Ch 13

Ch-13

• April 13 at 12:43 PM

"ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်..."

စုဟယ် နှိုးစက်ကို စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် ပိတ်လိုက်ရင်း မျက်လုံးများကို အားယူဖွင့်ရန် ကြိုးစားနေ၏။

သူမ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေဆဲပင်။ 

မနေ့ညက ကုတင်သစ်ကို စမ်းအိပ်ကြည့်လိုက်သည်ကိုသာ မှတ်မိပြီး သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်တော့ မိုးလင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီ အိပ်ပျော်နေသော မင်းသမီးလေးရဲ့ ကုတင် က တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ" 

စုဟယ် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ 

သူမသည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် အိပ်ရာထရခက်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မနက်တိုင်း အိပ်ရေးမဝသလို ခံစားရလေ့ရှိ၏။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကွာခြားလှသည်၊၊ ကုတင်၏ နွေးထွေးမှုကို ခွဲခွာရန် နှမြောနေမိသေးသော်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခြင်း သို့မဟုတ် နုံးချိနေခြင်းမျိုး လုံးဝမရှိတော့ပေ။ 

ယင်းအစား တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းတက်ကြွနေသည့် ခံစားချက်ကို ရရှိနေသည်။

စုဟယ် နှမြောတသစွာဖြင့် အိပ်ရာမှ ထလိုက်၏။

အကယ်၍ ပိုက်ဆံရှာဖို့ စောစောထစရာမလိုလျှင် သူမ တစ်နေကုန် အိပ်ရာထဲမှာ လှဲနေမိမှာ အသေအချာပင်။

အခန်းကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် သိမ်းဆည်းပြီး စုဟယ် အိပ်ရာခင်းအသစ်များကို လဲလှယ်လိုက်သည်။ 

အိပ်ပျော်နေသော မင်းသမီးလေးရဲ့ ကုတင်သည် ယနေ့တွင် တည်းခိုမည့် ဧည့်သည်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်မိ၏။

ဟုန်လျန်မှာ စောစီးစွာ နိုးနေသည်။

သူမသည် မနက်စာအတွက် ပေါက်စီနှစ်လုံးကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပေါင်းထား၏။

စုဟယ်သည်လည်း အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ပေါက်စီကို ဝါးရင်းနှင့် အလုပ်စလုပ်တော့သည်။

မုန့်လုပ်သည့်နေရာတွင် သူမက များများစားစား မကူညီနိုင်သဖြင့် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ ကုန်စုံဆိုင်ဘက်တွင်သာ အလုပ်ရှုပ်နေလိုက်၏။

တစ်ဆိုင်လုံး ပိုမိုသပ်ရပ်သွားစေရန် ကုန်ပစ္စည်းပြသစင်များကို ပြန်လည်စီစဉ်နေလိုက်သည်။

ယနေ့ မိုးကောင်းကင်မှာ အနည်းငယ် မှိုင်းညို့နေသည်။ မိုးလေဝသခန့်မှန်းချက်အရ မိုးသက်မုန်တိုင်း ကျရောက်နိုင်၏။

စုဟယ် ဆိုင်အတွင်းရှိ မီးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ အလင်းရောင်ကြောင့် ဆိုင်ကလေးမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပလင်းလက်သွားတော့သည်။

ဟုန်လျန် မုန့်တစ်သုတ် ပြုလုပ်ပြီးသွားချိန်တွင် စုဟယ်က စတင်ထုပ်ပိုးတော့သည်။ 

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ထုပ်ပိုးသည့် ဘူးအသစ်များကို အသုံးပြုထားသဖြင့် မုန့်များမှာ ပိုမိုအဆင့်မြင့်ပြီး ထူးခြားသည့် ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသည်။

နှစ်ယောက်အတူတူ လက်တွဲလုပ်ကိုင်ကြသဖြင့် ပင်ပန်းသည်ဟုပင် မခံစားရပေ။

စုဟယ်က ကုန်စုံဆိုင်ဘက်တွင် ဧည့်သည်များကို ဝန်ဆောင်မှုပေးနေပြီး ဟုန်လျန်ကတော့ နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

မနေ့က ကြော်ငြာခဲ့မှုကြောင့် ယနေ့မနက်တွင် မုန့်လာဝယ်သူများမှာ မနေ့ကထက်ပင် ပိုမိုများပြားလာပြီး တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

စုဟယ်သည် ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာအချို့ကိုပင် တွေ့လိုက်ရသည်၊၊ မနေ့က လာဝယ်ဖူးသည့် ဖောက်သည်ဟောင်းများပင်။

ဟုန်လျန်က နောက်ထပ်မုန့်တစ်သုတ် ထပ်လုပ်နေရသဖြင့် ထုပ်ပိုးရန် အချိန်မလောက်တော့ပေ။ 

ထို့ကြောင့် သူမသည် သံလင်ဗန်းအကြီးကြီးများကို အသုံးပြုကာ မုန့်များကို သယ်ဆောင်လာပြီး ကုန်စုံဆိုင်ဘေးရှိ စင်တစ်ခုပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ ခဏလောက် စောင့်ပေးကြပါဦးနော်၊ ကျမ မုန့်တွေကို အရင် ထုပ်ပိုးပေးပါရစေ" 

စုဟယ် လက်ဆေးကာ နှာခေါင်းစည်းနှင့် လက်အိတ်များကို စွပ်လိုက်ပြီး ဘေးစင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မုန့်များကို ထုပ်ပိုးတော့၏။

ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ ကုန်စုံဆိုင်မှာ ပွင့်လင်းမြင်သာသော ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်၊ လိပ်တံခါးကို ဆွဲတင်လိုက်ရုံဖြင့် လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်နိုင်ပြီး မြင်ကွင်းနှင့် အလင်းရောင်မှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

မုန့်ထုပ်ပိုးနေသော စုဟယ်သည် သူမ၏ အမြင်အာရုံမှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အံ့ဩသွားရသည်။

စင်ရှေ့တွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခြင်းပင်။

လူတိုင်းက လည်ပင်းကို ဆန့်ပြီး စုဟယ်ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေကြသည်။ 

ကံကောင်းသည်မှာ ဖောက်သည်များအားလုံးက စည်းကမ်းရှိကြပြီး စင်အတွင်းဘက်အထိ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာခြင်းမျိုး မရှိကြပေ။

ဖောက်သည်များ စိတ်မရှည်ဖြစ်နေကြသည်ဟု စုဟယ်က ထင်မှတ်သွားပြီး အားနာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ Little Green Book နဲ့ Douyin ပေါ်မှာ အရင်ဆုံး ပို့စ်တင်ထားကြပါလားရှင့်။ (၅) ယွမ် လျှော့ဈေး ရမှာနော်။ ဒီအစီအစဉ်က မနက်ဖြန်ဆို မရှိတော့ဘူး၊ တင်ပြီးရင် ကျမကို ပြလိုက်ရုံပါပဲ၊ ဒါဆို အဆင်ပြေပါပြီ"

အရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေပြီး SLR ကင်မရာကို ကိုင်ထားသော မိန်းကလေးမှာ အသစ်စက်စက် ထွက်လာသော မုန့်များကို တဖျတ်ဖျတ် ရိုက်ကူးနေရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဝါး ဒါတွေက တကယ်ကို လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် လုပ်ထားတာပဲ၊ အငွေ့တွေတောင် ထွက်နေတုန်းပဲ" 

အေးခဲထားသော အစားအစာများကိုသာ သုံးစွဲသည့် ခေတ်ကာလတွင် လူအများသည် လက်လုပ် နှင့် အိမ်လုပ် ဆိုသည့် စကားလုံးများအပေါ် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတတ်ကြသည်။

ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းက လက်လုပ်မုန့်များဟု ကြော်ငြာထားသော်လည်း SLR ကိုင်ထားသော မိန်းကလေးမှာ အနည်းငယ် သံသယရှိနေသေး၏။ အထူးသဖြင့် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းမှာ လည်ပတ်စရာနေရာ၏ အဝင်ဝတွင် တည်ရှိနေသဖြင့် ယုံကြည်ရမှု ပိုနည်းနေခြင်းပင်။

ယခုအခါ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်နေသော မုန့်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင် သူမ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော သံသယအစအနလေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"သူဌေးမ၊ ကျွန်မ အထဲဝင်ပြီး မုန့်တွေ ဘယ်လိုလုပ်သလဲဆိုတာ ကြည့်လို့ရမလား "

ထိုမိန်းကလေးက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

စုဟယ်က သူမ၏ ကင်မရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်ထဲအထိတော့ ဝင်လို့မရဘူးနော်။ မှန်ကနေတစ်ဆင့်ပဲ ကြည့်လို့ရမယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့အတွက် ပလက်ဖောင်းတွေပေါ်မှာ ပိုပြီး ကြော်ငြာပေးရမယ်နော်"

မိန်းကလေးက ချက်ချင်းပင် ကတိပေးလိုက်၏။

"ဒါပေါ့ ကျွန်မ အထဲဝင်ပြီး မုန့်လုပ်နေတဲ့ စားဖိုမှူးကို မနှောင့်ယှက်ပါဘူး၊ သူဌေးမ စိတ်မပူပါနဲ့ ကျမရဲ့ Little Green Book မှာ Follower (၁၀၀၀၀) တောင် ရှိတာ၊ ကျွန်မ အသေအချာ ကူညီပြီး ကြော်ငြာပေးပါ့မယ် သူဌေးမ "

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒီဘက်က လာခဲ့ပါ။ ရော့၊ ဒါက ရှင်ဝယ်ထားတဲ့ ဆီးသီးနဲ့ ကန်စွန်းဥမုန့်ပါ" 

စုဟယ်က မုန့်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေးက မုန့်ကို လှမ်းယူပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ပြေးသွားတော့သည်။

"မုန့် သုံးဘူးဆိုရင် (၆၅)ယွမ်ပါ၊ (၅)ယွမ် လျှော့ဈေးနဲ့ဆိုတော့ (၆၀) ပဲ စကန်ဖတ်လိုက်ပါနော်"

စုဟယ်က နောက်ထပ် ဖောက်သည်တစ်ဦးအတွက် မုန့်ထုပ်ပေးလိုက်သည်။

နောက်ထပ် ဖောက်သည်တစ်ဦးက အထဲသို့ ချောင်းကြည့်ရင်း ဆိုသည်။

"သူဌေးမ၊ ဟိုအသစ်ထွက်လာတာက ဆီးသီးနဲ့ ကန်စွန်းဥမုန့်လား ကျမကို နောက်ထပ် တစ်ဘူး ထပ်ထည့်ပေးပါဦး"

နောက်ထပ် ဖောက်သည်အတော်များများမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။

လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ပြုလုပ်ထားသော မုန့်များမှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပြီး လူအများအပြားက တစ်ဘူးလျှင် (၂၀) ယွမ်တန် ဆီးသီးနှင့် ကန်စွန်းဥမုန့်ကို လိုချင်နေကြသည်။ မုန့်ဝယ်ပြီးသား ဖောက်သည်အချို့ပင် စပ်စုချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်သို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုကြ၏။

စုဟယ်သည် အံ့သြသံများနှင့် တောက်ခေါက်သံ အချို့ကို ကြားနေရသည်။

"သူဌေးမ၊ ဒါက နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ သစ်ခွသီးနဲ့ သစ်အယ်သီးမုန့် နှစ်ဗန်းပဲ" 

မနက် (၁၀)နာရီတွင် ဟုန်လျန် ချွေးများကို သုတ်ရင်း နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာ၏။

သူမနောက်တွင်တော့ ခုနက သွားကြည့်ကြသော ဖောက်သည်များ တန်းစီပြီး ပါလာကြသည်။

မနေ့ကတည်းက သူမနှင့် စုဟယ်တို့သည် မုန့်မည်မျှလုပ်မည်ကို တိုင်ပင်ထားပြီးသားဖြစ်သည်၊၊ ကုန်သွားသည်အထိသာ ရောင်းမည်၊၊ ထပ်မလုပ်တော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မုန့်ကို အကန့်အသတ်မရှိ ရောင်းချ၍ မရနိုင်သလို၊ စုဟယ်အနေဖြင့်လည်း စနစ်မှ ပေးထားသော တာဝန်များကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် အချိန်ဖယ်ထားရပေမည်။

"သစ်အယ်သီးမုန့်ပဲ ကျန်တော့တယ်နော်၊ နောက်က ဖောက်သည်တွေ တန်းမစီကြနဲ့တော့နော်" 

နှစ်ကြိမ်ခန့် အော်ပြောပြီးနောက် စုဟယ် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်၏။

အကြောင်းမှာ စပ်စုရင်းနှင့် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်နေကြသော ဖောက်သည်များမှာ မုန့်ကုန်တော့မည်ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တန်းစီသည့် လူတန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြန်ဝင်လာကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"တကယ် ကုန်သွားပါပြီရှင်၊ ဒီနေ့ နေ့ခင်းဘက် မရောင်းတော့ပါဘူး။ မနက်ဖြန် မနက် (၈) နာရီမှ ပြန်လာခဲ့ကြပါနော်" 

စုဟယ် ကျန်ရှိနေသော ဖောက်သည်များကို ပြန်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး တိုက်တွန်းနေရသည်။

ယနေ့တွင် မုန့်များကို ပိုမိုပြုလုပ်ထားသော်လည်း မနေ့ကထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ကုန်သွား၏။

မနက်ဖြန် မနက်ဆိုလျှင် ယခုထက်ပင် ပိုစောစော ကုန်သွားနိုင်သည်ကို ခန့်မှန်းရသည်။

သူမနှင့် ဟုန်လျန်တို့သည် မုန့်လုပ်ရန်အတွက် မနက် (၆) နာရီကတည်းက ထခဲ့ကြသော်လည်း ထုတ်ကုန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အကန့်အသတ် ရှိနေသည်။

ဟုန်လျန်သည် မနက်ခင်းတစ်ပိုင်းလုံး နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်ခဲ့သဖြင့် အတော်လေး ပင်ပန်းနေကာ ခုံတန်းလျားတစ်ခုပေါ်တွင် ကြောင်အမ်းအမ်းလေး ထိုင်နေ၏။

စုဟယ်သည် အပြင်းအထန် အလုပ်လုပ်ပြီးချိန်တွင် ခံစားရတတ်သည့် ထုံထိုင်းထိုင်း ခံစားချက်မျိုးကို အပြည့်အဝ နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။

တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသလိုမျိုး အမှန်တကယ်ပင် ခံစားရ၏။

စုဟယ်သည် ဟုန်လျန်အတွက် ဆိုဒါတစ်ဘူး ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ 

ဟုန်လျန်က လေတက်လိုက်ပြီး တစ်ငုံသောက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

သူမသည် အချိုရည်၏ အရသာကို အထူးပင် နှစ်သက်သည်။ လျှာပေါ်တွင် အမြှုပ်လေးများ ကခုန်နေသည့် ခံစားချက်မှာ အမှန်တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းလှ၏။

"အထဲဝင်သွားတဲ့ ဖောက်သည်တွေက နင့်ကို မနှောင့်ယှက်ကြဘူးမလား "

စုဟယ် မေးလိုက်သည်။

ဟုန်လျန် လေတစ်ချက် ထပ်တက်လိုက်မိရာ အနည်းငယ် ရိုင်းသွားသလို ခံစားရသဖြင့် အားနာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီးမှ နှုတ်ခမ်းလေးကို စေ့ကာ ပြန်ဖြေ၏။

"မနှောင့်ယှက်ပါဘူး၊ အစကတော့ ကျွန်မ သတိတောင်မထားမိဘူး။ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်မှ အပြင်မှာ လူတွေရပ်နေတာကို မြင်ပြီး လန့်သွားတာ"

ဝင်လာသော ဖောက်သည်များမှာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးကြသည်။ သူတို့သည် နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်ထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်း မရှိဘဲ ဖုန်းများဖြင့်သာ တဖျတ်ဖျတ် ဓာတ်ပုံရိုက်နေကြ၏။

စုဟယ်၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် ဟုန်လျန်သည် ပုံရိပ်များကို ဖမ်းယူနိုင်သော ထိုစက်ပစ္စည်းများအကြောင်းကို နားလည်သွားပြီဖြစ်ရာ ဖုန်း သို့မဟုတ် ကင်မရာများက သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို နှုတ်ယူသွားမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ဟုန်လျန်မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘဲ မုန့်လုပ်ခြင်းအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

ဘဝတွင် အရေးကြီးဆုံး မေးခွန်းမှာ ဘာစားမလဲ ဆိုသည်ပင်၊၊ စုဟယ်လည်း ဘာစားရမလဲ မစဉ်းစားတတ်သေးပေ။

"နေ့လယ်စာ ဘာစားကြမလဲ။ စားပြီးရင်တော့ သွားနားပြီး တစ်ရေးလောက် အိပ်လိုက်ဦး"

စုဟယ် စကားပြောလို့ပင် မဆုံးသေးမီ မှိုင်းညို့နေသော ကောင်းကင်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် မှောင်အတိ ကျသွားပြီး တိမ်တိုက်များမှာ အထပ်ထပ် အုပ်မိုးလာတော့သည်။

မိုးရွာတော့မည်။

"သူဌေးမ၊ မိုးရွာတော့မယ်၊ အိမ်မှာပဲ စားကြရအောင်။ ကျွန်မ ဟင်းတစ်ခွက်တော့ ချက်နိုင်ပါတယ်" 

ဟုန်လျန်က ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း အိမ်မှာ စားရန် အကြံပြုလိုက်သည်။ 

သူမသည် ယခုအခါ မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးနေပါပြီ။

စုဟယ်သည် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းပါက ဆိုင်ထဲသို့ မိုးပက်မည်ကို စိုးသဖြင့် ကုန်စုံဆိုင်၏ တံခါးကို တစ်ဝက်ခန့် ချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် ဆိုင်ထဲမှာပဲ စားကြတာပေါ့။ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ကားမရှိတော့ မနက်ဖြန် မုန့်လုပ်ဖို့ လိုတဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေကို နောက်မှ ဈေးဆိုင်ပိုင်ရှင်ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး လာပို့ခိုင်းလိုက်မယ်"

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ကောင်းကင်ကြီး ပွင့်ထွက်သွားသည့်အလား မိုးရေများမှာ ရေပုံးများဖြင့် လောင်းချနေသည့်အလား သည်းထန်စွာ ရွာချလိုက်တော့သည်။