အခန်း (၈) မင်း ငါ့ကို မုန်းလိမ့်မယ်

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း။

နေမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်ထက်သို့ မြင့်တက်မလာသေးသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လင်းထိန်စပြုနေပြီဖြစ်သည်။ 

ကျန်းပင်မြို့ရှိ လူနေအိမ်တစ်ခု၏ အခန်းထဲတွင် လူငယ်လေးတစ်ဦးမှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေ၏။

"ဂျောက်"

အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး လူရိပ်တစ်ခု ဝင်လာသည်။

ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ကျန်းရှောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခြေထောက်ကိုမြှောက်ကာ သူ၏ခြေသလုံးကို အသာအယာ ကန်လိုက်သည်။ 

"ထတော့"

"ဟင်"

ကျန်းရှောင်သည် နုံးချိစွာဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့သမီး - မဟုတ်သေးပါ၊ သူ့အစ်မဖြစ်သူ ဟန်ကျန်းရွှယ်က ခုတင်ဘေးတွင် တည်တင်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းရှောင်က သူမအပေါ် တစ်ခုခု အကြွေးတင်နေသည့်အတိုင်းပင်။

"မနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် လှည့်ထွက်သွားပြီး အခန်းအပြင်သို့ ရောက်သောအခါ "မင်းမှာ ငါးမိနစ်ပဲ အချိန်ရှိတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင် ထထိုင်လိုက်သည့်အခါ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်ကိုက်ခဲမှုက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွား၏။

သူ မနေ့ညက စုစုပေါင်း သုံးကီလိုမီတာလောက် ပြေးခဲ့ရသည်လေ။

ယုတ္တိနည်းအရဆိုလျှင် သူကဲ့သို့ နိုးထသူတစ်ဦးဖြစ်သည့် အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်အတွက် သုံးကီလိုမီတာပြေးခြင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုအရ ပြဿနာမရှိသင့်ပေ။ 

သို့သော် ဟန်ကျန်းရွှယ်မှာ အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လွန်းပြီး သူမ၏ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ သာမန်လူသားများထက် သာလွန်နေပုံရ၏။

ကျန်းရှောင်သည် အံကြိတ်ကာ ဇွဲဖြင့်လိုက်ခဲ့သော်လည်း ဟန်ကျန်းရွှယ်က အရှိန်အနည်းငယ် လျှော့ပေးမှသာ ထို ညဘက်လမ်းလျှောက်ခြင်းကို မနည်းပြီးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

'အခု ဘယ်နှစ်နာရီရှိပြီလဲ၊ မနက် ၄ နာရီခွဲ'

"မင်းက မိစ္ဆာလား" ကျန်းရှောင် အော်လိုက်သည်။

"ငါက မင်းအစ်မပါ"

ဟန်ကျန်းရွှယ်က တံခါးအပြင်ဘက်မှ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ပြောသည်။

"မင်း ဆရာဝန်မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ထပြီး လေ့ကျင့်တော့"

"မင်း ဆရာဝန်ဆိုတဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို တစ်ခုခု မှားယွင်း နားလည်နေတာလား"

ကျန်းရှောင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့"

ဟန်ကျန်းရွှယ်က အပြင်မှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

သူမ ပြန်ရလိုက်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှာ "အား..." 

ဟူသော ကျေနပ်အားရသည့် ညည်းသံတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျန်းရွှယ်မှာ စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

မိမိကိုယ်ကို ကုသမှုပေးလိုက်သော ကျန်းရှောင်မှာ များစွာ သက်သာသွားခဲ့သည်။ 

ခြေထောက်များ နာကျင်နေသေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ မတုန်မရင် မတ်တတ်ရပ်နိုင်သွားပြီ။

သူ အမြန်ပင် အဝတ်အစားလဲကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ့စကားများက မည်မျှပင် ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်ပါစေ၊ ကျန်းရှောင်သည် သူ့ပန်းတိုင်ကို သူသိသည်။ 

ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်လာကတည်းက သူသည် လူရာဝင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

မနေ့ညက သူချမှတ်ခဲ့သော ရေတိုပန်းတိုင်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ခွန်အားကို မြှင့်တင်ရန်ဖြစ်ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် 'ကြယ်တာရာစွမ်းအား' စုပ်ယူမှုကို တိုးမြှင့်ရန်။

နောက်ဆယ်ရက်ဆိုလျှင် ကျောင်းပြန်ဖွင့်တော့မည်ဖြစ်ရာ ကျောင်းမဖွင့်မီ အနည်းဆုံး 'စတင်သူ' အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလိုသည်။

ဟန်ကျန်းရွှယ်မှာလည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။

သူ့မောင်ဖြစ်သူမှာ ခုတင်ပေါ်တွင် အကြာကြီး နှပ်နေပြီး မနက်ခင်းလေ့ကျင့်ခန်းကို ရှောင်လွှဲလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ 

သို့သော် ဆိုးပေကြီး ကျန်းရှောင်ဖီက တကယ်ပင် ထလာခဲ့သည်။

လူငယ်တစ်ယောက်အတွက် မနက် ၄ နာရီခွဲတွင် နိုးထရန်မှာ တကယ်ပင် ခက်ခဲလှ၏။

ညဖက် ၄ နာရီခွဲအထိ အိပ်ရေးပျက်ခံခြင်းက သူ့အတွက် ပိုလွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

မောင်နှမနှစ်ဦးသည် ငှက်ကလေးများ တေးဆိုသံနှင့်အတူ ပန်းခြံသို့ ပြေးသွားကြသည်။ 

မနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေသည့် လူကြီးအုပ်စုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး လေ့ကျင့်ခန်း စတင်ကြသည်။ 

သို့သော် ကျန်းရှောင် ထွက်ပေါ်လာတတ်သော ထူးဆန်းသည့် အသံများကြောင့် ဟန်ကျန်းရွှယ်မှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေရ၏။

ကျန်းရှောင်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လေ၊ သူ၏ ကောင်းချီးပေးခြင်းနည်းပညာမှ ရရှိသော သက်သာရာရမှုက ပို၍ သိသာလေဖြစ်သည်။ 

ထို့ကြောင့် ထိုသို့သော အသံများမှာ မလွဲမသွေ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။

ကျန်းရှောင်သည် ပြေးလွှားရင်း စွမ်းအားစုပ်ယူကာ မိမိကိုယ်ကို သက်သာရာရအောင် လုပ်နေခြင်းမှာ သူ့အမြင်အရ သံသရာကောင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

လေ့ကျင့်ခန်းအပြီးတွင် ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်ခြင်းများ ပြုလုပ်ကာ လေ့ကျင့်ခန်းကို အဆုံးသတ်လိုက်၏။

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် နံနက်စာဆိုင်လေးတစ်ခု၌ စားသောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

"ဦးလေး၊ အီကြာကွေး လေးခု၊ လက်ဖက်ရည်နှစ်ခွက် နဲ့ ပဲပြားဟင်းနှစ်ပန်းကန် ပေးပါ"

ကျန်းရှောင်က မှာကြားပြီးနောက် လှည့်မေးလိုက်သည်။

"မမက ပဲပြားဟင်းကို အချိုစားမှာလား၊ အငန်လား"

ဟန်ကျန်းရွှယ်က ကျန်းရှောင်ကို ကြည့်ပြီး "ငါ ပဲနို့ပဲ သောက်တော့မယ်" ဟု ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီလေ"

"ဦးလေး၊ ပဲနို့ နှစ်ခွက်ပါ ပေးပါ၊" 

ကျန်းရှောင်က ထပ်မံလှည့်မေးပြန်၏။

"ပဲနို့ကို အချိုလား၊ အငန်လား"

ထိုစဉ် ဆိုင်ရှိ တီဗီမှ သတင်းကြေညာသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါကတော့ ဒီနေ့မနက်ခင်းရဲ့ တိုက်ရိုက်သတင်းဖြစ်ပါတယ်၊ မနက် ၁ နာရီ ၃၄ မိနစ်မှာ ရှင်းလမ်းနဲ့ ရှင်းဖုလမ်းဆုံမှာ စွမ်းအင်လှိုင်းတွေကို တွေ့ရှိခဲ့ရပါတယ်"

"အခုထိ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသူ မတွေ့ရသေးပါဘူး၊ ကျန်းပင်မြို့ ရဲဌာနက ဒါကို အလေးအနက်ထားပြီး ဧရိယာကို ချက်ချင်းပိတ်ဆို့ထားပါတယ်"

"နိုးထသူ ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ကလည်း အင်အားတိုးမြှင့်ထားပြီး အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါပြီ"

ကျန်းရှောင်သည် အီကြာကွေးကို ကိုက်ကာ ပဲနို့ပူပူလေးကို သောက်ရင်း 'အင်း... ဘဝက သာယာလိုက်တာ' ဟု တွေးနေမိသည်။

"ဒီနောက်ပိုင်း သီးခြားကမ္ဘာပွင့်တာတွေက ပိုပိုများလာတယ်၊ အဟောင်းတွေကလည်း မပိတ်သေးဘူး၊ တစ်ခုမပိတ်ခင် နောက်တစ်ခုက ထပ်ပွင့်နေပြီ"

ဟု အဘိုးအိုတစ်ဦးက သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သီးခြားကမ္ဘာတွေ ပွင့်တဲ့အကြိမ်ရေက ပိုစိပ်လာတယ်၊ ဒီအတိုင်းဆို ငါတို့ နေစရာရော ကျန်ပါဦးမလား"

"ဟူး... ငါ့မြေးလေးလည်း ပိုပြီး တော်လာပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ်၊ အနာဂတ်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်အောင်လို့ပေါ့"

"နောင်ကျရင် ကမ္ဘာကြီးက ဘာဖြစ်လာမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ"

ဘေးကလူများ၏ စကားကို ကျန်းရှောင် နားထောင်ရင်း နေထိုင်မှုဝန်းကျင်သည် တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာနေကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။

အတိုင်းအဆမဲ့ သီးခြားကမ္ဘာများ ပွင့်လာခြင်းမှာ ပုံသေမရှိပေ။ 

တစ်ခါတစ်ရံ ရုတ်တရက် ပွင့်လာတတ်ပြီး တစ်ရက်အတွင်း ပြန်ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သလို၊ အချို့မှာမူ နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ပွင့်နေတတ်ကာ ကမ္ဘာမြေနှင့် အခြားအတိုင်းအဆမဲ့ကမ္ဘာကို ဆက်သွယ်ထားတတ်သည်။

၎င်းက ကမ္ဘာမြေ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြောင်းလဲစေ၏။

လူနေထူထပ်သော ဒေသများတွင်မူ ကာကွယ်ထားနိုင်သော်လည်း လူသူကင်းမဲ့သော မြို့ပြင်များတွင်မူ ကျူးကျော်လာသည့် မျိုးစိတ်များ၏ အန္တရာယ်မှာ မရှောင်လွှဲနိုင်သော ရလဒ်ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းရှောင်သည် လက်ရှိအခြေအနေကို စဉ်းစားနေမိသည်။

'သီးခြားကမ္ဘာ' ဟု ခေါ်ခြင်းမှာ လူသားများက အလွယ်ခေါ်ခြင်းသာ။

ကမ္ဘာနှင့် အခြားကမ္ဘာများ ဆက်သွယ်သည့်နေရာများမှာ တံခါးပုံစံမျိုး အမြဲမဟုတ်ဘဲ ရောထွေးရှုပ်ထွေးနေတတ်သဖြင့် ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲလှ၏။

"ဗိုက်ဝပြီလား"

ဟန်ကျန်းရွှယ်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ဟင်"

ကျန်းရှောင်သည် အီကြာကွေးကို အမြန်ဝါးမျိုကာ ပါးစပ်သုတ်ရင်း "အင်း၊ ဝပြီ" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

"သွားရအောင်"

ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် စားပွဲပေါ်တွင် ၁၄ ယွမ် တင်ထားခဲ့ပြီး ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ 

အဖြူရောင် အားကစားဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းရှောင် သက်ပြင်းချမိ၏။

သူမက တည်ငြိမ်ပြီး မြန်ဆန်သူဖြစ်သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းရှောင်က မနေနိုင်ဘဲ "ဘာလို့ ဒီလောက် အလောတကြီး ဖြစ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မင်းမှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကြယ်တာရာ အတတ်ပညာ ရှိလာပြီဆိုတော့ မင်းက ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ နိုးထသူ ဖြစ်လာဖို့ များတယ်"

"ကြယ်တာရာနေရာတစ်ခုတည်းမှာ အတတ်ပညာနှစ်ခုကို ထည့်သွင်းနိုင်တာက မင်းရဲ့ ပါရမီကို ပြနေတာပဲ"

"မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက သိပ်မမြင့်ပေမဲ့ ကြိုးစားရင် ဒါကို ကျော်လွှားနိုင်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်" 

ဟု ဟန်ကျန်းရွှယ်က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြောပြသည်။

"အဲဒါကြောင့်"

"ဒီနေ့ကစပြီး ငါ မင်းကို လေ့ကျင့်ပေးမယ်၊ အနာဂတ်မှာ ကမ္ဘာကြီး ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်သွားဖြစ်သွား မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိစေချင်လို့ပဲ"

ကျန်းရှောင် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ 

'သူမ ဘာကြောင့် စိတ်ပြောင်းသွားတာလဲ၊ သတင်းတွေကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆိုင်က လူတွေပြောတာကြောင့်လား'

"ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု၊ တိုက်ခိုက်ရေး အတတ်ပညာ နဲ့ ကြယ်တာရာစွမ်းအား'

ဟု ဟန်ကျန်းရွှယ်က ဆိုသည်။

"တိုက်ခိုက်ရေးအတတ်ပညာ"

"ကြယ်တာရာ အတတ်ပညာတွေရဲ့ ဆန်းကြယ်မှုမှာတင် နစ်မနေနဲ့၊ မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ရန်သူနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေကို နှိမ်နင်းပြီး ရှင်သန်ဖို့ပဲ"

"ကြယ်တာရာ အတတ်ပညာက မင်းရဲ့ အမြင့်ဆုံးစွမ်းရည်ကို သတ်မှတ်ပေးပေမဲ့၊ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ နည်းစနစ်ကတော့ မင်းရဲ့ အခြေခံအကျဆုံး စွမ်းရည်ကို သတ်မှတ်ပေးတာပဲ"

ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ကျန်းရှောင်ကို သူတို့မိဘများ၏ အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။ 

ထိုအခန်းမှာ ယခုအခါ လေ့ကျင့်ရေးခန်းမလေးတစ်ခုနှင့် တူနေပြီ။

ကြမ်းပြင်တွင် အခင်းများခင်းထားပြီး ထိုးအိတ်များနှင့် လေ့ကျင့်ရေးပစ္စည်းအချို့ ရှိနေသည်။ 

မပြောင်းလဲသည်မှာ နံရံရှိ မိဘများ၏ မင်္ဂလာဆောင်ဓာတ်ပုံကြီးသာ။

"ငါ ဒီမှာ လေ့ကျင့်ရတာ ကြိုက်တယ်၊ သူတို့ ငါ့ကို အမြဲကြည့်နေသလို ခံစားရလို့" ဟု သူမက ရှင်းပြသည်။

ကျန်းရှောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေစဉ် ဟန်ကျန်

းရွှယ်က တံခါးကို ပိတ်ကာ ဂျောက်ချလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ဟု ကျန်းရှောင် မေးလိုက်ရာ ဟန်ကျန်းရွှယ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို မုန်းလိမ့်မယ်"

ကျန်းရှောင် တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားလေတော့သည်။