Chapter 30

PS Chapter - 30

တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ ယဲ့ကျိုးအား “တစ်နေ့ကျရင် မင်း သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို သေနတ်နဲ့ချိန်ပြီး အသက်တောင်းရလိမ့်မယ်” ဟု ပြောခဲ့ဖူးမယ်ဆိုလျင်၊ ယဲ့ကျိုးက သေချာပေါက် မျက်လုံး လှန်ပြခဲ့မှာပင်။

သို့သော် ယခုအခါတွင် သူသည် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသူ တစ်ဦးအား ရင်ဆိုင်နေရချိန်၌၊ သေနတ်ကို ကိုင်ထားသည့် သူ၏ လက်က လုံးဝ မတုန်ယင်ခဲ့ချေ။

ထိုသူကား သာမန် လူတစ်ဦးနှင့် မကွာခြား၊ အနည်းငယ်သာ ဝနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအဝလွန်းခြင်းကပင် ဒေသခံများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာ၏ စံနှုန်းအတိုင်း ရှိနေသည်။

သူ၌ မျက်ခုံးထူထူများ၊ လေးထောင့်မျက်နှာနှင့် နှုတ်ခမ်းထူထူများ ရှိသည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်က ထူးခြားစွာပင် ခန့်ညားနေ၏။ သူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် လူအများက သူ့အား ဖြောင့်မတ်သူ၊ တရားမျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းသူနှင့် အားနည်းသူကို ကာကွယ်သူဟု ထင်မှတ်ဖွယ်ရာပင်။ သူက လူကောင်းဟန်ဆောင်ထားသော်ငြား၊ ထို မျက်နှာဖုံးအောက်၌မူ ပိုးကောင်များဖြင့် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဟောင်းလောင်း ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။

ကျောက်ချန်းရှန့်၏ အကြည့်သည် ယဲ့ကျိုး၏ အကြည့်နှင့် မယှဉ်နိုင်ချေ။ သူသည်  လူငယ်တစ်ဦးက တောင်ကုန်းပေါ်၌ ထူးဆန်းသော အဝတ်အစားများဖြင့် ရပ်နေသည်ကိုသာ အသေအချာ မြင်နိုင်၏။ သူက ယဲ့ကျိုး၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရ၊ ယဲ့ကျိုး၏ လက်ထဲတွင် ဘာကို ကိုင်ထားသည်ကိုလည်း ခွဲခြား၍ မသိနိုင်ချေ။

“မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ?...” ကျောက်ချန်းရှန့်က ယဲ့ကျိုးအား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ငါတို့အချင်းချင်း ပတ်သက်မှုလည်းမရှိဘူး... မင်းက ငါ့ ညီအစ်ကိုတွေကို သတ်ရင် နတ်ဘုရားရဲ့ ကျိန်စာကို မကြောက်ဘူးလား? သေပြီးရင် ငရဲ တစ်ဆယ့်ရှစ်ထပ်ကို ကျမှာ မကြောက်ဘူးလား?... မင်း အခု ရပ်လိုက်ရင် ငါတို့ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်လို့ ရတယ်...”

ယဲ့ကျိုးက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြန်ပြောသည်။ “ခင်ဗျားတို့က အကာအကွယ်မဲ့နေတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေကို အစားအစာတစ်ခုလို သဘောထားတုန်းက ငရဲ တစ်ဆယ့်ရှစ်ထပ်ကို စဉ်းစားဖူးလား? ခင်ဗျား ကိုယ်တို့တောင် မယုံတာကို၊ ဘာလို့ နတ်တွေ၊ ဗုဒ္ဓတွေကို အဆောင်ကို သုံးနေရတာလဲ? ကောင်းကင်ဘုံ၊ နတ်တွေနဲ့ ဗုဒ္ဓတွေကသာ ခင်ဗျားရဲ့ လုပ်ရပ်ကို သိတယ်ဆိုရင် ခင်ဗျား ဒီမှာ ဆက်ရပ်နေနိုင်ပါ့မလား?”

ကျောက်ချန်းရှန့်တစ်ယောက် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။

ဤလူငယ်က သူ့ကို လုံးဝ အလျှော့ပေးမည့် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း သူ သိသည်။

သူ့နောက်မှ သက်ပြင်းကို လည်ချောင်းတွင်သာ ဆွဲထားနိုင်သေးသည့် ဓားပြများက အော်ဟစ်ကြသည်။ “တာ-ဝမ့်... သူ့ကို အတူတူ တိုက်ကြစို့...”

“တာ-ဝမ့်၊ သူ့ကို သတ်...”

“တာ-ဝမ့်…”

ကျောက်ချန်းရှန့်က သူ့နောက်မှ အော်သံများကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူသည် သွေးကို မြေပြင်သို့ ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဒီလောကမှာ ဘယ်လို နတ်တွေ၊ ဗုဒ္ဓတွေ ရှိနေလို့လဲ?”

“မင်းက ခေါင်းဆောင်ပဲ၊ ဆင်းလာပြီး ရင်ဆိုင်ဖို့ သတ္တိမရှိဘူးလား?” ကျောက်ချန်းရှန့်သည် ယဲ့ကျိုးအား မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းကိုယ်တိုင်တောင် လာမတိုက်ရဲရင် မင်းက ဘယ်လို သူရဲကောင်းမျိုးလဲ?...”

ယဲ့ကျိုးက သူ၏ စိတ်ကို နှိုးဆွနေကြောင်း သိသည်။ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှုတွင် ယဲ့ကျိုးက သူ၏ ခေါင်းဆောင်မှု ရှိသော်ငြား စစ်မြေပြင်ကို ကျွမ်းကျင်‌နေသော စစ်ဝါရင့်တစ်ဦးကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း ယဲ့ကျိုးက ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

သူ့ကိုယ်သူ စမ်းသပ်ရန် လိုအပ်၏။

ဤနေရာတွင် ရပ်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကို အထက်စီးမှ ကြည့်နေသော်လည်း၊ သူက သေနတ်၏ မောင်းကို ဆွဲချဖို့ စိတ်မပါဖြစ်နေသည်။

ယဲ့ကျိုး ခုန်ချလိုက်ပြီး မတ်မတ် ရပ်လိုက်သည့် ထိုအချိန်၌ပင်—

“အား!!—” ကျောက်ချန်းရှန့်က သူ၏ လှံကို မြှောက်၍ ယဲ့ကျိုးဆီသို့ တိုက်ခိုက်လာသည်။

သူ့ကို သတ်ပစ်... စစ်တပ်နှစ်ခု၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုတွင် ရန်သူ၏ ခေါင်းဆောင်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခြင်းက သူတို့၏ အောင်ပွဲကို သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိအောင်ကို သေချာစေမည်…

ကျောက်ချန်းရှန့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယဲ့ကျိုးသည် သိသိသာသာ ညှက်နေသည်။ သူက အမျိုးသားခန္ဓာကိုယ်၏ အဆီ ပမာဏ အနည်းဆုံး အဆင့်တွင်သာ ရှိသည်။ ခန္ဓာကိုယ် ပုံသဏ္ဌာန်အရ ဆိုလျှင် ကျောက်ချန်းရှန့်က သူ့ထက် နှစ်ဆခန့် ပိုမိုကြီးမားနေသည်။ ထို့အပြင် ကျောက်ချန်းရှန့်၏ လေးထောင့်မျက်နှာကလည်း အားသာချက် ဖြစ်နေ၏။

ဓားပြများက သူတို့၏ လည်ပင်းများကို ဆန့်ကာ၊ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်က နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို ပြုလုပ်ပြီး သူတို့၏ အခက်အခဲမှ ကယ်တင်ပေးမည့် မြင်ကွင်းကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက ထို မြင်ကွင်းပေါ်၌ စူးစိုက်နေကြပြီး တစ်ယောက်မျှ မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ခဲ့ချေ။

ကျောက်ချန်းရှန့်က ယဲ့ကျိုးဘက်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည့်အခါတွင် ဓားပြများ၏ မျက်နှာများ၌ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်ခြင်း၏ အပြုံးများ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

သူတို့၏ ဘုရင်မှာ ယခင်က အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ စစ်သည်များကို ဦးဆောင်၍ ရန်သူ့ စစ်ကြောင်းများအား ထိုးဖောက်ပြီး လှံချွန်ကို ရန်သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ စိုက်သွင်းခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့ ပစ်မှတ်ကို ရောက်ရှိသရွေ့ သူတို့၏ ဘုရင်က ဘယ်တော့မှ မရှုံးနိမ့်နိုင်ပေ…

သို့သော် မျှော်လင့်ထားသည့် မြင်ကွင်းက မပေါ်လာခဲ့ချေ။

“ဒိုင်း” ဟူသော အသံနှင့်အတူ—

ကျောက်ချန်းရှန့်က သူ၏ ရင်ဘတ်၌ အေးစက်စက် ခံစားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သွေးများက သူ၏ ရင်ဘတ်မှ အဆက်မပြတ် စိမ့်ထွက်နေသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် မမြင်ရသော ဒဏ်ရာကို ဖုံးအုပ်ရန် လက်ဖြင့် လှမ်းသော်လည်း၊ မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ သွေးထွက်ခြင်းကို မတားနိုင်ခဲ့ချေ။

ရေတွက်မရသော မျက်လုံးများ၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ကျောက်ချန်းရှန့်က ယဲ့ကျိုးရှေ့၌ ဒူးထောက်ကျသွား၏။

သူ၏ ခြေထောက်များက သူ့ကို မပံ့ပိုးနိုင်တော့ပေ။ သူသည် လှံကို ယာယီ တောင်ဝှေးအဖြစ် သုံးကာ ဒူးတသ်ချောင်းထောက်လျက် သူ့ကိုယ်အား မတ်မတ် ထားရန် ရုန်းကန်နေရသည်။

ယဲ့ကျိုးက သူ၏ လက်ထဲရှိ သေနတ်ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ခဏလေးကပင် သူက လှံဖြင့် သူ့ဘက်သို့ တိုက်ခိုက်လာသူအား မောင်းကို ဆွဲချလိုက်ခြင်းပင်။

သူသာ သတ္တိမရှိခဲ့လျှင် သူ့နောက်က ကျိူမင်သည် သေနတ်ဖြင့် သူ၏ လုံခြုံမှုကို ကာကွယ်ရန် အသင့်ရှိနေမည်။

ယဲ့ကျိုးက ဝါဂွမ်းကဲ့သို့သော မိုးတိမ်ပေါ်၌ ခြေနင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူသည် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော၊ နောက်ဘဝကဲ့သို့သော အိပ်မက်တစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။ လွန်ခဲ့သည့် ခဏလေးကပင် သူက ခေတ်သစ် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ဥပဒေကို လိုက်နာသော၊ ဖြောင့်မတ်သော နိုင်ငံသားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူက သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ တစ်စုံတစ်ဦး၏ အသက်ကို ယူဆောင်ခဲ့လေပြီ။

“မင်း၊ မင်းက မကောင်းဆိုးဝါး…” ကျောက်ချန်းရှန့်သည် သူ့ကိုယ်သူ ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သူ၏ အကြည့်က ကောင်းကင်သို့ စူးစိုက်နေ၏။ ပူပြင်းသော နေမင်းကပင် သူ့အား မျက်လုံး မှိတ်ခိုင်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူက တီးတိုး ရေရွတ်သည်။ “ငါ ကျောက်ချန်းရှန့်က… လူသားတစ်ယောက်ကို မရှုံးနိမ့်ဖူးဘူး…”

ယဲ့ကျိုးသည် သူ့အား ပို၍ နီးကပ်စွာ ရွေ့သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သည့် အသံဖြင့် ပြောသည်။ “ကျွန်တော်က မကောင်းဆိုးဝါး မဟုတ်ပါဘူး၊ သာမန် လူတစ်ယောက်ပါ”

“ကောင်းကင်မှာ နတ်တွေ၊ ဗုဒ္ဓတွေ တကယ်ရှိတယ်ဆိုရင်၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျား တကယ် နောက်ဘဝကို ကူးပြောင်းနိုင်မယ်ဆိုရင်၊ ဒါကို မှတ်ထားလိုက်ပါ။ နောက်ဘဝမှာ ကျွန်တော်နဲ့ မတွေ့ပါစေနဲ့”

ကျောက်ချန်းရှန့်က သူ့အား လှမ်းဆွဲရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်သည်။ သူ၏ လက်များက ယမ်းနေသော်လည်း၊ သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပမှုကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့လေပြီ။ သူ ဘာကိုမျှ မမြင်နိုင်တော့ပေ။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက ဟနေပြီး “ဟူး… ဟူး…” ဟူသော တိုးလျသော အသံသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယဲ့ကျိုးက သူရုန်းကန်နေသည်ကိုသာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ယဲ့ကျိုးသည် သူ၏ အကြည့်ကို မလွှဲရန် သူ့ကိုယ်သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူက ကျောက်ချန်းရှန့်၏ နောက်ဆုံး ထွက်သက်ကို မျက်လုံးဖြင့် မြင်လိုပြီး၊ သူ၏ လက်ဖြင့် အသက်ကို ယူဆောင်ခဲ့သော ဤသူအား ထာဝစဉ် မှတ်မိနေစေရန် ဆန္ဒရှိသည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ချိန်ထက် နည်းသော အချိန်အတွင်းတွင် ကျောက်ချန်းရှန့်က ရုန်းကန်ခြင်းကို ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ လက်များသည် ဘေးနှစ်ဖက်၌ ခွေကျသွားပြီး၊ သူ၏ ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်ထားသော မျက်လုံးများက သေဆုံးပြီးနောက် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက်ထလိုက်သည်။ သူသည် သူ့နောက်ရှိ ဓားပြများကို တစ်ချက်မျှ မကြည့်တော့ဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ထွက်သွား၏။

သူသည် တောင်ကုန်းအောက်သို့ တိုင်းတာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဆင်းသွားသည်။ တစ်ဖက်တွင် ကျိုမင်နှင့် ဆာရာတို့က တောင်ကုန်းနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာကြ၏။

ယဲ့ကျိုးက သူတို့နှစ်ဦးကို ဖြတ်သွားသည်။ သူ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာတွင် ခံစားချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ၊ သူ၏ လက်ရှိ အတွေးများကို မည်သူမျှ ခွဲခြား၍ မသိနိုင်ပေ။

သေဆုံးသွားသော ကျောက်ချန်းရှန့်က ဘုရင်မဟုတ်တော့ဘဲ၊ မြေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေသော အသက်မဲ့သည့် ခန္ဓာကိုယ်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ အခြားသော အလောင်းများနှင့် ဘာမှမကွာခြားတော့ချေ။

သေဆုံးပြီးနောက် လူမှုအဆင့်အတန်း၊ စွမ်းဆောင်ရည်များနှင့် ရာထူးအားလုံးက မြေမှုန့်နှင့် မီးခိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားချေ၏။

ယဲ့ကျိုးသည် တောင်ကုန်းပေါ်၌ ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ကျိုမင်၊ ဆာရာနှင့် အခြားသူများက ဓားပြများကို တစ်ဦးချင်းစီ စနစ်တကျ ရှင်းလင်းနေသည်ကို ကြည့်သည်။ သူက ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် နောင်တရခြင်းဟူသော တစ်စုံတစ်ရာကို မခံစားရပေ။

ဓားကို တစ်ချက်ချင်း လွှဲတိုင်း သူတို့က အင်အားကို အပြည့်အဝ ထုတ်သုံးရသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူတို့သည် ပြိုင်ဘက်ကိုသာမက သူတို့ကိုယ်တိုင်ကိုပါ နှိပ်စက်သလို ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ ခွန်အားများမှာလည်း စတင် လျော့ပါးလာခဲ့သည်။

သူတို့က ချောင်အာ၏မိခင်ကဲ့သို့သော၊ repeating crossbow ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုက်ခိုက်သူများကို အားကိုးရသည်။

ကျိုမင်က ဝူယန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောသည်။ “အလျင်လိုစရာ မလိုပါဘူး”

ဝူယန်က သက်ပြင်းချသည်။ “နတ်မင်းရဲ့ fire-lanceကို မသုံးလိုက်ရတာ နှမြောစရာပဲ”

ကျိုမင်က ပြန်ဖြေသည်။ “ဂူထဲမှာ သုံးလို့ရတယ်”

ဝူယန်က ပြောသည်။ “ကျိုကော၊ ဒီလူတွေ အားလုံး အရွယ်ကောင်းတွေပဲကို တောင်ဘက် မသွားဘဲ ဒီလို ဆင်းရဲပြီး ဝေးလံတဲ့ အရပ်မှာ တောင်ဘုရင်လုပ်ဖို့ ဘာလို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ?”

“အားနည်းသူကို အနိုင်ယူပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်တာပေါ့” ကျိုမင်သည် စိတ်မပါစွာ ပြန်ဖြေသည်။ “ဒါက သူတို့ရဲ့ ဗီဇပဲ”

ဝူယန်က ကျိုမင် ဂူထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ယဲ့ကျိုး တပ်စွဲထားသည့် နေရာဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ယဲ့ကျိုးကို မမြင်နိုင်သော်လည်း နတ်မင်းက သူတို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြောင်း သူ သေချာသိသည်။

သူတို့လို လူများ၏ အသက်က ဖုန်မှုန့်လိုပင် ပေါ၏။ မင်းမျိုးမင်းနွယ်များ မဆိုထားနှင့်၊ ဤဓားပြများကပင် သူတို့၏ အရေပြားကို အလွယ်တကူ ဆွဲခွာပြီး ခြေဖဝါးအောက်၌ နင်းခြေနိုင်သည်။ နတ်များနှင့် ဗုဒ္ဓများအပေါ်၌ မျှော်လင့်ချက်မှလွဲ၍ သူတို့တွင် အားကိုးစရာ ဘာမှ မရှိချေ။

ဝူယန်က သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူက သာမန် လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင် နတ်မင်းတစ်ပါးနောက် လိုက်ပါခွင့်ရခဲ့သည်။

ဤသည်ကား သူ၏ ကံကောင်းခြင်းပင်။ သူက ၎င်းကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရမည်။

နတ်မင်းသည် အစ်ကိုကြီး သို့မဟုတ် ဖခင်ကဲ့သို့ သူတို့အပေါ်၌ နူးညံ့ပြီး ကြင်နာ၏။ သို့သော် အခြားသူကို ထိခိုက်စေပြီး အသက်ကို ယူဆောင်သူ လူဆိုးများကို ရင်ဆိုင်သည့်အခါတွင် သူက ဖြောင့်မတ်သော ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေနိုင်၏။

ဧကရာဇ် ဒေါသထွက်သည့်အခါ အလောင်းများက မိုင်ထောင်ချီ ပျံ့လွင့်သည်။

နတ်မင်းဒေါသထွက်သည့်အခါတွင်လည်း ဧကရာဇ်နှင့် ဘာမှ မကွာခြားပေ။

ဝူယန်က ကျိုမင်၏ ခြေလှမ်းများကို လိုက်ကာ၊ မောဟိုက်နေသော်လည်း ထွက်ပြေးရန်နှင့် ပုန်းအောင်းရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဓားပြများထံသို့ တိုက်ခိုက်သွားခဲ့သည်။

.

နေမင်းက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ဆင်းသက်သွား၏။

လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ပေါ်၌ ကျန်ရှိနေသော ဓားပြလေးဦးတွင် တစ်ဦးမျှ အသက်ရှင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဓားကို တစ်ချက်ချင်း လွှဲတိုင်း သူတို့က အင်အားကို အပြည့်အဝ ထုတ်သုံးရသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူတို့သည် ပြိုင်ဘက်ကိုသာမက သူတို့ကိုယ်တိုင်ကိုပါ နှိပ်စက်သလို ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ ခွန်အားများမှာလည်း စတင် လျော့ပါးလာခဲ့သည်။

သူတို့က ချောင်အာ၏မိခင်ကဲ့သို့သော၊ repeating crossbow ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုက်ခိုက်သူများကို အားကိုးရသည်။

ကျိုမင်က ဝူယန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောသည်။ “အလျင်လိုစရာ မလိုပါဘူး”

ဝူယန်က သက်ပြင်းချသည်။ “နတ်မင်းရဲ့ fire-lanceကို မသုံးလိုက်ရတာ နှမြောစရာပဲ”

ကျိုမင်က ပြန်ဖြေသည်။ “ဂူထဲမှာ သုံးလို့ရတယ်”

ဝူယန်က ပြောသည်။ “ကျိုကော၊ ဒီလူတွေ အားလုံး အရွယ်ကောင်းတွေပဲကို တောင်ဘက် မသွားဘဲ ဒီလို ဆင်းရဲပြီး ဝေးလံတဲ့ အရပ်မှာ တောင်ဘုရင်လုပ်ဖို့ ဘာလို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ?”

“အားနည်းသူကို အနိုင်ယူပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်တာပေါ့” ကျိုမင်သည် စိတ်မပါစွာ ပြန်ဖြေသည်။ “ဒါက သူတို့ရဲ့ ဗီဇပဲ”

ဝူယန်က ကျိုမင် ဂူထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ယဲ့ကျိုး တပ်စွဲထားသည့် နေရာဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ယဲ့ကျိုးကို မမြင်နိုင်သော်လည်း နတ်မင်းက သူတို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြောင်း သူ သေချာသိသည်။

သူတို့လို လူများ၏ အသက်က ဖုန်မှုန့်လိုပင် ပေါ၏။ မင်းမျိုးမင်းနွယ်များ မဆိုထားနှင့်၊ ဤဓားပြများကပင် သူတို့၏ အရေပြားကို အလွယ်တကူ ဆွဲခွာပြီး ခြေဖဝါးအောက်၌ နင်းခြေနိုင်သည်။ နတ်များနှင့် ဗုဒ္ဓများအပေါ်၌ မျှော်လင့်ချက်မှလွဲ၍ သူတို့တွင် အားကိုးစရာ ဘာမှ မရှိချေ။

ဝူယန်က သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူက သာမန် လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင် နတ်မင်းတစ်ပါးနောက် လိုက်ပါခွင့်ရခဲ့သည်။

ဤသည်ကား သူ၏ ကံကောင်းခြင်းပင်။ သူက ၎င်းကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရမည်။

နတ်မင်းသည် အစ်ကိုကြီး သို့မဟုတ် ဖခင်ကဲ့သို့ သူတို့အပေါ်၌ နူးညံ့ပြီး ကြင်နာ၏။ သို့သော် အခြားသူကို ထိခိုက်စေပြီး အသက်ကို ယူဆောင်သူ လူဆိုးများကို ရင်ဆိုင်သည့်အခါတွင် သူက ဖြောင့်မတ်သော ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေနိုင်၏။

ဧကရာဇ် ဒေါသထွက်သည့်အခါ အလောင်းများက မိုင်ထောင်ချီ ပျံ့လွင့်သည်။

နတ်မင်းဒေါသထွက်သည့်အခါတွင်လည်း ဧကရာဇ်နှင့် ဘာမှ မကွာခြားပေ။

ဝူယန်က ကျိုမင်၏ ခြေလှမ်းများကို လိုက်ကာ၊ မောဟိုက်နေသော်လည်း ထွက်ပြေးရန်နှင့် ပုန်းအောင်းရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဓားပြများထံသို့ တိုက်ခိုက်သွားခဲ့သည်။

.

နေမင်းက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ဆင်းသက်သွား၏။

လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ပေါ်၌ ကျန်ရှိနေသော ဓားပြလေးဦးတွင် တစ်ဦးမျှ အသက်ရှင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။