်လာပြီပဲ" စုဝမ်ချင်း မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အမြဲတစေ သနားစရာကောင်းသော မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း၊ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လင်ယွဲ့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သော တည်ငြိမ်မှုမျိုးဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့သည်။ သူမသည် မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုကြောင့် ကျောက်ယွီ၏ ကျောဘက်သို့ တိုးဝင်ပုန်းကွယ်သွား၏။

ကျောက်ယွီသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အပြစ်ရှိစိတ်မှ မရှိဘဲ အေးခဲလုနီးပါး တည်ငြိမ်မှုမျိုးကိုသာ ပြသလျက် ပြောလိုက်သည်။ "လင်ယွဲ့ ဘီစကွတ်တွေ ငါ့ကိုပေး "

လင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားသည် ရေခဲလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ညှစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။  "နင်တို့... နင်တို့က အစားအစာတွေကို တစ်ချိန်လုံး ဖွက်ထားခဲ့ကြတာလား။ ငါ နေ့တိုင်း ခွေးတစ်ကောင်လို အသက်စွန့်ပြီး အပြင်ထွက်နေရတာကို ကြည့်ရတာ ပျော်စရာကောင်းနေလား" သူမ၏ အကြည့်များသည် အမဲသားခြောက်များပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး အသံများတုန်ယင်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီလောက် အကျည်းတန်တဲ့ စကားတွေ မပြောစမ်းပါနဲ့။” ကျောက်ယွီ ရှေ့သို့တိုးပြီး သူမလက်ထဲမှ အသင့်စားဘီစကွတ်များကို ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာဖြင့် ဆွဲလုယူလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါကို စွမ်းအင်အရင်းအနှစ် ခွဲဝေမှု မှန်ကန်တယ်လို့ ခေါ်တယ်။ မင်းက ပစ္စည်းရှာတဲ့စွမ်းရည် ကောင်းတယ်လေ၊ ဒါကြောင့် ပိုပြီး အပြင်ထွက်ရတာ ဘာမှားနေလို့လဲ။ ဝမ်ချင်းက ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့ခွန်အားကို ချွေတာဖို့ လိုအပ်တယ်"

သူ၏ နောက်တွင် စုဝမ်ချင်းသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားပြီး သူမ၏ အသံသည် တိုးတိတ်ကာ အားနည်းနေသော်လည်း အဆိပ်လူးထားသော အပ်တစ်ချောင်းကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

 "ယွဲ့ယွဲ့၊ အစ်ကိုယွီကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့... နင် တစ်ယောက်ယောက်ကို အပြစ်တင်ရမယ်ဆိုရင် ငါ့ကိုပဲ အပြစ်တင်ပါ။ ငါက... အရမ်းဆာလောင်နေလို့ပါ။ ပြီးတော့ နင် ခါတိုင်း ရှာတွေ့လာတဲ့ ပစ္စည်းတွေက ငါတို့ သုံးယောက်ခွဲစားဖို့ တကယ်ကို မလောက်ငှလို့ပါ..."

အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းသည်ဟူသော ခံစားချက်တစ်ခုက လင်ယွဲ့ အပေါ် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ ခွဲဝေရန် မလောက်ငှဘူး ဟုတ်လား။ ဒါဆို သူမက လှည့်စားခံရဖို့ ထိုက်တန်ပြီး သေတွင်းထဲ အပို့ခံရဖို့ ထိုက်တန်နေတာလား။

ထိုစဉ် စက်ရုံအပြင်ဘက်မှ ရှုပ်ထွေးနေသော ခြေသံများနှင့် အက်ကွဲနေသော ဟိန်းသံသဲ့သဲ့များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကူးစက်ခံရသူများသည် ဆူညံသံများကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

ကျောက်ယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူက ဘီစကွတ်များနှင့် ကျန်နေသော အမဲသားခြောက်များကို သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ အမြန်ကောက်ထည့်လိုက်ပြီး စုဝမ်ချင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့"

သူတို့သည် ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအိမ်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် လင်ယွဲ့ စောစောကတည်းက ကြိုတင်ရှာဖွေထားခဲ့သော နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ပိုဘေးကင်းသည့် လွတ်မြောက်ရာလမ်းကြောင်း ရှိနေသည်။

လင်ယွဲ့လည်း လိုက်သွားချင်ခဲ့ပေမယ့် ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုနှင့် ရက်ပေါင်းများစွာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေမှုတို့ကြောင့် သူမ၏ ခြေလှမ်းများသည် ယိမ်းယိုင်နေခဲ့သည်။

"ငါ့ကို စောင့်ကြပါဦး" သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူမ သူတို့ကို မှီလုနီးပါး အချိန်လေးတွင်၊ ရှေ့မှ ပြေးနေသော စုဝမ်ချင်းက သူမကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လာသည်။ ထိုအကြည့်တွင် အမြဲလိုလို ပြသလေ့ရှိသည့် အားနည်းစွာ မှီခိုတတ်သော အရိပ်အယောင်များ မရှိတော့ဘဲ၊ သနားကြင်နာမှု အနည်းငယ် ရောယှက်နေသော အေးစက်ပြီး ပြတ်သားသည့် အကြည့်မျိုးသာ ရှိနေသည်။ 

ထို့နောက် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြိုလမ်းကြားတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် စုဝမ်ချင်းသည် ပုံထားသော သတ္တုအပိုင်းအစဟောင်းများကို သူမ၏ တံတောင်ဆစ်ဖြင့် မတော်တဆဟန်ဆောင်ကာ တိုက်ချလိုက်သည်။

*ချလွမ်*

သံချေးတက်နေသော သံပိုက်လုံးအချို့ လိမ့်ဆင်းလာပြီး လင်ယွဲ့၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ကျလာကာ သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့သွားသည်။

မျှော်လင့်မထားသော အခြေအနေကြောင့် လင်ယွဲ့ ခလုတ်တိုက်မိပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ကျောက်ယွီသည် အစမှအဆုံးတိုင်အောင် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ခြေလှမ်းများကိုပင် ပိုသွက်လက်စွာ လျှောက်လိုက်ပြီး စုဝမ်ချင်းကို ဆွဲခေါ်သွားကာ သူတို့၏ ကျောပြင်များသည် လမ်းကျဉ်းလေး၏ အဆုံးတွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းများထက် ပိုစူးရှလှသည့် အေးစက်သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုက လင်ယွဲ့၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ချက်ချင်း အေးခဲသွားစေခဲ့သည်။

သူမ၏ နောက်မှ ဟိန်းသံသဲ့သဲ့များသည် ပိုနီးကပ်လာပြီး လူသားမဟုတ်သော ထိုပုပ်ဟောင်နေသည့် အသက်ရှူငွေ့များသည် သူမ၏ ဂုတ်ပိုးပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် ကိုယ်ကို ကြိုးစားရုန်းကန်ကာ ထလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားသော ဦးတည်ရာဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သစ္စာဖောက်မှု။ အလွန်ပြည့်စုံပြီး အလွန်အကျည်းတန်လွန်းလှသည်။

"ဘာလို့လဲ..." ကြမ်းတမ်းသော ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်မိသဖြင့် လက်သည်းများ ကျိုးပဲ့ကာ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာချိန်တွင် သူမ၏ အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကြီးမားလှသော နာကြည်းမှုနှင့် မကျေနပ်မှုတို့က မီးတောင်ချော်ရည်များကဲ့သို့ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဆူပွက်လာကာ သူမကို ပြာကျလုနီးပါး လောင်ကျွမ်းစေသည်။ သူမ မကျေနပ်ပေ။ သူမ ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုလုပ် သေဆုံးနိုင်မှာလဲ။ သူမ တစ်ချိန်က အယုံကြည်ရဆုံးဖြစ်ခဲ့သော အမှိုက်ကောင် နှစ်ကောင်၏ လက်ချက်ဖြင့် အသေမခံနိုင်ပေ။

အေးစက်ပြီး ပုပ်ပွနေသော လက်တစ်စုံက သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်များကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည့် ထိုအခိုက်အတန့်၊ စူးရှသော နာကျင်မှု ရောက်ရှိလာသည့် ထိုခဏတွင် ....

လုံးဝ သာမန်မျှသာဖြစ်ပုံပေါ်သော သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားခဲ့သည့် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလေးသည် ရုတ်တရက် ပူလောင်သော အပူချိန်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ နီရဲနေအောင် မီးဖုတ်ထားသော သံချောင်းဖြင့် သူမ၏ အရေပြားကို ဖိကပ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

စိတ်ခံစားမှုကင်းမဲ့နေသော စက်ရုပ်အသံတစ်သံက သူမ၏ စိတ်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

【ချိတ်ဆက်ထားသော ဝိညာဉ်ထံမှ ပြင်းထန်သော စွဲလမ်းမှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည်။ စွမ်းအင်ပမာဏ ပြည့်မီသွားပါပြီ... သတ်မှတ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီမှုရှိပါသည်။】

【"ကျေးလက်သာယာ အနုပညာ" စနစ်ကို အတင်းအကျပ် အသက်သွင်းနေပါသည်။ စွမ်းအင် မလုံလောက်ပါ။ အရေးပေါ် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို စတင်နေပါသည်။ အချိန်နှင့် နေရာ ကိုသြဒီနိတ်များကို ချိတ်ဆက်ထားပါသည်။ အတိတ်သို့ ပြန်လည်သွားရောက်နေပါသည်...】

သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် တစ်လက်မချင်း ကြိတ်ချေခံရပြီးနောက် အတင်းအဓမ္မ ပြန်တည်ဆောက်ခံနေရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဆွဲဖြဲခံရသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လင်ယွဲ့၏ အမြင်အာရုံများ အမှောင်ကျသွားပြီး သူမ လုံးဝ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။

လင်ယွဲ့သည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ထထိုင်လိုက်ကာ လေကို ရှိုက်ရှူရင်း သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရေခဲလို အေးစက်နေသော လေများ မရှိတော့သလို၊ ပုပ်ဟောင်နေသော အနံ့ဆိုးများလည်း မရှိတော့ပေ။ ကူးစက်ခံရသူများ၏ ဟိန်းသံသဲ့သဲ့များနှင့် အသက်ရှူကြပ်မတတ် စိတ်ပျက်အားငယ်စရာ ခံစားချက်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။ 

သူမ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့ရသည်မှာ ခရင်မ်ရောင် အလင်းပိတ်ကန့်လန့်ကာများကြားမှ ဖြာကျနေသော နွေးထွေးသည့် မွန်းလွဲပိုင်း နေရောင်ခြည်ပင်ဖြစ်သည်။ လေထုထဲတွင် သူမ အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်သော လိမ္မော်ပန်းရနံ့ နံ့သာပေါင်းအမွှေးနံ့သင်းသင်းလေး ပျံ့နှံ့နေသည်။ 

သူမ၏ အောက်တွင် နူးညံ့ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော လယ်သာမွေ့ယာတစ်ခု ရှိနေပြီး၊ သူမ၏ လက်များသည် ချောမွေ့သော ပိုးသားအိပ်ရာခင်းများနှင့် ထိတွေ့နေသည်။

သူမသည် လည်ပင်းကို တောင့်တင်းစွာလှည့်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျယ်ဝန်းပြီး လင်းထိန်နေသော အိပ်ခန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ရိုးရှင်းသော်လည်း ဒီဇိုင်းသေသပ်သော ပရိဘောဂများဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသည်။ 

နံရံများပေါ်တွင် သူမ ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ထားခဲ့သော စိတ္တဇပန်းချီကားများကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ ညအိပ်မီးအိမ်တင် ခုံငယ်လေးပေါ်တွင် သူမနှင့်... သူမနှင့် ကျောက်ယွီ တို့၏ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရှိနေသည်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် သူမသည် ထိုစဉ်က သိမ်မွေ့ပြီး စာနာတတ်သော ကျောက်ယွီ ကို မှီနွဲ့ကာ တောက်ပစွာ ပြုံးရယ်နေခဲ့သည်။

"ဒါက... ငါ့တိုက်ခန်းလား" ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး မရောက်မီက သူမသည် ဤတိုက်ခန်းကို ချေးငွေဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ကို သတိရရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူမက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် သူမ၏ လက်များကို မြှောက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများသည် သွယ်လျပြီး သန့်ရှင်းနေကာ၊ လက်သည်းများကိုလည်း ဝိုင်းစက် သပ်ရပ်စွာ ညှပ်ထားသည်။ အေးစက်သော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကျိုးပဲ့သွားပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ဆိုးရွားသည့် အခြေအနေမျိုး မဆိုထားနှင့်၊ မည်သည့် အညစ်အကြေး သို့မဟုတ် အမာရွတ်မျှပင် မရှိပေ။

တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် သူမ၏ ပါးပြင်များကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ အရေပြားသည် ချောမွေ့ပြီး အိစက်နေကာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးတွင် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ရာသီဥတုဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြမ်းတမ်းမှုနှင့် ကွဲအက်မှုများ လုံးဝမရှိတော့ပေ။

"ဒါ အိပ်မက် မဟုတ်ဘူး။” သူမ အော်လိုက်သည်။ သေလုနီးပါး စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ရင်ကိုခွဲမတတ် နာကျင်ရသော သစ္စာဖောက်ခံရမှုတို့သည် အလွန်ပင် လက်တွေ့ဆန်လွန်းလှသဖြင့်၊ ဒါတွေက အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ “တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"

လင်ယွဲ့သည် ညအိပ်မီးအိမ်တင် ခုံငယ်လေးပေါ်ရှိ ဖုန်းကို ရုတ်တရက် လှမ်းယူလိုက်ရာ မျက်နှာပြင် လင်းလတ်သွားသည်။

【ကြယ်တာရာ ပြက္ခဒိန်နှစ် ၂၀၅၅ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ (၁၇) ရက်၊ မွန်းလွဲ ၂ နာရီ ၁၃ မိနစ်】

အကြောင်းရင်းမသိရသော အာကာသရောင်ခြည်တန်း ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး အလွန်အေးခဲသွားပြီး အစီအစဉ်တကျဖြစ်မှုများ ပြိုလဲသွားမည့်အချိန်၊ "ကမ္ဘာပျက်ကပ်" ဟု ခေါ်ဆိုသော အရာကြီး တရားဝင် မကျရောက်လာမီ... အပြည့်အဝ (၂၁) ရက် အတိအကျ လိုသေးသည်။

ကြီးမားလှသော ထိတ်လန့်အံ့ဩမှုကြောင့် သူမ ခဏတာ စကားပင် မပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး၊ ရင်ဘတ်ထဲမှ နှလုံးသားသည် အပြင်သို့ ပေါက်ထွက်လာမတတ် ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေခဲ့သည်။

သူမ တကယ်ပဲ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ။ အိပ်မက်ဆိုးကြီး မစတင်မီ အချိန်ကာလသို့ သူမ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အရိုင်းဆန်သော ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုက ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူမအပေါ် ရိုက်ခတ်သွားသော်လည်း၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းကို ပိုနက်ရှိုင်းပြီး အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားစေသော အမုန်းတရားဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့သည်။

"ကျောက်ယွီ၊ စုဝမ်ချင်း" သွေးအရသာကို ခံစားမိသည်အထိ ထိုအမည်နာမ နှစ်ခုကို သူမ၏ သွားများကြားတွင် ကြိတ်ဝါးရင်း ပြောလိုက်သည်။

အရင်ဘဝက သူမ မှီခိုအားထားခဲ့ရသော ချစ်သူနှင့် ညီမအရင်းတစ်ယောက်လို ကာကွယ်ပေးခဲ့သော အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းတို့ ပူးပေါင်းကာ သူမအား ငရဲတွင်းထဲသို့ တွန်းချခဲ့ကြသည်။ စုဝမ်ချင်း၏ နောက်ဆုံး အေးစက်သော အကြည့်နှင့် ထွက်ခွာသွားစဉ်က ပြတ်သားလှသော ကျောက်ယွီ၏ ကျောပြင်တို့ကို သူမ မှတ်မိနေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ အရမ်းကောင်းတယ်"

ဤဘဝတွင် သူမ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးမှ သုံးနှစ်စာ မှတ်ဉာဏ်များ၊ လူ့သဘာဝကို အနက်ရှိုင်းဆုံး နားလည်သဘောပေါက်မှုနှင့်... ထို မသေဆုံးနိုင်သော အမုန်းတရားများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

သူမသည် အတိတ်က အမှားများကို ထပ်ကျူးလွန်မည်မဟုတ်ပေ။ သူမကို သစ္စာဖောက်ပြီး နာကျင်စေခဲ့သူများကို... သူမ တစ်ယောက်ကိုမှ အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုစဉ် လည်ပင်းဆီမှ နူးညံ့၍ အစဥ်မပြတ်သော နွေးထွေးမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရ၏။ လင်ယွဲ့ မသိစိတ်ဖြင့် လက်လှမ်းလိုက်ရာ၊ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများသည် သူမ၏ အရေပြားနှင့် ကပ်လျက် ဝတ်ဆင်ထားသော နွေးထွေးနေသည့် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလေးကို ထိမိသွားခဲ့သည်။ ဒါသည် အရင်ဘဝက သူမ မသေဆုံးမီလေးတွင် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ပူလောင်လာခဲ့သည့် အရာပင်ဖြစ်သည်။

ဒါက အဲဒီအရာများလား။ သူမ၏ သတိလုံးဝ မပျောက်ကွယ်သွားမီ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော စက်ရုပ်အသံက "ကျေးလက်သာယာ အနုပညာ" စနစ်လား။ သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခြင်းက... ဒါနဲ့ ဆက်စပ်နေတာလား။

လင်ယွဲ့ သည် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပြီး သူမဖော်ထုတ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော လျှို့ဝှက်အဖြေကို တွေ့မြင်နိုင်ရန် လဟာပြင်ကို ဖောက်ထွင်းကြည့်ရှုနိုင်သည့်အလား သူမ၏ အကြည့်များသည် ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ စူးရှနေခဲ့သည်။

သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူမကိုယ်သူမ တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။

(၂၁) ရက်။ ဒါသည် ကံကြမ္မာက သူမကို ပေးသနားခဲ့သော အကြီးမားဆုံး လက်ဆောင်ဖြစ်ပြီး လက်စားချေရန်နှင့် အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော အလဲအလှယ်ပြုလုပ်စရာ အရင်းအနှီးပင်ဖြစ်သည်။

အချိန်သည်သာ အဓိကပင်။