Ch 9

အရင်းရှင်မမလေးအဖြစ် စာအုပ်ထဲသို့ကူးပြောင်းသွားခြင်း 

အပိုင်း ၉

ညစာ စားသောက်ပြီးနောက်၊ ချန်ယွင်ရန်သည် ပင်းအန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သဖြင့်၊ ဆေးရုံလူနာဆောင်ထဲတွင် အန်းမင်ဟွာနှင့် ချင်လဲ့တို့နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ထိုအမျိုးသား၏ အကြည့်များမှာ သူမထံတွင်သာ ထပ်မံရှိနေပြန်သဖြင့်၊ အန်းမင်ဟွာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသည်။

"ရေနွေးအိုးထဲမှာ ရေကုန်သွားပြီ။ ကျွန်မ ရေသွားဖြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

သူမ ရေနွေးအိုးကို လှမ်းယူကာ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့တော့သည်။ သူမ ရေဖြည့်နေခဲ့စဉ်မှာပင်၊ အနီးအနားရှိ သူနာပြုနှစ်ဦး တိုးတိုးတိတ်တိတ် အတင်းပြောနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ကုတင် ၈ က လူကြီးလေ — ဒုတိယတပ်စုမှူးချင်— သူက တကယ်ကို အသက်ပြင်းတာပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်တုန်းကတော့ သူ သေချာပေါက် မရှင်နိုင်တော့ဘူးလို့ ငါ ထင်ထားခဲ့တာ။"

"နင် မကြားသေးဘူးလား။ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်တုန်းက ဌာနဆိုင်ရာ အကြီးအကဲ အတော်များများက သူတို့ရဲ့ ရောဂါရှာဖွေချက်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့ကြတာ — ဒုတိယတပ်စုမှူးချင်ရဲ့ ရောဂါ နောက်ဆက်တွဲ ဝေဒနာတွေက အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လွန်းလှတယ်။ သူ နှစ်ရက်ထက် ပိုမခံနိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ဦးလေ၊ သူ့ဇနီးရောက်လာတာနဲ့တင် — သူ ချက်ချင်း နိုးလာခဲ့တာပဲ!"

"အခုတော့ လူတိုင်းက ကွယ်ရာမှာ ပြောနေကြတာက စစ်သားတွေလည်း လူသားတွေပဲတဲ့။ သူတို့ ဂရုစိုက်ရတဲ့သူ ပေါ်လာတဲ့အခါ၊ ငရဲပြည်တံခါးဝကနေတောင် ပြန်ပြီး ရုန်းကန်ထွက်လာနိုင်ကြတယ်တဲ့လေ!"

"ဒါကြောင့်မို့လို့လည်း ကုတင် ၁၀ ရဲ့ ဘေးမှာ လှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရောက်လာတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒါက တပ်စိတ်မှူးချီရဲ့ စေ့စပ်ထားသူ ဖြစ်ရမယ်မလား။ သူတို့ လက်ထပ်ပြီးပြီလား မသိဘူးနော်။"

"လှပတဲ့ မိန်းကလေး ဟုတ်လား။ ဘယ်လောက်တောင် လှလို့လဲ။ ဒုတိယတပ်စုမှူးချင်ရဲ့ ဇနီးထက် ပိုလှလို့လား"

"ငါကတော့ ဒုတိယတပ်စုမှူးချင်ရဲ့ ဇနီးက ပိုလှတယ်လို့ ထင်တာပဲ! ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒီမိန်းကလေးက တပ်စိတ်မှူးချီအတွက် ဘာမှ လုပ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး — သူ့ရဲ့ ခြေထောက်က တကယ်ကို ကယ်တင်လို့မရတော့တဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်နေပြီလေ။"

အဲ့ဒါကတော့ သေချာပေါက် မပြောနိုင်ပါဘူး။ အကယ်လို့ တပ်စိတ်မှူးချီက ပင်းအန်း ယူသွားပေးတဲ့ ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို သောက်သုံးလိုက်မယ်ဆိုရင်၊ သူ ပြန်ပြီး မတ်တတ်ရပ်နိုင်လာရင်လည်း ရနိုင်တာပဲ။ သူနာပြုများထံမှ သူမ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို ချီးကျူးပြောဆိုသံကို ကြားရသည့်အခါ၊ အန်းမင်ဟွာ တကယ်ပဲ စိတ်ကျေနပ်သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် သူနာပြုနှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားသည်အထိ အလိုက်တသိဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီးမှသာ၊ ရေနွေးအိုးကို ကိုင်ဆောင်ကာ လူနာဆောင်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။

"အန်းမင်ဟွာလား"

သူမ ချီပိုင်ကော၏ ဆေးရုံလူနာဆောင်ဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားစဉ်မှာပင်၊ မိန်းကလေးတစ်ဦး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တိုက်မိမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုအသံကို ကြားရသည့်အခါ အန်းမင်ဟွာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

 "ရှဲ့ယွီထန်လား။ နင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

'နင်က ချီပိုင်ကောရဲ့ စေ့စပ်ထားသူလား။'

"အာ! မင်ဟွာ၊ သမီးနဲ့ ထန်ထန်က သိကြတာလား"

အဒေါ်ဖန်သည် မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အနားသို့ လျှောက်လာခဲ့ပြီး၊ ရှဲ့ယွီထန်၏ လက်ထဲမှ ရေနွေးအိုးကို လှမ်းယူရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ် ရေသွားဖြည့်လိုက်ဦးမယ်။ သမီးတို့ လူငယ်နှစ်ယောက် စကားပြောနေကြဦးလေ!"

…

"ဒါဆိုရင်... နင့်ရဲ့ မိသားစုက နင့်အတွက် စီစဉ်ပေးခဲ့တဲ့ စေ့စပ်ထားသူက... ချီပိုင်ကောပေါ့ ဟုတ်လား"

ဆေးရုံအပြင်ဘက်ရှိ ကျောက်တုံးခုံတန်းလျားတစ်ခုပေါ်တွင် ရှဲ့ယွီထန်နှင့် အန်းမင်ဟွာတို့ ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။

"အင်း။" ရှဲ့ယွီထန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အရင်ကတော့ ငါ ဒီစေ့စပ်မှုအပေါ် အမြဲတမ်း တွန်းလှန်ငြင်းဆန်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါတို့ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပြီးနောက်မှာတော့... ငါ့ရဲ့ ခေါင်းမာလှတဲ့ သံယောဇဉ်တွေအားလုံးက ပြက်လုံးတစ်ခုလို ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ငါ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်။"

"ငါ့အဖေရဲ့ တရားဥပဒေကြောင်းအရ ပြဿနာတွေက အခုထိ မပြေလည်သေးဘူး၊ အဲနောက်မှာတော့ အဒေါ်ချီက ငါတို့ဆီ ရုတ်တရက် ဆက်သွယ်လာခဲ့ပြီး ချီပိုင်ကော ဒဏ်ရာရသွားပြီး တော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်ပြီး မတ်တတ်ရပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ သူမက ငါ့အဖေရဲ့ အမှုက အရမ်းမပြင်းထန်ပါဘူးတဲ့ — သူ ထောင်ထဲမှာ အကြာကြီး နေရမှာ မဟုတ်ပေမဲ့၊ သေချာပေါက် နယ်နှင်ဒဏ်တော့ ခံရလိမ့်မယ်တဲ့။ အကယ်လို့ အဲဒီလို ဖြစ်ပွားခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ငါလည်း တောနယ်ဘက်သို့ သွားဖို့ကလွဲလို့ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူးလေ။"

"ဒါကြောင့် ငါ ချီပိုင်ကောကို လက်ထပ်လိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်လို့ တွေးခဲ့မိတယ်။ သူ လမ်းပြန်လျှောက်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မလျှောက်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ အနည်းဆုံးတော့ ငါ တောနယ်ဘက်မှာ ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားရမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ ပြီးတော့ ငါ့အဖေနဲ့ ပတ်သက်လို့လည်း ချီမိသားစုက ကူညီပေးမယ်လို့ ပြောထားကြတယ်။ သူ နယ်နှင်ဒဏ် ခံရရင်တောင်မှ၊ အရမ်းခက်ခဲတဲ့ နေရာမျိုးဆီ ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

အန်းမင်ဟွာ - "..."

အဒေါ်ဖန်သည် ဤကိစ္စရပ်နှင့် ပတ်သက်၍ ကွယ်ရာမှနေ၍ အကွက်ချစီစဉ်မှုအချို့ကို တကယ်ပဲ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် — ၎င်းမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။

"ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့တာက ချီပိုင်ကောက ငြင်းဆန်ခဲ့တာပဲ။ အရင်ကတော့ သူက ငါ ကျောင်းပြီးရင် ငါတို့ လက်ထပ်ကြမယ်လို့ အမြဲတမ်း ပြောခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ သူ ငါ့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။"

ရှဲ့ယွီထန်သည် အန်းမင်ဟွာကို ဝေခွဲမရသော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အခုတော့... ငါ သူနဲ့ ပိုပြီးတော့တောင် လက်ထပ်ချင်သွာူပြီ။"

ရှဲ့ယွီထန်၏ အကြည့်များက ပြတ်သားတည်ကြည်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဤဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အချစ်ဇာတ်လမ်း၏ ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သူ ရှဲ့ယွီထန်သည် သူမ၏ စေ့စပ်ထားသူနှင့် အမှန်တကယ်ပင် လက်ထပ်တော့မည် ဖြစ်သည်!

အန်းမင်ဟွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။ အကယ်၍ ချင်မူဟန်သာ ဤအကြောင်းကို သိရှိသွားပါက၊ သူ မည်မျှလောက်အထိ စိတ်နှလုံး ကြေကွဲသွားရရှာမည်နည်း။

သူမ ၎င်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တကယ်ပဲ မြင်တွေ့ချင်လှပေသည်!

“ဒါနဲ့ စကားမစပ် မင်ဟွာ၊ နင့်ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုအကြောင်း သတင်းတစ်ခု ရှိတယ်။ သူ ပြန်လွတ်လာပြီတဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရာထူးတာဝန်ကိုတော့ ခဏဆိုင်းငံ့ထားပြီး နောက်ထပ် ဘယ်နေရာကို ပြောင်းရွှေ့တာဝန်ပေးမလဲဆိုတာကိုတော့ အခုထိ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသေးဘူး။”

ဒုတိယအစ်ကိုက ပြန်လွတ်လာခဲ့ပြီ ဟုတ်လား။

၎င်းက စာအုပ်ထဲရှိ အချိန်ကာလအပိုင်းအခြားနှင့် ကိုက်ညီမှု မရှိပါချေ။

သို့သော်လည်း ၎င်းက အရေးမကြီးပါချေ။ ယခုအခါတွင် ချင်လဲ့က အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်သည့်အပြင်၊ ဇာတ်လိုက်မဖြစ်သူ ရှဲ့ယွီထန်ပင်လျှင် သူမ၏ အသိဉာဏ်များ ပြန်လည်ပွင့်လင်းလာခဲ့ပြီး သူမ၏ စေ့စပ်ထားသူနှင့် လက်ထပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဇာတ်ကွက်အတွင်း၌ အပြောင်းအလဲအချို့ ရှိနေခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

ဒုတိယအစ်ကို အချိန်စော၍ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာခြင်းမှာ၊ စာအုပ်ထဲကလို ရာထူးချခံရပြီး အနောက်မြောက်ဘက်သို့ စေလွှတ်ခံရခြင်းထက်စာလျှင် အများကြီး ပိုကောင်းမွန်သော ရလဒ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ အခြေအနေများ ပိုဆိုးရွားမသွားသရွေ့တော့၊ ၎င်းက ကောင်းမွန်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

“တကယ်လို့ နင် တကယ်ပဲ သူနဲ့ လက်ထပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ယွီထန်၊ နင် ဒီမှာ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆက်နေသင့်သေးတယ်။ ဆရာဝန်တွေကလည်း ချီပိုင်ကောရဲ့ ခြေထောက် ပြန်ကောင်းလာနိုင်မလားဆိုတာကို အတိအကျ ကောက်ချက်မချရသေးဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက နင် ဒီမှာ ရှိနေတဲ့အတွက်ကြောင့်၊ သူ့ရဲ့ ခြေထောက်က ပိုပြီးတော့ သက်သာလာနိုင်တာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်မလား”

အန်းမင်ဟွာက သူမကို စနောက်လိုသော အပြုံးဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ 

“အဲဒီအချိန်ကျရင်၊ ချီပိုင်ကောကပဲ နင့်ကို သူ့ကိုလက်ထပ်ပါလို့ အတင်းတောင်းပန်နေရတဲ့သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်!”

ချီပိုင်ကော်၏ ခြေထောက် မည်မျှလောက်အထိ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားလဲဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အသေအချာ မသိပါချေ။ သူမအနေဖြင့် ယနေ့ ကြက်စွပ်ပြုတ်ထဲတွင် ထည့်သွင်းထားသော ကုသခြင်းစမ်းရေပမာဏက မလုံလောက်မှာကိုသာ စိုးရိမ်မိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မနက်ဖြန်ကျလျှင်မူ သူမအနေဖြင့် ပင်းအန်းကို အခြားသောအရာတစ်ခုခု ထပ်၍ ယူသွားခိုင်းရမည်!

သူတို့နှစ်ဦး စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက်တွင်၊ ဆေးရုံလူနာဆောင်ဘက်သို့ ပြန်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။ အန်းမင်ဟွာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ သူမသည် မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားနေသည့် ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီးအလား ဖြစ်နေသော ချင်လဲ့၏ အကြည့်များနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။ သူက သူမကို စစ်ပွဲမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော ဇနီးသည်တစ်ဦးကို ကြည့်ရှုနေသည့်အလား စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အန်းမင်ဟွာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို အလွန်အမင်း မကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအမျိုးသားကြီး လုံးဝ ပြန်လည်ကျန်းမာလာသည့် အခါတွင်မူ...သူမအနေဖြင့် ဘေးကင်းလုံခြုံနိုင်ပါဦးမည်လော။

“စကားပြောလို့ ပြီးပြီလား” 

ချင်လဲ့သည် ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် မှီလျက်၊ မိမိဘာသာ အားပြု၍ ထိုင်နေနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက အန်းမင်ဟွာကို တောက်ပလှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်ရှုရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဟွာဟွာ ဒီကိုလာ”

အကယ်လို့ သူမ ထိုနေရာသို့ သွားရောက်လိုက်မည်ဆိုပါက တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ အန်းမင်ဟွာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားတုန်ရင်လာခဲ့ရသည်။

လက်ရှိကမ္ဘာတွင် သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် မတွေ့မြင်ခဲ့ရလျှင်ပင်၊ စိမ်းသက်မှုအချို့ ရှိနေဦးမည်ဖြစ်ရာ၊ ယခုကဲ့သို့သော သူမ၏ ရှုပ်ထွေးလှသော အခြေအနေမျိုးတွင် ဆိုနေရန်ပင် လိုအပ်ပါဦးမည်လော။

“ဟွာဟွာ”

သူမ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ ရပ်နေသဖြင့်၊ ချင်လဲ့က သူမကို ထပ်၍ ခေါ်လိုက်ပြန်သည်။

အန်းမင်ဟွာ စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီး၊ ခြေလှမ်းကြီးကြီးများဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်တော့သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားစရာလား။ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ဘာရှိလို့လဲ။ သူမက သူ့ကို သဘောမကျတာမှ မဟုတ်တာ။ ချင်လဲ့၏ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေအရ၊ သူ အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်နိုင်လှလျှင် ဖက်လှဲတကင်း ရှိရုံမျှသာ၊ သို့မဟုတ်ပါကလည်း အနမ်းတစ်ပွင့် ပေးရုံမျှသာ တတ်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်လေ!

ခေတ်သစ်ကမ္ဘာတွင်မူ၊ သူမသည် သူရဲဘောကြောင်ခဲ့ပြီး အလုပ်ဒဏ်ကိုသာ အလူးအလဲ ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူမသည် အလိုလိုက်ခြင်း ခံထားရသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ ကြောက်ရွံ့နေစရာ ဘာရှိပါဦးမည်နည်း!

“ချင်လဲ့၊ မလှုပ်နဲ့နော်။” 

အန်းမင်ဟွာ ကုတင်စောင်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး၊ ချင်လဲ့ထံသို့ ပိုတိုးကပ်သွားလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ရှင့်ကို နမ်းပါရစေ!”

….

မနက် စောစောတွင်မူ၊ ပင်းအန်းသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးရှိ လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်လျက် ပျော်ရွှင်မြူးထူးစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

“ဖေဖေ! မေမေ! သားတို့ မနက်စာအတွက် ဒင်ဆမ်း စားကြရမယ်နော်! အဖွားက သားကို ဒင်ဆမ်း သွားဝယ်ဖို့ ခေါ်သွားတာ!”

ယခုကဲ့သို့သော ခေတ်ကာလမျိုးတွင်ပင်၊ အန်းမင်ဟွာအနေဖြင့် အကယ်၍ သူမ ကွမ်ချန်၌ နောက်ထပ် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဆက်နေမည်ဆိုပါက၊ သူမ သေချာပေါက် ဝတုတ်တုတ် ဘောလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု ခံစားနေရသည် — ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူမ ကိုယ်အလေးချိန် အများကြီး တိုးလာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်လေ!

ဤနေရာတွင် အရသာရှိသော အစားအစာများက အလွန်အမင်း များပြားလွန်းလှပေသည်!

ထိုဒင်ဆမ်းများကိုမူ အဖွားနှင့် မြေးဖြစ်သူတို့က တည်းခိုခန်း စားသောက်ဆိုင်မှ ဝယ်ယူခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထမင်းဘူး အပြင်ဘက်မှတစ်ဆင့်ပင်၊ အန်းမင်ဟွာအနေဖြင့် မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့ကို အထင်အရှား အနံ့ခံရရှိနိုင်ပေသည်။

“အမေနဲ့ ပင်းအန်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

 အန်းမင်ဟွာက ထမင်းဘူးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ဖွင့်လိုက်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ ထမင်းဘူးအပေါ်တွင် ဝဲပျံနေခဲ့ကြပြီး၊ အခိုးအငွေ့များ တထောင်းထောင်း ထွက်ပေါ်နေသော ဒင်ဆမ်းများမှာ ယခုအခါတွင်မူ ပို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေခဲ့ကြသည်။

“ပင်းအန်း၊ သား ဘေးအခန်းက ဦးလေးချီဆီကို ဒင်ဆမ်းတချို့ သွားပေးပြီး မြည်းစမ်းခွင့် ပေးချင်လား”

ပင်းအန်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။“ဟုတ်ကဲ့။ သား ဒီနေ့ ဦးလေးချီကို မနက်ခင်း နှုတ်ဆက်စကားတောင် မပြောရသေးဘူး!”

သူသည် သေးငယ်လှသော ခြေလှမ်းလေးများဖြင့် ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီး၊ မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆေးရုံလူနာဆောင်ဆီမှ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော အသံများကို သဲ့သဲ့မျှ ကြားရတော့သည်။

ဆရာဝန်များက သူတို့၏ မနက်ခင်း လူနာကြည့်ရှုစစ်ဆေးခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို ပြီးဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ပင်းအန်းသည် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ထဲတွင် ကြက်ဥနှစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပြန်ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

“ဦးဦးဆရာဝန်၊ သားရဲ့ ဖေဖေက ဒီနေ့ ပိုပြီးတော့ သက်သာနေပြီလားဟင်”

“သူက မနေ့ကထက်စာရင် အများကြီး ပိုပြီးတော့ ကောင်းနေပါပြီ” 

ချင်လဲ့ကို အဓိက တာဝန်ယူထားရသော ဆရာဝန်ကြီးက ကြင်နာတတ်ပြီး တည်ကြည်လှသော အမူအရာဖြင့် ပြန်ပြောပေးခဲ့သည်။ သူ၏ ထူထဲလှသော ဆံပင်များမှာ ဖြူဆွတ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ အသံမှာမူ အလွန်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပေသည်။

“မကြာခင်မှာပဲ၊ သားတို့ရဲ့ ဖေဖေက ဆေးရုံကနေ ဆင်းနိုင်တော့မှာပါ!”

ဝတ်စုံဖြူ ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ ဆရာဝန်ကြီးသည် ဒဏ်ရာရစစ်သားများ သေမင်းတမန်လက်တွင်းမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အထင်အရှားပင် ဝမ်းမြောက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ နားကြပ်ကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်ရင်း တိုးတိုးမျှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

 “လူငယ်တွေကတော့ တကယ်ပဲ ပြန်နလန်ထူတာ မြန်တယ် - ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံ ကောင်းတာပဲ။”

ပင်းအန်း ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် ခုန်ဆွခုန်ဆွ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ “ဖေဖေ! ဦးဦးဆရာဝန်က ဖေဖေ မကြာခင် အိမ်ပြန်ရတော့မယ်လို့ ပြောတယ်!”

သူ၏ ပျော်ရွှင်စရာ ခုန်ဆွမှု ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ဘေးကပ်လျက် လူနာဆောင်ဆီမှ ကျယ်လောင်လှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

“တကယ်ကြီးလား!! သူ့ရဲ့ ခြေထောက်က ပြန်ကောင်းလာနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး အများကြီး ရှိနေတာပေါ့ ဟုတ်လား!!”

အန်းမင်ဟွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။“ပင်းအန်း၊ ဘေးအခန်းမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ သား မေမေနဲ့အတူ သွားကြည့်ချင်လား”

“သွားချင်တယ်၊ သွားချင်တယ်!”

ဘေးအိမ်က လူနာဆောင်တံခါးမှာ ပိတ်ထားခြင်းပင် မရှိပါချေ။ အန်းမင်ဟွာနှင့် ပင်းအန်းတို့ အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ သူတို့သည် ရင်းနှီးနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည် — ဝတ်စုံဖြူ ဝတ်ဆင်ထားသော ဆရာဝန်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့မှာ အခန်းတွင်းသို့ အလုအယက် တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မိခင်နှင့် သားဖြစ်သူတို့မှာ အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုအစား၊ သူတို့သည် တံခါးဘောင်ကို မှီလျက် ဘေးမှတစ်ဆင့်သာ ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုလိုက်ကြတော့သည်။

အဒေါ်ဖန်၏ မျက်ဝန်းထောင့်စွန်းများတွင် မျက်ရည်များဖြင့် ဝိုင်းလျက်ရှိနေခဲ့ပြီး၊ သူမသည် ရှဲ့ယွီထန်၏ လက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ကာ၊ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သဖြင့် စကားပင် ကောင်းမွန်စွာ မပြောနိုင်ရှာပါချေ။

“ယွီထန်ရယ်၊ သမီးက ချီပိုင်ကောအတွက်တော့ ဒုတိယမိဘတစ်ဦးလိုပါပဲ...”

အန်းမင်ဟွာ မရယ်မိစေရန်အတွက် မိမိ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ ယွီထန်သာ ယခုအခါတွင် လူကြီးမိဘတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံလိုက်ရမည်ဆိုပါက၊ ချီပိုင်ကောတစ်ယောက် သေချာပေါက် အော်ငိုရတော့မည် ဖြစ်သည်လေ!

ချီပိုင်ကောကိုမူ နောက်ထပ် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ရန်အတွက် ဘီးတပ်ကုတင်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ တွန်းထုတ်သွားခဲ့ကြသည်။ စစ်ဆေးမှုရလဒ်များ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါတွင်မူ၊ ဆရာဝန်များက အတည်ပြုချက် အဖြေတစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့ကြသည်။

“ခွဲစိတ်ကုသမှု ခံယူပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း သူ သာမန်အတိုင်း ပြန်ကောင်းလာနိုင်ပါလိမ့်မယ်!”

အန်းမင်ဟွာ မိမိကိုယ်မိမိ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားလှသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမ ကောင်းကောင်း ထိန်းချုပ်ထားခဲ့တဲ့ ကုသခြင်းစမ်းရေ ပမာဏကို ကြည့်ပါဦး!