Chapter 91

Volume 5 : ဇီဝသိပ္ပံဌာန

Chapter 91 (မျိုးရိုးဗီဇသန္ဓေပြောင်းလဲခြင်း ၀၉)

ပရော်ဖက်ဆာထန်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာခံစားရပြီး သူ့လက်သီးများကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ထားသည်။

သူက ကျန်းဖျင်စစ်ကို ချင်းရွှေမြို့လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် သူတို့ကို လမ်းပြပေးဖို့ မြောက်ဘက်ကားလမ်းကို အခုပဲမောင်းခိုင်းပြီး ဘေးက ဟွဟိုင်မြို့ကို သွားခိုင်းမည်။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် ဟွဟိုင်မြို့၌ ကြီးပြင်းခဲ့ပြီး မြို့တစ်ခုလုံး၏ လမ်းများကို အလွန်ရင်းနှီးသူဖြစ်သည်။ အချိန်တန်သောအခါတွင် သူသည် လွတ်မြောက်ရန်၊ ပုန်းရှောင်ရန် အခွင့်အလမ်းကို ရှာတွေ့မည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် F မြို့၏ မျိုးရိုးဗီဇသုတေသနစင်တာသို့ သူကိုယ်တိုင်သွားရန် နည်းလမ်းရှာမည်ဖြစ်ကာ ထို့နောက် သူသည် ဤလူအုပ်စု၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့က အရူးမဟုတ်ခဲ့ပေ။

ညသန်းခေါင်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်က အလွန်ခေါင်းရှင်းနေပြီး တစ်ကီလိုမီတာထက်မနည်း မောင်းနှင်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် လှည့်ပြန်ကာ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ဟေးဟော်မြို့ဆီသို့ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

ကားလမ်းဆုံလမ်းခွသို့ ပြန်သွားသည်ကိုမြင်တော့ ပရော်ဖက်ဆာထန်က လန့်နိုးဟန်ဆောင်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။

"မင်းတို့ လမ်းမှားကိုသွားနေတာလား? မြောက်ဘက်ကို မသွားဘူးလား?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူ့ဆီလာပြီး စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ ရှင်းပြသည်။

"ပရော်ဖက်ဆာထန် စိတ်မပူပါနဲ့… ကျွန်တော်တို့ သေချာလေ့လာကြည့်ပြီးပြီ၊ ချင်းရွှေမြို့မှာရှိတဲ့လမ်းက မြောက်ဘက်ကို ဦးတည်နေပေမယ့် အဝိုင်းပတ်ပတ်ပြီးရင် အနောက်ဘက်ကို ဦးတည်လိမ့်မယ်… ဒါပေမယ့် ဟေးဟော်မြို့လမ်းက မှားပုံပေါ်ပေမယ့် အဝိုင်းပတ်ပတ်ပြီးရင် မြောက်ဘက်ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်…"

ပရော်ဖက်ဆာထန်က အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အဲဒီလိုလား? မင်းတို့ရဲ့ဂရုစိုက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြုံးကာ တွေးတောနေသည်။

‘ခင်ဗျား ဟန်ဆောင်လို့ ရပါတယ်’

ပရော်ဖက်ဆာထန်၏ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်က မဆိုးပေ။ ‘မင်းတို့ရဲ့ဂရုစိုက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်’လို့ အပြစ်ကင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။ သူက ခဏရပ်ကာ ပေါ့ပါးစွာ မေးမြန်းဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးချန်က ဒီတစ်ခေါက် ငါ့ကို ခေါ်လာဖို့ မင်းတို့ကို တာဝန်ပေးခဲ့တာလား?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မျိုးရိုးဗီဇသုတေသနစင်တာ၏ ညွှန်ကြားရေးမှူးအမည်ကို မသိပေ။ ညွှန်ကြားရေးမှူးချန်က လုံးဝမရှိခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အကယ်၍ သူ မမှန်မကန်ဖြေဆိုပါက ပရော်ဖက်ဆာထန်သည် သူတို့၏ အထောက်အထားများကို ပို၍ပင် သံသယဖြစ်မိလိမ့်မည် ။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး မတူညီသောနည်းဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။

"မျိုးရိုးဗီဇသုတေသနစင်တာရဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးကို ကျွန်တော်တို့ မသိဘူး… ကျွန်တော်တို့က အထက်လူကြီးတွေရဲ့ အမိန့်ကို တိုက်ရိုက် လိုက်နာတာ… ကျွန်တော်တို့ C-183 လှုပ်ရှားရေးအဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေ အားလုံးမှာ အထူးစွမ်းရည်တွေရှိတယ်… ပုံမှန်အချိန်တွေမှာ ပေါ်လာဖို့ခဲယဉ်းပြီး အထူးအလုပ်တွေကိုလုပ်ဖို့ အရေးကြီးတဲ့အခြေအနေတွေမှာပဲ တာဝန်တွေကို လက်ခံတယ်…"

ပရော်ဖက်ဆာထန်: "..." အဲဒါက ထိပ်တန်း သန္ဓေပြောင်းအဖွဲ့လား?

သူက လွယ်လွယ်နဲ့ မယုံမှန်း သိတာကြောင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူ့နားထင်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့စွမ်းရည်တချို့က တကယ်ကို ရှင်းပြရခက်တယ်… ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့က သန္ဓေပြောင်းတွေနဲ့ အရမ်းကွာခြားပါတယ်… ခင်ဗျားမြင်တဲ့အတိုင်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွေက သာမန်လူသားတွေလိုပဲလေ… ကျွန်တော်တို့မှာ တချို့တိရစ္ဆာန်တွေလို ထူးဆန်းတဲ့ အမူအကျင့်တွေ မရှိဘူးမလား? တချို့သန္ဓေပြောင်းတွေဆို ရှည်လျားတဲ့လျှာတွေ၊ ချွန်ထက်တဲ့သွားတွေရှိပြီး တိရစ္ဆာန်အမျိုးမျိုးရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ထားပေမယ့် ကျွန်တော်တို့မှာ မရှိဘူးလေ…"

ပရော်ဖက်ဆာထန်က နှုတ်ဆိတ်နေပြီး သူ့ကိုယ်သူ တွေးနေသည်။ 

‘ဒါပေမယ့် မင်းတို့တွေက ငါတွေ့ဖူးသမျှထဲက အထူးဆန်းဆုံးလူအုပ်စုပဲ’

သူ့ကို ခဏလောက် ရှင်းပြပြီးနောက် ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား အရင်အိပ်လိုက်ပါ… စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို မျိုးရိုးဗီဇသုတေသနစင်တာဆီ လုံခြုံစွာ ပို့ပေးမှာပါ…"

ပရော်ဖက်ဆာထန်သည် ခေါင်းငြိမ့်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ အိပ်ပျော်သွားသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံဆီသို့ ပြန်သွားပြီး ကျန်းဖျင်စစ်ကို တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဒီပရော်ဖက်ဆာထန်က သိပ်ပြီးစိတ်မငြိမ်ဘူး… သူက ငါတို့အပေါ်ထားတဲ့ သံသယတွေကို ဘယ်တော့မှ ဖျောက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး… ထွက်ပြေးဖို့ နည်းလမ်းရှာနိုင်တယ်… ဒါက အပိုမေးခွန်းရဲ့ အခက်အခဲလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်…"

ကျန်းဖျင်စစ်က အကြုံပြသည်။

"အဆင်မပြေရင် စီနီယာအစ်မလင်းကို သူ့ကို နွယ်ပင်တွေနဲ့ ချည်ခိုင်းထားလိုက်လေ…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"အင်း… သူ သောင်းကျန်းလာရင် ငါတို့ သူ့ကို ချည်ထားလိုက်ရုံပေါ့…"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ဟေးဟော်မြို့သို့ မောင်းနှင်လာပြီး ကီလိုမီတာများစွာ ရှည်လျားသည့် အဝိုင်းလမ်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် အတော်လေးဝေးလံသော တောင်ပေါ်လမ်းတစ်ခုဆီသို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။ လမ်းအမှတ်အသားမှာ ‘ပြည်နယ်လမ်း 167’ဟု ရေးထားပြီး ဦးတည်ချက်မှာ မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ကောင်းကင်က မြောက်ကြယ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ 

"ဒီတစ်ခါ ဦးတည်ချက်က မှန်တယ်…"

ကံကောင်းထောက်မစွာ သူတို့သည် မျက်စိဒေါက်ထောက်ကြည့်နေ၍သာ မဟုတ်ပါက ပရော်ဖက်ဆာထန်၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံရပေမည်။

မနက် 4:30 ခန့်တွင် ကျိုဖုန်းနှင့် လင်းမန့်လော်က တစ်ပြိုင်နက် နိုးလာသည်။ ကျိုဖုန်းက ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံဆီသို့ လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်းဝမ်၊ ဖျင်စစ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင်နားလိုက်တော့… ငါမောင်းလိုက်မယ်…"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ညဘက်လမ်းကို လေးနာရီဆက်တိုက် မောင်းနှင်ခဲ့ပြီး အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ပင်ပန်းသောကြောင့် ဘတ်စ်ကားကို လမ်းဘေး၌ ရပ်ကာ စတီယာရင်ဘီးကို စီနီယာအစ်ကိုကျိုဖုန်းအား ပေးလိုက်သည်။

လင်းမန့်လော်: "4 နာရီခွဲနေပြီ၊ နင်တို့ နာရီအနည်းလောက် အိပ်လိုက်ကြ…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူ့အသံကို လျှော့ပြီး ပြောသည်။

"ပရော်ဖက်ဆာထန်က ကျွန်တော်တို့ကို သန္ဓေပြောင်းအဖွဲ့လို့ အမြဲသံသယရှိနေတယ်… သူပြောခဲ့တာတွေက နှုတ်အရယုံကြည်မှုတစ်ခုပဲ၊ အခွင့်အရေးရရင် သူထွက်ပြေးဖို့ အလားအလာရှိတယ်… သူထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးမရှိအောင် စီနီယာအစ်မက ဘတ်စ်ကားအတွင်းပိုင်းကို နွယ်ပင်တွေနဲ့ ပိတ်ဆို့ထားလိုက်…"

လင်းမန့်လော်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အရှည် 20 မီတာရှိသော နွယ်ပင်နှစ်ပင်သည် လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားကာ ပရော်ဖက်ဆာထန်ရှိသည့်နေရာကို လုံးလုံးလျားလျား ဝန်းရံထားသည်။ ပရော်ဖက်ဆာထန် ပြေးချင်ပါက လင်းမန့်လော်သည် ဒါကို ချက်ချင်းသိနိုင်ပြီး နွယ်ပင်များကို ချက်ချင်းတင်းကြပ်ကာ ဖက်ထုပ်လို ချည်နှောင်လိမ့်မည်။

ဤအရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနောက် ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် ပရော်ဖက်ဆာထန် ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ထိုင်လိုက်သည်။

ပရော်ဖက်ဆာထန်သည် သုံးရက်ဆက်တိုက် အိပ်မပျော်ဘဲ သေတ္တာထဲတွင် ပုန်းနေခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ခေါင်းကို တစ်ဖက်စောင်းပြီး အိပ်ပျော်နေကာ လင်းမန့်လော်က သူ့အား နွယ်ပင်များဖြင့် ဝိုင်းရံထားတာကို မသိလိုက်ပေ။ မငြိမ်မသက် အိပ်စက်ပြီး အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်ခဲ့သည်။ လျှိုကျောက်ချင်းဟုသော ယောင်္ကျားလေးက မရေမတွက်နိုင်သော ခွဲစိတ်ဓားများကို လေထဲကနေ ထုတ်လိုက်ပြီး သူဗိုက်ကိုဖွင့်ကာ လှီးဖြတ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချစ်ပ်ပြားကို ထုတ်ယူခဲ့ကြောင်း အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။ ရှင်းယန် ဟုခေါ်သော ယောင်္ကျားလေးက ခုတ်ထစ်ထားသောသူ့ကို ပေါင်းခံပုလင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ‘ဒီတစ်ခေါက် ရတနာရှစ်မျိုးယာဂုထဲကို အသားနည်းနည်းထည့်လိုက်ရအောင်’ဟု မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ပရော်ဖက်ဆာထန်သည် ရုတ်တရက် နိုးလာပြီး သူ၏အဝတ်များမှာ အေးစက်သောချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။

အရုဏ်တက်သောကောင်းကင်၌ စကျင်ကျောက်အဖြူရောင် အရိပ်အမြွက်ပြနေသည်။ ကားထဲရှိ မီးအလင်းရောင်က မှိန်ဖျော့နေပြီး သူအောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ထိုင်ခုံမှာ အစိမ်းရောင်နွယ်ပင်တွေနဲ့ ဖုံးနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသာ် ထွက်ပြေးဖို့မဆိုထားနှင့် ကားထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ်တောင် လမ်းမလျှောက်နိုင်ပေ။

ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ရှင်းယန်၏ အေးစက်သော အကြည့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပရော်ဖက်ဆာထန်သည် အိပ်မက်ထဲတွင် ယာဂုချက်ပြုတ်ရန် ရှင်းယန်၏ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံသွားရသော ပုံရိပ်ကို သတိရလိုက်ပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။ သူက မျက်မှန်ကို တည်ငြိမ်စွာ ပင့်တင်ရန် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပြီး ရှင်းယန်ကို ဖော်ရွေစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ရှင်းယန်က ကြောင်သွားပြီး မနေနိုင်စွာ မေးလာသည်။

"ခင်ဗျား ဘာရယ်နေတာလဲ? ဗိုက်ဆာနေပြန်ပြီလား?"

ပရော်ဖက်ဆာထန်၏ အပြုံးက မျက်နှာပေါ်တွင် အေးခဲသွားသည်။

"မဆာဘူး၊ မဆာဘူး…"

ခယ်ရှောင်ပင်းလည်းနိုးလာပြီး ကိုးရိုးကားရားပြေးကာ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ရှင်းယန် ဒီနေ့ ပြောင်းယာဂု လုပ်လို့ရလား?"

ရှင်းယန်: "ရတယ်…"

ကောင်းကင်က ပို၍တောက်ပလာပြီး အနီးနားရှိ ကျောင်းသားတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နိုးလာသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် မနက်လေးနာရီကျော်မှ အိပ်ကြတာကြောင့် အခုထိမနိုးသေးကြဘဲ ဘယ်သူမှလည်း သူတို့ကို မနိုးခဲ့ပေ။

ပရော်ဖက်ဆာထန်ကို နွယ်ပင်များဖြင့် ဝန်းရံထားတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချင်လုသည် မနေနိုင်ဘဲ တွေးဆရင်း လင်းမန်လော်၏နားသို့ကပ်ကာ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်မလင်း၊ ဒီနွယ်ပင်တွေက… သူထွက်ပြေးမှာကို တားဆီးဖို့လား?"

လင်းမန့်လော်က ခေါင်းငြိမ့်သည်။

"ရှင်းဝမ်က ငါ့ကို စီစဉ်ခိုင်းထားတာ… ပရော်ဖက်ဆာထန်က ငါတို့ကို မယုံသေးဘူးတဲ့…"

အပိုမေးခွန်းက အမှတ် 40 တန်ဖိုးရှိပြီး လွယ်ကူချောမွေ့မည်မဟုတ်ပေ။ ပရော်ဖက်ဆာထန်သည် စဉ်းစားတွေးခေါ်တတ်ပြီး သူတို့ကို မယုံကြည်ပေ။ သူထွက်ပြေးပါက သူတို့တွေ သူ့ကိုပြန်ရှာတွေ့ရန် တော်တော်ဒုက္ခလိမ့်မည်။ အစကတည်းက ထွက်ပြေးရန် ဖြစ်နိုင်ခြေကို ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်းက အလွယ်ကူဆုံးဖြစ်သည်။ လူအများအပြားက ပရော်ဖက်ဆာထန်ကို စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် သူ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ကြောင်း လင်းမန့်လော် ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် မနက် 7:30 တွင် အိပ်ရာကနေ နိုးလာကြပြီး ရှင်းယန်သည် ပြောင်းယာဂုလုပ်ထားပြီးသားဖြစ်ပြီးကာ လူတိုင်းကို မနက်စာအတွက် ပန်းကန်လုံးများ ဝေငှကြသည်။

မနက် 9 နာရီမှာ ကားသည် တောင်ပေါ်လမ်းကို မောင်းလာပြီး အပြင်မှာ ရုတ်တရက် မိုးရွာလာသည်။

မိုးက ပိုသည်းလာပြီး တစ်ခဏချင်းမှာပဲ မိုးကြောင့် ကားပြတင်းပေါက်တွေ မှုန်ဝါးသွားကာ အပြင်က ရှုခင်းကို လုံးဝမမြင်ရတော့ပေ။ ကျိုဖုန်းသည် wiper ကိုဖွင့်လိုက်ပြီး wiper သည် ပြတင်းပေါက်မှန်ကို ဆက်လက်သုတ်နေသော်လည်း ရှေ့သွားမည့်လမ်းကို မမြင်ရသေးပေ။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကြောင့် တောင်များတွင် မြူများ ထူထပ်စွာ လွင့်မျောလာခဲ့သည်။ အဖြူရောင် မြူခိုးထဲတွင် မြင်နိုင်စွမ်းက 5 မီတာထက်နည်းသည်။

ရွှီယိရှန်း အနည်းငယ်ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို ပိရိအောင်လုပ်ကာ ယာဉ်မောင်းခုံဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ပြောသည်။

"ကျိုဖုန်း၊ မင်းအနားယူလိုက်၊ ငါမောင်းလိုက်မယ်… မိုးရွာနေတော့ လမ်းချောပြီး မင်း ဖြည်းဖြည်းမောင်းရလိမ့်မယ်…"

ကျိုဖုန်း၏ ကားမောင်းကျွမ်းကျင်မှုက ရွှီယိရှန်းလောက် မကောင်းမွန်တာကြောင့် လမ်းဘေးမှာ ကားရပ်ပြီး စတီယာရင်ကို ရွှီယိရှန်းအား ပေးလိုက်သည်။

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် သည်းည်းမည်းမည်းရွာနေသောမိုးကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ်စိုးရိမ်စွာ ပြောသည်။

"ဒီလိုမိုးသည်းထန်စွာရွာနေတာကြောင့် တောင်ပေါ်လမ်းသွားရတာက အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်မလား?"

ရှင်းယန်က ပေါ့ပါးစွာ ဆိုသည်။

"ဒါပေမယ့် ငါတို့ရပ်ပြီး နားမယ်ဆိုရင် ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့မိုးက ဘယ်အချိန်မှရပ်မလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး… တကယ်လို့ မိုးက တစ်နေ့လုံးရွာနေရင် ငါတို့ တစ်နေ့လုံး တစ်နေရာတည်းမှာတော့ စောင့်နေလို့မရဘူး…"

ရွှီယိရှန်းက သူ့ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ပတ်ထားပြီး ပြောသည်။

"သွားမှာလား? မသွားဘူးလား? အားလုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ချကြ…"

အားလုံးက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို ကြည့်လာကြသည်။

တောင်ပေါ်ရှိ ရာသီဥတုမှာ တိမ်ထူနေသည်။ တစ်နေကုန် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနိုင်ပြီး ရပ်ပြီး စောင့်ဆိုင်းနေတာက အချိန်ဖြုန်းရာကျသည်။ ထို့ကြောင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့သည်။

"ဆက်သွားမယ်၊ ပြီးတော့ သတိထားပြီးမောင်းလိုက်…"

မိုးသည်းထန်စွာရွာခြင်း၊ မြူခိုးများ၊ တောင်တက်လမ်းများ... တကယ်တော့ သည်လိုအခြေအနေမျိုးမှာ တောင်ပေါ်ကို ဘယ်သူမှ မမောင်းရဲပေ။ မိုးရေထဲမှာ တောင်ပေါ်လမ်းတွေကိုသွားရတာ အန္တရာယ်များပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ သူတို့က ခရီးထွက်နေတာမဟုတ်ဘဲ သူတို့အသက်အတွက် ပြေးလွှားနေကြရတာဖြစ်ပြီး အချိန်က သူတို့အတွက် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။

ရွှီယိရှန်း၏နဖူးကြောတွေ တင်းမာလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ထူကို ထောက်လှမ်းခိုင်လိုက်၊ ငါလမ်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရဘူး…"

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ရှောင်ထူကို ရေဒါစောင့်ကြည့်ရန်အတွက် ရွှီယိရှန်း၏ဘေးတွင် ရပ်ခိုင်းခဲ့သည်။ ကားသည် မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းခြင်းကြောင့် မီတာဆယ်ဂဏန်းအကွာသို့ မောင်းထွက်သွားပြီး အကွေးတစ်ခုကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြတ်လာခဲ့သည်။ သည်အခိုက်အတန့်မှာ ရှောင်ထူဆီမှ ရုတ်တရက် အချက်ပေးသံ ထွက်လာသည်။

"ရှေ့မှာ အတားအဆီးတစ်ခုရှိနေတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းလွှဲပါ…"

အသံထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်း ခေါင်းပေါ်မှ ကျယ်လောင်သော “ဘမ်းခနဲ”အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံသည် နားအူစေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို အနည်းငယ် တုန်ခါသွားစေသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ် မော့ကြည့်လိုက်တော့ ကားခေါင်မိုးပေါ်မှာ သိသာထင်ရှားသည့် ချိုင့်ရာကြီး ဖြစ်သွားသည်။ သူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ကျောက်တုံး ပြုတ်ကျလာတာ!"

ကျောက်တုံးများသည် ကောင်းကင်မှ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြိုကျလာသည်။

ဘမ်း! ဘမ်း!

ပြုတ်ကျနေသော ကျောက်တုံးသည် ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ထိမှန်သွားပြီး ဘတ်စ်ကားက အဆက်မပြတ် တုန်ခါလာသည်။ ရွှီယိရှန်းက အံကြိတ်ကာ စတီယာရင်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။

"ရှေ့လမ်းက ရွှံ့တွေနဲ့ ပိတ်ထားပြီ…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ရှောင်နျန်၊ မြေထိုးစက်ကို သုံးလိုက်!"

ကျန်းရှောင်နျန်သည် ဘတ်စ်ကားရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားပြီး မြေထိုးစက်ကို ခေါ်ကာ အရှေ့လမ်းကိုရှင်းရန် စတင်လိုက်သည်။

ဘတ်စ်ကားက နေရာတွင် ရပ်ခဲ့ရသည်။

သည်အချိန်မှာ အားလုံးက မှန်တွေ ကွဲအက်နေသည့် အသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

ပရော်ဖက်ဆာထန်သည် တောင်နှင့်နီးသော ဘတ်စ်ကား၏ ညာဘက်ခြမ်းတွင် ထိုင်နေသောကြောင့် ဘတ်စကက်ဘောအရွယ် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာသောအခါ ပရော်ဖက်ဆာထန်က တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

ကျောက်တုံးက မှန်ကို ချက်ချင်း ရိုက်လိုက်တာနဲ့ ပရော်ဖက်ဆာထန်၏ ခေါင်းကို ထိတော့မည်ဖြစ်ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့ညာဘက်လက်ကိုထုတ်ကာ ရုတ်တရက် idiom အဘိဓာန်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

လေးလံသောအဘိဓာန်သည် ပရော်ဖက်ဆာထန်၏နှာဖျားကို ပွတ်တိုက်ကာ ဖြတ်သွားပြီး လေထဲတွင် ကျောက်တုံးနှင့် တိုက်မိခဲ့သည်။

အရှိန်အဟုန်ကြီးမားသောကြောင့် ကျောက်တုံးကို ကားထဲမှ ပြန်တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အော်လိုက်သည်။

"မြန်မြန် ပရော်ဖက်ဆာထန်ကို ကာကွယ်ကြ!"

မှန်အပိုင်းအစများစွာကို ဆက်တိုက်ရိုက်ခွဲခံရပြီး ကျောက်တုံးတွေ ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျတာ ပိုများလာကာ သူတို့၏ကားသည် ကျောက်တုံးများထဲတွင် နစ်မြှုပ်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်နျန်သည် အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့၊ နောက်၊ ဘယ်၊ ညာနှင့် အထက် နံရံငါးခုကို တည်ဆောက်ကာ ရဲတိုက်ကဲ့သို့ ဘတ်စ်ကားအတွင်း၌ ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ၎င်းသည် ဗိသုကာဌာန၏ အခိုင်ခံ့ဆုံးငလျှင်ဒဏ်ခံနံရံဖြစ်သည်။ ပြုတ်ကျနေသော ကျောက်တုံးများသည် နံရံကို ထိမှန်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြီးမားသောငလျင်လှုပ်ခတ်သွားသလိုဖြစ်သွားစေကာ ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ အဖွဲ့ဝင်များက ပို၍ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်နျန်၊ မင်းရဲ့နံရံ ဘယ်လောက်ကြာကြာခံနိုင်လဲ?"

ကျန်းရှောင်နျန်: "ဒီနံရံက ပြင်းအား 6 ရှိတဲ့ ငလျင်လှုပ်တာကို တားဆီးနိုင်တယ်… ကျောက်ခဲတွေ ခဏလောက်နဲ့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး… မြေထိုးစက်နဲ့ လမ်းရှင်းပြီးတဲ့အခါ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အပိုင်းကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားနိုင်တယ်…"

သူတို့အဖွဲ့ထဲမှာ ဗိသုကာဌာနက ဂျူနီယာညီလေးရှိတာဟာ ထွက်ပြေးရတာ တကယ်ကို အဆင်ပြေသည်။ ဤခိုင်ခံသော ‘ခံတပ်’သည် လမ်းရှင်းသွားသည်အထိ ထောက်ကူပေးနိုင်သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ကြောက်ရွံ့နေသော ပရော်ဖက်ဆာထန်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ပရော်ဖက်ဆာထန်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား?"

ပရော်ဖက်ဆာထန်သည် သူ့အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားကာ ပြန်ဖြေလာသည်။

"အ–အဆင်ပြေပါတယ်…"

အခုလေးတင် ပြုတ်ကျလာသည့် ကျောက်တုံးက ပြတင်းပေါက်မှန်ကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အဘိဓာန်ကို အလျင်အမြန် မခေါ်ဘဲ ကျောက်တုံးကို မလွှင့်ထုတ်လိုက်ပါက ပရော်ဖက်ဆာထန်သည် ဦးခေါင်းကို ထိမှန်ပြီး သေဆုံးသွားနိုင်သည်။ ဒါကိုစဉ်းစားရင်း ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် စိုးရိမ်လာပြီး သူ့ကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးရန် အလျင်အမြန် အရှေ့သို့လှမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"မှန်က သူ့မျက်နှာကို ခြစ်သွားတယ်… စီနီယာအစ်ကိုလျှို၊ သူ့ကို ကူညီပေးလိုက်ပါ…"

လျှိုကျောက်ချင်းသည် အဖြူရောင်ဆေးပတ်တီးကို ထုတ်ယူကာ ရောက်ရှိလာပြီး ပရော်ဖက်ဆာထန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးဖြင့် အမြန်ကူညီကာ နှစ်သိမ့်ပေးသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့… အရေပြားက မှန်ကွဲနဲ့ ရှသွားရုံပါ… အပေါ်ယံဒဏ်ရာကလွဲပြီး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး…"

ပရော်ဖက်ဆာထန်သည် လျှိုကျောက်ချင်း၏ ကရုဏာသက်မှုကို ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ တင်းမာစွာ ထိုင်နေလေသည်။

သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အေးမြမှုကိုခံစားရပြီး အလွန်သက်တောင့်သက်သာရှိလှသည်။ ပတ်တီးဖြင့် ကပ်ပြီးနောက် ဒဏ်ရာက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် သက်သာသွားတာလား?

ပရော်ဖက်ဆာထန်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ချောမွေ့သောမျက်နှာကို ထိလိုက်သည်နှင့် ပို၍စိတ်မသက်မသာ ခံစားရသည်— ဤအဖွဲ့သည် ထူးဆန်း၏။ သူတို့က လေးလံသော အဘိဓာန်ကို လေထုထဲကနေ ထုတ်နိုင်သည်။ သုံးရက်လောက် အိပ်ရေးပျက်ခဲ့တာကြောင့် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါက်နေသောဝက်ခြံများကိုပင် သည်ပတ်တီးက ဖယ်ရှားသလား?

အခုလေးတင် ကျောက်တုံးက သူ့ခေါင်းကို ထိလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူ့ကို တကယ်ကယ်ခဲ့တာလား? ဒါမှမဟုတ် သူ့ယုံကြည်မှုနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ တမင်တကာလုပ်ခဲ့တာလား?

ပရော်ဖက်ဆာထန်၏ပုံစံက ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည့် အချိန်မှာ လျှိုကျောက်ချင်းက ရုတ်တရက် သူ့မျက်နှာကို အလေးအနက်ထားပြီး စစ်ဆေးကာ အရွှန်းဖောက်သည်။

"ပရော်ဖက်ဆာထန်၊ ခင်ဗျားမျက်နှာမှာ ဝက်ခြံအမဲစက်တွေ အများကြီးရှိနေတယ်… သုတေသနအဆောက်အဦးမှာ အလုပ်တွေရှုပ်နေလို့ ဟော်မုန်းမညီမျှမှုဖြစ်တာလို့ ကျွန်တော်ထင်မိတယ်… အဲဒါတွေကို ရှင်းပေးဖို့ ခင်ဗျားကိုကူညီပေးရမလား?"

ပရော်ဖက်ဆာထန်: "..."

မင်းတို့အဖွဲ့က စားဖိုမှူးသာမက အလှပြင်သမားပါ ခေါ်လာတာလား?!

‌ပရော်ဖက်ဆာထန်၏ မျက်မှန်နောက်ကွယ်မှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ၊ သူ့ကို မခြောက်ပါနဲ့… သူ မနေ့က အရမ်းခံစားထားရပြီးပြီ၊ အခုတော့ ပတ်တီးကို ဖယ်လိုက်ပါတော့…"

လျှိုကျောက်ချင်းက ပတ်တီးကိုဖယ်ကာ ရယ်သည်။

"ခင်ဗျားက ကြောက်ရမှာကို ကျင့်သားမရသေးဘူးလား? နောင်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ အကျဉ်းထောင်၊ လိမ္မော်သီးတွေလို ဆင့်ခေါ်တဲ့အခါ သူ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေဖို့ လိုလိမ့်မယ်…"

ပရော်ဖက်ဆာထန်: "???"

ဘာအကျဉ်းထောင်လဲ? ဘာလိမ္မော်သီးလဲ?

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူ့နဖူးကို အကူအညီမဲ့စွာ ထောက်လိုက်ရင်း သူတို့၏ C-183 သုတေသနအဖွဲ့သည် ဗီလိန်အဖွဲ့နဲ့ ပိုပို၍တူလာသည်ကို အမြဲခံစားရသည်။ ပရော်ဖက်ဆာထန်၏မျက်လုံးများထဲတွင် သူတို့သည် သန္ဓေပြောင်းများထက် များစွာကြောက်စရာကောင်းသည့် ‘အကြမ်းဖက်အဖွဲ့အစည်း’ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ပရော်ဖက်ဆာထန် သူတို့နဲ့တွေ့တာ ကံကောင်းတာလား? ကံဆိုးတာလား?

#TK