Chapter 11

Chapter ( 11 )

စင်္ကြံလမ်းတစ်ဖက်ရှိ ဝတ်ပြုသူများထဲမှ မျက်စိရှင်သော လူငယ်တစ်ဦးက ၎င်းကို သတိပြုမိသွားပြီး သူ့ဘေးရှိ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးကို မအောင့်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"အန်တီ... အဲဒါက ဘယ်သူလဲ။ သူက ဘာလို့ သီးသန့်ဝင်ခွင့် ရနေတာလဲဆိုတာ အန်တီ သိလား"

ထိုအမျိုးသမီးသည် ကာလရှည်ကြာ လာရောက်နေကျ ဝတ်ပြုသူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် မအံ့သြဘဲ ဖြေလိုက်သည်။

"အော်... သူက အလှူရှင်ကြီးလေ။ သူက ပုံမှန်လာနေကျ၊ အရမ်းသဒ္ဓါတရား ထက်သန်တာ"

လူငယ်က အံ့သြသွားရသည်။ "ဟင်... သူဌေးလား။ အဲဒီလို သီးသန့်အခွင့်အရေးရအောင် သူက ဘယ်လောက်တောင် လှူထားလို့လဲ"

ထိုအန်တီက အတိတ်က အကြောင်းအရာများကို ရှင်းပြလာခဲ့သည်။

ယုံနင်ကျောင်းတော်သည် တစ်ချိန်က စည်ကားသော မြို့ပြကြီးထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော နတ်ကွန်းလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ပြန်လည်ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းစရိတ်က အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားခဲ့လေသည်။ ထိုကြောင့် အစိုးရက ထိုကျောင်းတော်ကို အခြားကျောင်းတော်တစ်ခုနှင့် ပူးပေါင်းစီမံခန့်ခွဲရန်ပင် စဉ်းစားခဲ့ဖူး၏။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က ပေါ်မိသားစုက ရုတ်တရက် ယွမ်သန်းပေါင်း ရာချီ လှူဒါန်းခဲ့သဖြင့်သာ ကျောင်းတော်သည် မပျက်မစီးဘဲ တည်ရှိနေနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများနှင့် ဆင်းတုတော်များကို ပြန်လည်မွမ်းမံရန်အတွက် နောက်ထပ် ယွမ်သန်းပေါင်းရာချီကို သုံးစွဲခဲ့ပြန်၏။

ပေါ်မိသားစုသာမရှိလျှင် ယနေ့ခေတ်တွင် တည်ရှိနေသည့် ယုံနင်ကျောင်းတော်ဟူ၍ ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။

လူငယ်သည် စောစောက သူခိုးကြည့်လိုက်မိသည့် မျက်မှန်တပ်ထားသော စိမ်းသက်သည့် အမျိုးသား၏ ထောင့်ချိုးကျသော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် သြဇာညောင်းသော အရပ်အမောင်းကို ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်ကာ မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ရင်း "ဒါပေမယ့် အဲဒီလူက နိုင်ငံခြားသားနဲ့ တူတယ်နော်။ အန်တီ သေချာလို့လား"

"ဘာနိုင်ငံခြားသားလဲ၊ သူ့အဖေက တရုတ်စစ်စစ်ပါ" ဟု အန်တီက ပြောသည်။

"သူ့အမေကသာ နိုင်ငံခြားသူဖြစ်နေတာ"

"ကပြားဖြစ်ပြီးတော့ ဒီလောက်တောင် အယူသီးတာလား"

လူငယ်က မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ရှိနေလေသည်။ "အနောက်တိုင်းသားတွေ အားလုံးက ခရစ်ယာန်တွေလို့ ကျွန်တော် ထင်ထားတာ"

"ဟဲ့... အပြောအဆို ဆင်ခြင်ဦး!"

အန်တီက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "ယုံနင်ကျောင်းတော်က မြင့်မြတ်တဲ့ နယ်မြေ။ ဘုရားက မင်းစကားကို ကြားသွားရင် မင်း ဒီနေ့ည အိပ်ရာထဲ သေးပေါက်ချလိမ့်မယ်"

လူငယ်သည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ထိုစကားများကို မယုံပေ။ သူက ဆက်မေးသည်။ "အန်တီ... ကပြားတစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီကိစ္စကို ဒီလောက်တောင် စွဲလမ်းနေရတာလဲ"

အန်တီက အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ "ငါလည်း သတင်းကြားရုံပဲ ကြားဖူးတာ။ သူတို့မိသားစုထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နာတာရှည် ဖျားနာနေတဲ့သူတစ်ယောက် ရှိတယ်တဲ့။ ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က တကယ်ကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ငါ ဘာကိုဆိုလိုလဲ မင်း သဘောပေါက်တယ်မလား"

လူငယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အော်... သဘောပေါက်ပြီ။ ပိုက်ဆံက အရာရာကို မဝယ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာနေမှာ"

အန်တီက သူ့လက်မောင်းကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်၏။ "မင်း စကားအရမ်းများတာပဲ။ အပြင်ထွက်ပြီး သွားစောင့်ချေ"

သူမသည် အလှူဖွယ်ပစ္စည်းများ ပါရှိသော အိတ်ကိုကိုင်ကာ ကတိသစ္စာပြုရန် လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် ကွမ်ရင်မယ်တော်ဆောင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

.........

အဆောင်အတွင်း၌ ဗုဒ္ဓဆင်းတုတော်ရှေ့တွင် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် တောက်လောင်နေပြီး ၎င်း၏ မီးခိုးငွေ့များသည် ပိုးသားကဲ့သို့ အပေါ်သို့ လွင့်ပျံနေခဲ့သည်။

ဆရာတော်သည် စိပ်ပုတီးကို မှန်မှန်စိပ်ရင်း တရားဒေသနာများကို ရွတ်ဖတ်ပူဇော်နေ၏။

ရွှေရောင်အနားကွပ်ထားသော အနီရောင် ဒူးထောက်ဖျာပေါ်တွင် ပေါ်ထင်ယွမ်သည် ကျောပြင်ကို မတ်မတ်ဆန့်လျက် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ဒူးထောက်နေခဲ့သည်။သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို လက်အုပ်ချီထားပြီး လက်ချောင်းထိပ်များက မေးစေ့ကို ထိလုနီးပါး ရှိနေ၏။

သူ့မျက်မှန်နောက်ကွယ်မှ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး သူ၏မျက်နှာက သဒ္ဓါတရား ထက်သန်မှုကို ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။

ပလ္လင်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်နန်မုသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လင်ဗန်းတစ်ခု ရှိနေပြီး အနက်ရောင် ကတ္တီပါစပေါ်တွင် ဖြူစင်သော ဝါးကျောက်စိမ်းကွင်းလက်ကောက်တစ်ခုကို တင်ထားလေသည်။

သေးငယ်သော ဝါးဆစ်ပုံသဏ္ဌာန် လက်ကောက်တစ်ခုချင်းစီက အပြစ်အနာအဆာမရှိ—အက်ကွဲကြောင်းလည်းမရှိ၊ အရောင်မှိန်ခြင်းလည်းမရှိဘဲ ချောမွေ့ပြောင်လက်နေခဲ့သည်။

အမွှေးတိုင်က အဆုံးအထိ တောက်လောင်သွားခဲ့ပြီးအချိန်တွင် ဆရာတော်က လက်အုပ်ချီလျက် ဦးညွှတ်တော်မူလိုက်သည်။ "ဒကာကြီး မစ္စတာပေါ်... ထလိုက်ပါ"

ပေါ်ထင်ယွမ်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ အေးစက်သော မြအဆင်း မျက်ဝန်းများတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ ရှိမနေသော်လည်း တိတ်ဆိတ်သော သြဇာအာဏာနှင့် တည်ကြည်မှုကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

ဆရာတော်က လင်ဗန်းကို မြှောက်ကာ အမွှေးတိုင် တင်ထားသော ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို ကမ်းပေးတော်မူသောအခါ  ပေါ်ထင်ယွမ်က လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး ယူလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတော်"

သူသည် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက် ပါရှိသော သေတ္တာကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် အပေါ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အထက်ရှိ ကြာပလ္လင်ပေါ်ရှိ မယ်တော်ဗောဓိသတ်သည် ဂရုဏာတရား အပြည့်ရှိသော မျက်နှာတော်ဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေတော်မူသလိုပင်။

..........

မြို့ပြင် မြင်းစီးကလပ်......

ဝမ်ချီရှူးသည် မျက်နှာကို နေရောင်ဆီသို့ လှည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပြီး ဗာဒံစေ့မျက်ဝန်းများက အလင်းရောင်ကို ဖမ်းယူထားသကဲ့သို့ သူ၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်ပြီး နူးညံ့နေ၏။

သူက ပေါ်ယီမင် အဝေးတွင် မြင်းစီးနေသည်ကို အနည်းငယ် ပြုံးရင်း ကြည့်နေခဲ့ကာ သက်တော်စောင့်တစ်ဦးက သူ့ကို အနက်ရောင် ထီးတစ်ချောင်းဖြင့် အရိပ်မိုးပေးထားခဲ့သည်။

လူငယ်မြင်းစီးသမားက လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည့်အခါ သက်တော်စောင့်က မစ္စတာဝမ်၏ မြင်ကွင်းကို မပိတ်ဆို့စေရန် ထီးအနားသတ်ကို ဂရုတစိုက် ပြင်ပေးလိုက်၏။

ယနေ့သည် ဇိုင်ဇိုင်... စူပါမန်းလေး ပရိုမိုရှင်း ဗီဒီယို ရိုက်ကူးသည့်နေ့ ဖြစ်သည်။

မလာရောက်မီကတည်းက ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ငယ်လေးသည် ဝမ်ချီရှူးနှင့် သူ့သားကို တွေ့ဆုံရန် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြသည်။

သူတို့အတွဲကို လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချီရှူးသည် ကမ္ဘာလောက၏ သောကများနှင့် ကင်းဝေးကာ မွေးဖွားလာသူတစ်ဦးကဲ့သို့ လောကပြင်ပမှ ကင်းကွာသော အသွင်အပြင် ရှိနေသည်ကို ဝန်ထမ်းများက သတိမပြုမိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။

ထို့အပြင် ထိုသားအဖသည် ကားအချို့၏ ခြံရံမှုဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။သူတို့၏ အခြံအရံများထဲတွင် လက်ထောက်များနှင့် သက်တော်စောင့်များ ပါဝင်နေသဖြင့် သူတို့သည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူ သို့မဟုတ် သြဇာအာဏာရှိသူများ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။

ဤသတင်းက ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ထံ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လူတိုင်းက သူတို့သည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပိုမိုသိရှိချင်လာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဓာတ်ပုံဆရာက ပေါ်ယီမင်ကို ရိုက်ကူးနေ၏။

လက်ထောက်တစ်ဦးက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဂုဏ်သရေနှင့် နူးညံ့သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် အမျိုးသားကို တိတ်တဆိတ် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်ချီရှူးသည် မြင်းမစီးဘဲ ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်တွင် စိတ်ရှည်စွာ မတ်တတ်ရပ်ရင်း သူ့သား၏ ဖျော်ဖြေမှုကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူသည် တရုတ်ကော်လာပါရှိပြီး ကျယ်ပြန့်သော လက်အင်္ကျီပါသည့် ပူဒီနာစိမ်းရောင် ရှပ်အင်္ကျီပွပွကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ၎င်းကို ခရင်မ်ရောင် ပိတ်ချောဘောင်းဘီရှည်နှင့် တွဲဖက်ထား၏။

အဖြူရောင် ပနားမားဦးထုပ်အောက်တွင် ခါးအထိရှည်သော ပိုးသားကဲ့သို့ နက်မှောင်သည့် ဆံနွယ်ရှည်များက ဝဲကျနေခဲ့သည်။

နူးညံ့သော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ဝမ်ချီရှူးသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကျော့ရှင်းပြီး စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း သူ၏ အသွင်အပြင် အသေးစိတ်တိုင်းကမူ အလွန်ပင် စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ထားသကဲ့သို့ပင်။

လက်ထောက်သည် ဝမ်ချီရှူးတွင် နာရီပင် ဝတ်ဆင်မထားသော်လည်း ထူးခြားသော မင်းစိုးရာဇာ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိပြီး အံ့သြသွားရသည်။

ချောမောလှပခြင်းက အပေါ်ယံမျှသာဖြစ်သည်—လူတစ်ဦးက သဘာဝအတိုင်း ဤမျှအထိ လောကပြင်ပမှ ကင်းကွာသော အသွင်အပြင်ကို မည်သို့ ထုတ်လွှတ်နိုင်ရတာလဲ။

သူမသည် ထူးခြားသော ရိုသေလေးစားမှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကြာကြာစိုက်ကြည့်မိခြင်းကပင် စော်ကားမိသလိုမျိုး ခံစားရစေလေသည်။

အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာသောအခါ သူမ၏ အမျိုးသား လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က သူမဘက်သို့ လှည့်လာသည်ကို သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာကို မြင်သဖြင့် သူက မေးလာ၏။ "နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

နတ်ဘုရားမ နွီဝါး (Nüwa) က ကောင်းချီးပေးထားသည်မှာ ထင်ရှားသော ထိုသူ့မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်လုံးများကိုသာ မှိတ်ထားလိုက်တော့သည်။

အစပိုင်းတွင် ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့က အရပ်သား ဧည့်သည်များနှင့် အလုပ်လုပ်ရခြင်းက ပိုမိုခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ရိုက်ကူးရေးက မျှော်လင့်မထားဘဲ အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့သည်။

ရိုက်ကူးထားသော ဗီဒီယိုများကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးနောက် ပေါ်ယီမင်က ရိုက်ချက်တိုင်းက ကောင်းမွန်နေသည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။

သူက ဝင့်ကြွားစွာ မေးလိုက်သည်။ "ဖေဖေလေး... ကျွန်တော် ကင်မရာထဲမှာ ကြည့်ကောင်းတယ် မဟုတ်လား"

ဓာတ်ပုံဆရာကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် မရယ်ဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။ "ဟုတ်တယ်... ယီမင်၊ မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်က အရမ်းပေါ်လွင်ပြီး ကင်မရာနဲ့ လိုက်ဖက်တယ်—ဘယ်ထောင့်ကပဲကြည့်ကြည့် ကြည့်ကောင်းတယ်"

သူသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ချောမောလှပသော မစ္စတာဝမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ထိုအစား လက်ထောက်က အရင်ဆုံး ဝင်ပြောလိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ကမ်းလှမ်းလာသည်။ "ယီမင်ရဲ့အဖေ... မစ္စတာဝမ်ရဲ့ အခန်းက အတော်လေး တိုတောင်းနေပါတယ်။ နောက်ထပ် ရိုက်ချက်အနည်းငယ် ထပ်ရိုက်ချင်ပါသေးသလား။ အကယ်၍ မလှုပ်ရှားချင်ဘူးဆိုရင် ထိုင်နေတဲ့ ပုံစံပဲ ရိုက်လို့ရပါတယ်"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်" ဟု ဓာတ်ပုံဆရာကလည်း သူ၏ လိမ္မာပါးနပ်မှုကို သဘောကျသဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချီရှူးက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး သူ၏ တက်ကြွနေသော ကောင်လေးကို ကြည့်ရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ယီမင်နဲ့ အတူလိုက်လာပေးရုံတင်ပါ—သူကမှ အဓိကလူပါ။ ပရိုမိုဗီဒီယိုကို တည်းဖြတ်တဲ့အခါ သူ့ကို ရိုက်ကွက် ပိုပေးလိုက်ပါ"

လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ "ဒါပေါ့... ကျွန်တော်တို့ အသေအချာ လုပ်ပေးမှာပါ!"

ဝမ်ချီရှူးက အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူနှင့် စကားပြောသည့်အခါ သူတို့သည် မသိစိတ်မှ အသံကိုနှိမ့်ကာ ထူးထူးခြားခြား နူးညံ့စွာ ဆက်ဆံနေကြသည်ကို မည်သူမျှ သတိမပြုမိခဲ့ကြပေ။

၎င်းသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် သတိထားခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မသိစိတ်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော လေးစားမှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။