Chapter 38

လေ ပြင်းထန်စွာတိုက်ခက်နေသောကြောင့် ရွက်ကြွေများက လွင့်မျောလျက်။

ကိုယ်တုံးလုံးဖြစ်နေသော ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံး နောက်မှ လိုက်ပါလျက်ရှိရာ ဝမ်ကျုံး ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို မသိတော့ဘဲ ရှက်ရွံ့နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရွှမ်းမင်၏ မာန်မာနနှင့် ရိုင်းစိုင်းမှုကို မခံနိုင်သော ဝမ်ကျုံးသည် ခေါင်းကို ငုံ့လျက် “ခင်ဗျား မြွေအဖြစ် ပြန်ပြောင်းပေးနိုင်မလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ရွှမ်းမင် စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူသည် လှပပြီး အစွမ်းထက်သော မြွေအမြီးကို ဤရှည်လျားသော ခြေထောက်နှစ်ဖက်ထက် ပိုမိုနှစ်သက်၏။ အမှန်စင်စစ် သူသည် ၎င်းခြေထောက်များကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ၏အမြီးကို ပြောင်းလဲလိုက်တိုင်း သူ၏အိမ်ထောင်ဖက်သည် စက်ဆုပ်ဖွယ်အမူအရာကို ပြုလုပ်လျက် အမြဲတစေ ဒေါသထွက်နေပြီး အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ရန် ခွင့်မပြုချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ခေါင်းကို ခါလျက် “ဒါပဲ ကောင်းပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံး သက်ပြင်းချလျက် “ခင်ဗျားအဆင်ပြေပေမယ့် ကျွန်တော် အဆင်မပြေဘူး။ ခင်ဗျားကတော့ ဒီလိုလျှောက်သွားပြီး ခင်ဗျားရဲ့လှပတဲ့ဗိုက်သားတွေနဲ့  ကြွက်သားတွေကို ပြနေချိန်မှာ ကျွန်တော်ကတော့ဗိုက်ပူပြီး...”

‘အား... ငါ့ခေါင်းထဲမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အတွေးတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ စိတ်ညစ်တယ်’

ဝမ်ကျုံးသည် စိတ်မရှည်စွာ အရွက်များကို လက်တစ်ဆုပ် ဆွဲခူး၍ ကြုံသလို ကျစ်ပြီး ရွှမ်းမင်အား ဝတ်ဆင်ရန် ပေးလိုက်သည်။

ရွှမ်းမင် ငြင်းဆန်လျက် “ငါ မချမ်းပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားချမ်းချမ်း၊ မချမ်းချမ်း ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ” ဟု ဝမ်ကျုံး စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရွှမ်းမင်က တကယ်နားမလည်ခြင်းလား သို့မဟုတ် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လူဆိုးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေခြင်းလားကို ဝမ်ကျုံး ခဏတာ သံသယဝင်သွား၏။ သူ ခေါင်းကို ငုံ့၍ အရွက်များဖြင့် ပတ်ပေးရန် ချဉ်းကပ်လိုက်သော်လည်း ဤအရာက အခြေအနေကို ပိုမိုဆိုးရွားစေခဲ့သည်။ သူ ခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ မော့လိုက်ရာ ခန့်ညားသော မျက်နှာနှင့် စနောက်နေသည့် မျက်လုံးတစ်စုံကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်ကျုံး ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ရွှမ်းမင်၏ ခါးကို ဖက်၍ အရွက်များကို သူ့ထံ ပတ်ပေးခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ဆိုးရွားကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် သူ ရွှမ်းမင်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ အတင်းအကြပ်ဖိကပ်မိနေပြီး ရွှမ်းမင်၏ လက်ထဲသို့ သူ့ကိုယ်သူ ပစ်သွင်းလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်ကျုံး လျင်မြန်စွာ လွှတ်ပေးလိုက်၍ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သော်လည်း ရွှမ်းမင်သည် ဤရှားပါးသော အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ရန် ငြင်းဆန်လိုက်၏။

သူ ထွက်ပြေးလိုသော ဝမ်ကျုံးကို လက်မောင်းများထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများထဲမှ အပြုံးတစ်ခုသည် သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များအထိ ပြန့်နှံ့သွား၏။

“ဘာလို့ ရုတ်တရက် ငါ့ကို ဖက်လိုက်တာလဲ”

“ကျွန်တော် မဖက်ပါဘူး”

“မင်း ဖက်ခဲ့ပါတယ်။ မင်း ထင်ထင်ရှားရှားကြီးကို ဖက်ခဲ့တာ”

“ကျွန်တော်က...”

ရွှမ်းမင် ဝမ်ကျုံး၏ခါးကို ဖက်၍ တင်းတင်းဖိထားပြီး သူ့နဖူး၊ မျက်ခုံးနှင့် ဆံပင်တို့ကို ဝမ်ကျုံးဆန္ဒမပါဘဲ ငုံ့နမ်းကာ ဤရခဲသည့် ရှားပါးသော အခိုက်အတန့်တိုင်းကို မြတ်နိုးနေမိသည်။

ထိုအရူးအမူးဆန်၍ တိုက်ရိုက်ဆန်သော အကြည့်သည် သူ၏အေးစက်ခက်ထန်သော မျက်နှာချောချောနှင့် မကိုက်ညီချေ။ သို့သော် ဝမ်ကျုံးကို ကြည့်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများသည် နွေးထွေးမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကြောင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ရုံသာမက သံယောဇဉ်ကြီးမားစွာရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဝမ်ကျုံး၏ ရင်ခုန်သံက လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူသတိမထားမိစဥ်တွင် ရွှမ်းမင်သည် သူ့ဘောင်းဘီကို ချွတ်၍ မြက်ခြောက်များနှင့် မိုးမခရွက်များပေါ်သို့ တွန်းချခဲ့သည်။

“ဟင်း…”

ပြင်းရှသော အနမ်းသည် အပေါ်မှအောက်သို့ တရွတ်တိုက်ဆင်းသက်လာကာ အရေပြားပေါ်တွင်သာမက ကြေမွနေသော စိတ်ကိုပါ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏ရင်ထဲတွင် မကြုံဖူးသော ယားယံမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုခံစားချက်သည် မီးပွားနှင့်လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသည်။ ရွှမ်းမင်သည် လူသားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော မြွေနက်ကြီး ဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုသည်က ကြောက်မက်ဖွယ်ပင်။

ကျန်ရှိနေသော အသိစိတ်အနည်းငယ်ကို အသုံးပြု၍ သူ ရွှမ်းမင်ကို နောက်သို့ တွန်းလိုက်ပြီး “ရွှမ်းမင်... မလုပ်ပါနဲ့။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။” ရွှမ်းမင်၏ မျက်လုံးများ အောက်သို့ ရွေ့သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးနက်များအတွင်းရှိ အစိမ်းရောင်သူငယ်အိမ်များသည် အနည်းငယ် ကျယ်လာသည်။ သူ၏အသံသည် ပူပြင်းမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး “ မင်းမလိုချင်ဘူးလား။ မင်း အမှန်တကယ်ပဲ ခံစားနေရတယ် မဟုတ်လား။” ဟု ပြောခဲ့သည်။

“...” ဝမ်ကျုံး ရွှမ်းမင်၏ ရင်ဘတ်ကို သူ့ခေါင်းဖြင့် ထိလိုက်ပြီး သူ၏ခြေထောက်များကို ရွှမ်းမင်၏ ပိန်သွယ်သော ခါးပတ်ပတ်လည်တွင် ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဆုတ်ခွာရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး တွန်းထုတ်ကာ “ရွှမ်းမင်၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘူးလို့ ကတိပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား။” ဟု တီးတိုးပြောခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ငါ အဲ့တာကို မမှတ်မိဘူးဆိုရင် မင်းခုချိန်ထိ ခုခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး နှုတ်ခမ်းများကို စေ့လိုက်ပြီး ကျောခိုင်းလိုက်ကာ ပျက်စီးနေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ကော်လံကို ဆွဲတင်၍ ကျစ်ထားသောအရွက်များကို ရွှမ်းမင်၏ လက်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ “အဝတ်မပါဘဲ လျှောက်မပြေးနဲ့၊ ဒါက ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက်ပဲ။”ဟု အနည်းငယ် မသက်မသာ ပြောခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင် မြွေလျှာကို ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ဇနီး၏ နားရွက်ဖျားများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနားရွက်ဖျားများသည် သွေးထွက်တော့မတတ် နီရဲနေခဲ့သည်။ သူ မှန်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်၍ မေးခဲ့သည်။

“ကြေးမုံကြီးရေ”

“ငါအဝတ်မပါဘဲ ပြေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူက ဘာလို့ ရှက်နေတာလဲ ”

သို့သော်လည်း ရွှမ်းမင်သည် မ၀ံ့မရဲဖြင့် အနီနှင့်အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ဇနီးသည် အဝတ်မပါဘဲနေလျှင် သူ့ကို မကြိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် သူ ပိုမို၍လူသားဆန်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့ခြေထောက်များ မြေပြင်ပေါ်မှ ကြွနေပြီး လေထဲတွင် မြောက်တတ်သွားသည်ကို လျစ်လျူရှုထားရမည်ဖြစ်သည်။

ညမှောင်လာသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ကျုံးသည် တိရိစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကောင် အပေါက်ဖောက်၍ သေသွားသည့် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုသစ်ပင်ကို မီးမွှေးရန်အတွက် ထွင်းထားခဲ့ပြီး ရေငတ်ခြင်းနှင့် ဆာလောင်ခြင်းကို ပြေပျောက်စေရန် သစ်ပင်၏အမြစ်များကို တူးဖော်ခဲ့သည်။ အိပ်ရာမဝင်မီတွင် သူ သဲနှင့် ကောက်ရိုးအချို့ကို သစ်ပင်အပေါက်ထဲတွင် ဖြန့်ခင်းပြီး အပူပေးထားသော ကျောက်တုံးများကို ထည့်၍ နွေးထွေးအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

အရာရာတိုင်းသည် အလွန်ပြည့်စုံနေခဲ့သည်။

သို့သော် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသော ရွှမ်းမင်သည် ၎င်းတို့သည် ယာယီသာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆောင်းဦးအစောပိုင်းသာ ရှိသေးသောကြောင့်ပင်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းတွင် တဟုန်းဟုန်းတိုက်ခတ်သော လေသည် လူသုံးယောက်ပင် မဖက်နိုင်သော မြင့်မားသည့် သစ်ပင်များကို အမြစ်ပါ လှန်ပစ်မည်ဖြစ်သည်။ ရေခဲမြစ်များသည် ခဲသွားမည်ဖြစ်ပြီး သစ်ကိုင်းနှင့် အရွက်များ ကျလိမ့်မည်ဖြစ်ကာ နေရောင်ခြည်ကို ထူထပ်သော မှောင်မိုက်သည့် တိမ်တိုက်များက ဖုံးကွယ်ထားမည်ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးသည် ထူထပ်သော နှင်းခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားမည် ဖြစ်သည်။

သူပင်လျှင် နွေးထွေးစေရန် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ အနက်ရောင်မြေဆီလွှာများဖြင့် နံရံကပ်ထားသည့် လှိုဏ်ဂူထူထူထဲတွင် ကွေးကွေးလေးနေခဲ့ရပြီး ရှည်လျားသော ဆောင်းခိုခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။

ရာသီဥတုပြောင်းလဲခြင်း၏ နိယာမများကို ရင်းနှီးသော တိရစ္ဆာန်များသည် နွေရာသီကုန်ဆုံးချိန်၌ အခြားနေရာများသို့ ဆောင်းခိုရန် ရွှေ့ပြောင်းနေကြပြီဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏စွမ်းရည်များကို အလွန်အကျွံ အထင်ကြီးနေဆဲဖြစ်ပြီး ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သဘာဝအခြေအနေများအောက်တွင် သူတစ်ဦးတည်း အသက်ရှင်နိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင် ဝမ်ကျုံး၏ အတွေးအခေါ်ကို နားမလည်နိုင်ချေ။ သူ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှခေါင်းမာနေသည်ကို နားမလည်နိုင်။

ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံး သူ့အပေါ် ဒေါသဖြစ်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို အမှန်တကယ် နားလည်သော်လည်း သူ့ကို အမှန်တကယ် မကြိုက်ပါက သူ့ကို နမ်းခွင့်မပေးသင့်ချေ။ သူ့အမြီးဖြင့် ပတ်ထားခြင်း၊ မြွေအရေခွံဖြင့် ချည်နှောင်ထားခြင်း၊ ထို့နောက် သူ၏ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ထိုင်ရန်၊ လွှမ်းမိုးရန်၊ ညုတုတုပြုမူရန်နှင့် သူ၏ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရန်အတွက် သူ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အားကိုးခြင်းမျိုး မပြုသင့်ချေ။

သူ ခံစားရခြင်းများမှလွဲ၍ လက်ရှိချဉ်းကပ်မှုသည် ဝမ်ကျုံးအား အဘယ်ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်စေခဲ့သနည်း။

ရွှမ်းမင် မြွေလျှာကို ထုတ်လိုက်ပြီး သစ်ပင်အပေါက်အတွင်း အအေးဒဏ်ဖြင့် တုန်ယင်နေသော သူ့ဇနီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝမ်ကျုံးသည် အမှန်တရားကို သိရှိပြီး အနည်းငယ် ခံစားရခြင်းသည် ကောင်းမည်ဟု သူ တွေးခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် သူသည် ကောင်းကောင်းပြုမူတတ်ပြီး၊ လက်တွေ့ဘဝကို နားလည်ကာ ရွှမ်းမင်မပါဘဲ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ကို သိရှိမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ဤသို့ တွေးမိသော်လည်း ဝမ်ကျုံး ခံစားရမည်ကို သူ မကြည့်ရက်ပေ။

ရွှမ်းမင် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤခံစားချက်သည် အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

သူ့အဖော်ကို သစ်ပင်ပေါက်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ပြီး ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ "ကဲ၊ ထွက်ပြေးလို့ပြီးပြီ။ ငါတို့ ပြန်ကြမယ်" ဟု တစ်ဖက်သတ် ကြေညာခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး ရုန်းကန်နေစဉ်တွင် ရွှမ်းမင်သည် သူ့ကို ပိုမိုတင်းကြပ်မြဲမြံစွာ ဖက်ထားခဲ့သည်။

"ပြဿနာ မရှာနဲ့။"

ရွှမ်းမင် သူ့ဝတ်ရုံကို ဖြေလိုက်ပြီး ဝမ်ကျုံး၏ ခါးကို ကိုင်ကာ သူ၏ရင်ဘတ်နှင့် နီးကပ်စွာ ဆွဲယူခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ ဝမ်ကျုံးကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို သူ့ဝတ်ရုံဖြင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပတ်ထားပြီး ဝမ်ကျုံးခေါင်းကို သူ့လည်ပင်းနားတွင် ဖိကပ်ကာ နူးညံ့သော စကားများကို ပြောခဲ့သည်။

"မင်းစိတ်ဆိုးနေရင် ငါ့အပေါ် တိုက်ရိုက်ပုံချလိုက်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခမပေးနဲ့။"

ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသော ဝမ်ကျုံးသည် ညအချိန်တွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ သူ၏ဗိုက်သည် နာကျင်စွာ မြည်တမ်းနေပြီး သူသည် ကွေးကွေးလေးနေခဲ့သည်။ ရွှမ်းမင် သူ့ကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင် ပြုံး၍ သူ၏လက်ထဲရှိ လူ၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ပြန်ရောက်ရင် မင်းအတွက် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ ပြင်ဆင်ပေးမယ်။" ဟု ပြောခဲ့သည်။

လေထန်သော ညဖြစ်လင့်ကစား မြွေအသိုက်နှင့် ဝေးကွာသော အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသော်လည်း ရွှမ်းမင် ပါရှိနေခြင်မြွေအသိုက်သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြန်ရောက်ခဲ့ပြီး လေနှင့် အအေးဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်သည် အနီရောင်ရေငံသီးကို အိပ်ရာပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး ဂူ၀င်ပေါက်၌ မီးမွှေး၍ ရေနွေးကို ဆူအောင် တည်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ ဂူအတွင်း၌ နယ်ထားသော အသားကို ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အရသာရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ကတိပေးခဲ့သည့် အရာဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ကျုံး ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်၍ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ ထိုသို့ သောက်လိုက်သည်နှင့် ရွှမ်းမင်သည် သူ့ကို သူ့ပေါင်ပေါ်၌ တင်ထားပြီး သေချာစွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ သူ့လက်ချောင်းများသည် ဝမ်ကျုံး၏ ဆံပင်ရှည်များ၌ ရစ်ပတ်နေခဲ့ပြီး မလွှတ်ချင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏ခေါင်းကို မသက်မသာ စောင်းလိုက်ပြီး ဗိုက်ပြည့်သွားခဲ့သည်။ ရွှမ်းမင် ဖျက်ဆီးခဲ့သော ကျောက်တုံးအက်ကြောင်းထဲသို့ တွားသွား၍ဝင်လိုက်ပြီး အိပ်စက်လိုခဲ့သော်လည်း ရွှမ်းမင်သည် သူ့ကို ခြေကျင်းဝတ်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"အသိုက်ထဲမှာ သွားအိပ်ပါ။"

ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံးကို အပေါက်ထဲ၌ ထားလိုက်ပြီး ပျော့ပျောင်းသော မြက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် စောင်ဖြင့် ခြုံပေးခဲ့ကာ "ငါ အပြင်မှာ အိပ်ပါမယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းကို အနှောင့်အယှက် မပေးပါဘူး။" ဟု နှစ်သိမ့်ပြောခဲ့သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူသည် အဝတ်အပြည့်ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ဇနီးနှင့်အတူ စောင်အတွင်း၌ တစ်ဖက်စီ လှဲလျောင်းနေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏ကျောကို လှည့်လိုက်သည်။

ရွှမ်းမင်သည် သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ညဉ့်ပုလဲကို မြက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ခဲ့ကာ သူ၏နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများကို ဝမ်ကျုံး၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်သို့ ဖိကပ်၍ "ငါ့အမြီးကို ကိုင်ထားချင်သေးလား။" ဟု မေးခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး စိတ်ဆိုးနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ခေါင်းကို စောင်ထဲသို့ မြှုပ်နှံ၍ ရွှမ်းမင်ကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်သည် မြွေအမြီးကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး စောင်၏ထောင့်တစ်နေရာကို သူ၏အမြီးဖျားဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ဇနီးသည် အတွင်း၌ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှမရှိဘဲ ကွေးကွေးလေးနေသည်ကို သူ တွေ့မြင်ရပြီး သူ၏မြွေလျှာကို ပျော်ရွှင်စွာ ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

 သူ၏အမြီးဖျားက ဝမ်ကျုံး၏ ခြေထောက်များကြားမှ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ သူ၏ရှေ့မှ လှည့်ပတ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏အေးစက်နေသော လက်များကို ထိလိုက်ကာ အနည်းငယ် ပူနွေးနေသော အမြီးအပိုင်းအစဖြင့် ဝမ်ကျုံး၏ အေးစက်နေသော ဗိုက်ကို သေချာစွာ နွေးထွေးစေခဲ့သည်။

မူလက ငြင်းဆန်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ကျုံးသည် သူ့လက်ထဲ၌ အနည်းငယ်နွေးထွေးသော မြွေအမြီးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ရေနွေးတစ်ခွက်ကို ရရှိလိုက်သော အေးခဲနေသည့် လူတစ်ဦးနှင့် တူပြီး သူသည် ပိုမိုနွေးထွေးမှုကို ရှာဖွေရင်း မသိစိတ်မှ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်မိသည်။

ရွှမ်းမင် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏လက်ရှည်များကို ဆန့်တန်းလိုက်ကာ သူ့အမြီးကို ကိုင်ထားသော သူ့ဇနီးလေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ပျော်ရွှင်စွာ ဖက်တွယ်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ရေနွေးထဲ၌ အပြုတ်ခံထားရသည့် ဖားနှင့် တူနေခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံး စိတ်ဆိုးနေဦးမည်ကို စိုးရိမ်ပုံရပြီး နေ့ခင်းဘက်တွင် သူ၏လူသားပုံစံကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ သူ၏နီရဲ၍ ပိန်သွယ်သော မြွေလျှာကို ထုတ်ပစ်သောအခါမှသာ ဝမ်ကျုံးသည် သူ့အားငေးမောနေခြင်းမှ နိုးကြားလာမည်ဖြစ်သည်။

ရွှမ်းမင်သည် မည်မျှပင် ခန့်ညားပြီး လူနှင့်တူနေပါစေ၊ သူသည် မြွေတစ်ကောင်အဖြစ် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်ကို နားလည်ခဲ့သည်။ ဤအချက်ကို ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ချေ။

ရာသီဥတု ပိုမိုအေးလာသည်နှင့်အမျှ ဂူအတွင်းရှိ ကြီးမားသော ရေကန်သည်လည်း ပါးလွှာသော ရေခဲလွှာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ညအချိန်၌ ဝမ်ကျုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် ရွှမ်းမင်၏ အမြီးကို ဖက်ရန် စတင်ခဲ့ပြီး ထိုသူ၏အနည်းငယ်နွေးထွေးသော အမြီးနှင့် ကပ်၍ သက်သောင့်သက်သာ သက်ပြင်းချခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ပြီး သူ၏ဇနီးကို ဆုချရန် မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ခဲ့သည်။ "မြွေဥ ၁၁၁ လုံး" ဟု ရေးလိုက်သည်။

သူ ဝမ်ကျုံး၏ မျက်နှာကို သူ၏မြွေလျှာဖြင့် လျက်လိုက်ပြီး "မင်း မြွေနက်ကြီးအဖြစ် ငါ့ကို ပြောင်းလဲချင်လား။ အဲဒါဆို အမြီးက ပိုကြီးလာမယ်၊ မင်းလည်း ပိုနွေးလာမယ်။ ပြီးတော့ မင်းနဲ့ ပွတ်တိုက်ရတာ ငါလည်း ပိုသက်သောင့်သက်သာ ခံစားရမယ်။" ဟု မေးခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏ခေါင်းကို ရမ်းလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ ခဏလောက် စကားပြောချင်တယ်။"

"ကောင်းပြီလေ"

"ခင်ဗျားက နတ်ဆိုးလား။"

"မင်းအဖြေသိပြီးသား မေးခွန်းတွေ မမေးပါနဲ့။"

"ဒါဆို ခင်ဗျားမှာ မှော်စွမ်းအားတွေ ရှိလား။"

ရွှမ်းမင်က "နတ်ဆိုးစွမ်းအား ရှိတယ်" ဟု ပြောခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးနိုင်မလား။"

မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဝမ်ကျုံးသည် အမြီးကို သူ၏လက်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်၍ "ကျွန်တော့်ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးနိုင်ရင် ခင်ဗျားခိုင်းတာ အကုန်လုပ်ပေးမယ်။" ဟု အပြင်းအထန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။

မျက်ခုံးပင့်လျက် ရွှမ်းမင်သည် "အဲဒါထဲမှာ နမ်းတာ၊ အမြီးလိမ်တာ၊ ဥဥတာ၊ သားပေါက်တာတွေ ပါလား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံး သူ့အကြည့်ကို လျှော့ချ၍ သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စေ့ပစ်လိုက်သည်။ "ဟမ့်" ရွှမ်းမင်သည် ကျွန်းပေါ်တွင် သူ အောင်မြင်စွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ရင်ဖွင့်ပြခဲ့သည်။ "ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကပ်ဘေးဒုက္ခကို ငါအောင်အောင်မြင်မြင် ကျော်လွန်ပြီး မြင့်တက်သွားတဲ့အခါ ဒီကျွန်းပေါ်က ကန့်သတ်ချက်တွေ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ မင်းလိုရာကို ငါခေါ်သွားနိုင်ပြီ။"

ဟု ပြောခဲ့သည်။

"တကယ်လား။" ဝမ်ကျုံး မယုံကြည်နိုင်ချေ။ "ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အိမ်ကို အမှန်တကယ် ပို့ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတာလား။"

ဝမ်ကျုံး၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများကို တွေ့မြင်ရသောအခါ ရွှမ်းမင်သည် ကျယ်ပြန့်စွာ ပြုံး၍ "ဘာလို့ မင်းကို ငါ လိမ်ရမှာလဲ။" ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"အဲဒါ အရမ်းကောင်းတယ်။ တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ။" အစပိုင်းတွင် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်း အမှန်တကယ် အလုပ်ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျုံး ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ခဲ့သည်။ ရွှမ်းမင်၏ ကတိကြောင့် ကျေးဇူးတင်စိတ် လွှမ်းမိုးနေသော ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏ယခင် သဘောထားကွဲလွဲမှုများကို ချက်ချင်းစွန့်ပယ်လိုက်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..." ဟု ရိုးသားစွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။

"မင်း ကျေးဇူးတင်ကြောင်း အမှန်တကယ် ဖော်ပြချင်ရင် ငါ့ရဲ့ဇနီး ဖြစ်လာပေးလိုက်လေ။"ဟု ရွှမ်းမင် ပြောခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးကို သူ့လက်များထဲသို့ ဆွဲသွင်းပြီး ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံးခါးကို ပွေ့ဖက်၍ လက်ကို ဖမ်းကိုင်ကာ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။

"ဘေးဒုက္ခပြီးရင် ငါတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲအတွက် နတ်ဆိုးလောကကို ပြန်သွားကြမလား။"

ဝမ်ကျုံး တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

ဒီမြွေက တကယ်ကြီး အလေးအနက် ပြောနေတာလား...