Ch 15

Ch-15

• April 13 at 12:44 PM

ည (၇)နာရီအချိန်တွင် ကျူးစီးစီးတစ်ယောက် ဗိုက်ဆာဆာဖြင့် နိုးလာတော့သည်။

သူမ ဘေးနားရှိ ကျန်းရိချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဟောက်သံ လုံးဝထွက်မနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အံ့အားသင့်သွားရ၏။

သူမသည် အအိပ်ဆတ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ နှစ်ဦးမှာ လက်ထပ်ပြီးစကာလ မဟုတ်ခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် အခန်းခွဲအိပ်ခြင်းက အိမ်ထောင်ရေးအဆင်ပြေမှုကို မထိခိုက်စေနိုင်လျှင် ကျန်းရိချန်ကို အခန်းထဲမှ ကန်ထုတ်လိုက်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းရိချန်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အလုပ်များခဲ့ပြီး တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုဝလာခဲ့ရာ မေးစေ့တွင် အဆီပြင်များပင် အထပ်ထပ် ဖြစ်နေတော့၏။

သူလဲလျောင်းလိုက်သည့်အခါ ခန္ဓာကိုယ်မှ အဆီများက အသက်ရှူလမ်းကြောင်းကို ဖိမိသွားပြီး နှာခေါင်းမှ လေဝင်လေထွက်ကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေတော့သည်။ 

နိုးနေချိန်တွင် သူသည် သတိဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားချိန်တွင်တော့ သူ့ဟောက်သံမှာ မီးရှူးမီးပန်းများ ဖောက်သည့်အလား ဆူညံလွန်းလှ၏။

ထို့ကြောင့် ညတိုင်းတွင် ကျန်းရိချန်မှာ ကျူးစီးစီး အရင်အိပ်ပျော်အောင် စောင့်ရလေ့ရှိသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ကျန်းရိချန်က မအောင့်နိုင်ဘဲ အရင်အိပ်ပျော်သွားခဲ့လျှင် ကျူးစီးစီးက သူ့ကို ဆွဲနှိုးခြင်း၊ ကန်နှိုးခြင်းများ ပြုလုပ်ရတတ်၏။

ညသန်းခေါင်အချိန်တွင် ကျန်းရိချန်၏ ဟောက်နေသော မျက်နှာကြီးကို ကြည့်ပြီး ကျူးစီးစီးမှာ ကတ်ကြေးကိုပင် ကောက်ကိုင်ချင်စိတ် ပေါက်သွားဖူးသည်။

တစ်ကြိမ်တွင် ကျူးစီးစီးမှာ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်လွန်းသဖြင့် အိပ်ခန်းမကြီးမှ ထွက်ကာ ဧည့်ခန်းတွင် သွားအိပ်ခဲ့၏။

နံရံတစ်ခုနှင့် တံခါးနှစ်ချပ် ခြားနေသော်လည်း တက်လိုက်ကျလိုက်ဖြစ်နေသော ဟောက်သံများကို ကြားနေရဆဲဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ ကျန်းရိချန်၏ဘေးတွင် အိပ်ရသည်ထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားလှသည်။

ထိုပြဿနာကြောင့်ပင် သူတို့စုံတွဲမှာ ဆေးရုံသို့ အကြိမ်ကြိမ် သွားခဲ့ကြဖူးပါ၏။

အိပ်စက်ခြင်းဆိုင်ရာ စက်ကိရိယာများကို တပ်ဆင်စမ်းသပ်ခဲ့သလို နှာခေါင်းရောင်ရမ်းမှုအတွက် ဆေးဝါးများလည်း သောက်သုံးခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အရာမှ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။ 

ဆရာဝန်ကိုယ်တိုင်လည်း အဖြေမထုတ်နိုင်ဘဲ နှာခေါင်းနှင့် အာသီးခွဲစိတ်မှုများကိုသာ စဉ်းစားရန် အကြံပြုခဲ့၏။

အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ခွဲစိတ်ဖြတ်တောက်မှု မခံယူချင်သဖြင့် ကျူးစီးစီးနှင့် ကျန်းရိချန်တို့ အတော်ကြာ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်ကြတော့သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဈေးကွက်အတွင်းရှိ ပစ္စည်းမျိုးစုံကို စတင်လေ့လာခဲ့ကြ၏။ ဟောက်သံပျောက်စေသည့် အံ့သြဖွယ်ဆေးဝါးများမှအစ အိပ်စက်မှုပုံစံ ပြင်ဆင်ပေးသည့် ခေါင်းအုံးများအထိ အကုန်စမ်းသပ်ခဲ့သည်။ ကျန်းစီးစီး၏ ယောက္ခမများမှာလည်း ထိုလူငယ်ဇနီးမောင်နှံ၏ ဒုက္ခကို သိရှိသဖြင့် ယွမ် (၅၀၀၀၀) ခန့် အကုန်အကျခံကာ သံလိုက်ဓာတ်ဖြင့် ကုသပေးသည့် မွေ့ရာတစ်ခုကို ဝယ်ယူပို့ဆောင်ပေးခဲ့ဖူး၏။

ကျူးစီးစီး ဒေါသပုံချစရာ နေရာမရှိအောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်၊ အဘိုးအဘွားနှစ်ဦးမှာ လိမ်ညာခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသော်လည်း သူတို့လုပ်သမျှမှာ ဇနီးမောင်နှံ ကောင်းကျိုးအတွက်သာ လုပ်ခဲ့ခြင်းပေ။

ကျူးစီးစီးသည် ကျန်းရိချန်၏ ပါးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။ 

သူက တတွတ်တွတ်နှင့် တစ်စောင်းလှည့်သွားသော်လည်း နိုးမလာသေးသလို ဟောက်သံလည်း ထွက်မလာသေးပေ။

"ဒီကုတင်က တကယ်ကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိတာပဲ" 

ကျူးစီးစီးက တစ်ရေးအိပ်ပြီးနောက် ခံစားလိုက်ရသည့် လန်းဆန်းမှုကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း တွေးမိလိုက်သည်။

ကုတင်ကောင်းတစ်ခုက အိပ်စက်ခြင်းအရည်အသွေးကို တကယ်ပင် မြှင့်တင်ပေးနိုင်၏။

ကျန်းရိချန် နိုးလာချိန်တွင် ကျူးစီးစီးမှာ အဘိုးကြီးလီ၏ အိုးကပ်ထမင်းကို မှာယူပြီး စားသောက်နေပြီဖြစ်သည်။

"မိန်းမ ကိုယ့်ကို ဘာလို့ မနှိုးတာလဲ" 

ကျန်းရိချန်က အနည်းငယ် ညည်းတွားလိုက်ရင်း ကျူးစီးစီး၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို လက်လှမ်းကာ ဖက်လိုက်၏။

ဗိုက်ဝပြီး စိတ်လက်ပေါ့ပါးနေသော ကျူးစီးစီးက နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင့်အတွက် အိုးကပ်ထမင်း တစ်ပွဲ ချန်ထားပေးတယ်၊ မဝရင် ထပ်မှာလိုက်လေ" 

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းရိချန်မှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ချ လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ ငါ့မိန်းမကို ပြန်ပေးစမ်း "

ကျူးစီးစီးမှာ အိပ်ရာထလျှင် အမြဲတမ်း စိတ်တိုတတ်သူဖြစ်ပြီး ကျန်းရိချန်မှာ မနက်တိုင်း အနည်းဆုံး ခြေထောက်ဖြင့် သုံးချက်ခန့် အကန်ခံရလေ့ရှိသည်။ 

ယခုမူ သူ့ဇနီးက သူ့ကို မကန်သည့်အပြင် အလွန်ပင် နူးညံ့နေသဖြင့် သူမကို တစ်စုံတစ်ခု ပူးကပ်နေပြီဟု သူ ထင်မှတ်သွား၏။

မိုးရွာနေသော ညတစ်ည၊ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော တည်းခိုခန်းတစ်ခု...

"အား..." လက်ဖဝါးစောင်းရိုက်ချက် တစ်ချက်က ကျန်းရိချန်၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ကျူးစီးစီးက မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်၊၊ သူမအနေဖြင့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို အလိုလိုက်လွန်း၍ မဖြစ်ပေ။

အရိုက်ခံလိုက်ရပြီးနောက်မှ ကျန်းရိချန် ဤသည်မှာ သူ့ဇနီးအစစ်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်သွားပြီး သူမကို ချော့မော့ရန် အနားသို့ ကပ်လိုက်သည်။

"ခဏနေရင် အောက်ဆင်းပြီး သူဌေးမကို မေးကြည့်ဦး၊ ဒီမွေ့ရာက ရောင်းလားလို့" 

ကျူးစီးစီးက ခိုင်းစေလိုက်သည်။

ကျန်းရိချန် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးစီးစီးက စိတ်ရှည်စွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။

"ရှင် ဒီနေ့ အိပ်နေတုန်းက တစ်ချက်ကလေးတောင် ဟောက်သံမထွက်ဘူး "

"တကယ်လား" 

ကျန်းရိချန်သည် မယုံနိုင်သည့်အလား သူ၏အောက်ရှိ မွေ့ရာကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ 

သူတို့သည် စမ်းသပ်မှုနှင့် ကုသမှုပေါင်းများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းရိချန် ဟောက်သံမထွက်ခဲ့သည့် အချိန်မျိုး တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

အင်္ကျီပင် မဝတ်ဘဲ သူဌေးမကို သွားရှာရန် အောက်ထပ်သို့ ပြေးဆင်းတော့မည့် ကျန်းရိချန်ကို ကျူးစီးစီးက တားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ တစ်ညတော့ ထပ်စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့"

ကျန်းရိချန်က သူ့ဇနီးကို ဖက်လိုက်ပြီး အူတူတူအတတ အပြုံးကြီးဖြင့် ဆိုသည်။

"မိန်းမရယ်... မင်း ကိုယ့်ကို ဒီလောက်တောင် ဂရုစိုက်တာကို၊ မချစ်ဘူးလို့ပဲ ပြောနေတယ်"

ကျူးစီးစီးက တွန်းလိုက်သော်လည်း ထိုကပ်စေးနှဲသော လူကောင်ကြီးကို မရွေ့နိုင်ပေ။

"ရှင့်ပုံစံကိုလည်း ပြန်ကြည့်ဦး "

ထိုညတွင် ကျူးစီးစီးနှင့် ကျန်းရိချန်တို့သည် ကုတင်ကို အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုဖြင့် စမ်းသပ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ယခင်က ဤမျှလောက် သဟဇာတ မဖြစ်ခဲ့ဖူးပေ။ 

ကျန်းရိချန်မှာ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေသည့် ကြားမှပင် သူဌေးမ၏ ကြော်ငြာစကားကို ဝေဝေဝါးဝါး သတိရလိုက်၏။ အားအင်များ ပြည့်ဖြိုးစေသည်။

အမှန်တကယ်ကို အားအင်များ ပြည့်ဖြိုးပါ၏။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ကျူးစီးစီးနှင့် ကျန်းရိချန်တို့ သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ပြီး နီမြန်းစိုပြည်သော မျက်နှာလေးများဖြင့် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာကြသည်။

"ဝါး... ဒီမုန့်တွေက တကယ်ကို ဆိုင်ထဲမှာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် လုပ်နေတာပဲ "

ကျန်းရိချန်သည် စုဟယ် ကုန်စုံဆိုင်ကောင်တာနောက်မှ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဟစ်အော်ရောင်းချနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျူးစီးစီးသည်လည်း မနေ့က သူတို့စားခဲ့သည့် မုန့်များကို သတိရလိုက်သည်။

"တကယ် အရသာရှိတာ၊ သွားပြီး ထပ်ဝယ်လိုက်ဦးလေ "

အပြင်ဘက်တွင် တန်းစီနေသော လူတန်းရှည်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ကျန်းရိချန်က သိပ်ပြီး ယုံကြည်ချက်မရှိလှဘဲ ကောင်တာသို့ သွားကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

"သူဌေးမ၊ ကျွန်တော် မုန့်လေး နည်းနည်းလောက် ဝယ်လို့ရမလား"

"ကုဒ်ကို စကန်ဖတ်လိုက်ပါရှင်။ အခန်းအပ်မှာလား ပစ္စည်းတွေယူပြီး ထွက်သွားလို့ ရပါပြီရှင်"

စုဟယ်မှာ ဧည့်သည်နှစ်ဦးကို ဂရုစိုက်ရန်ပင် အားမရလောက်အောင် အလုပ်ရှုပ်နေ၏။

ယနေ့တွင် မုန့်လာဝယ်ရန် တန်းစီနေသူများမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုများပြားလာသည်။

"ကောင်းပါပြီ သူဌေးမ၊ တစ်မျိုးကို နှစ်ဘူးစီပေးပါ၊ ပိုက်ဆံ စကန်ဖတ်လိုက်ပါပြီ"

ကျန်းရိချန် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ငွေရှင်းလိုက်သည်။

အပြင်တွင် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေသော ဖောက်သည်အချို့က မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ပြောလိုက်ကြ၏။

"သူက ဘာလို့ ကြားဖြတ်ဝယ်လို့ရတာလဲ"

စုဟယ်က တမင်တကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်မတို့ဆီမှာ တည်းခိုတဲ့ ဧည့်သည်တွေမို့လို့ပါ၊ သူတို့က အရင်ဦးစားပေး ဝယ်ယူခွင့်ရှိပါတယ်။ တည်းခိုတဲ့ ဧည့်သည်တွေက မုန့်တစ်ခုကို လက်ဆောင်အနေနဲ့ အခမဲ့လည်း ရဦးမှာပါရှင်"

ယခင်က မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော ဖောက်သည်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

ထိုအခါမှ သူတို့ မုန့်လာဝယ်နေသည့်နေရာမှာ တည်းခိုခန်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားကြသည်။

သူတို့က ဤဆိုင်ကို မုန့်ဆိုင်ဟု အမြဲထင်နေခဲ့ကြ၏။

"တည်းခိုတဲ့ ဧည့်သည်ဆိုရင် အရင်ဦးစားပေး ဝယ်လို့ရတာလား မိန်းမ... ငါတို့ ဒီနေ့ တန်းစီလို့ မရရင် အခန်းပဲ ငှားလိုက်ကြမလား" 

လူတန်းနောက်ဆုံးမှ တစ်ဦးက ရုတ်တရက် အကြံရသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ တကယ်လို့ ဒီနေ့ ဝယ်မရရင် ငါတို့ ခြောက်ယောက်ပေါင်းပြီး အခန်းတစ်ခန်း ငှားလိုက်ကြတာပေါ့ "

မုန့်အသစ်တစ်သုတ် ထွက်လာသည်ကို စောင့်နေစဉ်အတွင်း ကျန်းရိချန်က စုဟယ်ကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

"သူဌေးမ၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မွေ့ရာက ဘယ်လောက်လဲ"

"မွေ့ရာ" စုဟယ်မှာ သူမ အတွေးလွန်နေသလားဟု စိုးရိမ်သွားမိ၏။

"ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မွေ့ရာလေ။ တစ်ည (၃၀၀) ဆိုတာ တကယ်ကို တန်ပါတယ်၊ အိပ်ရတာ သိပ်ကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိလွန်းလို့" 

ကျန်းရိချန်က မရပ်မနား ချီးကျူးနေတော့သည်။

စုဟယ်၏ ရင်ထဲမှာ လှုပ်ရှားသွားရ၏။

အိပ်ပျော်နေသော မင်းသမီးလေး၏ ကုတင် အတွက် ဖောက်သည်သစ် အထူးဈေးနှုန်းမှာ (၁၈၀၀)ဖြစ်သည်။ 

သူမ ဂိမ်းအတွင်းရှိ ဆိုင်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခုဝယ်ယူပြီးနောက်တွင် နဂိုဈေးနှုန်း (၃၀၀၀)သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ခြောက်..." စုဟယ် စကားစလိုက်သည်။ 

သူမသည် တည်းခိုခန်းအတွက် နောက်ထပ် အိပ်ပျော်နေသော မင်းသမီးလေး၏ ကုတင် တစ်လုံးကို ဝယ်ယူချင်မိပါ၏။

"ခြောက်သောင်း ဟုတ်လား အဲဒါက နည်းနည်းတော့ ဈေးကြီးတယ် သူဌေးမရယ်။ နည်းနည်းလောက် လျှော့ပေးလို့ မရဘူးလား" 

ကျန်းရိချန်က ဈေးဆစ်လိုက်သည်။

စုဟယ်မှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ 

'ခြောက်သောင်းလိုထင်သွားတာလား။ ဒါ ချမ်းသာတဲ့သူတွေရဲ့ ကမ္ဘာလား'

စုဟယ် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းရိချန်က သူဌေးမ သဘောမတူဘူးဟု ထင်မှတ်သွား၏။

"ကောင်းပါပြီ သူဌေးမရယ်၊ ခြောက်သောင်းဆိုလည်း ခြောက်သောင်းပေါ့။ အိမ်အရောက် လာပို့ပေးနိုင်မလား ပြီးတော့ ခုနစ်ရက်အတွင်း ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ပြန်အပ်လို့ရတဲ့ စနစ်ကော ရှိသလား"

သူသည် စကားပြောရင်းနှင့်ပင် ငွေပေးချေရန် ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။

စုဟယ်က ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်လိုက်၏။

"ပို့ပေးမှာပေါ့၊ ပို့ပေးမှာပေါ့ ရက် ၃၀ အတွင်း ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ပြန်အပ်လို့ရတယ်၊ ပြီးတော့ တစ်နှစ်အတွင်းဆိုရင် အသစ်တစ်လုံးနဲ့ လဲပေးဦးမှာပါရှင် " 

သူမသည် အစက ပြောမည့် ခြောက်ထောင် ဆိုသည့် စကားလုံးကို ချက်ချင်းပင် ပြန်မြိုချလိုက်သည်။

'ပိုက်ဆံမရှာချင်တဲ့သူဟာ ငတုံးပဲ၊ ဒါကြောင့် သူမ ဒီလို အကျင့်ပျက် ဈေးသည်ပဲ အဖြစ်ခံလိုက်တော့မယ်'

"ဒါဆိုရင် သူဌေးမ၊ ကျွန်တော်တို့ ဆက်သွယ်လို့ရမဲ့ အချက်အလက်တွေယူ ထားကြရအောင်။ စာချုပ်ထဲမှာ ရက် ၃၀ အတွင်း ပြန်အပ်လို့ရတဲ့အကြောင်းနဲ့ တစ်နှစ်အတွင်း အသစ်လဲပေးမဲ့ အကြောင်းကို သေသေချာချာ ထည့်ရေးပေးဖို့ လိုမယ်နော်" 

ကျန်းရိချန်က သတိကြီးစွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သိသာသည်မှာ သူသည် သိပ်ပြီးတော့ သတိမကြီးလှပေ။

"ရပါပြီရှင်။ ဒီနေ့ နေ့လည်ပိုင်းမှာပဲ အရောက်ပို့ပေးပါ့မယ်။ စာချုပ်ကိုလည်း တစ်ခါတည်း ယူလာခဲ့ပါ့မယ် မစ္စတာကျန်း။ ပစ္စည်းရောက်မှပဲ ငွေချေလိုက်ပါတော့"

စုဟယ်က အပေးအယူကို အမြန်ပင် အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

ယွမ် (၆၀၀၀၀)ကို ဤမျှလောက်လွယ်လွယ်လေးနှင့် ရတော့မည်လော။

စုဟယ်မှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသော်လည်း မုန့်ထုပ်ပိုးသည့် သူမ၏လက်များမှာမူ ယခင်ကထက် ပိုမို မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

မုန့်ဝယ်သွားသော တစ်ဦးက အက်ပ် ပေါ်တွင် သုံးသပ်ချက်တစ်ခုရေးသားခဲ့သည်။

"မုန့်က အရမ်းစားကောင်းတယ်၊ သူဌေးမကလည်း သိပ်ဖော်ရွေတာပဲ၊ အရောင်းအဝယ်ကလည်း အရမ်းကောင်းတယ်၊ သူဌေးမဆိုရင် မျက်နှာက ပြုံးရွှင်နေတာပဲ။ မုန့်ဝယ်ချင်တဲ့သူတွေ တန်းစီဖို့ စောစောလာကြနော် "