Chapter 5

အပိုင်း ၅

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နှစ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။

စုမင်ယွီသည် သူ၏ ညီငယ်အား ကုယီလန်၏ အိမ်သို့ မောင်းပို့ရန်အတွက် အထူးတလည် ခွင့်ယူခဲ့သည်– ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် စီစဉ်ထားသော Arranged Date ဆီသို့ပင်။

ထူးဆန်းသည်မှာ သူ၏ ညီငယ်က ဥပဒေအရ အရွယ်ရောက်ပြီးသူဖြစ်သော်လည်း 'လက်ဆက်ပေးခြင်း' ဆိုသော စကားလုံးကို သူ့အပေါ်တွင် အသုံးပြုသည့်အခါ အလွန် လွဲမှားနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

စုမင်ယွီက ဘေးဘက် ခရီးသည်ထိုင်ခုံဆီသို့ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်၏–

ကောင်လေးက ပိန်သွယ်သွယ် ကိုယ်ခန္ဓာလေးကို ပေါ်လွင်စေသည့် နူးညံ့သော အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ရင်ဘတ်အနီးတွင် ပန်းထိုးထားသော လင်းပိုင်ငယ်လေးက ရိုးရှင်းသော်လည်း ဆန်းသစ်သော အသွင်ကို ပေးသည်။ အောက်ပိုင်းတွင်မူ အပြာရောင် ဘောင်းဘီတိုဖြစ်ပြီး နေရောင်ခြည်အောက်တွင် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် ဖြူဖျော့နေသော  ခြေတံရှည်ရှည်နှစ်ချောင်းကို ဖော်ပြနေ၏။

ထိုကောင်လေးက သူ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်နေသည်– ထိုနေရာ၌ မရှိနိုင်သော အရာများကို ပြေသွားစေရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကားထဲ ရောက်ကတည်းက နှုတ်ဆက်စကား တစ်ခုခုကို သူ၏ ပါးစပ်ဖြင့် ရေရွတ်နေခဲ့သည်။

စုမင်ယွီ အိမ်ပြင်ထွက်ရမည်ဆိုလျှင် သေချင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသော သူ၏ ညီက အဘယ်ကြောင့် ဤ ဘလိုင်းဒိတ်ကို သဘောတူခဲ့သည်ကို နားမလည်နိုင်ဆဲပင်။

စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် စုကျီဆွေ့က သူနှင့် မိခင်တို့၏ ငြင်းခုံသံကို ကြားပြီး အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားမိကာ မိသားစု ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် သူ့ကိုယ်သူ စတေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်၏။

စုမင်ယွီက ထိုအတွေးကြောင့်  စိတ်ထဲ အနည်းငယ် ထိမိသွားပြီး၊ သူ့ကို စိတ်ချစေရန် ပြောလိုက်သည်။ "အဝတ်တွေကို မကလိနဲ့တော့။ အခုတောင်မှ ကြည့်ကောင်းနေပြီ– ကုယီလန်ကို ကြောက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားလောက်အောင် ကြည့်ကောင်းနေပြီ"

စုကျီဆွေ့၏ ဂရုတစိုက် လေ့ကျင့်ထားသော အဖွင့်စကားလုံးမှာ ကြားဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။ သူက ကန့်ကွက်သည့်အနေဖြင့် ပါးများကို ဖောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အစ်ကိုအား လျှို့ဝှက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် မီးလောင်ဒဏ်ရာ အမာရွတ်တစ်ခု ရှိသည်– မိခင်၏ အဆိုအရ ကလေးဘဝ ကားမတော်တဆမှုမှ ကျန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမာရွတ်က မြင့်မားသော နေရာတွင် ရှိသဖြင့် အင်္ကျီလက်တိုကပင် ယင်း၏ အများစုကို ဖုံးအုပ်ထားနိုင်ပြီး၊ ယနေ့တွင်လည်း သူက လက်ရှည်ကို ဝတ်ထားခဲ့သည်ပင်။

သို့တိုင် သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားနေမိဆဲပင်။ သူက သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို အလိုအလျောက် ဆွဲချလိုက်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်– သို့သော် သူ၏ အစ်ကို ပြောခဲ့သော စကားကို သတိရသွား၏။ သူက လှုပ်ရှားမှု အလယ်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ငယ်လေးထဲသို့ လက်လှမ်းကာ အားလုံး နေရာတကျ ရှိမရှိကို နှစ်ခါ ပြန်စစ်ဆေးနေလိုက်သည်။

၎င်းက Speedsters Club သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သော ကျောပိုးအိတ်နှင့် အတူတူပင်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ ယူဆောင်လာလိုသည့်အရာများအပြင် GPS ခြေရာခံကိရိယာ တစ်ခုလည်း ပါဝင်နေသည်။

သူ၏ မိခင်က သူ့အား ပြန်ပေးဆွဲခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယင်းကို ခိုးထည့်ထားခဲ့ခြင်းပင်။

စုမင်ယွီက သူတို့၏ မိခင်ကဲ့သို့ ပြင်းပြလှခြင်း မရှိသော်ငြားလည်း၊ သူက လေးနက်သော သတိပေးစကား အနည်းငယ်ကို ပေးခဲ့သည်။ "ဟိုရောက်ရင် အိမ်လည်သွားသလို သဘောထားလိုက်။ အရမ်းကြီး စိတ်မဝင်စားနဲ့၊ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြော"

စကား တစ်ဝက်တွင် သူက ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ ညီငယ်၏ လက်ရှိ နူးညံ့ပြီး ကြောက်တတ်သော စရိုက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြည့်လျှင်၊ တစ်ဖက်လူက သူ၏ ညီကို စကားမပြောနိုင်အောင် ကြောက်လန့်သွားစေဖို့က ပိုဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်ဖြစ် ငါ့ကို ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်"

"ပြီးရင် ငါ လာခေါ်မယ်"  သူက ပြောလိုက်သည်။ "ဟော– အရေးကြီးတာ မေ့တော့မလို့။ ငါ့နောက်က လိုက်ဆို– 'ခင်ဗျားက အရမ်းတော်ပေမဲ့ စိတ်မကောင်းဘူး။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်က လုံးဝလိုက်မဖက်ဘူး'"

စုကျီဆွေ့က ထိုစကားကို သင်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

သူက ပါးများကို ဖောင်းလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မကြားဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

စုမင်ယွီ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပေ။ သူက ဆက်ပြောနေခဲ့သည်။ "နောက်ပြီးတော့ ကုယီလန်က ကိုယ်ထိလက်ရောက် ထိတာတွေ့တာတွေ မကြိုက်ဘူး။ သူ့ကို မထိတာ အကောင်းဆုံးပဲ"

ထိုစကားကြောင့် စုကျီဆွေ့၏ စိတ်ထဲတွင် ထင်ရှားသော ပုံရိပ်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်– ကလပ်တွင် ထိုလူဆိုး ရို့က ကုယီလန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့စဉ်ကပင်။ လူတိုင်းက ကမ္ဘာပျက်တော့မလို အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်း ရှိုက်သွင်းခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ရို့၏ လက်မောင်းကို ရက်ရက်စက်စက် လိမ်ချိုးခံခဲ့ရ၏။

...ဒါကြောင့်ကိုး။

စုကျီဆွေ့က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အနက်ရောင် Cullinan က မြို့လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ သီးသန့်နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ လုံခြုံရေးမှ စစ်ဆေးပြီးနောက် ဂိတ်ဝခြံခတ်ထားသော အိမ်ကြီးများရှိရာ ရပ်ကွက်သို့ ကွေ့ဝင်သွား၏။

လေက သစ်ပင်များကို တိုးဝှေ့သွားသည်။ ထိုနေရာသည် လူနေရပ်ကွက်ထက် ကိုယ်ပိုင် ဥယျာဉ်တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေခဲ့သည်။ နစ်မြုပ်နေသော အနေအထားနှင့် ကုန်ကျစရိတ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆောက်လုပ်ထားခြင်းကြောင့် အစိမ်းရောင် ဖုံးလွှမ်းမှုက ၇၀% အထိ ရောက်ရှိနေသည်။

သူတို့က လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူများစွာကို မတွေ့ခဲ့ကြ– ဆိုရှယ်လ်ကြောက်သူတစ်ဦးအတွက် အလွန်ပြီးပြည့်စုံသည်။

စုကျီဆွေ့ ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ကို ငေးကြည့်ကာ ရှုခင်းများကို ကြည့်နေစဉ် ကားက တစ်ဖန် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ရောက်ပြီ" စုမင်ယွီက သူ့အား သတိပေးလိုက်သည်။ "သွားတော့။ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ငါ့ကို ဖုန်းဆက်လိုက်"

စုကျီဆွေ့က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး မြင်ကွင်းထဲရှိ တစ်ခုတည်းသော အဆောက်အအုံကို အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်၏–

သစ်ပင်များကြားတွင် ဥရောပစတိုင် ဂန္ထဝင် ဗီလာအိမ်ကြီးတစ်လုံး ရပ်တည်နေသည်– ဆန်းကြယ်ကာ အနုစိတ်ပြီး ခေတ်မီဆန်းပြား၏။ စည်ကားသော မြို့လယ်တွင် ယင်းက ဤကမ္ဘာနှင့် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ထူးခြားသော တစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်မှုနှင့် ကျက်သရေရှိမှုကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။

ရှေ့ဂိတ်ဝအနီးတွင် ခပ်မတ်မတ် မတ်တပ်ရပ်နေသူက အရပ်မြင့်မြင့် ခြေတံရှည်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အဝေးမှနေ၍ သူ၏ မျက်နှာကို မရှင်းလင်းသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားက ထူးခြားသည်– ကမ္ဘာနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်ပြီး အသက်ရှူကျပ်စေမည့် အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

စုကျီဆွေ့၏ လက်ဖဝါးများ၌ ချွေးစေးများ စို့လာသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူက နှာခေါင်းစည်း သို့မဟုတ် ဦးထုပ်ကို မဝတ်ထားပေ။ ကုယီလန်၏ အသံက သာယာပြီး ကြင်နာသော တရားမျှတမှု စိတ်ဓာတ်ရှိသည်ဆိုသော်လည်း စုကျီဆွေ့က ဆိုရှယ်လ် ကြောက်စိတ် လှိုင်းလုံးတစ်ခုကို ခံစားနေရဆဲပင်။

သူက သူ၏ လက်သီးသေးသေးလေးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး ကားထဲမှ ထွက်ကာ သူ့ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ကုယီလန်က ခဏကြာအောင် စောင့်နေခဲ့သည်။

သူ၏ ဖုန်းက တုန်ခါနေသည်မှာ မရပ်တော့ချေ–

[အိမ်တော်ထိန်း: ကု သခင်လေး၊ ဧည့်ခန်းမှာ စောင့်တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်ပါတယ်။ စုမိသားစုက သခင်လေးက အရမ်း အလိုလိုက်ခံထားရတာ– သူ အချိန်မီ ရောက်လာမယ်လို့ အာမခံနိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး]

[အိမ်တော်ထိန်း : ကောင်လေးက သိပ်ခေါင်းမာတာ၊ စိတ်ကလည်း တိုချက်။ သူ့မိသားစုကလည်း အလိုလိုက်လွန်းတာကိုး။ ဘယ်လောက်ပဲ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စဖြစ်ပါစေ၊ သူ မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင် သူ့မိဘတွေက သူ့အတွက် ဖြေရှင်းပေးမှာ။ ဒီ Date ကို သူ သဘောတူခဲ့တယ်ဆိုတာက... ကု သခင်လေးရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက တကယ့်ကို ရှေ့ရောက်နေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ မခုခံနိုင်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှုဆိုတာ ဒါမျိုးပေါ့]

ကုယီလန်က အေးစက်စက်၊ ရယ်မောခြင်းမရှိသည့် ရယ်သံကို ထုတ်လိုက်သည်။

'Date' ဟုတ်လား? ဒါက အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ဖက် ကစားခြင်းမျှသာ။ ထိုကောင်ဆိုးလေး ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတာနဲ့၊ သူ၏ တောင်ပုံရာပုံ စုပြုံနေသော လုပ်ငန်းများကို ဆက်လက် ဖြေရှင်းနိုင်တော့မည်။

သူက ခဏတာ စိတ်ပျံ့လွင့်သွားပြီး သူ၏ ဖုန်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ပြန်မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ– သူ့အား စပ်စုမှု အပြည့်ဖြင့် တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသော တောက်ပသည့် မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည်။

ကုယီလန် : "..."

သူတို့၏ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသည့်အခါ ကောင်လေး၏ ရှည်လျားပြီး ထူထဲသော မျက်တောင်များက အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်– သူ စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ပင်။

...သူ့အကြောင်း တစ်ခုခုက ထူးဆန်းစွာ ရင်းနှီးနေသည်။

ကုယီလန်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်ကို အပေါ်အောက် လှည့်ပတ်လိုက်သည်– သူ့ထက် တစ်ခေါင်းနီးပါး ပိုပုသော ကောင်လေးကို သတိထားမိခြင်း မရှိအောင် အကဲခတ်နေခြင်းပင်– သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ကျောပိုးအိတ်ငယ်လေးကို သတိပြုမိသည်အထိ ကြည့်လိုက်သည်။

—သူ ဒါကို မြင်ဖူးခဲ့သည်။ အတိအကျ အတူတူပင်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က... ကလပ်မှာ။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ဖုန်းက ထပ်မံ မြည်လာသည်။ WeChat တွင် မက်ဆေ့ချ်အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏–

[စုမင်ယွီ : ငါ့ညီလေး ရောက်လာပြီ။ သူက ကြောက်တတ်တယ်‌နော်– သူ့ကို အရမ်းကြီး မခြောက်နဲ့။ တကယ်ပြောတာ။ စိတ်ဒဏ်ရာ မဖြစ်စေနဲ့]

ကုယီလန်: "............"

မိနစ်အနည်းငယ်ကသာဆိုလျှင် သူသည် ထိုမက်ဆေ့ချ်ကို မျက်နှာသေဖြင့် ဖတ်ပြီး စုမင်ယွီကို Block လုပ်ကာ သူ၏ ညီငယ်အား ကန်ထုတ်လိုက်မည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ…

သူ၏ ရှေ့မှ ကောင်လေးတွင် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖျော့ဖျော့ အသားအရေ၊ သွယ်လျလျ လည်ပင်းနှင့် ပန်းရောင်သမ်းနေသော မျက်နှာ ရှိသည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများက သူ့ကိုသာ ထင်ဟပ်နေသည်။ ကုယီလန်က ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူက ရှက်ရွံ့စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ကုယီလန်က သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ပြီး အသံက အေးစက်စက် ဝေးကွာနေသည်။ သူက လူတစ်ဦးအား တစ်ခုခု မလုပ်ရန် တကယ်တမ်း ကြိုးစားပြောဆိုခြင်းမှာ ရှားပါးသည်– "မင်း ပြန်သင့်တယ်"

စုကျီဆွေ့၏ နားများက တရွရွ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုခပ်နိမ့်နိမ့် ပေါ်ပေါ်လွင်လွင် အသံက သူ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး ဦးခေါင်းထိပ်ဆီသို့ တည့်တည့် တိုးဝင်သွားသည်– သူ့အား ခေါင်းမူးစေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ယားယံစေသည်။ ယင်းက သူ ကားထဲတွင် နာရီဝက်ကြာ လေ့ကျင့်ထားသော အဖွင့်စကားလုံးကိုပင် လုံးဝ မေ့သွားစေခဲ့၏။

သူက ထိုခံစားချက်ကို မြည်းစမ်းရင်း စက္ကန့်အနည်းငယ် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်– ထို့နောက် ကုယီလန်ကို နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ကုယီလန်က မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့ကာ တံခါးဆီသို့ ငေါ့ပြလျက် အေးစက်စက် သတိပေးစကားကို ဆိုလိုက်သည်။ "မင်း ဝင်လာပြီးရင်၊ ပြန်ထွက်ဖို့ မမျှော်လင့်နဲ့"

စုကျီဆွေ့ : "!"

ခဏ– သူ ဝင်သွားပြီး ပြန်မထွက်နိုင်တော့ဘူးလား? ဒါပေမဲ့ မားမားက အဲဒီလိုမျိုးက လက်ထပ်ပြီးမှ ဖြစ်တာလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား...?

ထိုလူက တံခါးရှေ့တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စုကျီဆွေ့ကလည်း ဝင်ပေါက်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ရောက်လာကတည်းက သူ၏ ပထမဆုံး စကားလုံးများကို နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ "ဝင်မယ်"

ကုယီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခပ်နိမ့်နိမ့် စိတ်မရှည်သော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "Speedsters Club က ငါ့ နယ်မြေပဲ။ ငါ မင်းကို ကူညီခဲ့တာ ငါ့ကလပ်ထဲက အမှိုက်တွေကို ရှင်းထုတ်နေတာမို့– ဒီထက် မပိုဘူး။ မင်းက ငါ့သရုပ်မှန်အစစ်ကို သိချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ကောဆီသာ ပြန်သွားတော့"

စုကျီဆွေ့က အားလုံးကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း သိပ် နားမလည်လိုက်ချေ။

သူ့သရုပ်မှန်အစစ်?

မိခင် ပြောခဲ့သော စကားများ– သွေးအေးတယ်၊ အရှက်မရှိဘူး၊ ရောဂါလက္ခဏာလို ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ရှိတယ်... လှောင်အိမ်ထဲက ငှက်လေးလို မွေးမြူတာ... အားလုံးက ကောလဟာလများလား?

ကုယီလန်က သူ၏ ဖုန်းကို မြှောက်လိုက်သည်– သူ၏ အစ်ကိုအား မက်ဆေ့ချ်ပို့ရန် အသင့်ပြင်နေဟန်တူသည်။ စုကျီဆွေ့က သူ့အား ထိရဲခြင်း မရှိသောကြောင့် သူက ခေါင်းလေး လှုပ်ရွနေသော ရုပ်သေးရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အသည်းအသန် ခေါင်းယမ်းရင်းသာ ရပ်နေခဲ့သည်။

ကုယီလန်၏ မျက်ခုံးများက ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ချိုးသွားသည်။

သူက လက်ဗွေသော့ခတ်ထားသော နေရာကို သူ၏ လက်မဖြင့် ဖိလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်သော 'ဒုန်း' ခနဲ အသံဖြင့် ဥရောပစတိုင် တံခါးလေးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

နှစ်ချက် 'ကလစ်' ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ဝင်ပေါက်နှင့် ဧည့်ခန်းရှိ လှုပ်ရှားမှုအာရုံခံ ကင်မရာ ရှစ်လုံးက ချက်ချင်း လှည့်ပတ်သွားပြီး မှောင်မိုက်သော မျက်လုံးအတန်းများကဲ့သို့ သူတို့နှစ်ဦးကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းက မည်သူ့ကိုမဆို ကျောချမ်းသွားစေရန် လုံလောက်၏။

"ဆက်ပြီး ဝင်ချင်သေးလား?" ကုယီလန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

စုကျီဆွေ့ကတော့ အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းရန် ခြေထောက်ကို မြှောက်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ထိုမေးခွန်းကြောင့် အလယ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူက နားမလည်စွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ကုယီလန်က သူ၏ ဖုန်းကို သိမ်းလိုက်ပြီး လှည့်ကာ အိမ်ထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲများဖြင့် ဝင်သွားသည်။ စုကျီဆွေ့က အလုအယက် လိုက်ပါသွား၏။

ဝင်ပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ပထမဆုံး မြင်သာသည့်အရာက ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထင်ထင်ရှားရှား ချိတ်ဆွဲထားသော ကြီးမားသည့် အချိန်ဇယားပင်–

၇:၀၀ နာရီ နိုးထ

၇:၂၀ နာရီ နံနက်စာ

၇:၅၀ နာရီ အလုပ်

၁၁:၃၀ နာရီ နေ့လယ်စာ

…

၂၃:၃၀ နာရီ အိပ်ရာဝင်

ကောင်လေး၏ အကြည့်က မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ ကုယီလန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအိမ်ထဲမှာရှိတဲ့ လူတိုင်း ငါ့ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာရမယ်"

ယင်းက လုံလောက်လောက်အောင် ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိသေးသကဲ့သို့ သူက အချက်ပြလှိုင်း ဖျက်စက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်သည်။ "သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်တွေမှာပဲ ဖုန်းတို့၊ အင်တာနက်တို့ သုံးခွင့်ရှိမယ်"

ထိုအခါမှသာ စုကျီဆွေ့က အချိန်ဇယားပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော အချက်တစ်ခုကို သတိပြုမိသည်– "၁၉:၂၀ နာရီ – TV ကြည့်ရန်။"

သူက ယင်းသည် အိမ်အကူများအား အပြင်ကမ္ဘာနှင့် လုံးဝ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်မသွားစေရန် ရည်ရွယ်သည်ဟု ထင်လိုက်သည်– ထောင်ထဲတွင် ညနေခင်း သတင်းကြည့်ရန် အချိန်ဇယား ဆွဲပေးသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် စုကျီဆွေ့ကိုသာ မေးလျှင် သူက Crayon Shinchan ကို ကြည့်ရသည်ကို ပိုနှစ်သက်လိမ့်မည်။

{T//N : ဂျပန်ကာတွန်းစီးရီး}

ရုတ်တရက် သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ပေါ်လာသကဲ့သို့ သူသည် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ငယ်လေးထဲတွင် မွှေနှောက်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားအတွက်"

ကုယီလန်၏ အကြည့်က အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားသော်လည်း သူက မယူခဲ့ပေ။ "အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး"

စုကျီဆွေ့က သူတို့ လက်ထပ်ပြီးမှ လိုအပ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆလိုက်သောကြောင့် ခေါင်းညိတ်ပြီး ယင်းကို သူ၏ အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အိတ်က ဖွင့်ထားပြီး သူက အတွင်းတွင် အမျိုးမျိုးသော ပတ်တီးများကို ထည့်ထားခဲ့သောကြောင့်၊ သူက တစ်ခုကို တူးဆွရွေးချယ်သင့်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက ကာတွန်း ယုန်ပေါက်လေး ပုံနှိပ်ထားသည့် အဖြူရောင် ပတ်တီးတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး ကုယီလန်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားရဲ့ ဒဏ်ရာအတွက်"

ကုယီလန်က ယင်းကို မယူလိုပေ။

သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ ထိုအိတ်ထဲရှိ အခြားသော ပတ်တီးများကို မြင်လိုက်ရသည်– စည်းစနစ်မဲ့သော ရောင်စုံ ပေါက်ကွဲမှုပင်။

ယင်းတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အဖြူရောင် ယုန်ပုံစံက… အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့နေခဲ့သည်။

"ရေစိုခံတယ်” ကုယီလန် တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ စုကျီဆွေ့က အကူအညီဖြစ်စေရန် ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်သည်။ "အရမ်း အသုံးဝင်တာ"

ပြောပြီးနောက် သူက သူ့ကိုယ်ပိုင် လက်မောင်းကိုပင် လက်ညှိုးထိုးပြကာ မည်သည့်နေရာတွင် ကပ်ရမည်ကို သရုပ်ပြလိုက်သည်။

ကုယီလန်က နောက်ဆုံးတွင် ယင်းကို လက်ခံလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ချောင်းများ ပတ်တီးကို ထိလိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် စုကျီဆွေ့တစ်ယောက် ဓာတ်လိုက်သွားသကဲ့သို့ တုန်သွားပြီး သူ၏ လက်ကို အမြန် ပြန်ဆုတ်လိုက်ကာ ယင်းကို ရင်ခွင်နားတွင် ထွေးပိုက်ထားပြီး လက်ချောင်းထိပ်များကို စိုးရိမ်တကြီး ပွတ်သပ်နေတော့သည်။

 ကုယီလန်တစ်ယောက် အမူအရာမပြောင်းဘဲ ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ သူ၏လက်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်၏။

သို့သော် စုကျီဆွေ့ကမူ လျှို့ဝှက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ဟူး… ကပ်သီးလေး။

နောက်ထပ်နည်းနည်းလေးသာ နီးစပ်သွားပါက သူတို့၏ လက်ဖျားချင်း ထိမိတော့မည် ဖြစ်သည်။

“ညဘက်ကြရင်” စုကျီဆွေ့က ပြောသည်။ “သုံးပါနော်”

“အင်း” ကုယီလန်က လက်ကို မြှောက်ကာ ထိုပတ်တီးအား ဧည့်ခန်းရှိ စင်တစ်ခုပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

“ပြီးတော့” စုကျီဆွေ့က သူ့အား မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အရင်တစ်ခေါက်က ကိစ္စအတွက်”

ကောင်လေး၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများက ညင်သာစွာ ကွေးသွား၏။ သူ၏ စိုးရိမ်စိတ်အစား စစ်မှန်သော ကျေးဇူးတင်စိတ်က နေရာယူထားသည်။ ခေါင်းပေါ်မှ မီးရောင်အောက်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများက ဖြူဖျော့ဖျော့ ကျောက်မျက်ရတနာများကဲ့သို့ တောက်ပနေချေသည်။

ကုယီလန်က ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “အင်း”  

သူသည် လူတစ်ဦးအား ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ရှင်းပြလေ့မရှိပေ– ထိုသူက အရေးကြီးမှသာ ခြွင်းချက် ဖြစ်သည်။

ဧည့်ခန်းတစ်ဝိုက်တွင် ခေတ္တလျှောက်ပြီးနောက် စုကျီဆွေ့ လုံခြုံစွာ လက်ဗွေသော့ခတ်ထားသည့် အခန်းတစ်ခန်းဆီသို့ ထိုလူနောက်မှ လိုက်ပါသွား၏။ ကုယီလန်က လက်ချောင်းကို စကန်နာပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး လူဦးရေ ‘၂’ ကို ရိုက်ထည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ထိုလေးလံသော တံခါးကို ကျယ်လောင်သည့် ‘ဒုန်း’ ခနဲ အသံဖြင့် တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

အတွင်းထဲ၌ တစ်ခန်းလုံးကို ပြည့်နေစေသည့်  LCD မျက်နှာပြင်ကွေးများ ရှိသည်။ မြင်ကွင်းများက ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး  အသံတိတ်ဖြစ်ကာ အိမ်၏ ထောင့်တိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ထိုမျက်နှာပြင်များ ရှေ့တွင် လူတစ်ယောက်က  ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး၊ မျက်နှာပြင်တစ်ခုစီကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း အာရုံစူးစိုက်ကြည့်နေ၏။

အခန်းအတွင်းရှိ ခပ်မှိန်မှိန် မီးရောင်က လေ၀င်လေထွက်မကောင်းသလို ခံစားရစေသည်။ ထိုမျက်နှာပြင်များပေါ်ရှိ လူအားလုံးက Simulation ထဲက NPC များနှင့် တူပြီး—မည်သူမဆို အချိန်ဇယားမှ သွေဖည်သွားပါက ချို့ယွင်းချက်အဖြစ် အလံပြခံရကာ အသံတိတ် ဖယ်ရှားခံရမည့်အလား ခံစားရသည်။

စုကျီဆွေ့ ချက်ချင်းပင် ကုယီလန် နောက်သို့ ပြေးဝင်ပုန်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခေါင်းလေးကိုသာ ချောင်းကြည့်လျက် ကုလားထိုင်ပေါ်ရှိ ထိုလူကို တုန်ယင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

...ဒီမှာ ဘာလို့ သူစိမ်းတစ်ယောက် ရှိနေရတာလဲ?

“အခန်းအားလုံးကို ဒီမှာပဲ ၂၄ နာရီလုံးလုံး အလှည့်ကျ စောင့်ကြည့်နေတာ” ကုယီလန်က သူ၏ ဦးခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်၍ ခြိမ်းခြောက်သည့် အသံဖြင့် ပြောသည်။ “မင်း ဘယ်လောက်တော်တော် လွတ်အောင်ပြေးလို့ မရဘူး—အတောင်ပံပါရင်တောင်မှ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး”

စုကျီဆွေ့က သူ့နောက်တွင် ပုန်းနေရင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူက ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ထရပ်ပြီး လျှောက်လာသောအခါ စုကျီဆွေ့၏ နှလုံးသားက ပိုမို ခုန်လာသည်။

“စု သခင်လေး၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က အိမ်တော်ထိန်းပါ” ထိုလူက သူ၏ လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သူ၏ ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာက စုကျီဆွေ့ကို သူ၏ ဖခင်အား သတိရစေသည် သို့မဟုတ် ‘အိမ်တော်ထိန်းများ’ အပေါ် အမြဲတမ်း အထင်အမြင်ကောင်း ရှိခဲ့သောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ နှလုံးသားပေါ်မှ  ကျောက်တုံးကြီးက ပေါ့ပါးသွား၏။ သူက ထိုလူ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ လှုပ်ယမ်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးက နွေးထွေး၍ တည်ငြိမ်သည်။ လူဆိုးတစ်ယောက်၏ လက်ဖြစ်ဟန်နှင့် မတူ။

ကုယီလန်၏ ခေါင်းညိတ်ခွင့်ပြုချက် ရရှိပြီးနောက် စုကျီဆွေ့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး စောင့်ကြည့်ရေးအခန်းကို စတင် စပ်စုတော့သည်။

မျက်နှာပြင် နံရံအပြင် အခန်းတစ်ခုစီရှိ လူဦးရေကို ခြေရာခံသည့် ဗဟိုမျက်နှာပြင်တစ်ခုလည်း ရှိသည်– ယင်းက လက်ဗွေနှင့် လူဦးရေ ထည့်သွင်းသည့် စနစ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားပုံရသည်။

စုကျီဆွေ့ လုံခြုံသည်ဟု ခံစားရသည်။  အန္တရာယ်တစ်ခုခု ဖြစ်လာပါက တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား ကူညီရန် အလောတကြီး ပြေးလာမည်သာ ဖြစ်သည်။ အခန်းထဲတွင် လျှောက်သွားနေစဉ်၊ ဤလုံခြုံရေးစနစ်က အိမ်၏ ဝန်ထမ်း အကျိုးခံစားခွင့်များထဲမှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်ဟု သူက ရိုးရှင်းစွာ ယူဆလိုက်၏။

ကောင်လေး စူးစမ်းနေစဉ်တွင် အိမ်တော်ထိန်းက အသံကို နိမ့်ပြီး ကုယီလန်အား ပြောလိုက်သည်။ “ကုဟုန်ဟွေ့က​ဖုန်းထပ်ခေါ်လာပြန်တယ်။ သူ့သားကို A တက္ကသိုလ် ဘွဲ့လွန် အစီအစဉ်ထဲ ဝင်ခွင့်ရအောင် ရအောင် ကူညီပေးဖို့ ပြောနေတယ်။ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးဆိုပြီးလည်း တောင်းဆိုနေတယ်”

“ငါက A တက္ကသိုလ်ရဲ့ PhD ကျောင်းသားလေ၊ ဝင်ခွင့်ဌာနမှူးမှ မဟုတ်တာ” ကုယီလန်က အေးစက်စက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းက ပါမောက္ခများပင်လျှင် ကုယီလန်အား မည်မျှ လေးစားကြောင်း ပြန်သတိရမိပြီး ‘မင်းက ဝင်ခွင့်ရုံးထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်တယ်ကွ’ဟူ၍  စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ လေသံကိုမူ ရိုသေစွာ ထားနေဆဲပင်။ “သူမက သခင်​လေးရဲ့ နောက်ခံကို စုံစမ်းပြီးသွားပြီ– သခင်လေးကို လိမ်လို့မရဘူးဆိုတာလည်း သိသွားပြီ.. ပညာရေးအဖွဲ့အစည်းကနေတစ်ဆင့် ထောက်ခံစာ ရေးပေးစေချင်တာ။ ဒါဆို သူမသား ဝင်ခွင့်ရဖို့ ၈၀% သေချာတယ်တဲ့”

ကုယီလန်က လှောင်ပြောင်သံဖြင့် ရှုံ့ချလိုက်၏။

အိမ်တော်ထိန်းက တစ်ဖန် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်– ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိန်းချုပ်ခန်းတစ်ဝိုက်တွင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့ လျှောက်သွားနေခဲ့သော ကောင်လေးက လှည့်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်လာနေသောကြောင့်ပင်။

စုကျီဆွေ့က ထိုလူနှစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် ရပ်ပြီး အိမ်တော်ထိန်းအား မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေသည်။ သူ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ဟသွားပြီး တွန်းအားပေး ပြောလိုက်၏။ “ကြာနေပြီ...”  

အိမ်တော်ထိန်းတစ်ယောက် လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ “ဘ- ဘာကို ကြာနေပြီလဲ?”

အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? ‘ကြာနေပြီ...’ - ကတ္တားက ဘယ်မှာလဲ? ကြိယာကရော? ကျန်တဲ့ ဝါကျတွေကရော ဘယ်မှာလဲ?!

စကားဝိုင်းက သူ၏ ‘ဇာတ်ညွှန်း’ အတိုင်း မဖြစ်လာသောအခါ စုကျီဆွေ့ သူ၏ မျက်နှာငယ်လေးကို ရှုံ့မဲ့လိုက်မိ၏။ သူ၏ ဆိုရှယ်လ်ကြောက်စိတ် ရှိသော်ငြားလည်း၊ သူက ညင်သာစွာ ထပ်ပေါင်းပြောလိုက်သည်။ “မတွေ့တာ”

သူက ‘သခင်လေး ပြုံးပြလိုက်တယ်’ ဟူသော စကားစုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ဟပြောရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ကုယီလန်က သူ့အား အေးစက်စက် စကားဖြတ်လိုက်သည်။ “သူက အဲဒီလို စကားတွေ မပြောဘူး”

အိမ်တော်ထိန်းကတော့ လုံးဝ မရှင်းမလင်းဖြစ်နေဆဲပင်။ သို့သော် သူ၏ ပါးစပ်က ဦးနှောက်ထက် ပိုမြန်နေခဲ့သည်။

“ဟုတ်ပါ့၊ ဟုတ်ပါ့၊ ကျွန်တော်က လူငယ်တွေလို ပြောတတ်ဆိုတတ်တာ မဟုတ်ဘူး။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ စု သခင်လေး”

“မင်း သွားလို့ရပြီ” ကုယီလန်က   တံခါးဘက်သို့ မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းတစ်ယောက် ရေနစ်နေသူတစ်ဦးလို အသက်ကယ်လှေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး စောင့်ကြည့်ရေးအခန်းမှ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားသည်။

မှိန်ဖျော့ဖျော့ မော်နီတာများမှ ဖျော့တော့တော့ မီးခိုးရောင် အလင်းရောင်က အပေါ်မှ ကျဆင်းလာပြီး အမှောင်ကို ခွဲထုတ်ကာ  အရိပ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ထိုအလင်းရောင်က အခန်းထဲတွင် ကျန်နေသည့် လူနှစ်ယောက်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေ၏။

အိမ်တော်ထိန်း ထွက်သွားသည်နှင့် စုကျီဆွေ့ အာရုံစိုက်မှု ပျောက်ဆုံးသွားပြီး သူ၏ ဘေးရှိလူကိုသာ တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် လှည့်ကြည့်နေတော့သည်။ ထိုလူ စကားပြောရန် စောင့်နေသည့်အလားပင်။

ကုယီလန် မျက်နှာသေဖြင့် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ “ငါ့ကို ဘာလို့ ထပ်ကြည့်နေတာလဲ?”

စုကျီဆွေ့ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား လုပ်လို့ရတယ်”  

စောင့်ကြည့်ရေးအခန်းထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကုယီလန်၏ မျက်နှာက အေးစက်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ မျက်ခုံးများက လှောင်ပြောင်သည့် သံသယဖြင့် ပင့်တက်သွားသည်။ “’ငါ့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး မလိုဘူး။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာပဲ လိုတယ်’ အဲဒီလိုမျိုးလား?”

ထိုကောင်လေးတွင် ထူးဆန်းစွာ ဆက်စပ်မှု ပြတ်တောက်နေသော အရာတစ်ခု ရှိသည်– သူ၏ ကမ္ဘာကြီးအပေါ် နားလည်မှုက အချစ်ဝတ္ထုများနှင့် အင်တာနက်မှသာ လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

စုကျီဆွေ့၏ မျက်လုံးများက လခြမ်းလေးများကဲ့သို့ ကွေးသွား၏။ သူက ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ကာ သေးငယ်သော ရယ်မောသံကို ပြုလိုက်သည်။

ကုယီလန် လှည့်လိုက်သည်။ “သွားကြစို့”

ဒီကလေးက သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုရဲရင့်နေသည်။ ကုယီလန်က လမ်းကြောင်းတစ်မျိုး ပြောင်း၍ သူ့အား ဘေးဘက် အိပ်ခန်းတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်သွားသည်။

အခန်းတွင် ပြတင်းပေါက်များ မပါဝင်ပေ– အပေါ်မှ မျက်နှာကျက် လေဝင်လေထွက် အပေါက်တစ်ခုသာ တည်ငြိမ်စွာ တုန်ခါနေသည်။

ဤနေရာသို့ နေရောင်ခြည် လုံးဝ မရောက်နိုင်။ မီးများ ပိတ်လိုက်ပါက ထိုနေရာမှာ မှောင်သွားပြီး— နက်ရှိုင်းကာ ဖိအားများသော တွင်းနက်ကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ကုယီလန်က မီးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

မားမားမတ်မတ် ရှိသော စာအုပ်စင်များက နံရံနှစ်ဖက်စလုံးတွင် စီတန်းနေပြီး အလယ်ရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော သစ်သားခုတင်အား ညှပ်ထားသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အနက်ရောင် စောင့်ကြည့်ကင်မရာများက သူတို့အား ချုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဖိအားများကို ဖန်တီးပေးသည်။

“ဒါက...” စုကျီဆွေ့ သိချင်စိတ်ဖြင့် ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်သည်။

“- သတို့သမီးခန်း” ကုယီလန်က တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်၏။

သူက အနီးဆုံး ဗီရိုဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး  ဖွင့်လိုက်သည်။ အတွင်းထဲ၌ အေးစက်စက် သတ္တုများ တောက်ပနေသည်– သော့ခလောက်များ၊ သံကြိုးများ၊ ကော်လံကြိုးများ… အားလုံးက ပိုးသန့်ထားသော ငွေရောင်အတိုင်း တောက်ပနေပြီး ၎င်းတို့၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုများက စုကျီဆွေ့၏ ဖြူဖျော့ဖျော့ မျက်ဝန်းများတွင် လင်းလက်နေသည်။

ကုယီလန်က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အသံက နိမ့်၍ အန္တရာယ်ရှိသော လေသံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ “ငါက ဘယ်သူ့ကိုမှ၊ ဘာကိုမှ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားတာကို မကြိုက်ဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် လိုအပ်ရင် ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ ဘာမဆို လုပ်မှာပဲ”

“ဥပမာ- တစ်ယောက်ယောက်ကို ငါ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာထဲမှာ အပြီးအပိုင် ချုပ်ထားလိုက်မှာ– သေတဲ့အထိပဲ”

စုကျီဆွေ့ သူ့ဘေးနားသို့ လျှောက်လာသည်။

သူ၏ အကြည့်က လက်ထိပ်များနှင့် သူ၏ သွယ်လျလျ လက်ကောက်ဝတ်များကြားတွင် အပြန်အလှန် လှုပ်ရှားသွားပြီး ရိုးသားစွာပင် သူက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ “အရမ်း ကြီးတယ်”

ကုယီလန် : “...”

အမြင်ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် စုကျီဆွေ့ သူ့အား မော့ကြည့်ကာ စစ်မှန်သော သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “တကယ်ကြီး... အပြင်မထွက်ရဘူးလား?”

“လူတစ်ယောက်က လှောင်အိမ်ထဲက ငှက်ကလေးလို ဖြစ်ရမယ်ဆိုရင် ငါ့အတွက်ပဲ သီချင်းဆိုရမှာပေါ့။ အပြင်ထွက်စရာ လိုလို့လား?” ကုယီလန်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် နိမ့်သွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းရှည်များဖြင့် သံကြိုးတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ၏ လေသံက အေးစက်နေသည်။ “သူတို့ ဘာစားလဲ၊ ဘာပြောလဲ၊ ဘာလုပ်လဲ—အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားရမှာ”

ပွတ်တိုက်မိသွားသော သံကြိုးများ၏ အသံက တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် အလွန် ကျယ်လောင်နေသည်– သို့သော် ရုတ်တရက် သတ္တုကွင်းများထဲမှ တစ်ခုခုက ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။

အမွေးပွအရုပ်တစ်ခု။

လက်ထိပ်ပုံစံ အမွေးပွအရုပ်တစ်ခုပင်။

တစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် အထင်ကြီးစရာ မရှိသော်ငြားလည်း၊ ဗီရိုထဲရှိ အေးစက်စက်၊ မပြောသာသည့် သံမဏိပစ္စည်းများကြားတွင် ထားရှိသောအခါ… ယင်းက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ချစ်စဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကုယီလန် : “......”

သူသည် အိမ်တော်ထိန်းအား ဘေးဘက် အိပ်ခန်းကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြင်ဆင်ခိုင်းခဲ့သည်– သို့သော် ဤမျှ ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်လိမ့်မည်ဟုတော့ မမျှော်လင့်ထားပေ။

“မင်းအတွက်” ကုယီလန်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်ပြီး၊ ထိုကစားစရာကို လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကြားတွင် ညှပ်လျက် ဘေးရှိ ကောင်လေးဆီသို့ လှည့်ကာ အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အံ့အားသင့်သွားသော စုကျီဆွေ့ သူ၏ လက်နှင့် အနီးကပ် နီးကပ်မှုကို ရှောင်ရှားရန် တစ်လှမ်းနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် သတိထားပြီး အမွေးပွအရုပ်ကို လက်ခံယူလိုက်၏။

အရပ်အမောင်း ကွာခြားမှုကြောင့် ကုယီလန်က ကောင်လေး၏ လက်ဖဝါးများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်ပင် ဖြစ်စေ ချွေးများ စိုစွတ်နေသည်။

...ဒီတော့ ဒီတစ်ယောက်က ဘယ်လိုကြောက်ရမလဲဆိုတာ သိသေးသားပဲ။

ဤစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခြိမ်းခြောက်မှု အဆင့်က ထိုကလေး၏ စိတ်ခံစားမှု ခံနိုင်ရည်ထက် ကျော်လွန်နေသည်မှာ ရှင်းနေ၏။ ဒီထက် ပိုပါက နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကလေးလေးတစ်ယောက် စိတ်ဒဏ်ရာ ရသွားနိုင်သည်။

ကုယီလန် အချိန်ကို စစ်ဆေးပြီး စုမင်ယွီဆီသို့ မက်ဆေ့ချ် ပို့လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်ခွံများကို ပင့်ကာ ကောင်လေးအား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီလောက်ပဲ”

စုကျီဆွေ့က လက်ထိပ်ပုံစံ အမွေးပွအရုပ်ကို သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ငယ်လေးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူက အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေဆဲပင်။

သူ စောစောက ဗီရိုထဲကို ချောင်းကြည့်တုန်း အလွန် နီးကပ်နေခဲ့သည်။ သူသာ လျင်မြန်စွာ မရှောင်တိမ်းခဲ့ပါက ကုယီလန်၏ လက်က သူ၏ ပခုံးကို ပွတ်ဆွဲမိနိုင်သည်။ ပြီးတော့ ဒါက သူတို့ ဒုတိယအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်းသာ ဖြစ်သည်– သူသည် တစ်ဖက်လူ မနှစ်သက်သောအရာကို လုပ်မိပြီး မကောင်းသော အထင်အမြင် ကျန်ခဲ့စေချင်ခြင်းမျိုး မရှိချင်ပေ။

“တခြား ဘာရှိသေးလဲ?” ကုယီလန်က သူ့အား လမ်းပြရန် အသင့်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ မေးလိုက်သည်။

စုကျီဆွေ့ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်မိနစ်အပြည့် ခက်ခက်ခဲခဲ စဉ်းစားပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

သူသည် သူ၏ ဖျော့တော့တော့ အပြာရောင် ဘောင်းဘီတိုပေါ်တွင် လက်ဖဝါးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် ထပ်မံ ရှာဖွေတော့သည်။

ကုယီလန် တအံ့တဩ ကြည့်နေစဉ်တွင် ထိုကလေးက အုတ်ခဲလောက် ထူသော Intermediate Olympiad Physics Manual စာအုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ကုယီလန် : “.”

စုကျီဆွေ့က ထိုစာအုပ်ကို သူ့ဆီသို့ ကိုင်မြှောက်လိုက်သည်။ ပထမဆုံး စာအုပ်ဖုံးကို ဖွင့်ကာ အမည်စာမျက်နှာပေါ်တွင် သူ၏ အမည်ကို ဂရုတစိုက်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရေးထားသည့်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ကုယီလန် မျက်နှာသေဖြင့် မှတ်သားထားကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူက ဤမျှနှင့် ပြီးဆုံးပြီဟု ယူဆလိုက်သည်– နာမည်များ ဖလှယ်ပြီးပြီ၊ ခဏတာ ရင်းနှီးခဲ့ကြပြီး၊ ထို့နောက် အစဉ်အမြဲ နှုတ်ဆက်ခြင်းပင်။

သို့သော် ထိုကောင်လေးမှာ အခြား အစီအစဉ်များ ရှိနေသည်မှာ ရှင်းနေသည်။

စုကျီဆွေ့ ထိုစာအုပ်ကို ပိုမို ဝေးသော နေရာသို့ လှန်လိုက်သည်။

စာအုပ်က ကြီးမား၍ လေးလံသောကြောင့် သူ၏ လက်များကို ပို၍ သေးငယ်စေသည်။ သူက စာမျက်နှာများကို ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ခက်ခဲနေသော်ငြားလည်း၊ ခေါက်ထားသော ထောင့်များက သူရှာနေသည့်အရာကို ရှာတွေ့ရန် ကူညီပေးခဲ့၏။

သူက လက်သေးသေးလေးကို မြှောက်လိုက်ပြီး ခေါက်ထားသည့် စာမျက်နှာများထဲမှ တစ်ခုအား လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ထိုနေရာ၌ ရှည်လျားပြီး ရှုပ်ထွေးသော ပြဿနာတစ်ခု တည်ရှိနေသည်။ “ဒီဟာ... နားမလည်ဘူး”

ထို့နောက် သူက ကုယီလန်အား မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဖြူဖျော့ဖျော့ မျက်ဝန်းများက တိတ်ဆိတ်စွာ မျှော်လင့်နေခြင်းဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ကုယီလန် : “?”