Ch 2

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၂

"ဖွီ" ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟူရှောင်လျန်သည် မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်ချလိုက်တော့သည်။

"ဟားဟားဟား... တချို့လူတွေက ဝက်တွေကျနေတာပဲ၊ ဒီလောက်တောင် အများကြီး စားနေတာ၊ အစားပိတ်ပြီး သေသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလားမသိဘူး။"

ဝက်လား။ ထျဲလန်ယန်သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ထလိုက်မိသည်။ "ဝက်တွေ ဘယ်မှာလဲ၊ အဲဒါတွေကို ငါစားလို့ရမလား။"

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲတွင် သူမ ဝက်သားမစားရသည်မှာ သုံးနှစ်ပင် ရှိခဲ့ပြီ။ သူမ အလွန်အမင်းကို တောင့်တနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှိနေကြသော လူသုံးယောက်မှာမူ အနေရခက်သော မျက်နှာပေးများဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ ငတ်လွန်း၍ ရူးသွားလေပြီလား၊ လူစကားကိုပင် နားမလည်တော့ပါလား။

"ဝက်သားတောင် စားချင်သေးတယ်၊ အိပ်မက်ပဲ မက်နေလိုက်..." ဟူရှောင်လျန်က မျက်စောင်းထိုးလျက် တစ်ခုခုကို ဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အမေဖြစ်သူ ကျန်းချွေ့က တားလိုက်သည်။ "ရှောင်လျန်... စကားကိုနည်းနည်းပြောစမ်း၊ အဓိကကိစ္စကို မမေ့နဲ့လေ။"

ထိုသို့ပြောရင်း ကျန်းချွေ့သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဖြူဖွေးသော အိုးကပ်ပေါက်စီကြီး နှစ်လုံးကို ယူလာပေးသည်။ ထျဲလန်ယန်သည် ပေါက်စီများကို ယူလိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်တော့သည်။

"ဒီသေနာမလေး၊ ကျေးဇူးတင်စကားတစ်ခွန်းတောင် မပြောဘူး။" ကျန်းချွေ့၏ ညည်းတွားသံမှာ တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထျဲလန်ယန်ကမူ သူမကို ဂရုမစိုက်အားပေ။ သူမသည် ပေါက်စီကို ကိုက်စားရင်း စိတ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးကြည့်နေသည်။

ယခုလေးတင်ပင် သူမနှင့် မရင်းနှီးသော မှတ်ဉာဏ်လှိုင်းများမှာ စိတ်ထဲသို့ အလုံးအရင်းနှင့် စီးဝင်လာခဲ့သည်။ ထျဲလန်ယန်သည် သူမကိုယ်သူမ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း နောက်ကျမှပင် သိလိုက်ရတော့သည်။

သူမသည် တူညီသော အပြိုင်လောကတစ်ခုဆီသို့ အမှန်တကယ်ပင် ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာနှစ်ခုလုံး၏ သမိုင်းကြောင်းမှာ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် တူညီပေသည်။ ယခုနှစ်မှာ ၁၉၇၅ ခုနှစ် ဖြစ်သည်။

အချိန်ကာလအရဆိုလျှင် နောက်ထပ်နှစ်နှစ်အကြာတွင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲများ ပြန်လည်စတင်မည်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်နှစ်တွင်မူ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် တံခါးဖွင့်ဝါဒများ ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည်။ အရုဏ်ဦးအလင်းရောင်မှာ သူမ၏ရှေ့မှောက်တွင်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ခဏမျှ သည်းခံလိုက်ရုံဖြင့် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမည် ဖြစ်သည်။

ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်မှာမူ ထိုအရာများကို ဘယ်သောအခါမှ မြင်တွေ့ရမည်မဟုတ်တော့ပေ။ မူလပိုင်ရှင်မှာ သူမနှင့် နာမည်တူ "ထျဲလန်ယန်" ပင် ဖြစ်ပြီး အသက် ၁၇ နှစ်ရှိကာ အထက်တန်းကျောင်းပြီးစအရွယ်သာ ရှိသေးသည်။

သူမ၏ ဖခင်မှာ အထည်စက်ရုံမှ ကုန်တင်ကားဒရိုင်ဘာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မိခင်မှာမူ အိမ်ရှင်မတစ်ဦးဖြစ်ကာ မိသားစုမှာ နွေးထွေးရိုးရှင်းသော ဘဝလေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်က သူမ၏ဖခင်သည် ကုန်ပစ္စည်းများ သယ်ယူပို့ဆောင်နေစဉ် မတော်တဆမှုဖြစ်ပွားကာ နေရာတင်ပင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကျန်းမာရေးမကောင်းလှသော သူမ၏မိခင်မှာလည်း ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

တစ်ညအတွင်းမှာပင် မူလပိုင်ရှင်မှာ ချစ်ခင်ယုယခံရသော သမီးလေးဘဝမှ မိဘမဲ့ကလေးတစ်ဦးဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ထိုခံစားချက်ကို မခံစားနိုင်ဘဲ ဖျားနာသွားခဲ့ရသည်။

အထည်စက်ရုံမှ လူကြီးများနှင့် အိမ်နီးနားချင်းများ၏ အကူအညီဖြင့်သာ နာရေးကိစ္စကို ပြီးစီးအောင် ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိနေသည်မှာ ရက်အနည်းငယ်မျှသာ ကြာလိုက်ပြီးနောက် ဝေးကွာသော ဆွေမျိုးများ တံခါးလာခေါက်ကြတော့သည်။

၎င်းတို့မှာ တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ကျန်းချွေ့တို့ မိသားစုပင် ဖြစ်သည်။ မူလပိုင်ရှင်၏ အဘိုးအဘွားများမှာ စောစီးစွာ ကွယ်လွန်ခဲ့ကြပြီး ဇာတိမြေနှင့်လည်း အဆက်အသွယ် ပြတ်နေသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မူလပိုင်ရှင်၏ မိခင်မှာလည်း ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကြောင့် ထွက်ပြေးလာရသော မိဘမဲ့တစ်ဦး ဖြစ်ရာ သူမ၏ မိသားစုမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းချွေ့မှာ ဖခင်ဘက်မှ တော်စပ်သူဖြစ်ပြီး ဖခင်၏ ဝမ်းကွဲညီမဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ထျဲလန်ယန်၏ အဒေါ်ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုလာခဲ့သည်။ ထျဲလန်ယန် ကလေးဘဝက ရက်တစ်ရာပြည့် ပြုလုပ်စဉ်ကပင် ကျန်းချွေ့ လာရောက်ခဲ့ဖူးသည်ဟု ဆိုသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထျဲလန်ယန်၏ မိဘများ ကွယ်လွန်ကြောင်း ကြားသိရသဖြင့် ဝမ်းနည်းကြောင်း လာရောက်ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဧည့်သည်ဆိုသည်မှာ ဧည့်သည်ပင် ဖြစ်ရာ ထျဲလန်ယန်သည် နေမကောင်းဖြစ်နေသည့်ကြားမှပင် သူမ၏ ဖျားနာနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အားတင်းကာ ဧည့်ခံခဲ့ရသည်။

ဤမိန်းမနှင့် သူမ၏ မိသားစုမှာ သိုးရေခြုံထားသော ဝံပုလွေအုပ်ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူမ လုံးဝမသိရှိခဲ့ပေ။

သူတို့ ရောက်ရှိလာသည့် ပထမရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာမူ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်စွာ ပြုမူနေထိုင်ခဲ့ကြပြီး ထူးခြားသော လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြခဲ့ကြပေ။ ထျဲလန်ယန်ကို ကူညီ၍ ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံပေးသည့်အပြင် အိမ်ကိုလည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်အောင် ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးခဲ့ကြသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်လှသဖြင့် အိမ်တွင် အတန်ကြာအောင် နေထိုင်ရန်ပင် တကူးတက ဖိတ်ခေါ်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် သူတို့မှာ တစ်ခါတည်း အမြစ်တွယ်နေထိုင်ကြတော့မည်ကို သူမ မရိပ်မိခဲ့ပေ။

ထျဲလန်ယန် သတိထားမိလိုက်သည့် အချိန်တွင်မူ အရာအားလုံးမှာ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်တစ်အိမ်လုံးကို ထိုမိသားစုက သိမ်းပိုက်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ပစ္စည်းများမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့ကျဲနေတော့သည်။ ထျဲလန်ယန်မှာမူ မိမိအိမ်တွင် မိမိပင် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ဆက်သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူတို့ကို ထွက်သွားခိုင်းခဲ့သော်လည်း သူတို့က လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အပြင်တွင် ကောလာဟလများပင် လွှင့်ခဲ့ကြသေးသည်။ ထျဲလန်ယန်သည် သူမ၏ မိဘများ သေဆုံးသွားပြီးနောက် စိတ်ရူးပေါက်နေသဖြင့် သူတို့က စောင့်ရှောက်ပေးနေရကြောင်း၊ မဟုတ်ပါက တစ်ခုခု ဒုက္ခရောက်သွားနိုင်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

သူမသည် အထည်စက်ရုံမှ လူကြီးများထံသို့ အကူအညီတောင်းရန် သွားချင်သော်လည်း အိမ်ထဲမှပင် ထွက်ခွင့်မရတော့ပေ။ ဟူကျူးဇီမှာမူ အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိသော လူလေလူလွင့်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းချွေ့သည် အထည်စက်ရုံမှ အကြွင်းအကျန် အစအနများဖြင့် အိမ်တွင် ခေါင်းစည်းကြိုးများ ပြုလုပ်သည့် အလုပ်အနည်းငယ်ကို လုပ်ကိုင်သည်။ ဟူရှောင်လျန်မှာမူ ထျဲလန်ယန်ကဲ့သို့ပင် အထက်တန်းကျောင်း ပြီးခါစဖြစ်ပြီး အလုပ်မရသေးပေ။

ဤမိသားစုသည် အိမ်ကို တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် သူမ အပြင်ထွက်ရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေ။ ထျဲလန်ယန်သည် အိမ်နီးနားချင်းများ သတိထားမိစေရန် ပစ္စည်းများကို ရိုက်ခွဲကာ ရန်ဖြစ်ငြင်းခုန်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပါသေးသည်။

သို့သော် သူမ ဆူပူသောင်းကျန်းသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် ကျန်းချွေ့က အပြင်ထွက်၍ ငိုပြသဖြင့် လူတိုင်းက သူမ၏ မုသားစကားများကို ယုံကြည်သွားကြသည်။ လူတိုင်းက သူမကို လျစ်လျူရှုထားကြသဖြင့် ထိုမိသားစုမှာ ပို၍ပင် ရဲတင်းလာခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ထျဲလန်ယန်ကို စတိုခန်းထဲတွင် အိပ်ခိုင်းရုံသာမက မကြာခဏဆိုသလို အစာငတ်ခံထားခဲ့ကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့သည် ပို၍ပင် ယုတ်မာသော တောင်းဆိုမှုကို ပြုလုပ်လာခဲ့သည်။ ထျဲလန်ယန်အား သူမ၏ စုဆောင်းငွေများကို အပ်နှံရန် တောင်းဆိုလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန်၏ ဖခင်မှာ အထည်စက်ရုံမှ ဒရိုင်ဘာဖြစ်သဖြင့် သူ၏ စုဆောင်းငွေမှာ ယွမ်တစ်ထောင်ခန့် ရှိလေရာ ဤခေတ်ကာလတွင် ကြီးမားလှသော ငွေပမာဏ ဖြစ်သည်။ ထျဲလန်ယန်သည် သူတို့၏ စိတ်ထားအမှန်ကို မြင်တွေ့သွားပြီဖြစ်ရာ ဘယ်လိုလုပ် သဘောတူပါမည်နည်း။

တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ အလျော့ပေးလိုက်သည်နှင့် နောက်ထပ် တောင်းဆိုမှုများစွာ ရှိလာဦးမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်ထားသည်။ ဥပမာအားဖြင့် သူမဖခင်၏ အလုပ်နေရာ သို့မဟုတ် အိမ်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုကဲ့သို့သော အရာများ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ အရှုံးပေးလိုက်ပါက အိမ်ပေါ်မှ အနှင်ထုတ်ခံရမည်မှာ အသေအချာပင်။

ထျဲလန်ယန်၏ ပြတ်သားသော သဘောထားကြောင့် ကျန်းချွေ့တို့ မိသားစုမှာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် သူမကို စတိုခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားပြီး ဘာမှ မကျွေးမွေးဘဲ သုံးရက်တိုင်တိုင် အစာငတ်ထားခဲ့ကြသည်။

မူလ ထျဲလန်ယန်သည် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ဗိုက်ထဲတွင်လည်း အစာမရှိသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် မခံစားနိုင်တော့ဘဲ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှ ထျဲလန်ယန်သည် ဤနေရာသို့ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စိတ်ထဲမှ အချက်အလက်များကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် ထျဲလန်ယန်သည် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ ဤမိသားစုသည် မည်မျှပင် ယုတ်ညံ့လှပါသနည်း။ အလွန်ပင် စိတ်တိုစရာ ကောင်းလှသည်။

ထျဲလန်ယန်၏ လူကို ထိုးကြိတ်ချင်သော စိတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ မူလပိုင်ရှင်၏ သေဆုံးမှုမှာ ကျန်းချွေ့တို့ မိသားစုကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤရန်ငြိုးကို သူမ မဖြစ်မနေ ကူညီလက်စားချေပေးရမည် ဖြစ်သည်။

သူမသည် မူလပိုင်ရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ယူထားသည်ဖြစ်ရာ ကံတရားမှာ လည်ပတ်နေပြီး သူမ ပြန်လည်ပေးဆပ်ရပေမည်။ ထိုသို့တွေးနေစဉ်မှာပင် ရင်းနှီးသော ဝိညာဉ်ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ ချိုမြိန်စွာ ပြုံးပြနေပြီး သူမကို နူးညံ့သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ရှင်က တကယ်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။"

ထျဲလန်ယန်မှာ မှင်တက်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ထျဲလန်ယန်လား။"

"အစ်မ... ကျွန်မ မိဘတွေဆီ သွားတော့မယ်၊ ဒီခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေထိုင်သွားနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်၊ နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်။"

ထျဲလန်ယန်၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာပြီး ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ နှုတ်ဆက်ပါတယ်။"

"ငါ ကတိပေးပါတယ်၊ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို တန်ဖိုးထားပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်သွားပါ့မယ်။"

ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒီကမ္ဘာက ထျဲလန်ယန်။ နောက်ပိုင်းမှာ မင်းရဲ့ ဝေစုကိုပါ ငါက ထမ်းပိုးပြီး ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ အလှတရားတွေကို ကြည့်ရှုသွားပါ့မယ်...