Ch 1

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း 

အပိုင်း ၁

၁၉၆၆ ခုနှစ်၏ ဆောင်းဦးရာသီ၊ ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ အန်း မိသားစု၏ ဘိုးဘွားပိုင် အိမ်တော်ကြီး၌။

ဆောင်းဦးမိုးသည် အေးစိမ့်စိမ့် အရိပ်အယောင်များနှင့်အတူ ရွာသွန်းနေပြီ ခြံဝင်းထဲတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော မိခင်နှင့် ကလေးငယ်ကို စိုစွတ်စေခဲ့သည်။

"မေမေ၊ မေမေ! ထပါဦး!"

"ဘိုးဘိုးနဲ့ ဘွားဘွားတို့ မရှိတော့ဘူး၊ ဦးလေးလည်း ပြန်မလာဘူး၊ ပင်းအန်း ကြောက်တယ်!"

ကလေးငယ်၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အပြစ်ကင်းစင်သော ငိုကြွေးသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အန်းမင်ဟွာ ခေတ္တမျှ မိန်းမောသွားခဲ့ရသည်။

နက်ရှိုင်းလှသော အိမ်ရာဝင်းကြီးမှာ အရိပ်မည်းများနှင့် မှိန်ဖျော့လှသော အလင်းရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့ပြီး သူမ၏ ဦးခေါင်းမှ သွေးများ ထွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အလွန်အမင်း ငိုကြွေးခဲ့ရသဖြင့် လည်စည်းကော သားရေဖိနပ်ပါ ကျွတ်ထွက်နေရှာသော ကောင်လေးမှာ သူမကို မိုးဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန်အတွက် ထီးတစ်ချောင်းကို မနည်း မတ်အောင် ကိုင်ထားပေးရှာသည်။

ခြံဝန်းတစ်ခုလုံးမှာလည်း ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမသည် စီအီးအိုကလေးကို ကာကွယ်ပေးရင်း မျက်နှာဖုံးစွတ် ပြန်ပေးဆွဲသမားတစ်ဦး၏ ဓားဖြင့် ထိုးသတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

အော်... မှန်သားပဲ— သူမသည် ထူးခြားဆန်းပြားလှသော အရာတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ၁၉၆ဝ ခုနှစ်များဆီသို့ ကူးပြောင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။

မိဘမဲ့ဂေဟာတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရသော အန်းမင်ဟွာသည် အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ်ကတည်းက ညတိုင်း ဤအိပ်မက်ကိုပင် ထပ်တလဲလဲ မက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအိပ်မက်များထဲတွင် သူမသည် ရှားပါးလှပြီး ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ခေတ်ကာလတစ်ခု၌ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူမ၏ မိသားစုမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး မိဘများနှင့် အစ်ကိုက သူမကို အလိုလိုက် ချစ်ခင်ကြကာ၊ သူမ၏ အကြီးမားဆုံးသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ ကုန်စုံဆိုင်ကြီးတွင် သူမ လိုချင်သော အရောင်ရှိသည့် သားရေဖိနပ်ကို ရှာမတွေ့နိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူမ လက်ရှိ အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ဓားဖြင့် အထိုးမခံရမီ ညကတင် ဤမြင်ကွင်းကို အတိအကျ အိပ်မက်မက်ခဲ့သေးသည်။ ယခုအခါ ၁၉၆၆ ခုနှစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် သူမ အိမ်၏ အရှေ့တံခါးကြီးမှာ ရုတ်တရက် ရိုက်ချိုး ဖျက်ဆီးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သူမ၏ မိဘများ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သူမသည် သူတို့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ တွန်းချခြင်း ခံခဲ့ရပြီး ပန်းခုံအစွန်းနှင့် ဦးခေါင်းကို ဆောင့်မိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မေမေ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

အန်းမင်ဟွာ သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ကိုင်ရင်း ထိုင်ရာမှ ထလိုက်ပြီး စိတ်သောက ရောက်နေသော သားဖြစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူမ၏ ကံကြမ္မာကို ကြည့်စမ်းပါဦး။

သူဌေးကြီးများ လွတ်လပ်ရဲတင်းစွာ နေထိုင်နိုင်ကြသည့် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာတွင်မူ သူမသည် နေ့တိုင်း ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်နေရသော မိဘမဲ့တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ နောက်ဆုံးတွင် သူဌေးသမီးအစစ်အဖြစ် ချမ်းသာသော မိသားစုတစ်ခုတွင် မွေးဖွားလာခဲ့သော်လည်း— အရင်းရှင်များကို တော်လှန်ဖြုတ်ချနေသည့် ခေတ်ကာလကြီး ဖြစ်နေရသည်တကား။

သူမသည် အိပ်မက်ထဲက ကမ္ဘာကို အမြဲတမ်း အတုအယောင်ဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ၎င်းက အစစ်အမှန်မှန်း သိခဲ့လျှင် သူမ၏ မိဘများကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရန် ပြောပြခဲ့မိမှာ သေချာသည်။

ပြီးတော့ သူမ ရင်ခွင်ထဲက ကလေးလေး။ ထိုစဉ်ကသာ သူမအနေဖြင့် ရုပ်ရည်ကို ကြည့်ပြီး မျက်စိမကန်းခဲ့လျှင် ချင်လဲ့ကို လက်ထပ်ရန် စိတ်လိုက်မာန်ပါ သဘောတူခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ချင်လဲ့သည် လူငယ်ဘဝကတည်းက စစ်တပ်ထဲ ဝင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် စစ်မြေပြင်သို့ စေလွှတ်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး ဤမျှလောက် ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် ဒုတိယတပ်ခွဲမှူးတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တောက်ပသော အနာဂတ်ရှိသည့် အလားအလာကောင်းသော လူငယ်တစ်ယောက်— သူမ ဘယ်လိုလုပ် သူ၏ ဘဝထဲသို့ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခဲ့မိပါသနည်း။

"မေမေ၊ ဘိုးဘိုးနဲ့ ဘွားဘွားတို့ ဘယ်သွားကြတာလဲ။ ဦးလေးကော ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ"

မင်းရဲ့ ဦးလေးလည်း သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်မှာပဲ ထိန်းသိမ်းခံထားရတာ နေမှာပါ။

မုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်တော့မည်ဖြစ်ပြီး အိမ်ကြီးကတော့ ပြိုလဲတော့မည် ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် လူများကိုသာ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ အိမ်ကို ရှာဖွေပြီး ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းခြင်းကတော့ နောက်ထပ် ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်!

"မင်ဟွာ! မင်ဟွာ!"

စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အသံတစ်ခုနှင့် အလျင်စလို ခြေသံများသည် ခြံထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

"မင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲ။ ပင်းအန်းကော အဆင်ပြေရဲ့လား"

အန်းမင်ဟွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ စကားပြောသူမှာ အသက်တစ်ဆယ့်ရှစ် သို့မဟုတ် တစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်ခန့် ရှိပုံရပြီး ပြေးလာခဲ့သဖြင့် မောဟိုက်နေရှာသည်။

 "စိတ်မပူနဲ့။ ငါ့အဖေက ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ သွားစုံစမ်းနေတယ်။ ငါတို့ ဦးလေးဆီကိုလည်း ကြေးနန်းရိုက်ထားပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဘိုးက ဖုန်းဆက်ပြီး ပြောတယ်၊ ဦးလေးက တာဝန်တစ်ခုနဲ့ အပြင်ထွက်နေတယ်တဲ့— နေဦး၊ နင့်ခေါင်းမှာ ဒဏ်ရာရထားတာပဲ!”

သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ အားနည်းလှသော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

 "အစ်ကိုမူဟန်"

သူကတော့ ချင်မူဟန်ဖြစ်ပြီး ချင်လဲ့၏ တူတော်စပ်သူလည်း ဖြစ်သည်။

ချင်မူဟန်သည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ပင်းအန်းကို လွှဲပြောင်းပွေ့ချီလိုက်ပြီးနောက် အန်းမင်ဟွာ၏ နဖူးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ရင်း သူက ပြောလိုက်သည်။

 "ငါ မင်းကို ဆေးရုံ လိုက်ပို့မယ်!"

သူမကို ဆွဲလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ဦးခေါင်းထဲ၌ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အချက်အလက်များစွာသည် သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ အလုံးအရင်းဖြင့် တိုးဝင်လာခဲ့တော့သည်။

'နေဦး ခဏလောက်— ဒါက ဘာကြီးလဲ။ သူမ စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲကို ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာတာလား။'

"နုနယ်လှတဲ့ အလှပဂေးလေးက သူ့ကို မချစ်တော့ဘူး၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ပညာတတ်လူငယ်လေးကတော့ အရာအားလုံးကို နောင်တရနေခဲ့ပြီ" ဟု အမည်ရသော ခေတ်ပြိုင်ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ထဲသို့ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုဝတ္ထုထဲတွင် ဇာတ်လိုက်အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတို့သည် အစမှအဆုံးအထိ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ အပြန်အလှန် နှိပ်စက်ကြသည့် ဇာတ်လမ်း ဖြစ်သည်။

သတင်းကောင်းမှာမူ - သူမသည် ထိုသနားစရာကောင်းလှသော ဇာတ်လိုက်အမျိုးသမီး မဟုတ်ခြင်းပင်။

သတင်းဆိုးမှာမူ - သူမသည် ဇာတ်လိုက်အမျိုးသားက ဇာတ်လိုက်အမျိုးသမီးကို နာကျင်အောင် လုပ်ရန်အတွက် အသုံးချခဲ့သည့် ရက်စက်တတ်သော အရံဇာတ်ကောင် ဖြစ်နေခြင်းပင်— နောက်ပိုင်းတွင် သူမကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ကတုံးပေါ်ထိပ်ကွက်သည့်အနေဖြင့် မီးလောင်မှုတစ်ခုအတွင်း အရှင်လတ်လတ် မီးရှို့သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ပြီးတော့ အဲဒီဇာတ်လိုက်အမျိုးသားကတော့— လက်ရှိမှာ သူမရဲ့ လက်ကို ကိုင်ထားတဲ့လူ ဖြစ်တဲ့ ချင်မူဟန် ပဲ ဖြစ်သည်။

ဇာတ်လိုက်အမျိုးသမီးကတော့ သူ၏ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက အတန်းဖော် ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ရည်းစားဟောင်းလည်း ဖြစ်ကာ၊ သူ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် မုန်းလည်းမုန်းပြီး ချစ်လည်းချစ်ရသော ရှဲ့ယွီထန် ဖြစ်သည်။

မူရင်းစာအုပ်ထဲတွင်မူ၊ ချင်လဲ့သည် ဤတာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်အတွင်း ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို ခံစားရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ဆေးရုံတွင် ဆယ်ငါးရက်ခန့် ကုသမှုခံယူပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ သေဆုံးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ စစ်ဗိုလ်ကတော် အဆင့်အတန်းကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီးနောက် အန်းမင်ဟွာသည် အလုပ်ကြမ်းဖြင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးခံယူရန် တောနယ်သို့ စေလွှတ်ခြင်း ခံရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

အန်းမိသားစုက ချင်မိသားစုအပေါ် ထားရှိခဲ့ဖူးသော ကျေးဇူးတရားများကြောင့်၊ ချင်မိသားစု၏ အဘိုးအိုသည် ချင်မူဟန်ကို အန်းမင်ဟွာနှင့် လက်ထပ်ရန် အမိန့်ပေးလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို သေချာစေရန်အတွက် တောနယ်သို့ အတူတူ လိုက်ပါသွားစေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှဲ့မိသားစုသည်လည်း ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး တိုင်ကြားခြင်း ခံရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ရှဲ့ယွီထန်သည်လည်း နေရာရွှေ့ပြောင်းရမည့် စာရင်းထဲတွင် ပါဝင်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ သုံးယောက်စလုံးမှာ တောနယ်၏ တူညီသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ စေလွှတ်ခြင်း ခံကြရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ချင်မူဟန်သည် ရှဲ့ယွီထန်ကို ချစ်သော်လည်း၊ ထိုစဉ်က ပိုမိုကောင်းမွန်သော အိမ်ထောင်ဖက်ကို ရှာဖွေရန်အတွက် သူ့ကို လမ်းခွဲခဲ့သည့်အတွက် သူမကို မုန်းတီးနေခဲ့သည်။ သူသည် ကတုံးပေါ်ထိပ်ကွက်သည့်အနေဖြင့် အန်းမင်ဟွာကို အသေးစိတ် ဂရုစိုက် ကာကွယ်ပေးလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ရှဲ့ယွီထန် အရှက်ခွဲခံရသည်ကို သွေးအေးစွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း— နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူမ၏ အခြေအနေကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သွားရောက် ကြည့်ရှုလေ့ရှိသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချစ်နှင့်အမုန်း ရောပြွမ်းနေသော ဆက်ဆံရေးတစ်ခုထဲတွင် ပတ်သက်မိသွားကြပြီး အချင်းချင်း ပိုနက်ရှိုင်းသော နာကျင်မှုများထဲသို့ ဆွဲသွင်းခဲ့ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အန်းမင်ဟွာသည် နေ့စဉ် ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုများအတွင်း ချင်မူဟန်အပေါ် ပိုမို၍ မှီခိုလာခဲ့သည်။

သူမသည် ချင်မူဟန်က ရှဲ့ယွီထန်အပေါ် ဆက်ဆံပုံ မတူညီသည်ကို မကြာမီ သတိပြုမိသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူ သူမကို ကာကွယ်ပေးခြင်း ရပ်တန့်သွားမှာကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့်၊ သူမသည် ရှဲ့ယွီထန်ကို စတင် အနိုင်ကျင့်ကာ မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သူမကို မီးရှို့သတ်ရန်အထိပင် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ထိုမီးလောင်မှုအတွင်းမှာပင် ချင်မူဟန်သည် ရှဲ့ယွီထန်အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ စိတ်ရင်းအမှန်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီး သူမကို ချစ်ကြောင်း ဖွင့်ပြောခဲ့သည်။ 

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ယွီထန်မှာ ရိုက်နှက်ခြင်း ခံထားရပြီး၊ လူသိရှင်ကြား ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်း ခံခဲ့ရကာ၊ ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျခဲ့ပြီး၊ မှတ်မိနိုင်စွမ်းမရှိလောက်အောင် အရှက်ခွဲခြင်း ခံထားရသည့်အပြင်၊ ယခုအခါ မီးတောက်များကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာပါ မီးလောင်ဒဏ်ရာ ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိမိ၏ အသက်ကို မိမိဘာသာ အဆုံးစီရင်ရန် ရွေးချယ်သွားခဲ့တော့သည်။

သူ၏ ချစ်သူကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ကြေကွဲသွားရသော ချင်မူဟန်သည် မဟူရာလမ်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့တော့သည်။ သူသည် ရှဲ့ယွီထန်ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့ဖူးသူ အားလုံးကို ကလဲ့စားချေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ညီမအရင်းကိုပင် ချန်လှပ်မထားခဲ့ချေ။

အဓိက တရားခံဖြစ်သော အန်းမင်ဟွာအတွက်မူ ပိုဆိုးရွားသော ဒုက္ခများကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ချင်မူဟန်သည် အန်းမိသားစု၏ သမက်ဟူသော အဆင့်အတန်းကို အသုံးချကာ၊ တောနယ်သို့ ပို့ဆောင်ခံထားရပြီးဖြစ်သော အန်းမင်ဟွာ၏ မိဘများနှင့် အစ်ကိုကြီးတို့ကို တိုင်ကြားခဲ့သဖြင့် သူတို့အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူကိုယ်တိုင် အန်းမင်ဟွာ၏ မျက်နှာကို ဖျက်ဆီးကာ မသန်မစွမ်းဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီး၊ သူမကို အရှင်လတ်လတ် မီးရှို့သတ်ပစ်ခဲ့သည်။

ဝတ္ထု၏ ဇာတ်သိမ်းတွင်မူ၊ အန်းမိသားစု၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာအားလုံးကို အမွေဆက်ခံလိုက်ရသော ချင်မူဟန်ကို အန်းမိသားစု၏ ရာစုနှစ်ချီ သက်တမ်းရှိ ဘိုးဘွားပိုင် အိမ်တော်ကြီးထဲတွင် သူ ဆုံးရှုံးလိုက်ရသော အမျိုးသမီးအတွက် လွမ်းဆွတ်တမ်းတခြင်း ဝေဒနာ ခံစားနေရသည်ကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

အန်းမင်ဟွာ လက်ရှိအခြေအနေသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ဆေးရုံသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် အတင်းအကျပ် လုပ်နေသော ချင်မူဟန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့် မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

'ချင်လဲ့၊ ရှင် စုန်းမသား၊ ကျွန်မအရှေ့မှာ သေဖို့ ကြိုးစားကြည့်လိုက်စမ်း!'

ချင်မူဟန်ရဲ့ ဘဝဖြစ်တဲ့ ဒီရူးသွပ်လှတဲ့ အချစ်အမုန်း ရောပြွမ်းနေတဲ့ ပြဿနာကြီးကိုတော့— တခြား သနားစရာကောင်းတဲ့ ဝိဉာဉ်တစ်ခုခုကိုပဲ သွားပြီး ဖြေရှင်းခိုင်းလိုက်တော့မယ်!

ပြီးတော့ ဒီစာအုပ်ရဲ့ စာရေးဆရာကကော... သူတို့ စိတ်ကော မှန်ရဲ့လား။

"မလိုပါဘူး၊ မူဟန်!"

အန်းမင်ဟွာ သူမ၏ လက်မောင်းကို ရုတ်တရက် နောက်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး၊ ဤရူးသွပ်နေသော လူ၏ မျက်နှာကို အားရပါးရ ဖြတ်ရိုက်ချင်လှသော ပြင်းပြသည့် စိတ်ဆန္ဒကို မနည်းအောင့်အီးကာ သူမ၏ သွားများကို တင်းကြပ်စွာ ကြိတ်လိုက်ရသည်။

"ဒါက ဒဏ်ရာအသေးအမွှားလေးပါ။ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။"

"ငါ့အစ်ကိုလည်း ပြန်မလာသေးဘူး။ သူလည်း ဖမ်းခံလိုက်ရတာလား။ သူတို့ကို ဘယ်ခေါ်သွားလဲ နင်သိလား။ ငါ သူတို့အတွက် တကယ် စိုးရိမ်နေမိတယ်။ ငါ့အစ်ကိုရဲ့ သတင်းကို စုံစမ်းဖို့ နင် ကူညီပေးနိုင်မလား"

"အစ်ကို မင်လန် ပြန်မလာသေးဘူး ဟုတ်လား" 

ချင်မူဟန် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို တန့်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပြီ၊ ငါ အခုပဲ သွားလိုက်မယ်။ မင်းလည်း တစ်ယောက်တည်း လျှောက်မသွားနဲ့ဦး။"

ချင်မူဟန် ပြေးထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ အန်းမင်ဟွာသည် သူ၏ နောက်မှ အရှေ့တံခါးကြီးကို ပိတ်လိုက်ပြီး သားဖြစ်သူကို ပွေ့ချီကာ အိမ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ခဲ့တော့သည်။

သူမသည် အိမ်တော်ကြီးထဲရှိ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ၊ လက်ရေးလှစာမူများနှင့် ပန်းချီကားများကဲ့သို့သော အိမ်ထောင်ပရိဘောဂများနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အရေးပေါ် ဖိအားတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အမြင့်ဆုံး ဦးစားပေး— အရာအားလုံးကို ဝှက်ထားရမယ်!

သူမ မရေမရာ မှတ်မိနေသည်မှာ... သူမတွင် သိုလှောင်နိုင်သည့် နေရာလွတ်ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤအတွေးက သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ သူမ၏ အမြင်အာရုံများမှာ စတင် ဝေဝါးလာခဲ့သည်။ ၎င်းက ပြန်လည် ကြည်လင်လာသည့်အခါတွင်မူ၊ သူမသည် စိမ်းလန်းသော မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် နေရာတစ်ခုတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဒါက တကယ့် အစစ်အမှန်ပဲ!

အန်းမင်ဟွာ ပျော်ရွှင်မှုများ လှိုင်းလုံးကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်— သူမ မှတ်မိတာ မမှားခဲ့ပါချေ!

နောင်အနာဂတ်တွင် သူမ မသေဆုံးမီက၊ စီအီးအို မိသားစု၏ အစေခံခေါင်းဆောင်အဖြစ်၊ သူမသည် စီအီးအို၏ ကလေးလေးကို "ဘဝအတွေ့အကြုံ" ခရီးစဉ်တစ်ခုအဖြစ် ကျေးလက်စျေးတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ဖူးသည်။

ရှေးဟောင်း စာအုပ်ဆိုင်လေးတစ်ခုတွင်၊ သူမသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိစွာဖြင့် ဆေးကျမ်းဟောင်းဟု သိသာလှသော အတုအယောင် စာအုပ်အစုတ်တစ်အုပ်ကို ဝယ်ယူခဲ့မိသည်။

ထိုစာအုပ်ကို သူမ၏ ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ရုံရှိသေးသည်၊ သူမသည် ဓားဖြင့် ထိုးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူမသည် ဤစိမ်းလန်းပြီး တောက်ပလှသော လေဟာပြင်ကြီးထဲတွင် ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရပြီး၊ ၎င်း၏ ဗဟိုတွင် "ဆေးကျမ်းဟောင်း နေရာလွတ်" ဟု ရေးသားထားသော ဆိုင်းဘုတ်ရှိသည့် သက်ငယ်မိုးအိမ်လေးတစ်လုံး ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ သူမ၏ သတိစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူမသည် ၁၉၆၆ ခုနှစ်တွင် နိုးထလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူမသည် ဆေးကျမ်းဟောင်း နေရာလွတ်အတွင်းသို့ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ဗဟိုရှိ အိမ်လေးထဲတွင် ဆေးဝါးပြင်ဆင်သည့် ကိရိယာတန်ဆာပလာများ အပြည့်အစုံ ရှိနေခဲ့သည်။ နံရံတွင်မူ ဆေးသေတ္တာများ စီတန်းလျက် ရှိနေသည်။ အိမ်၏ ပြင်ပတွင်မူ စိမ်းလန်းသော မြူခိုးများကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် စမ်းရေတွင်းလေးတစ်ခု တောက်ပနေခဲ့သည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် "ဆေးစမ်းရေတွင်း" ဟူသော စကားလုံးနှစ်လုံးနှင့်အတူ ၎င်း၏ အာနိသင်များနှင့် အသုံးပြုပုံ ညွှန်ကြားချက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အိမ်၏ နောက်တွင်မူ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ စိုက်ခင်းကြီးတစ်ခု ကျယ်ပြန့်စွာ တည်ရှိနေသည်။ အဝေးမှကြည့်လျှင် အမျိုးမျိုးသော အပင်များမှာ သန်စွမ်းပြီး စိမ်းလန်းစိုပြည်နေကြသည်။

အိမ်၏ ဘယ်ဘက်တွင်မူ— ဘောလုံးကွင်း နှစ်ကွင်းစာခန့် ကျယ်ဝန်းလှသော လေဟာပြင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

ညာဘက်အခြမ်းကတော့!!

အန်းမင်ဟွာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မျက်တောင်ခတ်မိသွားပြီး၊ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။ ညာဘက်အခြမ်းတွင် ရှိနေသည်မှာ သူမ သွားရောက်ခဲ့ဖူးသော ကျေးလက်စျေးကြီး တည်ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်!

ထိုစျေးထဲရှိ လူများမှလွဲ၍ အရာအားလုံးမှာ ဤနေရာလွတ်ထဲသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်! ကြက်၊ ဘဲနှင့် ငါးကဲ့သို့သော အသက်ရှင်သန်နေသည့် တိရစ္ဆာန်များပင်လျှင် လတ်ဆတ်သော်လည်း သေဆုံးသွားသော ကုန်ပစ္စည်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ မသေဆုံးမီက ထိုစျေးတစ်ခုလုံးကို အကုန်အစင် လျှောက်မကြည့်ခဲ့ရသည်ကို နောင်တရနေခဲ့မိသေးသည်! ၎င်းအပြင် ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းရှားပါးလှသည့် ခေတ်ကာလကြီးတွင်၊ ထိုကျေးလက်စျေးတွင် ရောင်းချနေသော အရာများမှာ တကယ့်ကို အဖိုးဖြတ်မရနိုင်လောက်အောင် အဖိုးတန်လှပေသည်!

သူမ၏ ကြီးမားလှသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဖိနှိပ်ရင်း၊ အန်းမင်ဟွာ စိတ်အာရုံဖြင့် ထိုနေရာလွတ်ထဲမှ ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့လိုက်သည်။ သူမ၏ အမြင်အာရုံများမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ အသိစိတ်များမှာ လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ပင်းအန်းသည် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုကောင်လေးကို ခုတင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ချထားပေးလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ ခါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ရင်း ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်တော့သည်။

သူမသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်နေရာကနေပဲ အရင်ဆုံး စတင်လိုက်တော့မည်!