အခန်း (၅၆) အကူအညီအများကြီးဖြစ်သွားခြင်း

ဝေရော့၏ ရထားလုံးသည် မြောက်ဘက်သို့ တောက်လျှောက်မောင်းနှင်လာခဲ့ရာ မြို့မြောက်ဘက်ရှိ မန်ထိုတောင်အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ဤနေရာရှိ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများသည် ယွမ်ရှီးထံမှ အမိန့်များကို လက်ခံရရှိထားပြီးဖြစ်၍ စောစီးစွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ဝေရော့သည် တာဝန်ခံအား ရေရှည်အလုပ်သမားများကို စီစဉ်ပေးရန်နှင့် လစ်လပ်နေသော နေရာများတွင် ပျိုးပင်များကို ပြန်လည်စိုက်ပျိုးရန် ခိုင်းစေပြီးနောက် လမ်းလျှောက်ထွက်မည်ဟု အကြောင်းပြကာ ရှို့မေနှင့်အတူ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဝေရော့သည် ဤနေရာရှိ လယ်ကွင်းများမှာ ကောင်းကောင်းဖြစ်ထွန်းခြင်းမရှိကာ နေရာအတော်များများတွင်ပင် အပင်များ သေဆုံးနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ 

အချို့လယ်ကွင်းများ၏ အခြေအနေမှာ ဝေမိသားစု၏ လယ်ကွင်းများထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားနေသည်။

ထိုအရာသည် ကောင်းသောလက္ခဏာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ 

အကယ်၍ ဤအခြေအနေအတိုင်း ဆက်သွားနေပါလျှင် ယခုနှစ် ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်တွင် စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

အထိန်းတော်ကြီးသည် ယခုနှစ် ရှင်းဆန်ခရိုင်၏ စားနပ်ရိက္ခာ အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ သူမထံ အစောပိုင်းတွင် စာရေးအကြောင်းကြားခဲ့သော်လည်း ယခု ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ အခြေအနေမှာ သူမထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုဆိုးရွားနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် ဝေရော့သည် ရှို့မေကိုခေါ်ကာ ရှောင်ယန်တောင်သို့ လာခဲ့သည်။ 

မူလအစပိုင်းမှာ မြေရိုင်းတောင်ကုန်းများ ဖြစ်ခဲ့သည့် နေရာအများစုတွင် ကန်စွန်းဥများ စိုက်ပျိုးထားပြီး တစ်ပြင်လုံးတွင် စိမ်းလန်းသော အရွက်များ ဖုံးလွှမ်းနေကာ ကြီးထွားမှုမှာ အားရစရာပင် ကောင်းလှသည်။

ယခုအခါ နေ့စဉ် ကန်စွန်းရွက်အချို့ကို ခူးဆွတ်ကာ ဈေးတွင် ရောင်းချနေဆဲဖြစ်သည်။ 

ကန်စွန်းရွက် တစ်စည်းကို နှစ်ပြားဟူသော ဈေးနှုန်းမှာ လူထုနှင့် အလွန်နီးစပ်လှသဖြင့် ချမ်းသာသူဖြစ်စေ သာမန်လူဖြစ်စေ ဝယ်ယူစားသုံးနိုင်ကြသည်။ 

ထို့ကြောင့် တစ်နေ့လျှင် ရထားတစ်စီးစာမှာ ရောင်း၍ မလောက်ငှပေ။

နှစ်ပြားဟူသော ဈေးနှုန်းမှာ မမြင့်မားလှသော်လည်း အမြတ်ပင် ရရှိနိုင်ပါသေးသည်။ 

သာမန် သီးနှံနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များအတွက်မူ ဝေရော့သည် အမြတ်နည်းနည်းနှင့် အမြန်ရောင်းထွက်သည့် နည်းလမ်းကို သုံးလေ့ရှိပြီး အထက်တန်းလွှာများကို ရည်ရွယ်သည့် "ဇိမ်ခံပစ္စည်းများ" ကိုမူ ဈေးကြီးကြီးဖြင့် ရောင်းလေ့ရှိသည်။

ဝေရော့သည် မြေကွက်တစ်ခုကို ကျပန်းရွေးချယ်ကာ ထောင့်တစ်နေရာကို တူးကြည့်ပြီး အတွင်းရှိ ကန်စွန်းဥများ၏ ကြီးထွားမှုကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ 

ယခုအချိန်တွင် ကန်စွန်းဥများသည် အကောင်းဆုံးအရွယ်အစားသို့ မရောက်သေးပေ။ 

ကန်စွန်းဥများမှာ အနည်းငယ် သေးငယ်နေသေးပြီး လက်သန်းတစ်ဆစ်ခန့်သာ ရှိသေးသဖြင့် ရိတ်သိမ်းရန် လိုနေပါသေးသည်။ 

သို့သော် လက်ရှိ ကြီးထွားမှု အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်နေပြီး ပိုးမွှားနှင့် ရောဂါဘယများ မရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဝေရော့၏ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ မျိုးစေ့များမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော မျိုးစိတ်များဖြစ်ရာ ရောဂါနှင့် ပိုးမွှားဒဏ်၊ ခြောက်သွေ့မှုနှင့် ရေဝပ်မှုဒဏ်များကို ကောင်းစွာခံနိုင်ရည်ရှိသည်။ 

ထို့ပြင် မျိုးတူအုပ်စုများထဲတွင် ကြီးထွားနှုန်းမှာလည်း အတော်လေး မြန်ဆန်လှသည်။ 

နောက်ထပ် တစ်လခန့်ဆိုလျှင် ကန်စွန်းဥအားလုံး အပြည့်အဝ ကြီးထွားလာလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

ထိုအချိန်တွင်သာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု စတင်ရောင်းချနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ 

အချို့ကို ဂိုဒေါင်တွင် သိုလှောင်ထားမည်ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများကိုမူ တာရှည်ခံစေရန် ကန်စွန်းဥခြောက်များ ပြုလုပ်ရန် ဝေရော့မှာ ရည်ရွယ်ထားလေသည်။ 

ကန်စွန်းဥခြောက် အချို့ကို ကုန်စုံဆိုင်များတွင် တင်ရောင်းမည်ဖြစ်သည်။

စက်လှေပွဲတော်ခရီးစဉ်အတွင်း ဝေရော့သည် အခွင့်ကောင်းယူကာ ကုန်စုံဆိုင် အတော်များများကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဆိုင်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ကာ ထိုဆိုင်တွင် ကန်စွန်းဥခြောက်နှင့် ကန်စွန်းဥကြော်များ တင်ရောင်းရန် အခြားသူနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

ဤနည်းအားဖြင့် ဝေရော့အတွက် ဆိုင်ခွဲသီးသန့် ဖွင့်လှစ်ရောင်းချရမည့် အန္တရာယ်ကို သက်သာစေနိုင်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကုန်စုံဆိုင်တွင် ရှိပြီးသားဖြစ်သော ဖောက်သည်များ၏ အကူအညီဖြင့် မိမိ၏ အရောင်းပမာဏကိုလည်း တိုးမြှင့်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဝေရော့သည် ရှောင်ယန်တောင်တွင် ညနေစောင်းအထိ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ဝေမိသားစု၏ မန်ထိုတောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ 

ပျိုးပင်ပြောင်းစိုက်သည့် အလုပ်မှာ ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ဝေရော့သည် အသာအယာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရထားလုံးပေါ်သို့တက်ကာ ပြန်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဝေရော့သည် ဝေအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝေအိမ်တော်၏ ပုံမှန် ညစာစားချိန် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။ 

ထို့အပြင် ဝေရော့သည် အိမ်ပြန်နောက်ကျသဖြင့် ဝေမိသားစုသည် ထမင်းစားခြင်းမရှိသေးကာ ဝေရော့ကို စောင့်နေကြခြင်းဖြစ်ပြီး ယွမ်ရှီးသည် မီးဖိုချောင်ကို ဟင်းလျာများ အသေအချာ ပြင်ဆင်ရန် အကြောင်းကြားခဲ့သည်။

ညစာစားပြီးနောက် အတူတူထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ကြစဉ် ယွမ်ရှီးသည် ဝေရော့ကို ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို မေးမြန်းသည်။

"ရော့အာ... မင်း မြို့တောင်ဘက်က မြေရိုင်းတွေမှာ တကယ်ကို အလုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ… ရော့အာက မြေကို တကယ်ပြုပြင်နိုင်ပြီး ကောက်ပဲသီးနှံတွေ အောင်အောင်မြင်မြင် စိုက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ အမေ တကယ် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး အမေ အရင်က ရော့အာကို အထင်သေးခဲ့မိတာပါ" 

ယွမ်ရှီးသည် သူ၏ရင်ထဲတွင်ရှိနေသော ခံစားချက်ကို အမှန်အတိုင်းပင် ပြောလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့" 

ထိုအခါ ဝေရော့သည် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ရော့အာ... ပျိုးပင်တွေကို မန်ထိုတောင်မှာ ထားဖို့ မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကလည်း မိသားစုအတွက် ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတစ်ခုပါပဲ… ဒီနှစ်မှာ လူတိုင်းရဲ့ လယ်ကွင်းထဲမှာ ပျိုးပင်တွေက အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ သေကုန်ကြတယ် အမေတို့မိသားစုကတော့ တော်တော်လေး ကောင်းပါသေးတယ် ဒါတောင် တစ်ဝက်နီးပါး သေကုန်တာ… ဆောင်းဦးမတိုင်ခင်မှာတင် ဒီနှစ်ရဲ့ စားနပ်ရိက္ခာ အခြေအနေကို ကြိုတင်မြင်တွေ့နေရပြီလေ မြို့ထဲကလူတွေလည်း စိုးရိမ်နေကြတယ် အမေသိတဲ့ တခြားအိမ်က ဇနီးသည်တွေလည်း ဒီကိစ္စအတွက် မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်ကြဘူး"

လယ်ယာပိုင်ဆိုင်မှုများမှာ တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ် ရိတ်သိမ်းရမှု မရှိသောကြောင့် ရှင်းဆန်ခရိုင်ရှိ အခြေခိုင်သော မိသားစုအချို့ပင်လျှင် တောင့်ခံနိုင်ရန် မသေချာတော့ပေ။ 

ဤမိသားစုကြီးထဲမှ လူများသည် စားရန်သာ စောင့်နေကြခြင်းဖြစ်ပြီး အကယ်၍ နေ့စဉ် အစားအစာ ဝယ်စားရမည်ဆိုလျှင် ငွေဘယ်လောက်ကုန်မည်မှန်း မသိနိုင်ပေ။ 

ထို့ပြင် လူတိုင်း အစာရေစာ ရှားပါးလာလျှင် စားနပ်ရိက္ခာ ဈေးနှုန်းများမှာ မလွဲမသွေ မြင့်တက်လာလိမ့်မည်ဖြစ်သဖြင့် မိမိဘာသာ ဝယ်စားချင်လျှင်တောင် အလွန်ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်။

ဝေရော့သည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမှ ပြန်မပြောပေ။ 

သူမ ယခုတွေးနေသည်မှာ လူတိုင်း၏ ပျိုးပင်များ သေကုန်သည်ကို သိခဲ့လျှင် အပိုထွက်သော ပျိုးပင်များကို လျှို့ဝှက်ပြီး ရောင်းခဲ့လျှင် ငွေအများကြီး ရနိုင်သည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့ မြို့တောင်ဘက်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ရော့အာက အမေ့ကို အသေးစိတ် ပြောပြပါဦး" 

ယွမ်ရှီးသည်လည်း ဝေရော့ထံမှ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် အရာများကို နားထောင်ချင်နေသည်။

"ပျိုးပင်တွေက ကောင်းကောင်း ကြီးထွားနေပါတယ် အဖေနဲ့ ခရိုင်ဝန်မင်း ချန် နှစ်ယောက်စလုံး သဘောတူကြပါတယ် ပြီးတော့ မြို့တော်က လာတဲ့ သခင်လေးတစ်ယောက်ကလည်း ကူညီချင်နေတယ် မနက်ဖြန်ကျရင် လူတစ်ယောက် လွှတ်ပေးပါလိမ့်မယ်" 

ဝေရော့သည် အေးဆေးစွာပင် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ 

အရာအားလုံးကို သူမကိုယ်တိုင် စီစဉ်ထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ သူမသည် ချူလန်၏ အကြောင်းကို မဖော်ပြလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။  

သူလွှတ်လိုက်သောသူမှာ မနက်ဖြန် အိမ်တော်သို့ ရောက်လာမည်ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ဂုဏ်ဒြပ်အရ ဝေမင်ထင်သည် အိမ်တော်ကို ကြိုတင်အကြောင်းမကြားကာ နေမည်မဟုတ်ပေ။

"အရှင်မင်းကြီးက ကူညီချင်တာလား" 

ယွမ်ရှီးသည် သိချင်ဇောဖြင့် အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

ဝေချင်းဝမ်သည်လည်း ဝေရော့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ 

ယခု ရှင်းဆန်ခရိုင်တွင် ဝေမိသားစုမှ "အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်" ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သူမှာ ထိုနေ့က လမ်းပေါ်တွင် ခဏမျှ မြင်လိုက်ရသော ရွှေချည်ထိုးဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးသာ ရှိသည်။ 

ထိုအဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်သည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုထားခြင်း မရှိသော်လည်း မြို့တော်မှလာသော သတင်းများအရ ဝေမိသားစုမှာ ခုနစ်ပုံ ရှစ်ပုံခန့် ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ သူက ပြည်သူများရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို အရမ်းဂရုစိုက်ပုံရတယ်" 

ဝေရော့သည် ချူလန်ကြောင့် အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသဖြင့် သူနှင့်ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာများကို မပြောချင်ပေ။

ဝေရော့သည် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သော်လည်း နားထောင်နေသူများ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ လှိုင်းထန်သွားခဲ့သည်။

"အေးလေ... ဒါမျိုး ဖြစ်သင့်တာပေါ့ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်က ကူညီချင်တယ်ဆိုမှတော့ မင်း ပိုပြီးတော့ သတိထားသင့်တယ်" 

ယွမ်ရှီးသည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ဝေရော့ကို ချက်ချင်းပင် ပြောကြားလိုက်သည်။

"စိုက်ပျိုးရေးနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ကျွန်မ အတတ်နိုင်ဆုံး လုပ်ခဲ့ပါတယ်" 

ဝေရော့လည်း ချက်ချင်းပင် ခွန်းတုံ့ ပြန်လိုက်သည်။ 

သို့သော် ထိုအရာမှာ ချူလန် ကြည့်ရှုစေရန်အတွက် မဟုတ်ပေ။

ယွမ်ရှီးသည် ခံစားချက်အချို့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီနေ့က ဟွာဖဘုရားကျောင်းမှာ ဝမ်ဝမ်နဲ့ မိန်းကလေးချန်တို့ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ တိုးမိတဲ့အတွက် စိတ်ဆိုးသွားမလားလို့ အမေ ထင်ခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရသလောက်တော့ သူက အဲဒီနေ့က ကိစ္စတွေကို စိတ်ထဲမထားဘူး ထင်ပါရဲ့ အခုတော့ ရော့အာ... မြို့တောင်ဘက်က မင်းရဲ့ကိစ္စက အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရသွားပြီပေါ့"

ယွမ်ရှီးသည် ထိုသို့ပြောလိုက်သောအခါ ဘေးနားတွင် ခေါင်းငုံ့နေသော ဝေချင်းဝမ်မှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ 

ယင်းစကားများမှာ သူမ၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ 

ထို့ပြင် နောက်ပိုင်းတွင် ဝေရော့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ဝေချင်းဝမ်မှာ သူမကိုယ်သူမ မြေကြီးထဲ နင်းချခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝေရော့မှာမူ ယွမ်ရှီးပြောသမျှကို နားထောင်ခြင်း မရှိပေ။

၎င်းအဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်မှာ သူမအတွက်တော့ မည်သည့် တန်ဖိုးမှ မရှိသည့်အပြင် ဝေးဝေးတွင်သာ နေစေချင်လှသည်။

ဝေယီလင်းမှာမူ ပါးစပ်ကို စူထားပြီး ဝေရော့ကို အကြိမ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်နေသည်။ 

သူသည် ဘယ်လိုပင်ကြည့်ကြည့် ဝေရော့သည် ယခုကဲ့သို့ အောင်မြင်မှုမျိုး လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု တကယ် မယုံကြည်ပေ။

“အစ်မဝမ်ဝမ်တောင် မလုပ်နိုင်တဲ့အရာကို ဝေချင်းရော့က ဘာလို့ လုပ်နိုင်ရတာလဲ.. အစ်မဝမ်ဝမ်က သူမထက် အများကြီး ပိုတော်တာပဲကို” ဟု ဝေယီလင်းတစ်ယောက် အတွေးများ လွန်ဆွဲနေလေသည်။

ညစာစားပြီးနောက် ဝေချင်းဝမ်မှာ ဖယောင်းခဲကို ဝါးနေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ 

သူမသည် ဝမ်းနည်းအားငယ်စွာဖြင့် ချင်းယွမ်ဥယျာဉ်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ 

ဝေရိချန်သည် သူမကို မြင်သောအခါ နောက်မှ လိုက်လာ၍ မေးလေသည်။

"ဝမ်ဝမ် ဘာဖြစ်လို့လဲ.. နေလို့မကောင်းဘူးလား"

"အစ်ကို... ဝမ်ဝမ်က ဘာမှအသုံးမကျတဲ့သူလားဟင်" 

ဝေချင်းဝမ်သည် လေသံတိုးတိုးဖြင့် အစ်ကိုဖြစ်သူကို

မေးလိုက်သည်။

"ဝမ်ဝမ်က ဘာလို့ အဲလိုမေးရတာလဲ"

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------