Chapter 1.1

ည (၉:၅၀)

မြို့လယ်နှင့် နီးလာလေလေ လမ်းလျှောက်သူ နည်းပါးလေလေ ဖြစ်၏။ လျို့ယန်၏ အိမ်သည် မြို့လယ်နှင့် မဝေးပေ။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အပန်းဖြေဧရိယာများနှင့် စူပါမားကတ်များသည် ပိတ်ထားသည်။ လူအုပ်စု နှစ်ဦးသုံးဦး လမ်းလျှောက်နေသည့် ပုံရိပ်များကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။

လမ်းထောင့်တွင် ရဲကားသုံးစီးသည် လမ်းပိတ်ဆို့ထားသည့်အတိုင်း ရပ်ထားနေ၏။ လျို့ယန်သည် တုန်လှုပ်သွားကာ ချက်ချင်း ဘရိတ်အုပ်လိုက်သည်။

ရဲကားထိပ်မှ မီးများ လင်းလက်နေသော်လည်း မည်သည့် အသံမျှ မကြားရချေ။ လျို့ယန်သည် ခဏမျှ ကားထဲမှ ထွက်ကြည့်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။ သူသည် သံသယဖြင့် တွေးမိသည်၊ ‘ရဲတွေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ’

လျို့ယန်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ကားထဲသို့ ဝင်လိုက်ပြီး ခါးပတ်ပတ်ကာ အရှိန်မြှင့်တင်ပြီး အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ လူသူရှင်းလင်းနေသည့် လမ်းတစ်လျှောက် မောင်းနှင်သွားတော့သည်။

လမ်း၏ နှစ်ဖက်စလုံးရှိ အဆောက်အအုံ အများစုသည် မှောင်မိုက်နေ၏။ လသာဆောင် အနည်းငယ်သာ မီးလင်းနေသေးသည်။ လျို့ယန်သည် ကားကို ရပ်လိုက်ပြီး တံခါး ပိတ်ကာ သူ့ တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ ဧည့်ကြိုလုံခြုံရေးသည် ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ပေ။

လျို့ယန်သည် ရှုပ်ထွေးထိတ်လန့်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် အော်ဟစ်ရင်း ပတ်ပတ်လည်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ “ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလား”

မည်သူမျှ သူ့ကို ပြန်မဖြေချေ။ လျို့ယန်သည် ဧည့်ခန်းမသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ဓာတ်လှေကားခလုတ်ကို ပြင်းထန်စွာ နှိပ်လိုက်သည်။ ဓာတ်လှေကားအတွင်းမှ မီးရောင်သည် မှိန်နေပြီး အသံနှင့်အတူ သူသည် ကိုးထပ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသကဲ့သို့ လျို့ယန်သည် စင်္ကြံတစ်လျှောက် အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ တံခါးဖွင့်ရန် သော့ကို ထုတ်လိုက်သည်။ အိမ်အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများသည် ရှုပ်ပွနေ၏။ ၎င်းမှာ သူ့ မိခင် အချိန်ပိုအလုပ်သို့ အမြန်သွားရသဖြင့် ကောင်းကောင်း မရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ရမည်။

လျို့ယန်သည် ခဏမျှ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ရေခဲသေတ္တာထဲမှ နို့အေးတစ်ဗူးကို ထုတ်ကာ တစ်ရှိန်တည်း သောက်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့ တိုက်ခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး အိမ်နီးချင်းများ၏ တံခါးခေါင်းလောင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စတင် လိုက်နှိပ်ကြည့်သည်။ သို့သော် မည်သူမျှ တံခါး ဖွင့်မပေးချေ။ လျို့ယန်သည် နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ကာ တံခါးပေါက်မှ ချောင်းကြည့်ရန် ငုံ့လိုက်သည်။ မည်သည့် တိုက်ခန်းမှ မီးများ လင်းနေသည်ကို မမြင်ရချေ။

လျို့ယန်သည် ခဏမျှ ရပ်နေပြီးနောက် တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။ မကြာမီ သူ့ တိုက်ခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး အဝတ်အစားနှင့် စောင်အနည်းငယ်ကို ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။ သူသည် ဗီရိုအောက်မှ ရှေးဦးသူနာပြုစုနည်းပစ္စည်းအစုံကို ယူဆောင်ကာ တိုက်ခန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူ ထွက်ခွာစဉ်တွင် တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံ၏ မီးများအားလုံး တစ်ချက် လက်သွားပြီးနောက် ပျက်သွားတော့သည်။

ဓာတ်လှေကားသည်လည်း ရပ်သွားခဲ့ပြီး မြို့တွင်းဧရိယာတစ်ခုလုံးသည် သီးခြားလျှပ်စစ်လိုင်းများဖြင့် လည်ပတ်နေသည့် မီးများမှလွဲ၍ လုံးဝ အမှောင်ကျနေခဲ့သည်။

လျို့ယန်သည် လိုက်ကာများကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်၏။ မည်သည့်နေရာမှ လျှပ်စစ်မီး မရှိချေ။ ဝေးကွာသော နေရာရှိ ရပ်ကွက်တစ်ခုသာ တောက်ပစွာ မီးလင်းနေသည်။ သူသည် ရှေးဦးသူနာပြုစုနည်းပစ္စည်းအစုံမှ ဆွစ်စစ်သားဓားနှင့် အရေးပေါ် ဓာတ်မီးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓာတ်မီးကို ကိုင်ကာ အရေးပေါ်ထွက်ပေါက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး လှေကားမှ အလျင်အမြန် ဆင်းလာခဲ့သည်။

လှေကားထစ်မှ ခြေသံများကို ကြားနေရ၏။ ပလပ်၊ ပလပ်။

လျို့ယန်သည် သက်ပြင်းချပြီး မေးလိုက်သည်။“ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလား”

မည်သည့် အဖြေမျှ မရသည့်အခါ သူသည် လှေကားမှ အလျှင်အမြန် ပြေးဆင်းကာ မေးလိုက်၏။“ဘာဖြစ်တာလဲ” 

လှေကားထစ်သည် မှောင်နေသည်၊ လျို့ယန်သည် ဓာတ်မီးကို ကိုင်ကာ သူ့ ရှေ့သို့ မီးရောင်ကို ထိုးလိုက်သည်၊ ရုတ်တရက် သူ၏ သွေးများ အေးခဲသွားခဲ့သည်။ ကြောက်ရွံ့မှုသည် သူ့နောက်ကျောမှ ဦးရေပြားဆီသို့ တွားတက်လာကာ ထုံကျင်မှုကို ခံစားရသည်။

ပဉ္စမထပ် လှေကားထစ်တွင် ဖယောင်းရုပ်ကဲ့သို့ အသားအရေဖြင့် လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ဦး ရပ်နေသည်။ ထိုလုံခြုံရေးအစောင့်၏ အူများမှာ သူ့ ဝမ်းဗိုက်အပြင်ဘက်တွင် တွဲလောင်းကျနေသည်ကို မြင်နိုင်၏။ မီးရောင် ဖြတ်သွားသောအခါ သူ့ မျက်လုံးဖြူများ လင်းလက်သွားသည်။

ဒါ အိပ်မက်ပဲ။ အိပ်မက် ဖြစ်ရမည်။

လျို့ယန်သည် သတိမထားဘဲ တစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်၏။ လုံခြုံရေးအစောင့်သည် သူ့ အူများကို ဆွဲကာ ပြင်းထန်သော ဝေဒနာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ခင်ဗျား… ခင်ဗျား မစ္စတာဟွမ့်လား” လျို့ယန်သည် တုန်ရီသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လုံခြုံရေးအစောင့်သည် သူ့ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာပြီး လှေကားများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာသည်။ လျို့ယန်သည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် လှေကားလက်ရန်းကို ဖိချလိုက်ပြီး တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။

လုံခြုံရေးအစောင့်သည် လှေကားထစ်၏ တစ်ဝက်သို့ တက်လာသောအခါ လျို့ယန်သည် စင်္ကြံထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားပြီး တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်ကာ အသက်ရှူ မှားယွင်းလျက် တံခါးကို မှီချလိုက်သည်။

ဒုန်း ဒုန်း!

လျို့ယန်သည် အဆက်မပြတ် တံခါးခေါက်သံများကြောင့် သေလုနီးပါး ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။ အသက်ရှင်ရန်အတွက် တံခါးလက်ကိုင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

“ဘယ်သူလဲ!” လျို့ယန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ တံခါးလက်ကိုင်သည် အနည်းငယ် ဖိချခံရသည်။လျှို့ယန်သည် လျှပ်စစ် ရှော့ခ်ရသကဲ့သို့ သူ့ လက်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တံခါးကို ကြည့်ရင်း သူ့ နောက်ကျောသည် မီးသတ် အရေးပေါ်ဗီရိုကို တိုက်မိသည်အထိ ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်ဆုတ်သွားသည်။

ခလွမ်း!

လျို့ယန်သည် မီးသတ်ဗီရိုကို ရိုက်ချိုးလိုက်ပြီး အတွင်းမှ မီးသတ်ပုဆိန်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

'ဖုတ်ကောင်များလား?! ဒါ ဖုတ်ကောင်လား?!' လျို့ယန်၏ တစ်ခုတည်းသော အတွေးမှာ 'ကမ္ဘာကြီးက ရူးနေတာ၊ ကမ္ဘာကြီးသာ အဆင်ပြေနေမယ်ဆိုရင် ငါ ရူးနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်' ဟူ၍ပင်။

တံခါးလက်ကိုင်သည် နောက်ဆုံးတွင် အောက်သို့ တွန်းချခံလိုက်ရသည်၊ လျှို့ယန်သည် တစ်ဖန် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပြေးထွက်သွားကာ အခြား အရေးပေါ် မီးလောင်ရာ ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေပြီး ယိုင်နဲ့နဲ့ အတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

အရေးပေါ်ထွက်ပေါက်အတွင်းမှ မီးများသည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေ၏။ လျို့ယန်၏ ချွေးများသည် သူ့ နောက်ကျောဘက်သို့ စီးကျနေပြီး သူ့ အင်္ကျီအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်နေသည်။ သူသည် ဧည့်ခန်းမထွက်ပေါက်မှ လမ်းများပေါ်သို့ အလျှင်အမြန် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် သူ့ကို အပေါ်မှ အောက်သို့ ရေအေးပုံးနှင့် လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

ကားမီးများမှာ မီးလင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရဲဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော မျက်လုံးများ ပြူးထွက်နေသည့် လူတစ်ဦးသည် တံခါးဖွင့်ရန် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေနေသည့်အလား ကားပြတင်းပေါက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စမ်းသပ်နေသည်။

အဝေးတွင် ဖုတ်ကောင်ငါးကောင်ခန့်သည် မြို့လယ်ရှိ ပန်းခြံထဲမှ ထွက်လာကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားနေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

လျို့ယန်သည် ထိန်းမနိုင်အောင် တုန်ယင်လာပြီး သူ့ ပစ္စည်းများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလိုက်သည်။ သူ ဓာတ်မီးကို လမ်းပေါ်သို့ ထိုးလိုက်ရာ ရဲဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည့် ဖုတ်ကောင်သည် မီးရောင်ကို သတိပြုမိပြီး သူ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူ့ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ရွေ့လျားလာခဲ့သည်။

“အား” လျို့ယန်သည် မီးသတ်ပုဆိန်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးတက်ပြီး အောက်သို့ လွှဲချလိုက်ရာ ဦးခေါင်းခွံကို ခွဲပစ်လိုက်သည်။ ထူပိန်းသော သွေးများ စီးကျလာပြီး သူသည် ဖုတ်ကောင်ကို သူ့ထံမှ ဝေးရာသို့ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

ဖုတ်ကောင်သည် မြေပေါ်တွင် တဆတ်ဆတ်တုန်ကာ ထရန် ရုန်းကန်နေ၏။ လျို့ယန်သည် နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး လှေကားထစ်ပေါ် တိုက်မိကာ လဲကျသွားသည်။ အရပ်သားဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဖုတ်ကောင်များသည် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ အဆောက်အအုံဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်လာနေကြသည်။

လျို့ယန်သည် သူ့ ပစ္စည်းများကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ယူဆောင်ကာ ကားထဲသို့ ပြေးဝင်ပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ တံခါးပိတ်စဉ်တွင် ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်သည် ကားဆီသို့ ရောက်လာပြီး ၎င်း၏ လက်မောင်းသည် တံခါးတွင် ညပ်နေခဲ့သည်။ လျို့ယန်သည် တံခါးကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး လေးလံသော ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန်းဖယ်ကာ တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ လျင်မြန်စွာ ကားကို နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်ရာ သူ့ ကားအောက်မှ အရိုးများ ကျိုးကြေသည့် အသံများကို ကြားနိုင်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကားကို မောင်းထွက်သွားပြီး ဖုတ်ကောင်များစွာကို တိုက်မိကာ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ကြေမွသွားစေခဲ့သည်။

လျို့ယန်သည် ကားဖြင့် အကြိမ်များစွာ တိုက်မိခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရဲအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်ကာ ထိုဧရိယာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူသည် ရှုပ်ထွေး၍ မူးဝေနေသဖြင့် မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမည်ကို မသိချေ။ သူသည် လူရှင်းသည့် လမ်းပေါ်တွင် မောင်းနှင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပိတ်ထားသော စူပါမားကတ်တစ်ခု၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူ့ ခေါင်းသည် စတီယာရင်ပေါ်တွင် မှီထားပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေသည်။။

သူသည် သူ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင် လင်းလက်လာသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ မရင်းနှီးသော နံပါတ်ဖြစ်သော်လည်း သူ ကိုင်လိုက်သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ဖုန်းကိုင်ပြီကိုး!” မန့်ဖန်၏ အသံတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အချို့ပါဝင်နေသည်။ “မင်း ဘယ်မှာလဲ!”

လျို့ယန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ “ဖက်ခ်! ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ!”

မန့်ဖန်၊ “ငါတို့မြို့မှာ ဗိုင်းရပ်စ် ကူးစက်နေပြီ! ပြန်မလာနဲ့၊ မင်းရဲ့ တက္ကသိုလ်မှာပဲ နေ၊ နားလည်လား?! ငါ အခုပဲ လာခေါ်မယ်!”

လျို့ယန်၊ “ငါ အခု ငါ့အိမ်နား ရောက်နေပြီ”

ဖုန်းနှစ်ဖက်စလုံးမှ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများ ကြားနေရသည်။

မန့်ဖန်၊ “ဘယ်လမ်းလဲ”

လျို့ယန်၊ “ငါ့မှာ ကားရှိတယ်၊ မင်း နေရာကိုသာပြော၊ ငါ လာရှာမယ်”

မန့်ဖန်၊ “ပြောင်မနေနဲ့! မင်း ဖုတ်ကောင် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!”

လျို့ယန်၊ “ဒါ ဘယ်နေရာမှန်း ငါ မသိဘူး! ဘယ်နား…”

လျို့ယန်သည် ရုတ်တရက် လူတစ်ဦးသည် လမ်းဆုံးမှ သူ့ဆီသို့ အလျှင်အမြန် ပြေးလာနေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ သူ့ကို ဖုတ်ကောင်များစွာက လိုက်ဖမ်းနေကြ၏။ သူသည် အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး ရှေ့ဘီးနှင့် ကားကို လှည့်ကာ မီးကြီးများ ဖွင့်လျက် အလျှင်အမြန် မောင်းထွက်သွားသည်။

လျို့ယန် ဟွန်းကို ကျယ်လောင်စွာ တီးလိုက်သည်။ မန့်ဖန်သည် သူ့ မျက်လုံးများကို ကွယ်ရန် လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လာနေသည့် ကားဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ကာ ရုတ်တရက် ခုန်တက်လိုက်သည်။ စစ်ဖိနပ်များကို ကား၏ ရှေ့ဖုံးပေါ်တွင် မြင်တွေ့ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး ကားခေါင်မိုးပေါ်မှ ခုန်ချကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ လျို့ယန်သည် ဖုတ်ကောင်လေးကောင်ကို တိုက်မိသောအခါ အရှိန်ပျက်သွားပြီး ကားသည် ရှေ့သို့ ဝုန်းခနဲ ရိုက်မိသွားသည်။

ထို့နောက် လျို့ယန်သည် လျင်မြန်စွာ ကားကို နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်၏။ မန့်ဖန် ဝင်ရောက်လာပြီး ရှေ့ခုံတွင် ထိုင်ကာ ခါးပတ်ကို လျင်မြန်စွာ ပတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ မောဟိုက်နေသည်။

လျို့ယန်သည် ကားအတွင်းမှ မီးများကို ဖွင့်လိုက်သည်၊ “မင်း… မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ”

မန့်ဖန်သည် မောဟိုက်စွာဖြင့် “မင်း ဖုန်းလည်း မကိုင်ဘူး၊ အိမ်ဖုန်းလည်း မကိုင်ဘူး။ ငါ မင်းရဲ့ကျောင်းကို ခေါ်လိုက်တော့ မင်း အိမ်ပြန်သွားပြီတဲ့”

လျို့ယန်သည် မောပန်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မန့်ဖန်၊ “ငါတို့ လမ်းခွဲပြီးနောက် ဘယ်တော့မှ ထပ်မတွေ့ဖို့ သဘောတူခဲ့ပေမဲ့၊ ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေတော့ ဆက်ဖြစ်နေသေးတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ မင်းနဲ့ဆက်သွယ်ဖို့ ဘယ်သူ့ကို ရှာရမှန်း မသိတော့ဘူး၊ မင်း အန္တရာယ် တစ်ခုခု ကြုံနေမှာကို ငါ စိုးရိမ်ခဲ့တယ်”

လျို့ယန်၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် စိုစွတ်နေခဲ့သည်။ သူသည် စတီယာရင်ကို လှည့်လိုက်ပြီး အခြားလမ်းတစ်ခုသို့ မောင်းထွက်သွားတော့သည်။

***

ဖူးစာပါတော့လည်း တည့်တည့်တိုက်တာပဲ

****