Chapter 212

🦊Arc 13 [စွမ်းအင်ကျောက် လက်မှုပညာရှင်]

Chapter 212

13.19 - တစ်ရံတစ်ခါတွင် သူသည် စူးရွှမ့်ယန်အားမြင်တွေ့ချင်ပါ၏။

ပြိုင်ပွဲတစ်ဆင့်ချင်းစီမှာ အချိန်ကြာမြင့်ပြီး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သွားမည်ဖြစ်သည်။ အခြားသော ယှဥ်ပြိုင်သူများ၏စွမ်းရည်ကို ယခင်ပွဲစဥ်များတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသောကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လူထုက ရွှယ်လင်အပေါ်၌ အာရုံစိုက်ထားကြပြီး ထုတ်လွှင့်နေစဥ်အတွင်းသူ့အား အများဆုံးပြသခဲ့သည်။ 

သို့ထိတိုင် ရလဒ်အနေဖြင့် ပြသရာဖန်သားပြင်တွင် သူ့ပရိသတ်များ၏ အော်ဟစ်အားပေးမှုများဖြင့်သာ ပြည့်နေလေသည်။ ကြည့်ရှုနေသူများသာ နားလည်မှုမရှိပါက ရွှယ်လင်၏မျက်နှာကို မြင်ရမည်မဟုတ်ဘဲ သည်အတိုင်းကြည့်နေကြရလိမ့်မည်။

သူ့မျက်နှာကို ပြေးလျက်ကြမည့်သူများထက် သူ၏အရည်အချင်းကို ကြည့်ချင်ကြသည့် ပရိသတ်များက ပိုများပေသည်။ ၎င်းတို့က သူတကယ်အရည်အချင်းရှိသည်လား သို့မဟုတ် သူ၏လှုပ်ရှားမှုများအပေါ်မူတည်သလားဟူ၍ ဆွေးနွေးဝေဖန်ကြလိမ့်မည်။ 

သို့သော် ရွှယ်လင်၏လှုပ်ရှားမှုများက သေသပ်တိကျကာ အပြစ်အနာအဆာမမြင်ရပေ။ ထို့ကြောင့် ပါးစပ်ပိတ်ပြီးသာ ရွှယ်လင်အား လေးစားကြောင်းပြသလိုက်ကြရ၏။

လဝက်မျှလေ့လာခဲ့ရပြီးသည့်အခါ ရွှယ်လင်သည် SSS အဆင့်စွမ်းအင်ခရစ်စတယ်ကို မည်သို့မည်ပုံ ထုလုပ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ပိုသိရှိလာခဲ့သည်။ ရွှယ်လင်သည် သူလုပ်ခဲ့သည့်အဆင့်တိုင်း ဖန်တီးချင်သောလက်စွပ်ပုံစံအတိုင်း တိုင်းထွာပုံရပြီး လိုအပ်သောပမာဏကို အတိအကျသတ်မှတ်ကာ စွမ်းအင်ခရစ်စတယ်ကို သန့်စင်သည်၊ စွမ်းအင်မကျန်တော့သည်အထိ ဖယ်ထုတ်ရန်စီစဥ်ထားပြီး စွမ်းအင်ပါသည့်အပိုင်းမှ လိုအပ်သလောက်ထုတ်ယူသည့်အခါ အတိအကျလုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

ပရိသတ်များမှာ မြင်ကွင်းအကျယ်အချုံ့ပေါ်တွင် ရွှယ်လင်၏ ထုဆစ်ခြင်းလုပ်ငန်းစဥ်တစ်ခုလုံးကို အသေးငယ်ဆုံးသော လှုပ်ရှားမှုလေးပင် မြင်တွေ့နိုင်သည်။ 

 ရွှယ်လင်၏ပရိသတ်များဘက်သို့လှည့်ကာ 'ဒီအမှိုက်လေး သေလိုက်သင့်တယ်' ဟု ကုန်းအော်ခဲ့ကြသော လူများစွာသည်ကား မျက်နှာတည့်တည့်အရိုက်ခံလိုက်ရ၍ မည်မျှနာကျင်သွားကြမှန်း မြင်ယောင်ကြည့်နိုင်သည်။

အမှန်ပင်၊  ၎င်းတို့၏ပြိုင်ဖက်က SSS အဆင့်စွမ်းအင်ကျောက်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာထုဆစ်နိုင်ခဲ့သည်။ အောင်မြင်မှု သို့မဟုတ် ကျရှုံးမှုကိုသံသယဝင်ရန် သိပ်မလိုအပ်တော့ပေ။

ရွှယ်လင်သည် စီနီယာအဆင့်လက်မှုပညာရှင်ဆရာသခင်လက်မှတ်ကို အောင်မြင်စွာရယူနိုင်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြယ်တာရာကွန်ရက်တစ်ခွင်၌ နောက်ထပ်စီနီယာအဆင့် ဆရာသခင်တစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာပြီဖြစ်ကြောင်းကြေညာလေ၏။

နောက်တစ်ဖန် သူ၏အတိတ်နှင့်လက်ရှိပုံစံအမှန်သည်ကား အခြားသူများထံမှဆွဲထုတ်ပြီး ဝေဖန်ခံနေခဲ့ရသည်။ သူ၏အတိတ်ကပူဆွေးဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းကာ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်မှာလည်း သူ၏အသုံးမကျသည့်မိထွေးကြောင့် ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရကြောင်းများ။ ယခုမူ သူသည်ပိုသန်မာလာပြီး အလုပ်ကြိုးစားခဲ့သောကြောင့် မူလအခြေအနေမှမည်မျှ မြင့်တက်လာကြောင်းပြသလာကြ၏။

ယင်းသည်ကား စွမ်းအားကြီးသူများအုပ်စိုးသောကမ္ဘာပင်။ သူ၏စွမ်းရည်ကို သက်သေပြနိုင်သရွေ့ မည်မျှတိုးတက်မှု မြန်ဆန်သည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ပြိုင်ပွဲများကသူ၏အရည်အချင်းကို မည်မျှတိုးတက်သည်ဖြစ်စေ အရေးမဟုတ်တော့၊ သူ၏ဦးနှောက်မရှိသောပရိသတ်များနှင့် ကျွမ်းကျင်သောအချို့ကျောင်းသားများက သူ၏ကျော်ကြားမှုကိုတိုးတက်စေရန်ကူညီပေးလိမ့်မည်။

သန်မာမှုမှာ သံသယဝင်စရာမဟုတ်ပေ။ မကျေနပ်သောသူများသည်လည်း ပြီးပြည့်စုံသောသန်မာမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် အားနည်းသွားမည်မှာ သံသယဝင်စရာမရှိတော့ပေ။

ပြိုင်ပွဲနှင့်ဆုချီးမြှင့်ပွဲပြီးသည့်နောက် ရွှယ်လင်သည်စင်ပေါ်မှဆင်းလာပြီး အကဲပိုလွန်းသောပရိသတ်များ၏ လမ်းပိတ်ခံရလုနီးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယင်ကျားကအစောင့်များကိုကျော်ကာ သူ၏သက်တော်စောင့်များကို ယာဥ်ပေါ်အထိခေါ်ထုတ်လာခဲ့ရန်မှာလိုက်၏။

ထိုအချိန်လေးအတွင်း မည်သူကမှမြို့စားမင်းကိုမတားနိုင်ပေ။ လူတိုင်း မြို့စားမင်းအိမ်တော်ကို ပြန်လည်ထောက်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး ရွှယ်လင်နှင့်ရင်းနှီးခဲ့မှုများကို ပြန်တွေးရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် မြို့စားမင်းအိမ်တော်ကဝင်ရောက်ရန်မလွယ်ကူပေ။ ရွှယ်လင် ထိုနေရာတွင်တစ်နေကုန်နေပါက သူတို့အထဲသို့ဝင်ရတော့မည်မဟုတ်။

မုရှီးက အိမ်တော်တွင် ဂုဏ်ပြုစားသောက်ပွဲအတွက်ပြင်ဆင်ထားပေးခဲ့သည်။ 

ယင်ကျားက အစောင့်များကိုပင် စားသောက်ပွဲတွင် ပါဝင်စေခဲ့၏။ 

ရွှယ်လင်မှာ မြို့စားအိမ်တော်သို့မပြန်ခဲ့ရသည်မှာကြာပြီဖြစ်ပြီး ထိုနေရာမှအစားအသောက်များကို တကယ်လွမ်းဆွတ်နေခဲ့သည်။ သူနည်းနည်းသာစားခဲ့ပြီး အနည်းငယ်နေသာသွားတော့မှ အပေါ်ထပ်တက်ကာရေချိုးသန့်စင်သည်။ ယနေ့အတွက် အလုပ်များသယ်လာပြီး ယင်ကျားကိုစိတ်လှုပ်ရှားစေရန်ပြင်ဆင်လိုက်၏။

သူဤကမ္ဘာတွင် နေလာခဲ့သည်မှာ နှစ်တစ်ဝက်ပင်ရှိခဲ့ပြီ။ သူနှင့်ယင်ကျားတို့၏ပတ်သက်မှုကို အဆင့်မြှင့်ရမည့်အချိန်ပင်။ ရွှယ်လင်သည် သူအရွယ်ရောက်သည်အထိ အိပဲ့အိပဲ့နှင့်ရှေ့ဆက်သွားရန်မစဥ်းစားထားပေ။ အခုချက်ချင်းပင် သူ့အား သားအဖြစ်တော်စပ်ချင်၍ ပေါက်တတ်ကရစဥ်းစားနေသူများကို အိပ်မက်မက်နေသည်အား ရပ်တန့်လိုက်ရန် ပြောလိုက်ချင်နေ၏။

သူဒေါသထွက်နေခြင်းမဟုတ်သော်လည်း သူအောင်မြင်ရန်လိုအပ်နေသည့် အရာများမှာ ပြီးမြောက်အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ။ ရွှယ်လင်က ယခုသူ့ကိုယ်သူစဥ်းစားရန်လိုအပ်ပြီး သူတို့၏ဆက်ဆံရေးကို အခြေတကျဖြစ်ချင်နေပေပြီ။

သူနှင့်ယင်ကျားတို့၏ ပုံစံအစစ်အမှန်ကိုပြောရလျှင် သူတို့သာ တကယ်ဆက်ဆံရေးကို အဆင့်မြှင့်လိုက်ပါက သူတို့၏ပုံရိပ်ကြောင့် အကြီးအကျယ်ပြဿနာတက်လိမ့်မည်။ သို့တစေ ဤကမ္ဘာတွင် မွေးစားသားကမွေးစားအဖေနှင့်မပတ်သတ်ရဟူသော ပြဌာန်းချက်မျိုးမရှိ၊ ယင်ကျားလည်း ထိုသို့သောကိစ္စများကို ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်မှန်း သူယုံကြည်နေပြီး သူ၏ အဖေဖြစ်သူသခင်ကြီးအကြောင်း ကောင်းကောင်းသိထားသည်။ 

သူသည်ကား အခါခါစဥ်းစားရလွန်း၍ ပင်ပန်းနေလေပြီ။

ယင်ကျားတွင် ရှင်းစရာအလုပ်ကိစ္စများရှိနေသည်ထင်၏။ ရွှယ်လင် ရေချိုးဝတ်ရုံဝတ်ပြီးဝင်လာချိန်တွင် သူ့အလုပ်နှင့်သူရှုပ်နေခဲ့သည်။ ရွှယ်လင်က ဘာမှမပြောပေ၊ ယင်ကျားစာဖတ်ခန်းထဲရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင်လှဲချလိုက်သည်။ သူ၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ငြိမ့်ညောင်းနေပြီး မတော်တဆလိုလို သူ၏ခြေတံရှည်များကိုပါထုတ်ပြထားသေးသည်။ ပုံရိပ်ယောင်မျက်မှန်ပေါ်တွင် ကွန်ပျုတာအသေးလေးတစ်စုံကိုထည့်လိုက်ပြီး ဂိမ်းကစားရန်ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာထဲသို့ဝင်လိုက်၏။

ယင်ကျား၏မျက်လုံးများက တခဏမျှသူ့အပေါ်တွင်ဝဲနေပြီး နောက်ဆုံးတွင်ခေါင်းလှည့်သွားကာ တရားမှတ်ပြီးစိတ်ငြိမ်စေလိုက်ရသည်။ 

သို့သော်လည်းအဆုံးတွင်တော့ အရှုံးပေးလိုက်ရစမြဲ။ တစ်နာရီခွဲခန့် မတိုးသာမဆုတ်သာရှိနေပြီးမှ ယင်ကျား ဆိုဖာပေါ်မှလူကိုဆွဲဖက်လိုက်၏။

ရွှယ်လင်သည် အပြင်လောကမှလူတစ်ယောက်သူ့အားထိလိုက်သည်ကို ခံစားမိသောကြောင့် ဂိမ်းမှထွက်ကာ မျက်မှန်ကိုဖယ်လိုက်သည်။ သူ့ခြေထောက်ကို ရေချိုးဝတ်ရုံနှင့်ဖုံးနေသော ယင်ကျားအားမော့ကြည့်လိုက်၏။

 "မင်းဘယ်လောက်ပူပူ ဒီလိုမျိုးမဝတ်သင့်ဘူး...အအေးမိသွားရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ရွှယ်လင်မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ရယ်လိုက်သောကြောင့် နှုတ်ခမ်းလေးများကွေးသွားခဲ့ကာ မေးလိုက်လေ၏။ 

"ဒါက ဒယ်ဒီ ပြောမယ့်စကားအကုန်ပဲလား...." 

သူခေါင်းမော့ကာ ယင်ကျားရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်တော့မည့်ဟန်ပြုလေ၏။

 "ဒါပဲဆိုရင်တော့....ကျွန်တော်တို့ပြောစရာမရှိတော့ဘူး.."

ယင်ကျားက သူ့လက်ကိုပြန်ဆွဲပြီးခေါင်းငုံ့ကာ ရွှယ်လင်၏နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။ သူကူကယ်ရာမဲ့စွာပြောလိုက်ရ၏။

 "မင်းကဒီလိုမျိုးဝတ်ပြီး င့ါကိုလှောင်နေတာကို ငါကဘာထပ်ပြောရမှာလဲ..."

ရွှယ်လင်သည်ကား အူမြူးသွားပုံဖြင့်ပြန်ပြောလေသည်။ "ဘာမှမပြောနဲ့...ဒီတိုင်းလုပ်လိုက်တော့..."

ယင်ကျားလည်းလုပ်လိုက်ချင်သည်၊ သို့သော်... 

"ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းကွာ...မင်းအရွယ်မရောက်သေးဘူး....ကိုယ်မင်းကိုမထိဘူး..." 

သူသည် ရွှယ်လင်၏ဆိုဒ်လွန်နေသော ရေချိုးဝတ်ရုံကိုလှမ်းကိုင်လိုက်၏။

 "မင်းဘာပဲတွေးပါစေ...ဒါမျိုးထပ်မလုပ်နဲ့...ကိုယ်မင်းကိုစိတ်ဆိုးမှာနော်.."

ရွှယ်လင်မှာ အံ့ဩတကြီးဖြစ်သွားလေသည်။

 "ဒါလုပ်တာ ကျွန်တော့်အတွက်မကောင်းလို့လား..."

ယင်ကျား၏မျက်လုံးများက ကူကယ်ရာမဲ့မှုများနှင့်ပြည့်သွားခဲ့သည်။ "ယွင်အာ...မင်းဘာလို့ ဒါမျိုးလုပ်တာလဲကိုယ်မသိဘူး..ဒါပေမဲ့ မင်းကိုပြောထားမယ်...ကိုယ်မကြိုက်ဘူး...မင်းကပိုကောင်းတာနဲ့သင့်တော်တယ်..ကိုယ်အကောင်းဆုံးတွေပေးပြီး မင်းအရှေ့ကိုချပေးခဲ့တယ်..မြို့စားမင်းအိမ်တော်က မင်းကိုစွန့်ပစ်လိုက်မှာကို စိုးရိမ်နေစရာမလိုဘူး..ပြီးတော့ မင်းဒီလိုလုပ်စရာလည်းမလိုဘူး...ကိုယ့်ကိုကျေနပ်အောင်ဆိုပြီးပေါ့...မင်းကိုယ့်ကိုသဘောမကျရင်တောင် မြို့စားမင်းအိမ်တော်ကနေခွာစရာမလိုဘူး...ကိုယ်မင်းကို ကိုယ့်ရဲ့အတောင်တွေအောက်မှာ တသက်လုံးကာကွယ်ပေးထားမှာ..."

ရွှယ်လင်မှာ ရယ်ရနိုး၊ ငိုရနိုးနှင့် လုံးဝနားမလည်နိုင်တော့။ 

သူက လုံခြုံမှုမရှိဘဲ စိတ်မချသလိုခံစားနေရပြီး မြို့စားမင်းအိမ်တော်ကအချိန်မရွေးစွန့်ပစ်ခံလိုက်ရမည်ကို စိုးရိမ်နေ၍ သူ့(ယင်ကျား)အား မြူစွယ်ပြီးသဘောကျလာအောင်လုပ်နေသည်ဟု ယင်ကျားကထင်နေသည်လား။ 

ထိုအတွေးက အတော်လေးရယ်စရာကောင်းနေသည်။ ရွှယ်လင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုကျုံ့ကွေးကာ ယင်ကျား၏ရင်ခွင်ထဲတွင် မျက်ရည်ထွက်လာသည်အထိကို ရယ်နေခဲ့သည်။

ယင်ကျားက သူ့ခေါင်းလေးကိုပုတ်ပေးနေပြီး ထိုသူယခုလိုလုပ်နေသည်ကို လုံးဝနားမလည်နိုင်အောင်ဖြစ်နေလေသည်။ သူသည်စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရွှယ်လင်၏မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်များကိုသုတ်ပေးလိုက်ပြီး ကျောလေးအားပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးရန်ကြိုးစားနေရှာသည်။ ရွှယ်လင်သည်ကား အတော်ကြာအောင်ရယ်မောနေပြီး ရယ်ရလွန်း၍ပါးများပင် ရဲတွက်နေတော့၏။ သူသည် မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်များကိုသုတ်ပစ်ပြီး ယင်ကျား၏လည်ပင်းကို တွယ်ချိတ်ကာမှီရင်း ခပ်ဖွဖွအနမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ဒယ်ဒီက ကျွန်တော် ဒယ်ဒီ့ကိုသဘောကျလို့ ဒီလိုလုပ်တယ်ဆိုတာကို စိတ်တောင်မကူးရဲတာလား..." 

သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို ယင်ကျား၏လည်ပင်းတွင် တွယ်ထားပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်က သူ့ပါးပြင်ကိုထိတွေ့နေသည်။ သူကမျက်လွှာချကာ နူးညံ့စွာပြောလာ၏။ 

"အင်ပါယာရဲ့မြို့စားမင်းအနေနဲ့...ဒယ်ဒီကလူချောလေးတွေနဲ့ ပတ်သတ်လာရင် စိတ်မလုံတတ်ဘူးပဲ?"

ယင်ကျား တောင့်ခနဲဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ဘဝင်ခိုက်သွားသောကြောင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ရွှယ်လင်ကိုကြည့်လာချိန်တွင် သူ၏မျက်လုံးများက တောက်ပနေလေ၏။

 "ယွင်အာ..."

သူ၏စကားကို အတည်ပြုချင်ပုံရသော်လည်း အနှီသူကစိတ်ပြောင်းသွားကာ ရွှယ်လင်ကို အနမ်းဖြင့်သက်သေပြလိုက်သည်။

ရွှယ်လင်က သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ပြန်နမ်းလာပြီး ရယ်လိုက်လေသည်။

 "ကျွန်တော်က ဒယ်ဒီက အများကြီးတွေးနေတယ်ထင်တာ...ဒယ်ဒီ့ အတွေးတွေက လမ်းချော်သွားမယ်လို့ တစ်ခါမှမထင်ထားခဲ့ဘူး...ဒယ်ဒီကိုသဘောကျနေတာ ဒီလောက်သိသာနေတာကို..အဲဒီလောက်မှန်းရခက်နေတာလား..."

ယင်ကျားကခေါင်းယမ်းပြီး ခပ်တိုးတိုးရယ်လိုက်၏။ "ကိုယ်ကမင်းထက်အသက်ကြီးတယ်..ပြီးတော့..ယွင်အာရဲ့အတွေးတွေကအရမ်းမှန်းရခက်တာ..မင်းကအရမ်းလျို့ဝှက်တတ်တာကို...ကိုယ်ကဘယ်လိုလုပ်မင်းရဲ့အတွေးတွေကိုမှန်းနိုင်မှာလဲ..."

ရွှယ်လင် မျက်တောင်ခတ်ကာ သူ၏မေးစေ့အောက်ကိုညှစ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏နီရဲရဲနှုတ်ခမ်းများက အလှမ်းကွာနေ၏။ 

"ဒါဆို..အခုရော ဒယ်ဒီယုံသွားပြီလား..."

ယင်ကျားကသူ့အား တခဏမျှငေးကြည့်နေပြီး အဆုံးတွင်မူ နှုတ်ဟပြောလာခဲ့သည်။ "မင်းပြောတာမှန်သမျှ ကိုယ်ယုံတယ်.."

ရွှယ်လင်က သက်ပြင်းချပြီးအထွန့်တက်လိုက်၏။ "နောက်ဆုံးတော့လည်း...ဒယ်ဒီက ကျွန်တော့်ကို တကယ်မယုံသေးဘူးပဲ..." 

သူစိတ်ကောက်သွားပြီး ထထိုင်ကာ ယင်ကျားကိုယ်ပေါ်တွင်ထိုင်ချလိုက်သည်၊ သည့်နောက် ယင်ကျားအဝတ်များကို တို့ဆိတ်နေလေသည်။

ယင်ကျားက အားသုံးကာသူ့လက်များကိုဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းကာဆိုသည်။ "ယွင်အာ...မလုပ်ရဘူး.."

ရွှယ်လင်က သူ့လက်ကိုဆွဲကာ ငေးကြည့်နေလိုက်သည်၊ ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းတို့ကိုဖွင့်ဟကာကိုက်ခဲလာ၏။

 "ဒယ်ဒီအဝေးကြီးရောက်နေပြီနော်...! ဒယ်ဒီကတစ်လက်မပဲရောက်သေးပေမဲ့ တစ်မိုင်လောက်သွားချင်နေပြန်တယ်..ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကိုတွန်းထုတ်နေတယ်...ဒယ်ဒီကရန်ဖြစ်ချင်နေတာလား..."

ယင်ကျား ခါးသက်သက်ရယ်လိုက်၏။ "မင်းကအရမ်းဆိုးတာပဲ...အရွယ်တောင်မရောက်သေးဘူး...မင်းကိုဒါမျိုးဘယ်သူသင်ပေးတာလဲ..."

"ဒယ်ဒီလေ..." ရွှယ်လင်က အတည်ပေါက်ဖြင့်စတင်ဖြေရှင်းလေတော့သည်။ 

"ကျွန်တော်ကဒီမှာ ရင်ဘတ်ချင်း တိုက်ပွဲဝင်နေတာလေ...ဒယ်ဒီလည်း ကျွန်တော့်ကိုသဘောကျနေတာသေချာတာပဲ..ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ဒီညနှစ်ခါတောင်အငြင်းခံနေရတာ မပျော်တော့ဘူး..."

ယင်ကျားသည်ကား သူ့အားနောက်တဖန်အကြာကြီးကြည့်နေပြီမှ ပြောလိုက်သည်။

 "ကိုယ်ယွင်အာကို တကယ်သဘောကျတာပါ..ဒါပေမဲ့..ယွင်အာကရော ကိုယ့်ကိုဘာလို့သဘောကျတာလဲ..ကိုယ်တို့အရင်ကအကြောင်းတွေပြန်တွေးကြည့်ရအောင်..မင်းကိုယ့်ကိုမြင်မြင်ချင်းမချစ်ခဲ့ရင်..မင်းမြို့စားအိမ်တော်ကိုဝင်လာတည်းက ကိုယ့်ကိုလုပ်ခဲ့သမျှတွေ ရှင်းပြလို့မရဘူး..."

ရွှယ်လင် မျက်လုံးလှိမ့်ကာ အမြန်တုံ့ပြန်လိုက်၏။ "ကျွန်တော်ကဘာလို့ ခင်ဗျားကို မြင်မြင်ချင်းချစ်လို့မရတာလဲ..."

"မရတာမဟုတ်ဘူး...ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့စိတ်ကြီးဝင်တတ်တဲ့အကျင့်နဲ့တော့ဆိုင်တယ်...ဖြစ်နိုင်ချေကနည်းလွန်းတယ်လေ..." 

ယင်ကျားက သူ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလာသည်။ 

"မင်းက ကိုယ့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းချစ်မိသွားအောင်လုပ်ခဲ့တယ်..မင်းကအူကြောင်ကြောင်လေးမဟုတ်ဘဲ ချစ်စရာကောင်းတယ်...ကိုယ်ကမင်းကိုသဘောကျလိမ့်မယ်လို့ မင်းကယုံကြည်ချက်ရှိနေခဲ့တယ်..ပြီးတော့ ကိုယ်တောင်ထိန်းချုပ်မရအောင်မင်းကိုချစ်ခဲ့မိတယ်..ဒါကြောင့် မင်းဒါမျိုးလုပ်နေတာ..အခုတောင် ကိုယ့်နှလုံးသားက ဘာလို့မင်းကြောင့်လှုပ်ရှားလာလဲဆိုတာမသေချာသေးဘူး..ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့တစ်ဘဝလုံးက မင်းနဲ့သက်ဆိုင်သွားတာတော့သေချာတယ်...တွက်ချက်လိုက်ရင်တောင် မင်းကကိုယ့်ကို သစ္စာဖောက်သွားခဲ့ရင်တောင် ကိုယ်နောင်တမရဘူး...ဒါပေမဲ့ မင်းဒါတွေကိုဘာအတွက်လုပ်နေတာလဲ..."

ရွှယ်လင်မှာ တင်္ဒဂခန့်ငြိမ်ကျသွားကာ တကိုယ်လုံးကို ယင်ကျားအပေါ်တွင် မှီထားလေသည်။ သူ၏လှုပ်ရှားပုံများက ပုံမှန်ဖြစ်နေပြီး အကြိမ်ပေါင်းမနည်း လုပ်ဖူးနေသလိုထင်ရသည်၊ ယင်ကျားပုခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းလေးကိုပွတ်သပ်နေပြီး ချွဲနေသလိုပင်။

သူ၏အသံမှာ ဗလုံးဗထွေးနိုင်နေသည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားကကျွန်တော့်ကို မေ့သွားခဲ့တာကိုး..."

ယင်ကျားမှာ အံတင်းတင်းကြိတ်လိုက်မိသည်။

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော်နဲ့ဟယ်လန်ကျို့ယွင်တို့ကြားက ကွာခြားနေတာကို မမြင်နိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်မယုံဘူး..ကျွန်တော်ကလည်းသူမဟုတ်ဘူး..ကျွန်တော့်ကြောင့်သာမဟုတ်ရင် ဟယ်လန်ကျို့ယွင်လည်း အခုဘာဖြစ်နေမလဲဆိုတာမသိနိုင်ဘူး...ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် ကမ္ဘာတွေအများကြီးဖြတ်သန်းခဲ့တယ်..ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကိုအမြဲတမ်းမေ့သွားခဲ့တယ်လေ..." 

သူသည် စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် ယင်ကျား၏တင်းမာနေသောရင်အုပ်ကို ထိုးနှက်လိုက်မိ၏။ 

"ဒါကစီစဥ်ထားတာဆိုရင်တောင်် ကျွန်တော်ကတော့သဘောမကျတော့ဘူး...ကျွန်တော်ကမ္ဘာတိုင်းမှာ ထပ်ခါထပ်ခါချစ်မိနေရတာကို စိတ်ကုန်လှပြီ..ကျွန်တော် ခင်ဗျားကိုတွေ့ချင်တယ်..ခင်ဗျားကိုဆုပ်ကိုင်ထားချင်တယ်.." 

သူ့အတွက် အားနည်းချက်ကိုဖော်ပြခဲပြီး သူ၏သနားစရာကောင်းသော အသွင်အပြင်က အခြားသူများကို ခံစားရစေသည်။

သူ၏ခံစားချက်ကို မျက်နှာအမူအရာဖြင့်ဖော်ပြခြင်းက အလွန်တရာသဘာဝကျပြီး သရုပ်ဆောင်ချက်မှာ လုံးဝမလိုအပ်တော့ပါချေ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယင်ကျားကို သူ၏ခံစားချက်အစစ်အမှန်များအား ပြောပြချင်သည်။ 

"ခင်ဗျား အဲဒီမှာရှိနေတာကို ကျွန်တော်သိတယ်..ထွက်လာပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုအမှန်ကို အတိအကျပြောလိုက်ပါ...ဒီဂိမ်းကဘယ်လောက်အထိကြာနေဦးမှာလဲ..."

သူ့ခါးပေါ်မှ ယင်ကျား၏လက်များက ပိုမိုတင်းကြပ်လာသည်။ ရွှယ်လင်သည် အနှီသူကခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ကွေးညွတ်နေသော လည်တံအကြားတွင် ခပ်ဖွဖွလေးရယ်လိုက်သည်ကိုခံစားမိသည်။ 

"မင်းတကယ်မပျော်ဘဲ စိတ်တိုပြီး မကြိုက်တော့ဘူးလား..ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ကို အမှန်အတိုင်းပြောထွက်လာအောင် ဒရမ်မာခင်းပြနေတာလား..."

ရွှယ်လင်ကခေါင်းမော့ကာ စူးစူးရဲရဲဖြင့် အနှီယောက်ျားကို မယုံနိုင်သလိုကြည့်လိုက်မိသည်။

ယင်ကျားကပြုံးလျက်ပင် သူ့အားနမ်း၍ပြောလိုက်၏။ "မင်းပဲ ကိုယ့်ကိုထွက်လာခိုင်းတာမဟုတ်ဘူးလား..အခုကိုယ့်ကိုဘာလို့ ဒီလိုမျိုးကြည့်နေရတာလဲ..."

တစ်ခဏခန့် ရွှယ်လင်မှာ ဘာပြောသင့်မှန်းမသိတော့ပေ။

ယင်ကျားမေးလာစဥ်အခါက အတွေးများကပြောင်းလဲသွားပြီး ဒေါသထွက်လာ၍ ဟန်ဆောင်မှုများမပါဘဲ ဖြေရှင်းပြရုံသာရှိခဲ့သည်။ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ယခုလို စနောက်ပြီးအချိန်ကုန်နေရခြင်းက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပြီး ပျော်စရာလည်းကောင်းခဲ့သည့်တိုင် ရေရှည်ဆက်သွားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

တစ်ခါတစ်ရံ သူ စူးရွှမ့်ယန်ကိုမြင်တွေ့ချင်ပြီး အနှီသူတွေးနေသမျှကိုလည်း သိချင်သည်...

သို့သော်လည်း သူထိုစကားများပြောကာခေါ်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်ဖက်လူက ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ!!!။

ဒါနဲ့များ..ဘာလို့ငါကသူ့နောက်ကို သည်းကြီးမည်းကြီးလိုက်နေခဲ့ရတာလဲ!။