Chapter 8

Chapter ( 8 )

စင်္ကြံလမ်းတွင်......

အဲလ်ဘတ်သည် အပြင်ဘက်တွင် ချောင်းနားထောင်ရန် ကြိုးစားနေသော ပေါ်ယီမင်နှင့် တိုးမိသွားလေသည်။

ထူးခြားစွာ ချောမောလှပသော ကောင်လေးကို ကြည့်ပြီး သူက ပြုံးကာ မေးလိုက်၏။

"သခင်လေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

အိမ်တွင်းရှိ ကောင်းမွန်သော အသံလုံစနစ်ကြောင့် ပေါ်ယီမင်သည် ဘာမှမကြားခဲ့ရသည်မှာ သဘာဝကျလှပေသည်။ထိုကြောင့် တသူက အန်ကယ်အဲလ်ဘတ်ကို မေးရမလား မမေးရဘူးလား တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

အဲလ်ဘတ်ကမူ သခင်လေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သခင်လေး၏ ကပြားသွင်ပြင်ကြောင့် သူသည် သီချင်းဆိုရန် သို့မဟုတ် ကရန်ပင် မလိုဘဲ လူကြိုက်များမည့် အဖိုးတန်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ကို သိနေခဲ့သည်။

၎င်းသည် ကန်ထဲသို့ ပေါင်မုန့်တစ်တုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ငါးကြင်းများက လုယက်စားသုံးကြပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ အေဂျင်စီသူဌေးများက သူ့နောက်ခံကို သိသွားပါကလည်း သူတို့သည် သူ့ကို ရွှေဥဥပေးမည့် ငန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ဆက်ဆံကြပေလိမ့်မည်။

ပေါ်ယီမင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အခြေအနေကို မိမိဘာသာ စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"အန်ကယ်... အန်ကယ်က ကျွန်တော့်အဖေကြီးအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိတယ်မလား။ အဲဒါကြောင့်..."

သူက အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဖေကြီးက ကျွန်တော့်ကို အနုပညာလောကထဲ ဝင်ခွင့်ပြုမယ်လို့ ထင်လား"

အဲလ်ဘတ်က တံခါးဘက်သို့ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်ပြီး အသံကိုနှိမ့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "မစိုးရိမ်ပါနဲ့... အခု သခင်လေးရဲ့ ဖေဖေလေးနဲ့ ဆွေးနွေးနေပါတယ်"

"နေဦး... တကယ်လား" ပေါ်ယီမင်၏ ပယင်းရောင်မျက်လုံးများက တောက်ပသွားရသည်။

..........

အခန်းထဲတွင်........

ဝမ်ချီရှူးသည် အစီအစဉ်များစွာကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး မတူညီသော အခြေအနေများကို နှိုင်းယှဉ်နေခဲ့ရာ ခဏကြာမှသာ သူ့ဘေးရှိ အမျိုးသားသည် တစ်လုံးမှ စကားမပြောသည်ကို သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

သူသည် ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို တည့်မတ်လိုက်ပြီး အခြားသူ၏ သြဇာရှိသော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရန် မျက်လုံးများကို ပင့်လိုက်ကာ မသိစိတ်မှ အသံကိုနှိမ့်၍ စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ယီမင်နဲ့အတူတူ ရှိုးတစ်ခုမှာ ပါဝင်မယ့်ကိစ္စကို ဘယ်လိုထင်လဲဟင်"

ပေါ်ထင်ယွမ်သည် သူ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းနက်များ၏ အရောင်အဝါအောက်တွင် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားရသည်။

"မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အပင်ပန်းခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ချီရှူး၏ မျက်ဝန်းနက်များထဲတွင် ခုနကတင် တောက်လောင်လာသော မီးပွားလေးသည် ထိုစကားလုံးများကြောင့် ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်ခြင်း ခံလိုက်ရ၏။

သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တက်ဘလက်ကို ကြည့်နေရင်း "ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး အဲဒီစကားပဲ ကြားလာရတာ" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ ထိုစကားကို စိတ်ပျက်နေပြီဖြစ်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူ နားလည်သွားသည်။ အော်... ဟုတ်သားပဲ၊ ဒါက သူကိုယ်တိုင် ပျော်ဖို့သွားတာ မဟုတ်ဘဲ သူတို့ကလေးအတွက် အစီအစဉ်ကို ကြည့်ပေးနေတာပဲ။

သူ့မျက်လုံးများက တက်ဘလက်ကို ကိုင်ထားသော ပေါ်ထင်ယွမ်၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများဆီသို့ အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏ လေဆင်နှာမောင်းလေးက တံခါးကို ဝုန်းခနဲဖွင့်ကာ ဝင်လာ၏။

"ဖေဖေ!"

သူ မည်သူ့ကို ခေါ်နေသည်ကို မရှင်းလင်းသဖြင့် ဖခင်နှစ်ဦးစလုံးက တစ်ပြိုင်နက် မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ပေါ်ယီမင်သည် ဆိုဖာနောက်မှီကို အားပြုကာ သူ့အဖေလေး၏ ဘေးတွင် ဝုန်းခနဲ ထိုင်ချလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ချီရှူး မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် သူ့ဘယ်ဘက်ရှိ အမျိုးသားက သူ့ကို ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။

ပေါ်ယီမင်သည် သူ့အဖေလေး၏ လက်မောင်းကို ဖက်တော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ့အဖေကြီးက ပိုမြန်သွားကာ ဝမ်ချီရှူးကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး ဆန့်ကျင်ဘက် ဆိုဖာတွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

"ဖေဖေကြီး..... ဒါဆို ကျွန်တော် ရှိုးတစ်ခုမှာ ပါဝင်ရတော့မယ်ပေါ့။ လူရွေးပွဲတွေက ပြီးတော့မယ်"

ပေါ်ထင်ယွမ် စကားမပြောနိုင်ခင် ဝမ်ချီရှူးက အရင်ပြောလိုက်သည်။

"ယီမင်... မင်း‌ဖေဖေကြီးနဲ့ ဖေဖေက မင်းအတွက် တခြားရှိုးတစ်ခု ရှာပေးဖို့ စဉ်းစားနေတာ"

သူက တက်ဘလက်ကို ကမ်းပေးလိုက်ကာ "ဒီတစ်ခုကို ဘယ်လိုထင်လဲ"

ပေါ်ယီမင်က မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ပုံရိပ်များနှင့် စာသားများကို လျင်မြန်စွာ ဖတ်လိုက်သည်။ "ဝါး... ဒါတွေအားလုံးက တစ်ခြားအနုပညာရှင်တွေနဲ့လား။ တကယ်ကြီးလား"

ပြဿနာရှာတတ်သော ကောင်လေးက အလွယ်တကူ နားဝင်သွားပုံရသဖြင့် ဝမ်ချီရှူး စိတ်အေးသွားရသည်။

"ဒီရှိုးတွေကလည်း လူရွေးပွဲတွေ ရှိတယ်။ နာမည်စာရင်းသွင်းရုံနဲ့တင် မဟုတ်ဘူး... တကယ် ရွေးချယ်ခံရဖို့ လိုတယ်။ ယီမင်... မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ထင်လား"

"ဒါပေါ့... ရတာပေါ့"

ပေါ်ယီမင်က ရယ်မောရင်း တက်ဘလက်ကို ပွေ့ဖက်ကာ ဆိုဖာပေါ်သို့ ပက်လက်လှန်ချလိုက်သည်။ "ဖေဖေလေး... ဘယ်လိုရှိုးပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် သေချာပေါက် ရွေးချယ်ခံရမှာ"

ဝမ်ချီရှူး တွေးမိသွားသည်က ဒီကောင်လေးသည် မည်သူ့ဆီက ဒီလိုတုန်လှုပ်မှုမရှိတဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေကို အမွေရခဲ့တာလဲ မသိဘူး။

"ဒါဆို အခု မင်းဖေဖေကြီးကို ဖေဖေတို့ကို ခွင့်ပြုမလားဆိုတာ မေးရမယ်"

"ဟင်" ပေါ်ယီမင်က အားလုံးအဆင်ပြေသွားပြီဟု ထင်ထားသော်လည်း သူ့ဖေဖေကြီးက သဘောမတူရသေးပါလား။

သူသည် စနစ်တကျ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး စကားပင်မပြောရသေးမီ တင်းမာသော ဖခင်ဖြစ်သူဘက်သို့ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဖေဖေကြီး?"

မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေသော ဆင်တူသည့် မျက်နှာနှစ်ခုကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရစဉ် ပေါ်ထင်ယွမ်သည် မနေ့ညက... ဝမ်ချီရှူးက သူ့အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့သည်။

ပေါ်ထင်ယွမ်က စဉ်းစားနေပုံရသဖြင့် ဝမ်ချီရှူး၏ နှလုံးခုန်သံ မြန်လာလေသည်။ဖြစ်နိုင်ရင် သူသည်လည်း ကောင်လေးနှင့်အတူ အပြင်ထွက်ပြီး ပျော်ချင်မိသည်။

ပေါ်ယီမင်သည် သူ့ဖခင်၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ငြင်းပယ်ခြင်းမှတစ်ပါး အခြားမမြင်ရသဖြင့် မျက်နှာ ပျက်သွားရသည်။

"အဲလ်ဘတ်ကို မင်းအတွက် အရင်ဆုံး စာရင်းသွင်းခိုင်းလိုက်မယ်။ အစီအစဉ်က မင်းကို ဖိတ်ခေါ်ရင် သဘောတူမယ်"

ပေါ်ထင်ယွမ် စကားပင်မဆုံးသေးမီ သူ့ရှေ့ရှိ စိတ်လှုပ်ရှားလွယ်သော ကောင်လေးသည် ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး ရှေ့သို့တိုးလာတော့သည်။

ပေါ်ထင်ယွမ်က ဝမ်ချီရှူး၏ခါးကို မြဲမြံစွာ ကိုင်ကာ သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ သက်တောင့်သက်သာ ပွေ့တင်လိုက်ပြီး သူ့သားကို မျက်မှောင်ကုတ်လျက် သတိပေးလိုက်သည်။ "ယီမင်... မင်းဖေဖေလေးပေါ်ကို အမြဲတမ်း ဝုန်းခနဲ မခုန်ချနဲ့"

ယီမင်သည် ဆိုဖာရှေ့တွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်ပေါက်ရင်း အော်ဟစ်နေလေသည်။ "ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် သွားပြီး အဘိုးရွှီနဲ့ တခြားလူတွေကို သွားပြောလိုက်ဦးမယ်~"

ဝမ်ချီရှူးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စနောက်လိုက်သည်။ "အိမ်မှာ မျောက်တစ်ကောင် ရှိနေသလိုပဲ"

သူ မျက်လုံးများကို ပင့်လိုက်သောအခါ နက်ရှိုင်းသော မြစိမ်းရောင် မျက်ဝန်းတစ်စုံနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။နက်မှောင်ပြီး ပြင်းထန်လွန်းလှရာ သူ့ကို လုံးဝ ဝါးမြိုသွားမတတ် ဖြစ်နေသဖြင့် သူ မသိစိတ်မှ အသက်ရှူအောင့်ထားမိလိုက်၏။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာမှသာ ဝမ်ချီရှူးသည် မိမိကိုယ်ကို ပေါ်ထင်ယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လုံးဝ ရောက်ရှိနေပြီး မိမိ၏ လက်မောင်းများက ထိုအမျိုးသား၏ ကျယ်ပြန့်သော ပုခုံးများကို သိုင်းဖက်ထားမိသည်ကို သတိပြုမိတော့သည်။

သူသည် အလျင်အမြန် ရုန်းထလိုက်ပြီး ညည်းတွားလိုက်၏။ "ယီမင်က ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေလဲ မသိဘူး။ သူက အဆင့်ဆင့် စိစစ်မှုကို အရင်ဖြတ်ကျော်ရဦးမှာ... ရှိုးပေါ်  ချက်ချင်း ရောက်သွားတာမှ မဟုတ်တာ"

ထိုသို့ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားသည့်ကြားတွင် သူ၏ဆံထုံး ပြေလျော့သွားပြီး ဆံနွယ်အချို့က ပေါ်ထင်ယွမ်၏ လည်ပင်းကို ပွတ်တိုက်မိသွားရာ ပေါ်ထင်ယွမ်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်း အစီအစဉ်မှာ ပါဝင်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မပါဝင်နိုင်သည်ဖြစ်စေ လေ့ကျင့်ခန်း ပိုလုပ်ဖို့ လိုတယ်"

"အော်" ဝမ်ချီရှူးက သူ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေသော မိဘတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် မတော်တဆ ဖိနပ်တစ်ဖက် ကျွတ်သွားသဖြင့် ငုံ့ရှာလိုက်ရာ ပေါ်ထင်ယွမ်၏လက်က ဖိနပ်ကို လျင်မြန်စွာ ကောက်ကိုင်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မတ်တတ်ရပ်နေရင်း သူသည် ကလေးတစ်ယောက်လို သူ့ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပေါ်ထင်ယွမ်က ငုံ့၍ ဖိနပ်စီးပေးသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျယ်ဝန်းသော ဖိနပ်အဝက သက်တောင့်သက်သာ ရှိသင့်သော်လည်း ၎င်းသည် သူ့ခြေဖမိုးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖုံးအုပ်သွားသောအခါ ရုတ်တရက် အလွန် တင်းကျပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခြေအိတ်၏ နူးညံ့သော ပိတ်စမှတစ်ဆင့် ထိုအမျိုးသား၏ လက်ဆစ်များက ဝမ်ချီရှူး၏ သွယ်လျသော ခြေကျင်းဝတ်ကို ပွတ်တိုက်မိသွားသဖြင့် သူ့နားရွက်များ နီမြန်းသွားကာ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ရသည်။ သို့သော် ကျယ်ပြန့်သော ပုခုံးများနှင့် နက်မှောင်သော အညိုရောင် ဆံပင်များကို ခိုးကြည့်မိခြင်းကိုမူ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဝမ်ချီရှူး၏ နက်မှောင်သော ဆံပင်များနှင့်မတူဘဲ ပေါ်ထင်ယွမ်၏ ဆံနွယ်ဖျားများတွင် နက်ရှိုင်းသော ရွှေညိုရောင် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေပြီး ဆံပင်အရင်းများကမူ ခိုင်မာပြီး သိပ်သည်းသော အညိုရောင်ဖြစ်ကာ ထိတွေ့လိုက်လျှင် ကြမ်းတမ်းပြီး သန်မာလေသည်။

ဝမ်ချီရှူးသည် မူရင်းဝတ္ထုထဲတွင် ဖော်ပြထားသော ဝမ်းနည်းဖွယ် အဆုံးသတ်များကို သတိရသွားပြီး သူ့ဆံပင်များကို ဖွဖွလေး ဖွပစ်ချင်စိတ် တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဖိနပ်စီးပြီးသည်နှင့် သူသည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလိုက်၏။ "ကျွန်တော် ယီမင်ကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်"

"နေဦး"

အမိန့်ပေးသံကြောင့် ဝမ်ချီရှူး၏ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားရသည်။သူ့နောက်ကွယ်မှ အမျိုးသားက မတ်တတ်ရပ်ပြီး အနားသို့ တိုးလာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

ထို့နောက် ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ ဆံထုံးက ပြေသွားပြီး ဆံနွယ်များ ဝဲကျလာခဲ့သည်။

ပေါ်ထင်ယွမ်က ဝမ်ချီရှူး၏ ကိုယ်ငွေ့ရှိနေဆဲဖြစ်သော ဆံထိုးကို ကိုင်ထားကာ "မင်းရဲ့ ဆံပင်တွေ ရှုပ်ပွနေပြီ"

သူတို့သည် အလွန် နီးကပ်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေကြကာ နက်ရှိုင်းပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော သူ့အသံက ဝမ်ချီရှူး၏ နားရွက်နားတွင် ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေလေသည်။

ယခုအခါ တကယ်ပင် ပျာယာခတ်သွားသဖြင့် ဝမ်ချီရှူးက အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားရင်း ဗလုံးဗထွေး ပြောလိုက်သည်။ "အာ... ကျွန်တော် ယီမင်ကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်"

သူ့နောက်ကွယ်မှ အမျိုးသား၏ သတိပေးသံက တစ်ခါတည်း လိုက်ပါလာ၏။

"လမ်းကို အရမ်းမြန်မြန် မလျှောက်နဲ့"

ဝမ်ချီရှူး၏ နှလုံးခုန်သံက ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ရင်ဘတ်ထဲမှ ထွက်လာတော့မတတ် ခံစားရလေသည်။ ဓာတ်လှေကားထဲတွင် သူသည် အလှဆင်ထားသော တံခါးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မိမိဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့တာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါ ဘာလို့ သူ့အနားမှာ ဒီလောက်တောင် ရင်ခုန်နေရတာလဲ"