Ch 5

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၅

ဖုန့်ယန်ဝမ်မှာမူ ပိုက်ဆံများကို သိမ်းဆည်းရလွန်းသဖြင့် လက်များပင် ထုံကျဉ်လာခဲ့ရသည်။ ဖရဲသီးကုန်သွားချိန်တွင် မဝယ်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် လှည့်ပြန်သွားကြသော လူအများအပြား ရှိနေသေးရာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့တော့သည်။

ကောင်းတာပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ ဤလေးလံလှသော ဖရဲသီးကြီးကို ဆက်ပြီး သယ်ပိုးနေစရာ မလိုတော့ပေ။

ဒါတင်မကဘဲ ခုနကတင် ပိုက်ဆံ အတော်အတန် ရရှိခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

တစ်ခုတည်းသော အချက်မှာမူ ထိုဖရဲသီးမှာ မူလက သူတို့အား စားသုံးရန် လက်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့က ပြန်လည်ရောင်းချလိုက်သဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦးအပေါ် အကြွေးတင်နေသကဲ့သို့ ခံစားမိစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏လက်ထဲရှိ ထူထဲလှသော ပိုက်ဆံအထပ်လိုက်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားရခြင်းက သူမအား ရုတ်တရက်ဆိုသလို စိတ်လုံခြုံမှုကို အပြည့်အဝ ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ခုနက ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ပိုက်ဆံသိမ်းရသည့် တာဝန်ကို ယူခဲ့ရပြီး တစ်ရွက်ချင်းစီ သေချာ ရေတွက်ခဲ့သည်။ စုစုပေါင်း ဖရဲသီး ဆယ့်ခုနစ်စိတ် ရောင်းချခဲ့ရပြီး ရှစ်ယွမ်နှင့် ငါးမောက် (၈.၅ ယွမ်) တိတိ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရွှီမုန့်၊ ဒီနားမှာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စည်ကားနေတာလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ။ နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။" လူအုပ်ကြီး လူစုကွဲသွားချိန်တွင် ကိုယ်လုံးသေးသေးလေးနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက ဘေးကနေ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာပြီး ရွှီမုန့်ကို မြင်သည်နှင့် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

 "အိုက်ယား... အပြင်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ဖရဲသီး ခွဲရောင်းနေတယ်လို့ ကြားတာ၊ နင် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ တွေ့လား၊ တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်တာပဲ။ ငါတို့တွေက တကယ်ကို စိတ်ချင်းဆက်နေတာ။ ဒါနဲ့ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

သူမသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ရွှီမုန့်၏ လက်ကို လှမ်း၍ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

ဤသူမှာ သူတို့၏ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တုန်းက ခင်ခဲ့ကြသော ချန်ရှီးပင် ဖြစ်သည်။ ရွှီမုန့်၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက ဘေးချင်းကပ်ရပ်ခုံတွဲဖက်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ်က ကျောင်းမုန့်ဈေးတန်း၏ တန်းစီရသော လူတန်းကြီးမှာ အလွန်ရှည်လျားလွန်းသဖြင့် ရွှီမုန့်သည် ဟင်းမရတတ်ဘဲ ချန်ရှီးမှာမူ ထမင်းမရတတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်၊ တစ်ယောက်က ထမင်းတန်းစီပြီး အခြားတစ်ယောက်က ဟင်းသွားဝယ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် သုံးနှစ်တာ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးနောက် သူတို့သည် အလွန် ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်း အထက်တန်းကျောင်း ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုသောအခါတွင်မူ သူတို့သည် ကျောင်း မတူညီကြတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ချန်ရှီးသည်လည်း လာမည့်စာသင်နှစ်တွင် အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်သို့ တက်ရောက်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ယခင်ဘဝတုန်းက ချန်ရှီးသည် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် မရရှိခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမသည် မီးရထားဌာနတွင် အလုပ်ဝင်ခဲ့ပြီး မိခင်ဖြစ်သူကဲ့သို့ပင် ရထားပေါ်မှ ဝန်ဆောင်မှုပေးရသည့် ရထားအမှုထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရွှီမုန့် ကြားသိရသည်မှာမူ ချန်ရှီးသည် မိတ်ဆက်ပေးမှုတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ဘူတာရုံတစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်သော လူငယ်တစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ သူသည် နယ်ကဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သော်လည်း သူ့တွင် ဆွေမျိုးသားချင်း အသိုင်းအဝိုင်း အလွန်ကြီးမားလှသည်။ 

ဆွေမျိုးတစ်ဦးဦး မြို့တော်သို့ လာတိုင်း ချန်ရှီးတို့အိမ်တွင် လာရောက်တည်းခိုကြသဖြင့် သူမ၏အိမ်မှာ ပေကျင်းရှိ နယ်ကိုယ်စားလှယ်ရုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ ထိုအမျိုးသားက အရှက်နှင့် သိက္ခာကို အလွန် အလေးထားသူဖြစ်ရာ ဆွေမျိုးများ လာရောက်သည့်အခါတိုင်း အကောင်းဆုံး ဧည့်ခံကျွေးမွေးရန် ဇွတ်တောင်းဆိုတတ်သည်။

 နောက်ဆုံးတွင် ဤအိမ်က မည်သူ့အပိုင်မှန်းပင် မခွဲခြားနိုင်တော့ဘဲ လင်မယားနှစ်ဦးအကြား အငြင်းပွားမှုများစွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရသည်။

သူမ၏ မိဘများပိုင်သော အိမ်မြေ ကွက်လပ် အသိမ်းခံရချိန်တွင် ရရှိသော လျော်ကြေးငွေ ပမာဏမှာ အလွန်များပြားလှသည်။ သို့သော် ထိုအမျိုးသားက ထိုငွေများကို တိတ်တဆိတ် လွှဲပြောင်းယူဆောင်ကာ အသက်ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့်အတူ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ချန်ရှီးက ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့ရှာသည်။ သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တရားရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုငွေများကို ပြန်လည်ရရှိအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤဘဝတွင်မူ ချန်ရှီးသည် အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်အတွက် ပြင်ဆင်နေဆဲသာ ရှိသေးသည်။ သူမ၏ မိဘများမှာ အလွန်အလုပ်ရှုပ်လွန်းသဖြင့် သူမကို သေချာ မကြည့်ရှုနိုင်ကြပေ။ မီးရထားဝန်ထမ်း၏ သားသမီးဖြစ်သည့်အတွက် နောက်ပိုင်းတွင် အလုပ်အကိုင်ရရှိရန် ပိုလွယ်ကူသောကြောင့် သူမအနေဖြင့် ဘဝကို အလောတကြီး မခံစားရဘဲ အေးဆေးဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ အော်ဟစ်ပြီးနောက်မှသာ ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ဖုန့်ယန်ဝမ်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဆရာမဖုန့်။" ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်များက သူမကို စာသင်ပြဖူးသော ဆရာမ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

"ချန်ရှီး၊ နင့်မိဘတွေ အိမ်မှာ ရှိလား။" အကယ်၍ ချန်ရှီး၏ မိဘများသာ အိမ်တွင် ရှိနေပါက ထိုနေရာတွင် သွားရောက်တည်းခိုရန် ရေရှည်အတွက် အဆင်ပြေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ချန်ရှီး လက်ဝေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မပြောပါနဲ့တော့ဟာ။ ငါ့အဖေက ရှစ်ရက်ကြာ ခရီးထွက်သွားရတာ။ မနေ့ကမှ စထွက်သွားတာဆိုတော့ နောက်ထပ် ခုနစ်ရက်ကြာမှ ပြန်ရောက်မှာ။"

ရွှီမုန့်က စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ရက်အနည်းငယ်ခန့် တည်းခိုရန် နေရာလိုအပ်နေကြောင်း ချန်ရှီးကို ပြောပြလိုက်သည်။ "ငါ မနက်ဖြန် အပြင်ထွက်ပြီး နေရာရှာလိုက်မယ်။ ရှာတွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်း ရွှေ့ပါ့မယ်ဟာ။"

ချန်ရှီး ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ နင် နေချင်သလောက် နေလို့ရတယ်။ ငါတို့အိမ်မှာ ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းတစ်ခန်း အလွတ်ရှိသေးတယ်။"

ချန်ရှီး၏ မိဘနှစ်ဦးစလုံး ရှိနေသေးသည့်အတွက် ထိုနေရာတွင် ရေရှည်နေထိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရွှီမုန့် တွေးမိသော်လည်း ယခုအချိန်သည် ထိုအကြောင်းကို ဆွေးနွေးရမည့်အချိန် မဟုတ်သေးပေ။ သူမသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်အား လိုက်ခဲ့ရန် မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။

သို့သော် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ရွှီမုန့်ကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မျက်နှာပြောင်တိုက်ရဲသည့် သတ္တိမျိုး မရှိပေ။ သူတစ်ပါးအိမ်တွင် သွားရောက်ကပ်ခိုရမည် ဖြစ်သောကြောင့် အားနာစိတ်နှင့် စိုးရိမ်စိတ်များ ရှိနေကာ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ရှာသည်။

ချန်ရှီး ပြောလိုက်သည်။ "သမီးမိဘတွေကလည်း သမီးကို အဖော်ပြုပေးဖို့ အိမ်မှာ လူများများရှိတာကို သဘောကျကြမှာပါ။ အိမ်ကနေ အလောတကြီး ရွှေ့ဖို့ မစဉ်းစားပါနဲ့ဦး။ ဆရာမတို့ မပြောင်းရဘူးလို့ ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် သမီးဆီကို အကူအညီလာတောင်းတယ်ဆိုကတည်းက လောလောဆယ် အခြေအနေ နည်းနည်း ကျပ်တည်းနေလို့ မဟုတ်လား။ ရွှီမုန့်ရဲ့ အကျင့်ကို သမီးသိတာပေါ့၊ အမြဲတမ်း ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေတတ်တာ။ သမီးရဲ့ မိဘနှစ်ယောက်စလုံးကလည်း လောလောဆယ် ခရီးဝေးတွေ ခဏခဏ ထွက်ရမှာဆိုတော့ အိမ်မှာ သိပ်ရှိကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ရွှီမုန့်က ချက်ချင်း ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

သူမ၏ ယခင်ဘဝတုန်းကလည်း ချန်ရှီးသည် ဤကဲ့သို့ပင် ကူညီခဲ့ဖူးသည်။ ရွှီမုန့်သည် သူမ၏အိမ်တွင် တစ်လကျော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ရပြီး သူမ၏ မိသားစုဝင်များကလည်း ခင်မင်ပျူငှာစွာ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရွှီမုန့်သည် ရေရှည်နေထိုင်နိုင်မည့် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် စီစဉ်ထားသည်။ ချန်ရှီး၏ မိဘများ ပြန်ရောက်လာပါက နေရာထိုင်ခင်းက သေချာပေါက် လုံလောက်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမအနေဖြင့် အခြားနေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ သို့သော်ငြားလည်း တစ်ပတ်စာခန့် အချိန်ရလိုက်ခြင်းကပင် အလွန်ကြီးမားသော အကူအညီဖြစ်ပြီး ခုနကတင် ယာယီဝင်ငွေ ရှာဖွေနိုင်မည့် အိုင်ဒီယာတစ်ခုကိုပါ ရရှိခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

သူတို့သုံးဦးသည် လမ်းလျှောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြရာ မကြာမီမှာပင် ချန်မိသားစု၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ချန်ရှီး ယခုနေထိုင်သော နေရာမှာ သူမ၏ အဘိုးအဘွားများ ချန်ထားခဲ့သော အိမ်ခြံဝင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤရပ်ကွက်တွင် နေထိုင်ကြသူများမှာ ချမ်းသာကြသူများ မဟုတ်သဖြင့် အိမ်များမှာ အနိမ့်စားလေးများသာ ဆောက်လုပ်ထားကြသည်။ သူမပြောသော ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းမှာ အမှန်ပြောရလျှင် သူမ ငယ်စဉ်က နေထိုင်ခဲ့သော အခန်းလေး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဝင်း၏ အပြင်ဘက်ဆုံး အစွန်းတွင် တည်ရှိသည်။ အဘိုးအဘွားများ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ချန်ရှီးသည် မိဘများနှင့်အတူ အဓိကအိမ်ကြီးထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့သဖြင့် ထိုအခန်းလေးမှာ လွတ်လပ်သွားပြီး ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်း ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ယခုအခါတွင်မူ ထိုအခန်းထဲ၌ ပစ္စည်းမျိုးစုံဖြင့် ရှုပ်ပွနေခဲ့သည်။

ထိုအခန်းသည် ယခင်က အငှားချထားဖူးသဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက်မျက်နှာမူထားသော တံခါးတစ်ခု ရှိနေပြီး သီးခြားယူနစ်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ကာ အလွန် အဆင်ပြေကြောင်း ရွှီမုန့် မှတ်မိသွားခဲ့သည်။

ဒီဘက်ခေတ်က လူများသည် ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်ကို သိပ်ပြီး အရေးမစိုက်ကြပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့သော ဝင်းတစ်ခုတည်းတွင် အတူတူ စုပေါင်းနေထိုင်ရခြင်းက သူတို့အား အရူးဖြစ်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခန်းလေးတစ်ခန်း ရှိနေခြင်းမှာ ကြီးမားသော စုပေါင်းဝင်းထဲတွင် နေထိုင်ရခြင်းနှင့် သိပ်ပြီး ကွာခြားမှု မရှိလှပေ။

ချန်ရှီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအခန်းကို ရှင်းလင်းရေးလုပ်ဖို့ ပြောနေတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမယ့် မိသားစုတစ်ခုလုံး အလုပ်ရှုပ်နေကြလို့။ အခုတော့ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး ရပြီပေါ့။"

အခန်းလေးက မည်မျှပင် ဟောင်းနွမ်း စုတ်ပြတ်နေပါစေဦးတော့၊ လာမည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့ နေထိုင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သေသေချာချာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် လိုအပ်သည်။ 

သားအမိနှစ်ဦးတို့သည် အတူတူ အလုပ်စတင်ကြပြီး ချန်ရှီးပါ ပူးပေါင်းလိုက်ရာ သူတို့သုံးဦးသည် ပစ္စည်းများကို အပြင်သို့ ထုတ်ယူကာ မလိုအပ်သည်များကို စွန့်ပစ်ကြတော့သည်။ အများစုမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးမပြုဘဲ ပစ်ထားသော အိမ်သုံးပစ္စည်းဟောင်းများသာ ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်က အခန်းတစ်ခုလုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုကာ အမြန် ဖုန်သုတ်လိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် အသုံးချနိုင်မည့် ပစ္စည်းဟူ၍ လုံးဝမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေသည်။

"နင်တို့အိမ်မှာ ကုတင်ပျဉ်ပြားတွေ ရှိလား။"

ချန်ရှီး ခဏမျှ ကြောင်အသွားခဲ့ရသည်။ ထိုအမူအရာက မရှိပါဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင်။

ဒီခေတ်မှာ လူတွေက ပစ္စည်းတွေကို ဒီတိုင်း အလွယ်တကူ မလွှင့်ပစ်ကြပေ။ ရွှီမုန့်သည် အခန်းတွင်းအပြင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး အုတ်ခဲအချို့ကို ရှာဖွေကာ ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ အကူအညီဖြင့် ယာယီ ကုတင်ဘောင်အဖြစ် စီရီလိုက်ကြသည်။ သို့သော် ကုတင်ပေါ်တွင် ခင်းရန် ပျဉ်ပြား လိုအပ်နေသေးသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းကို နောက်ပိုင်းတွင်လည်း အသုံးပြုရမည်ဖြစ်ရာ အနီးအနားရှိ အသုံးပြုပြီးသား ပရိဘောဂဆိုင်များတွင် ရှာဖွေနိုင်သည်။

"အမေ၊ သမီးတို့ ပစ္စည်းတချို့ ဝယ်ဖို့ လိုမယ်နော်။"

"ဘာတွေ ဝယ်ရမှာလဲ။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်တွင် အိမ်ပေါ်က ဆင်းဖူးသည့် အတွေ့အကြုံ လုံးဝမရှိသဖြင့် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရွှီမုန့်က အခန်းထဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "သမီးတို့ စာရင်းတစ်ခု လုပ်ရမယ်။ တချို့အရာတွေကို ရေရှည်သုံးရမှာဆိုတော့ အပေါဆုံးပစ္စည်းတွေကိုပဲ ရွေးလို့မဖြစ်ဘူး။"

ချန်ရှီး ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ရွှီမုန့်၊ နင် တကယ်ကြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာတာလား။"

ရွှီမုန့် ခဏမျှ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အိမ်ပေါ်ကဆင်းရန် အမြဲတမ်း အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသည်ကို ချန်ရှီး ကောင်းကောင်း သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အေး... ဟုတ်တယ်လို့ ပြောရမှာပေါ့။"

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် ခဏနေကြရင် ငါ နင့်ကို အဟောင်းဆိုင်ကို ခေါ်သွားပေးမယ်။ နင် လိုအပ်တာတွေ ရှာဝယ်လို့ရတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် လိုတာထက်ပိုပြီး အများကြီးတော့ မဝယ်နဲ့ဦးနော်။"

ရွှီမုန့်က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဘောပင်နှင့် စာရွက်ကို ထုတ်ယူကာ လိုအပ်မည့် ပစ္စည်းစာရင်းကို ရေးချလိုက်သည်။ ၎င်းတို့အနက် မဖြစ်မနေ လိုအပ်သောအရာများမှာ ကုတင်ပျဉ်ပြား၊ ဝါးဖျာ၊ ခွက်၊ သွားတိုက်တံ၊ မျက်နှာသုတ်ပ၀ါနှင့် အခြားသော တစ်ကိုယ်ရေသုံးပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသည်။ 

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ရာသီဥတုက ညဘက်၌ အလွန်အမင်း မပူပြင်းသေးသဖြင့် စောင်ဝယ်ရန် မလိုသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုအရာကို လောလောဆယ် ချန်ထားခဲ့နိုင်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ သူတို့သည် မြို့ထဲတွင် ရှိနေကြခြင်းဖြစ်ပြီး အနီးအနားတွင် အဟောင်းဆိုင်များ ရှိနေသဖြင့် လိုအပ်သော ပစ္စည်းအချို့ကို အလွယ်တကူ ဝယ်ယူနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီးသည် ဤရပ်ကွက်တွင် နေထိုင်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်၍ အခြေအနေကို ကောင်းကောင်းသိရှိသည်။ "ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ အိမ်ခြေအများကြီး ရှိသလို အသုံးအဆောင်အဟောင်းတွေကို လိုက်သိမ်းပြီး ပြန်ရောင်းတဲ့ ဆိုင်တွေလည်း အများကြီးရှိတယ်။ ပရိဘောဂတွေ ဝယ်ချင်ရင် အဲ့ဒီကို သွားလို့ရတယ်။ တစ်ခါတလေကြရင် တကယ့်ပစ္စည်းကောင်းတွေကို အသစ်ဈေးရဲ့ တစ်ဝက်မပြည့်တဲ့ ဈေးနှုန်းနဲ့ ရတတ်သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် နင် တကယ်လိုချင်ရင် ငါတို့အိမ်က ကုတင်ပျဉ်ပြားတစ်ခုကို ဖြုတ်သုံးလို့ရပါတယ်။"

သူမအနေဖြင့် ထိုသို့ မည်သို့ ပြုလုပ်ရက်ပါမည်နည်း။ သူတစ်ပါးအိမ်တွင် လာရောက်တည်းခိုနေရသည်ကိုပင် အားနာလှပြီဖြစ်ရာ သူတို့အိမ်က ကုတင်ကိုပါ ဖြုတ်ပြီး ပျဉ်ပြားကို ယူသုံးရန်မှာ မည်သို့မျှ မသင့်တော်ပေ။ မည်သို့သော လူမျိုးက ထိုသို့ ပြုလုပ်ပါမည်နည်း။

၎င်းအပြင် ရွှီမုန့်သည် ရေရှည်အတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်း အိမ်ငှားရရှိပါက ဤကုတင်ပျဉ်ပြားကို တိုက်ရိုက် သယ်ဆောင်သွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဖြစ်သလို လုပ်ရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။

ဒီဘက်ခေတ်မှာ ဤကဲ့သို့သော အဟောင်းဆိုင်များ စတင် ပေါ်ပေါက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ရွှီမုန့် သတိမထားမိခဲ့ပါ။

"ကုတင်ပျဉ်ပြားအပြင် တခြား ဘာတွေရော ဝယ်လို့ရသေးလဲ။"

"အို၊ အများကြီးပဲဟာ။ နင် ရောက်သွားရင် သိလိမ့်မယ်။ အိမ်ပြောင်းတဲ့သူတွေ သယ်မသွားနိုင်လို့ ရောင်းခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းမျိုးစုံကို သူတို့က လိုက်သိမ်းထားတာလေ။"

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် သမီး ချန်ရှီးနဲ့အတူ ဆိုင်တွေကို သွားကြည့်လိုက်မယ်။" သူမသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်အား မျက်နှာသုတ်ပဝါနှင့် သွားတိုက်တံများ သွားရောက်ဝယ်ယူရန် တာဝန်ပေးလိုက်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ်ပင် မည်သို့ဖြစ်နေမှန်း မသိတော့ပေ။ သူတို့ ရရှိထားသော ငွေမှာ ရှစ်ယွမ်နှင့် ငါးမောက် (၈.၅ ယွမ်) သာ ရှိသေးသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ထူးခြားစွာ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပျော်ရွှင်နေမိသည်။ ရွှီမုန့်က ပစ္စည်းသွားဝယ်ရန် ပြောလိုက်သောအခါတွင်လည်း သူမသည် မည်သို့မျှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ တံခါးပြင်ပသို့ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှီမုန့်နှင့် ချန်ရှီးတို့သည်လည်း ပိုက်ဆံများကို ယူဆောင်လျက် အဟောင်းဆိုင်များရှိရာဆီသို့ ဦးတည် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြတော့သည်။

ချန်ရှီး၏ အိမ်သည် အဟောင်းဆိုင်နှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။ သူတို့ မိနစ်အနည်းငယ်မျှ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ဝင်းငယ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ အပြင်ဘက်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင်ပင် ဝင်းထဲ၌ ပရိဘောဂမျိုးစုံကို ပုံထားသဖြင့် ရှုပ်ပွနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ ရွှီမုန့်၏ မျက်လုံးများပင် ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

၎င်းသည် သူမ တွေးထင်ထားသကဲ့သို့ လုံးဝမဟုတ်ပေ။ ဤနေရာရှိ ပစ္စည်းအချို့မှာ အခြေအနေ အတော်အတန် ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်ပြီး ၁၉၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်များက အလွန်ခေတ်စားခဲ့သော ၁၂ လက်မ တီဗီစက်တစ်လုံးပင် ရှိနေသေးသည်။

ယခုအချိန်တွင် ပြည်တွင်းဖြစ် ရုပ်မြင်သံကြားစက်များကိုအမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နေပြီဖြစ်ရာ မြို့ပြရှိ အိမ်ထောင်စုတိုင်းနီးပါးတွင် တီဗီတစ်လုံးစီ ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီ ဖြစ်သည်။ အချို့သော မိသားစုများသည် ပိုမိုကြီးမားသော သို့မဟုတ် နိုင်ငံခြားဖြစ် ရောင်စုံတီဗီများကို ပြောင်းလဲအသုံးပြုရန်အတွက် သူတို့၏ ၁၂ လက်မ တီဗီစက်ဟောင်းများကို အသုံးမပြုတော့ဘဲ ဖယ်ရှားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ 

ဤကဲ့သို့သော တီဗီစက်မျိုးမှာ သမိုင်းရေစီးကြောင်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ရွှီမုန့်အနေဖြင့် မတွေ့ရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ သူမသည် အလွန် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ မျက်လုံးမမှိတ်တမ်း ကြည့်နေမိတော့သည်။

ချန်ရှီးက ရွှီမုန့်သည် ထိုတီဗီစက်ကို လိုချင်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့အိမ်မှာ တီဗီရှိသားပဲဟာ။ ဒီတီဗီအသေးလေးက ကြည့်လို့ သိပ်မကောင်းပါဘူး။"

ထို့နောက် သူမက "ဦးလေးရွှမ်းကျူး၊ ဦးလေးမှာ ကုတင်ပျဉ်ပြားတွေ ရှိလားဟင်။" အသံမြှင့်၍ အော်မေးလိုက်သော်လည်း မည်သူ့ကို အော်ခေါ်နေမှန်းတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရပေ။

ထိုအချိန်ကြမှပင် ရွှီမုန့်သည် လျှပ်စစ်ပစ္စည်းပုံကြီးကြားထဲ၌ နစ်မြုပ်နေသော ဆံပင်ကောက်ကောက်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို သတိပြုမိတော့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းခေါ်သည်ကို ကြားလိုက်ရတော့မှသာ သူက ခေါင်းမော့ကြည့်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အကြည့်က ရွှီမုန့်ထံသို့ ခေတ္တမျှ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် အတွင်းဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ အက်ရှရှအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

 "အထဲမှာ ကုတင်ပျဉ်ပြားတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ပျဉ်ချပ်တွေ အပုံလိုက်ပဲ။ ဒါပေမယ့် ကုတင်ပျဉ်ပြားအဖြစ် သုံးမယ်ဆိုရင်တော့ တော်တော်လေး ကြီးဖို့လိုလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ဘာသာ သယ်နိုင်ကြရဲ့လား။"

ထိုအမျိုးသားသည် အသက် ၃၀ သို့မဟုတ် ၄၀ ခန့် ရှိပုံရပြီး မုတ်ဆိတ်မွေး ဗရပွနှင့် ပုံပန်းသွင်ပြင်မှာ တော်တော်လေး စုတ်ပြတ်ပေရေနေသည်။

စကားပြောပြီးနောက် သူက ခေါင်းပြန်ငုံ့ကာ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ဆက်ပြင်ဆင်နေခဲ့သဖြင့် ချန်ရှီးအား သူမဘာသာ ရှာဖွေရန်သာ လွှတ်ထားလိုက်တော့သည်။