Chapter 145

Volume 7 : ဥပ‌ဒေဌာန

Chapter 145 (ရှေ့နေသေဆုံးခြင်း ၁၆)

ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် ခယ်ရှောင်ပင်းပေးသည့်လိပ်စာအတိုင်း မြို့အစွန်ရှိ ချင်ရှစ်ယင်း၏အိမ်သို့ တက္ကစီစီးခဲ့ကြသည်။

ရှို့ရွှိန်ဟွားယွမ်ရပ်ကွက်ရှိ လူနေအဆောက်အဦးများသည် ဓာတ်လှေကားမပါသော 7 ထပ် လှေကားထစ်အိမ်များဖြစ်သည်။ အဆောက်အဦး၏ အပြင်ဘက်ရှိ ဆေးရောင်များသည် အရောင်မှိန်နေကာ အနည်းငယ်ဟောင်းနေပုံရသည်။ ရပ်ကွက်သည် သေးငယ်ပြီး စုစုပေါင်း အဆောက်အဦး 5 လုံးသာရှိသည်။ နေထိုင်သူများသည် ဤနေရာတွင် ကာလကြာရှည်စွာ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး အိမ်နီးချင်းများက အချင်းချင်း သိရှိကာ ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့ သွားရောက်စုံစမ်းရန် လွယ်ကူချောမွေ့စေပါသည်။

နှစ်ယောက်သား ရပ်ကွက်ထဲသို့ ရောက်သောအခါတွင် အဘိုးအဘွားတွေ ထိုင်စကားပြောနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် ဘေးချင်းကပ်လျက် လမ်းလျှောက်လာရင်း ကျန်းဖျင်စစ်က ရဲအရာရှိကတ်ကို ထုတ်ယူကာ အသက် 70 အရွယ် အဘွားကို မေးလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ အဘွား၊ ကျွန်တော်တို့ အမှုစုံစမ်းနေတာပါ… တစ်ဆိတ်လောက် မေးလို့ရမလား? အဆောက်အဦး 4၊ Unit 2၊ အခန်း 601 မှာနေတဲ့ ချင်ရှစ်ယင်းကိုသိလား?"

အဘိုးအဘွားများသည် ရဲအရာရှိကတ်ကို မြင်သောအခါတွင် သူတို့၏မျက်နှာများသည် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသွားသည်။ သူတို့က သီးသန့် ဆွေးနွေးနေကြသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ?"

"ရဲတွေက ငါတို့ရပ်ကွက်ကို ဘာလို့လာတာလဲ?"

အမေးခံရသော အဘွားက လေးနက်စွာ ဖြေကြားသည်။

"ရှောင်ယင်းကို ငါသိတယ်၊ သူမက အရမ်းလှတယ်၊ ဒါပေမယ့် စကားပြောရတာ သိပ်မကြိုက်ဘူး… သူမ အပြင်ထွက်တာကို တွေ့ရခဲပြီး အလုပ်သွားချိန်တွေမှသာ သူမကို အကြိမ်းအနည်းငယ်တွေ့ဖူးတယ်… သူမကလည်း ငါတို့ကို တိုတိုတုတ်တုတ် နှုတ်ဆက်စကားပြောလေ့ရှိတယ်…"

သူမဘေးရှိ အဘိုးတစ်ယောက်က ပြောလာသည်။

"သူမက ဆရာမဖြစ်မယ်ထင်တယ်… အဲဒီကလေးမလေးက အလားအလာကောင်းတယ်… သူမအမေက စောစောဆုံးသွားပြီး သူမအဖေက သူမကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးပြီးတော့ သူမ ငယ်ငယ်ကတည်းက အဖေဖြစ်သူရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ချပေးဖို့ အလုပ်ထွက်လုပ်ခဲ့တာ… သူမက အရမ်းစဉ်းစားတတ်တယ်…"

ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ပြီး မှတ်စုမှတ်နေစဉ် မေးလိုက်သည်။

"သူမအမေက ဘယ်လိုဆုံးသွားတာလဲ?"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ဆိုသည်။ 

"ကားမတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့်ပဲ… တစ်ညမှာ သူမအမေက လမ်းဖြတ်ကူးနေတုန်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝင်တိုက်ခဲ့တာ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်က ဖြစ်ပုံရတယ်… အဲဒီတုန်းက ရှောင်ယင်းက အလယ်တန်းကျောင်းတက်တုန်းပဲဆိုတာ ငါမှတ်မိတယ်…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မေးသည်။

"အခု သူမမိသားစုမှာ သူမနဲ့ သူမအဖေပဲ ရှိတော့တာလား?"

အဘွားက ပြောသည်။

"အခြားနေရာမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက် သူမမှာရှိပြီး တရုတ်နှစ်သစ်ကူးမှသာ သူတို့ကိုလာကြည့်ဖို့ ပြန်လာတတ်တယ်… တက္ကသိုလ်ကျောင်းပြီးတော့ အိမ်ပြန်လာတဲ့ ရှောင်ယင်းက လေ့ကျင့်ရေးစင်တာမှာ ဂီတဆရာမလုပ်နေတယ်လို့ ကြားတယ်… အခြားဘာမှ ငါတို့မသိဘူး…"

အဘိုးအဘွားများကြားရှိ စကားဝိုင်းမှ ချင်ရှစ်ယင်း၏မိခင်သည် ကားမတော်တဆမှုကြောင့် ဆုံးသွားခဲ့ပြီး မိသားစုထဲတွင် အဖေနှင့်အစ်ကိုများ ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးလေ့ကျင့်ရေးစင်တာမှ အလုပ်ထွက်ခဲ့သည်မှာ တစ်ပတ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ စီနီယာအစ်မလန်က အဆောက်အဦးရှိ သူမ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို မေးခဲ့ပြီး သူမ အလုပ်ထွက်ပြီးနောက် ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးမလာတော့ကြောင့် ဖြေကြားခဲ့သည်။ ထိုနေ့က စောင့်ကြည့်ရေးမှတ်တမ်းတွင် သူမကို မဖမ်းယူထားမိခဲ့သလို အခင်းဖြစ်ပွားစဉ် အချိန်မှာလည်း သူမ မရှိနိုင်ပေ။

ဒါဆို သူမအဖေနဲ့ အစ်ကိုတွေကကော?

ချင်ရှစ်ယင်းသည် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာတွင် မရှိခဲ့ပေမယ့် သူမ၏မိသားစုသည် သူမအတွက် ဒေါသထွက်ပြီး ရှေ့နေကျိုးကို သတ်ပစ်ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် ချင်ရှစ်ယင်း၏အိမ်သို့ လူကိုယ်တိုင်သွားတွေ့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

နှစ်ယောက်သား အခန်း 601၊ Unit 2၊ အဆောက်အဦး 4 တံခါးကိုလာပြီး တံခါးခေါက်လိုက်သည်။

ခဏကြာတော့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် တံခါးနားကိုရောက်လာပြီး ကြောင်မျက်လုံးဖြင့် လှမ်းကြည့်ကာ တိုးတိုးလေးမေးသည်။ "ဘယ်သူလဲ?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ညင်သာစွာ ပြောခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာပါ မစ္စချင်၊ ကျွန်တော်တို့က ချင်းထန်ခရိုင်ရဲ့ မှုခင်းရဲတပ်ဖွဲ့က ရဲအရာရှိတွေပါ၊ ခင်ဗျားကို စုံစမ်းမေးမြန်းချင်တာလေးတွေ ရှိလို့ပါ၊ တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ အဆင်ပြေရဲ့လား?" ကျန်းဖျင်စစ်သည် ချက်ချင်း ရဲအရာရှိကတ်ကို ထုတ်ပြီး သူမကို ပြလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရဲအရာရှိကတ်ပဲ…"

ချင်ရှစ်ယင်းသည် ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားပြီး တံခါးဖွင့်ကာ သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရဲလား? ရှင်တို့က ကျွန်မကို ဘာအတွက် ရှာတာလဲ?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မေးသည်။

"ကျွန်တော်တို့ အထဲဝင်ပြီး စကားပြောလို့ရမလား?"

ချင်ရှစ်ယင်းသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ခေါင်းငြိမ့်ကာ နှစ်ယောက်သားကို အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခိုင်းပြီး သူတို့အတွက် ရေထည့်ပေးသည်။

မိန်းကလေး၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး သူမ၏ဆံပင်ကို ခေါင်းနောက်တွင် ရိုးစင်းစွာ ချည်နှောင်ထားသည်။ သူမသည် အင်္ကျီလက်ရှည်ကို ဝတ်ထားသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်အား ရေပေးသောအခါ ဓားဖြင့်ခြစ်ထားသကဲ့သို့ သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်များတွင် ဒဏ်ရာအနည်းငယ်ရှိသည်။

မကြာသေးမီက မိမိကိုယ်မိမိ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ကြောင်း ဆရာဝန်ထံမှ ကြားသိရပြီး မိန်းကလေး၏ စိတ်ကျရောဂါသည် အလွန်ပြင်းထန်ပုံရသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးဆေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အခန်းသည် သန့်ရှင်းပြီး ရိုးရှင်းကာ အိပ်ခန်းသုံးခန်းနှင့် ဧည့်ခန်းတစ်ခုပါရှိသည်။ သူမနဲ့ သူမအစ်ကိုက တစ်ခန်းကို တစ်ယောက်စီနေပြီး အိမ်ရှင်အိပ်ခန်းကို သူမအဖေက နေထိုင်လိမ့်မည်။ အိမ်နီးနားချင်းများ၏ ဖော်ပြချက်များအရ သူမ၏အစ်ကိုဖြစ်သူသည် အခြားနေရာတွင် အလုပ်သွားလုပ်နေပြီး တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကာလတွင်သာ အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမအဖေက အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်နေပြီး သည်အချိန်မှာ သူမတစ်ယောက်တည်း အိမ်မှာရှိနေသည်။

ဗီရိုပေါ်တွင် ဓာတ်ပုံဘောင်တစ်ခုပါရှိပြီး ဓာတ်ပုံထဲတွင် မိသားစုလေးယောက်၏ မိသားစုပုံဖြစ်သည်။ ချင်ရှစ်ယင်း ငယ်ငယ်က သူမအမေနဲ့ တော်တော်တူသည်။ သူ့အမေက တရုတ်ရိုးရာဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး စိတ်သဘောထားကောင်းသည်။ ချင်ရှစ်ယင်းသည် ထိုအချိန်တွင် ဆယ့်လေးနှစ်၊ ဆယ့်ငါးနှစ်သာရှိသင့်သည်။ မိန်းကလေးသည် တောက်ပစွာ ပြုံးနေပြီး မောင်နှမနှစ်ယောက်က မိဘများဘေးတွင်ရပ်နေသည်။ မိသားစုကိုကြည့်ရတာ ပျော်ရွှင်ပုံရသည်။ 

ဤသည်မှာ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသောမိသားစုဖြစ်သင့်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမ၏မိခင်သည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က ကားမတော်တဆမှုတွင် ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ချင်ရှစ်ယင်းသည် လွန်ခဲ့သောငါးနှစ်က စော်ကားခံခဲ့ရသည်။ မိသားစုမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာကို ကုစားရန် ခက်ခဲသည်။

မိန်းကလေးက လူတွေကိုကြည့်ရတာ မကြိုက်တာကြောင့် ခေါင်းငုံကာ ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် တောင့်တောင့်တင်းတင်းထိုင်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရဲအရာရှိ၊ ရှင်တို့က ဘာကို စုံစမ်းချင်တာလဲ? ကျွန်မအိမ်ကို ဘာလို့ရှာရတာလဲ?"

ကျန်းဖျင်စစ်က မေးသည်။

"မနေ့ညက ည 10 ကနေ 12 ကြား ခင်ဗျား ဘယ်ရောက်နေလဲ?"

မိန်းကလေးက သေသေချာချာ တွေးနေသည်။

"မနေ့ကလား? မိုးရွာတဲ့နေ့လား?"

"ဟုတ်တယ်… အဲဒီညက မိုးသည်းထန်စွာရွာနေပြီး ခင်ဗျား အပြင်ထွက်ခဲ့သေးလား?"

ချင်ရှစ်ယင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း၊ ကျွန်မ အလုပ်ထွက်လာပြီး အိမ်ပြန်ရောက်ကတည်းက အိမ်မှာ အနားယူနေတာ… ဒီအပတ် ကျွန်မ ရပ်ကွက်ထဲကနေ အပြင်မထွက်ဘူး၊ ကျွန်မက အများအားဖြင့် ရပ်ကွက်ထဲမှာပဲစားပြီး စူပါမားကတ်ကနေ အစားအသောက်တွေဝယ်ပြီး ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်တာ…"

ကျန်းဖျင်စစ်က မေးသည်။

"ခင်ဗျား ဘာလို့ အလုပ်ထွက်လိုက်တာလဲ?"

ချင်ရှစ်ယင်းက နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ပြောခဲ့သည်။

"မကြာသေးခင်ကပဲ ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်က နေလို့မကောင်းတာကြောင့်…"

စိတ်ကျရောဂါရနေသည့် လူများကို သိပ်ပြီးလှုံ့ဆော်လို့မရဘူး။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် စကားလုံးများကို တွေးပြီး နူးညံ့သောမျက်လုံးများနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့က အချက်အလက်တချို့ကိုနားလည်ဖို့ ခင်ဗျားကိုရှာရုံပါ… ခင်ဗျား ရှေ့နေကျိုးကျီယန်ကို သိလား?"

ချင်ရှစ်ယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က အေးခဲသွားပြီး သူမမျက်နှာက အရင်ကထက် ဖြူဖျော့သွားကာ အချိန်အတော်ကြာ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီးမှ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"သိပါတယ်…"

"ဒါဆို သူက ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးရဲ့ အထပ် 40 က မင်ဟွေးဥပဒေလုပ်ငန်းမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ ခင်ဗျားသိလား?"

ချင်ရှစ်ယင်းသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? သူက ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးမှာ အလုပ်လုပ်နေတာလား?"

ကျန်းဖျင်စစ်နှင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မိန်းကလေးသည် မသိသလို အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ ဒါမှမဟုတ် သူမ၏ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်က ထိပ်တန်းဖြစ်ပြီး ဒါတွေအားလုံးက အတုအယောင်တွေလား။

ကျန်းဖျင်စစ်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူက ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးရဲ့ အထပ် 40 က မင်ဟွေးဥပဒေလုပ်ငန်းမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ… ခင်ဗျားက ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးရဲ့ 27 ထပ်က ကလေးလေ့ကျင့်ရေးစင်တာမှာ ရှိနေတယ်… ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အဆောက်အဦးတစ်ခုတည်းမှာ အလုပ်လုပ်နေပြီး ခင်ဗျား သူ့ကို မတွေ့ဖူးဘူးလား?"

ချင်ရှစ်ယင်းက မဆိုင်းမတွ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်မ သူ့ကို မတွေ့ဖူးဘူး… ကျွန်မတို့ လေ့ကျင့်ရေးစင်တာရဲ့ အလုပ်ချိန်က အခြား unit တွေနဲ့ မတူဘူး… ကလေးတွေက ကျောင်းသွားရတာကြောင့် ညပိုင်းမှ ကျွန်မတို့ရဲ့လေ့ကျင့်ရေးစင်တာမှာ သင်ယူဖို့ အချိန်ရှိတာ… ကျွန်မတို့က တနင်္လာကနေ သောကြာအထိ ညနေ 7 နာရီမှ အတန်းတွေစတယ်… ပိတ်ရက်တွေဆို မနက် 10 ကနေ ည 10 အထိရှိပြီး အခြားရုံးအဆောက်အဦးက အခြားလူတွေနဲ့ တွေ့ရခဲတယ်…"

ထိုသို့သောအလုပ်ချိန်များသည် အခြား unit များ၏ အလျင်စလိုအချိန်များကို လွဲချော်သွားစေသည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော်လည်း ဥပဒေလုပ်ငန်းများတွင် အလုပ်အတွက် တင်းကျပ်သော နာရီစနစ်မရှိသည့်အပြင် တချို့သော ရှေ့နေများသည် သူတို့၏ အမှုကိစ္စများနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် အိမ်၌ စာရွက်စာတမ်းများ စီစဉ်နေသောအခါ ဥပဒေလုပ်ငန်းတို့ မလာတာမျိုးလည်းရှိသည်။ သူတို့သည် တရားရုံးအစည်းအဝေး သို့မဟုတ် အမှုသည်တစ်ဦးနှင့် ထမင်းစားသည့်အခါ ခွင့်တောင်းရန် မလိုအပ်ပါ။ မင်ဟွေးဥပဒေလုပ်ငန်းသည် သူတို့အတွက် ‘မိတ်ဖက်’ဖြစ်ပြီး သူဌေးသည် ရှေ့နေများ၏လွတ်လပ်ခွင့်ကို အနှောင့်အယှက်မပေးပေ။

ဒါဆို ကျိုးကျီယန်သည် အထပ် 40 က ဥပဒေလုပ်ငန်းမှာ အလုပ်လုပ်တယ်ဆိုတာ ချင်ရှစ်ယင်း သိသလား။ အဆောက်အဦးထဲမှာ ကျိုးကျီယန်ကို သူမတွေ့ဖူးသလား။

ယခုအခါ ကျိုးကျီယန်က ဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး ချင်ရှစ်ယင်းက သူမ မသိကြောင်း အကြောက်ကန်ငြင်းဆန်နေတာကြောင့် သက်သေမပြနိုင်ဘဲ သေသွားသည်မှာ အမှန်ပင်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ဆက်၍မေးသည်။

"ခင်ဗျား ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးမှာ အလုပ်သွားလုပ်ခဲ့တယ်… ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် အလုပ်ရှာခဲ့တာလား? ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်က ခင်ဗျားကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာလား?"

ချင်ရှစ်ယင်းက ပြောသည်။

"ကျွန်မကိုယ်တိုင် အလုပ်လျှောက်ခဲ့တာပါ… အစက ကျွန်မအဖေက ကျွန်မကို သင်ကြားရေးလက်မှတ်ယူပြီး ပုံမှန်အလယ်တန်းကျောင်းမှာ ဂီတဆရာမဖြစ်စေချင်ပေမယ့် ဆရာမတစ်ယောက်အနေနဲ့ နေ့တိုင်း အချိန်မှန်ကျောင်းသွားရတာက ပင်ပန်းလွန်းတယ်လို့ ကျွန်မခံစားရတာကြောင့်ပါ… ပြောရမယ်ဆိုရင် လေ့ကျင့်ရေးစင်တာက အချိန်ပိုပြီး ဝင်ငွေလည်း ပိုများတယ်… ဒါကြောင့် ကလေးတွေကို အသံဂီတသင်ပေးဖို့ ကလေးလေ့ကျင့်ရေးစင်တာကို ကျွန်မရှာတွေ့ခဲ့တာ…"

သူ့ရှေ့မှာ မိန်းကလေးသည် ဖြူဖျော့နေပေမယ့် ပြတ်ပြတ်သားသားပြောပြီး သူမအသံက နူးညံ့ကာ ကြည်နူးစရာကောင်းသည်။ သူမမှာ အပြစ်ရှိပုံမပေါ်ဘူး။ ကျန်းဖျင်စစ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှာ သူမပြောခဲ့သည့် အချက်အလက်တွေကို ချရေးပြီး မေးလိုက်သည်။

"လျှိုလန်ကိုသိလား?"

ချင်ရှစ်ယင်းက တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေသည်။

"ကျွန်မ မသိဘူး… လျှိုလန်က ဘယ်သူလဲ?"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားအဖေက ဘယ်မှာအလုပ်လုပ်တာလဲ? ဘယ်လိုအလုပ်မျိုးလုပ်တာလဲ? ပြောဖို့အဆင်ပြေလား?"

"ကျွန်မအဖေက အပြင်မှာ တက္ကစီမောင်းနေတာ နှစ်အနည်းငယ်ရှိပြီ…"

"ခင်ဗျားအစ်ကိုက အန်းမင်မြို့မှာ အလုပ်လုပ်နေတာ ဟုတ်တယ်မလား?" ကျန်းဖျင်စစ်က သူမကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မကြာသေးခင်က ခင်ဗျား သူနဲ့ အဆက်အသွယ်လား?"

"ကျွန်မအစ်ကိုက စာရင်းကိုင်တစ်ယောက်ပါ… မကြာသေးခင်က လကုန်မှာ သူတို့ကုမ္ပဏီကို ဖျက်သိမ်းခဲ့တယ်… သူက နေ့တိုင်း အလုပ်များနေပြီး သူ ကျွန်မကို မဆက်သွယ်တာ တစ်ပတ်ကြာရှိလောက်ပြီ… နှစ်သစ်ကူးပိတ်ရက်ကာလမှ အဖေနဲ့ ကျွန်မကို တွေ့ဖို့ သူအိမ်ပြန်လာတာ…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ လိုအပ်ရင် ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို ထပ်ပြီး ဆက်သွယ်လိုက်ပါ့မယ်…"

ချင်ရှစ်ယင်းက ထပြီး သူတို့ကို လိုက်ပို့ပေးသည်။ တံခါးဝကို သူမ ရောက်ခါနီးတွင် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ရဲအရာရှိ၊ ကျွန်မ မေးလို့ရမလား? ရှင်တို့ ကျွန်မကို ဘာလို့ရှာတာလဲ? ဘယ်သူက မတော်တဆဖြစ်လို့လဲ?"

ကျန်းဖျင်စစ်က သူမကို ပြန်ကြည့်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျိုးကျီယန် သေပြီ…"

ချင်ရှစ်ယင်း၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ၏ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော အော်သံကို ပြန်လည်မျိုချလိုက်သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူမ၏မျက်နှာကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး မိန်းကလေး၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သောအမူအရာမှာ ဟန်ဆောင်ပုံမပေါ်ဘဲ တရားရုံးတွင် သူမအား အသရေပျက်အောင် လုပ်ကြံပြောဆိုခဲ့သော ရှေ့နေသေဆုံးမှုကို ကြားသိရသောအခါတွင် သူမမျက်လုံးထဲ၌ သိသာထင်ရှားသော ပျော်ရွှင်မှု မရှိခဲ့ပေ။

ရပ်ကွက်ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် တွေးတောရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"သူမ တကယ်မသိတာလား? အခုလေးတင် လျှိုလန်ကို ပြောလိုက်တော့ သူမက မရင်းနှီးတဲ့ နာမည်တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလိုပဲ…"

ကျန်းဖျင်စစ်က ပြောသည်။

"သူမက လျှိုလန်ကို မသိဘူး၊ လျှိုလန်က သူမဆီ ချဉ်းကပ်တဲ့အခါ သူမရဲ့နာမည်အရင်းကို မသုံးခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး သဘောတူလိုက်သည်။

"အဲဒါက အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်… ချင်ရှစ်ယင်းက အဲဒီကိစ္စရဲ့ခံရသူဖြစ်တယ်ဆိုတာ လျှိုလန်သိတာကြောင့် အမည်ဝှက်နဲ့ သူမဆီ ချဉ်းကပ်ခဲ့တာလား? ဒါ့အပြင် လျှိုလန်က ကျိုးကျီယန်ရဲ့ဇနီးမှန်း ချင်ရှစ်ယင်းသိသွားရင် လျှိုလန်ကို သေချာပေါက် အပြင်းအထန်ငြင်းဆန်လိမ့်မယ်… နာမည်အတုကိုသုံးရင် ချင်ရှစ်ယင်းက သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး…"

ကျန်းဖျင်စစ်က ပြောသည်။

"သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက စိတ်ကျရောဂါခံစားနေရတဲ့ လူနာတွေ… တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စကားပြောပြီး သူငယ်ချင်းဖြစ်ဖို့ လွယ်ကူတယ်…"

သို့သော် သူတို့လက်ထဲတွင် သက်သေမရှိသဖြင့် အားလုံးက ထင်ကြေးပေးခြင်းသာဖြစ်သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့အတွေးများကို ရှင်းထုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့တွေ ချင်ရှစ်ယင်းရဲ့အဖေနဲ့ အစ်ကိုကိုလည်း ဆက်လက်စုံစမ်းရမယ်…"

သည်ကိစ္စမှာ ထူးဆန်းတာတစ်ခုရှိသည်။

အခင်းဖြစ်ပွားသည့်နေ့တွင် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာ၌ရှိနေသည့် ချန်ယွဲ့ချင်နှင့် ချီကျောက်တို့ကို သံသယရှိသူအဖြစ်မှ ထုတ်ပယ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ည 11:15 တွင် အိပ်ဖို့ ပြန်သွားသော ချန်ယွဲ့ချင်နှင့် ရုံးခန်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ဂိမ်းဆော့နေသော ချီကျောက်တို့သည် စောင့်ကြည့်ရေးမှတ်တမ်းတွင် မပေါ်လာသလို ခေါင်မိုးပေါ်သို့ တက်ခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် သံသယရှိသူအများစုဖြစ်သည့် လျှိုလန်နှင့် ချင်ရှစ်ယင်းတို့သည် ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးတွင် ဘယ်တော့မှ ပေါ်လာခြင်းမရှိပေ။

အပေါ်ယံတွင် ကျိုးကျီယန်က တစ်ယောက်တည်း ခေါင်မိုးပေါ်တက်ပြီး ခြေချော်ပြီး ပြုတ်ကျသွားပုံရသည်။ လူသတ်သမားက ဘယ်လိုလှုပ်ရှားခဲ့တာလဲ။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အားလုံးက အလွန်အရေးကြီးသော သဲလွန်စတစ်ခုကို လွဲချော်သွားပုံရသည်ဟု အမြဲတမ်းခံစားနေရသည်။

ကျန်းရှောင်နျန်၏နေအိမ်သို့ ပြန်လာပြီးနောက် ကျန်းဖျင်စစ်သည် ချင်ရှစ်ယင်း၏မိသားစုဝင်များကိုစစ်ဆေးရန် ခယ်ရှောင်ပင်းကို တောင်းဆိုခဲ့ပြီး မကြာမီတွင် သူမ၏အစ်ကို၊ မိခင်နှင့်ဖခင်တို့ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ အံ့သြစရာကောင်းတာက ချင်ရှစ်ယင်းအစ်ကို၏ မျိုးရိုးနာမည်က ‘ချင်’မဟုတ်ဘူး။

"သူတို့မှာ မိသားစုဝင်လေးယောက်ရှိတယ်… အဖေနာမည်က ကျောက်ကျန့်မင်၊ အစ်ကိုနာမည်က ကျောက်ကျားရွေ့၊ အမေနာမည်က ချင်ရှို့မိန်၊ သမီးနာမည်က ချင်ရှစ်ယင်း…" ခယ်ရှောင်ပင်းက သူ့မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောသည်။ "လင်နဲ့မယားမှာ ကလေးနှစ်ယောက်ရှိတယ်… သားက အဖေရဲ့မျိုးရိုးနာမည်ကိုယူပြီး သမီးက အမေရဲ့မျိုးရိုးနာမည်ကိုယူထားတယ်… အဲဒါက ငါတို့မြို့မှာ အတော်လေးအဖြစ်များတယ်…"

မိဘများ၏ မျိုးရိုးအမည်များကို ကလေးနှစ်ဦးက ခွဲယူထားခြင်းသည် အမှန်ပင် မဆန်းပါ။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ဤအမည်များကို သေသေချာချာ ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ သူ့စိတ်ထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပလာပြီး သူ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ချင်ရှို့မိန်၊ ဒီနာမည်ကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုပဲ၊ ဘယ်မှာမြင်ဖူးတာလဲ? စီနီယာအစ်မလန် အရင်က အမှုမှတ်‌တမ်းတွေကို စစ်ကြည့်ပါဦး…"

လန်ယာရုန်သည် ခယ်ရှောင်ပင်း၏လက်ပ်တော့ကို ချက်ချင်းယူကာ လက်ပ်တော့ဒေတာဘေ့စ်ထဲတွင် ရှာဖွေခဲ့သည်။ မကြာခင်မှာပဲ သူမသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က အမှုမှတ်တမ်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်နှစ်က ကျိုးကျီယန်က ယာဉ်မတော်တဆမှုတစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုခဲ့တယ်… သေဆုံးသွားတဲ့သူက ချင်ရှို့မိန်ပဲ…"

သတင်းကြားတော့ လူတိုင်း အံ့ဩသွားကြသည်။

ခယ်ရှောင်ပင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

"ချင်ရှို့မိန်ကိုသတ်ခဲ့တဲ့ ကားသမားက ဘယ်သူလဲ?"

လန်ယာရုန်က ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာဖြင့် ပြောလာသည်။

"အဲဒါက… ကျန်းရုန်ဟွာပဲ…"

လူတိုင်း: "..."

လန်ယာရုန်: "မနေ့က ငါတို့ ရှာဖွေတဲ့အခါမှာ ရှေ့နေကျိုးကိုယ်စားပြုခဲ့တဲ့ အမှုသည်တွေရဲ့ အချက်အလက်တွေကိုပဲ ရှာကြည့်လိုက်တော့ ကျန်းရုန်ဟွာကို လွတ်သွားတယ်… တကယ်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်နှစ်က ဒီယာဉ်မတော်တဆမှုမှာ ရှေ့နေကျိုးက ချင်ရှို့မိန်ကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ရှေ့နေဖြစ်ပြီး ကျန်းရုန်ဟွာက တရားခံပဲ…"

ဒါကိုကြားတော့ ကျန်းဖျင်စစ်၏မျက်နှာသည် ပို၍လေးနက်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုကာ ပြောလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်နှစ်က ကျိုးကျီယန် ဘွဲ့ရပြီးခါစဆိုတော့ သူယူတဲ့ ရှေ့နေခက သိပ်ဈေးမကြီးဘူး… ပြီးတော့ ချင်ရှို့မိန်ရဲ့မိသားစုက သူ့ကိုတွေ့ပြီး တရားစွဲဆိုဖို့ အကူအညီတောင်းခဲ့တယ်… ဒါပေမယ့် တရားခံကျန်းရုန်ဟွာက ချမ်းသာတဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက်ဖြစ်ပြီး ရှေ့နေကျိုးကို တိတ်တဆိတ်လာဘ်ထိုးလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်… ဒီအမှုမှာ နောက်ဆုံးအဆုံးအဖြတ်က ဘယ်လိုဖြစ်သွားသလဲ?"

လန်ယာရုန်က ပြောသည်။

"ကျန်းရုန်ဟွာက ငွေအမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီးတော့ တရားလိုက တရားစွဲတာကို ရုပ်သိမ်းပြီး တရားရုံးကနေ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့တယ်…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ယုတ္တိရှိရှိ သေသေချာချာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။

"တစ်နည်းအားဖြင့် ဒီချမ်းသာတဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက်တွေထဲမှာ ကျန်းရုန်ဟွာက ရှေ့နေကျိုးကို ပထမဆုံးသိတဲ့သူပဲ… လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်နှစ်ခန့်က ချင်ရှို့မိန်ကို သူ့ကားနဲ့ တိုက်သတ်လိုက်တဲ့အခါ သူက တစ်ဖက်ရှေ့နေကို့ တိတ်တဆိတ်လာဘ်ထိုးခဲ့ပြီး တစ်ဖက်ရှေ့နေက တရားလိုကို တရားစွဲတာရုပ်သိမ်းဖို့ စည်းရုံးခဲ့တာလား?"

မနေ့က စီနီယာအစ်မလန်သည် ရှေ့နေကျိုး၏ အရင်ကအမှုများကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီး မည်သည့်ကိစ္စများတွင်မဆို ရှေ့နေကျိုးသည် ကျန်းရုန်ဟွာကို ကိုယ်စားမပြုထားကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ အစောဆုံးရက်စွဲသည် လွန်ခဲ့သောငါးနှစ်က ရှန်းဟိုင်ပင်း၏ မုဒိမ်းမှုကိစ္စဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှန်းဟိုင်ပင်းသည် ရှေ့နေကျိုးကို ပထမဆုံးသိသူဟု လူတိုင်းက ထင်ခဲ့ကြသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ လွန်ခဲ့သောဆယ်နှစ်က ‘တရားခံ’ကျန်းရုန်ဟွာသည် ‘တရားလို’ရှေ့နေကျိုးနှင့် အမှန်တကယ် ချိတ်ဆက်မှုရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တုန်းက ရှေ့နေကျိုးသည် သိပ်နာမည်မကြီးသေးဘူး။ ငွေကိုမြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည် ချင်ရှို့မိန်၏မိသားစုအား အမည်ခံတရားစွဲဆိုရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် တရားခံကျန်းရုန်ဟွာထံမှ ပိုက်ဆံယူခဲ့သည်။

လန်ယာရုန်၏မျက်နှာက ရုပ်ဆိုးနေသည်။

"ယာဉ်မတော်တဆမှုကြောင့် သေဆုံးစေတဲ့အမှုက အများဆုံး ထောင်ဒဏ် 7 နှစ်အထိ ချမှတ်ခံရနိုင်တယ်! ဒါပေမယ့် ဒီအမှုမှာ ကျန်းရုန်ဟွာက ထောင်ဒဏ်ချမှတ်ခြင်းမခံရဘဲ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်က တရားရုံးမှာ ပြေလည်မှုရရှိခဲ့တယ်… ချင်ရှို့မိန်ရဲ့မိသားစုက ဥပဒေနားမလည်တဲ့အတွက် ရှေ့နေကျိုးစွဲဆောင်တာကိုခံရပြီး လျော်ကြေးငွေတချို့ယူပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ တရားစွဲတာကို ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်…"

ခယ်ရှောင်ပင်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။

"နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မိခင်ကိုဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ ကလေးမလေးက ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ ပိုက်ဆံရှာဖို့ ဘားတစ်ခုမှာအလုပ်လုပ်ရင်း မမျှော်လင့်ဘဲ ကျန်းရုန်ဟွာရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်း ရှန်းဟိုင်ပင်း စော်ကားတာခံရတယ်… ကျန်းရုန်ဟွာက ရှေ့နေကျိုးကို သိထားတာဆိုတော့ သူက ရှေ့နေကျိုးကို ရှန်းဟိုင်ပင်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာလား?"

အစပိုင်းတွင် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အမြဲတမ်း ပဟေဋ္ဌိဖြစ်ခဲ့သည်။ ရှန်းဟိုင်ပင်းသည် ချမ်းသာသော ဒုတိယမျိုးဆက်ဖြစ်ပြီး အန်းမင်မြို့တွင် နေထိုင်သည်။ ပေရှန်းမြို့မှာ အလုပ်လုပ်သည့် ရှေ့နေကျိုးနဲ့ သူ ဘယ်လို ရင်းနှီးနိုင်မှာလဲ။ ယခုအခါ ရှေ့နေကျိုးနှင့် အများဆုံးရင်းနှီးသူက ကျန်းရုန်ဟွာဖြစ်ပုံရသည်။

ထိုနှစ်တွင် ကျန်းရုန်ဟွာသည် ချင်ရှစ်ယင်း၏မိခင် ချင်ရှို့မိန်ကို ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ပြိုင်ကားတစ်စီးဖြင့် တိုက်မိကာ သေဆုံးခဲ့ရသည်။ ချင်ရှစ်ယင်း၏ဖခင်သည် ပေရှန်းမြို့မှ ရှေ့နေကျိုးကို အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။ တိုက်ဆိုင်မှုဖြင့် ကျန်းရုန်ဟွာနှင့် ရှေ့နေကျိုးတို့က ချိတ်ဆက်မိခဲ့ကြသည်။

သည်အကြောင်းကြောင့် ရှေ့နေကျိုးလည်း ချမ်းသာသောသူတွေ တော်တော်များများနဲ့ သိခွင့်ရခဲ့ပြီး ရှန်းဟိုင်ပင်း၏ မုဒိမ်းမှုကိုလည်း ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူသည် ‘အထက်ပိုင်းအလွှာ’ဟုခေါ်သော သူများနှင့် ပိုပို၍ ရင်းနှီးလာသလို သူ၏ဝင်ငွေကလည်း တိုးမြင့်လာပြီး သူ၏ကျော်ကြားမှုကလည်း ပို၍ကြီးလာသည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သောဆယ်နှစ်ခန့်က ချမ်းသာသော ဒုတိယမျိုးဆက် ကျန်းရုန်ဟွာ၏ ကားဘီးအောက်တွင် သေဆုံးသွားသော ချင်ရှို့မိန်နှင့် လွန်ခဲ့သောငါးနှစ်ခန့်က ရှန်းဟိုင်ပင်းကြောင့် အဓမ္မပြုကျင့်စော်ကားခြင်းခံခဲ့ရသော အပြစ်မဲ့မိန်းကလေး ချင်ရှစ်ယင်းတို့သည်… တကယ်တော့ သားအမိများဖြစ်ကြောင်း သူ ထင်ထားမည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် သူမ၏မိသားစုကို သွယ်ဝိုက်၍ ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး ချင်ရှစ်ယင်းသည်လည်း ပြင်းထန်သော စိတ်ကျရောဂါကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့အဖွဲ့ဝင်များကိုကြည့်ပြီး ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

"ချင်ရှစ်ယင်းရဲ့အဖေနဲ့အစ်ကိုက ပြစ်မှုကျူးလွန်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်အရှိဆုံးသူတွေပဲ… အဲဒီလူနှစ်ယောက်မှာ ဘယ်သူက လျှိုလန်ကို သိတာလဲ? ဘယ်သူက လူသတ်သမားအစစ်လဲ?"

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းဖျင်စစ်က ရုတ်တရက် ပြောလာခဲ့သည်။

"ငါတို့ အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့တယ်…"

အားလုံးက သူ့ကို ပြန်ကြည့်လာကြသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်၏ လေးနက်သောအမူအရာကို သူတို့မြင်လိုက်ရပြီး သူက စကားတစ်လုံးချင်းပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ မိုးသည်းထန်စွာရွာတဲ့ညမှာ ကျိုးကျီယန်က အဆောက်အဦးပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျပြီး ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးရဲ့ အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့နေရာမှာ ချန်ယွဲ့ချင်နဲ့ ချီကျောက်အပြင် အခြားတစ်ယောက်လည်း ရှိခဲ့တယ်…"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်းသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက် ပုံရိပ်တစ်ခုပေါ်လာကာ အစမ်းသဘောမေးလိုက်သည်။

"တာဝန်ကျလုံခြုံရေးအစောင့်လား?"

ကျန်းဖျင်စစ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"မှန်တယ်…"

ညအဆိုင်းတွင် လုံခြုံရေးအစောင့်များသည် ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးထဲတွင် တစ်ချိန်လုံးရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လုံခြုံရေးအစောင့်၏ အထောက်အထားသည် ဖြတ်သွားဖြတ်လာကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ရဲများ၏ သံသယကို နှိုးဆွရန် မလွယ်ကူပေ။

ကျန်းဖျင်စစ်က ပြောသည်။

"ခေါင်းဆောင်လင် တံခါးကိုခေါက်တုန်းက လူလတ်ပိုင်းအရွယ် လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ယောက်က ငါတို့ကို တံခါးဖွင့်ပေးပြီး အဆောက်အဦးအတွင်းက စောင့်ကြည့်ရေးမှတ်တမ်းဆီ ခေါ်သွားတာကို ငါမှတ်မိတယ်… သူက အိပ်ပျော်နေပြီး ရှေ့နေကျိုးကို မသိဘူးလို့ ပြောတဲ့အတွက် ခေါင်းဆောင်လင်က သူ့ဆီကနေ ထွက်ဆိုချက်တောင်းပြီးတာနဲ့ ပြန်ခွင့်ပြုလိုက်တယ်…"

ခယ်ရှောင်ပင်း၏အမူအရာပြောင်းသွားပြီး သူ့လက်ပ်တော့ထဲရှိ ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦး၏ ဝန်ထမ်းအချက်အလက်ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ 

"အဲဒီညက တာဝန်ကျတဲ့ လုံခြုံရေးအစောင့်က ကျောက်ကျန့်မင်လို့ နာမည်မတပ်ထားပေမယ့် သူ့ဓာတ်ပုံတွေကို ကြည့်လိုက်ရင် ရင်းနှီးလား!"

ဓာတ်ပုံထဲက လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ချင်ရှစ်ယင်း၏အိမ်မှ ယွဲ့ရှင်းဝမ် ရိုက်ကူးခဲ့သည့် မိသားစုဓာတ်ပုံထဲက အမျိုးသားနှင့် လုံးဝတူသည်။ သို့သော် မိသားစုဓာတ်ပုံကို လွန်ခဲ့သောဆယ်နှစ်ကျော်က ရိုက်ကူးထားခဲ့ပြီး အချိန်အတော်ကြာနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏နားသယ်မွေးများက ဖြူနေပြီဖြစ်ကာ ဓာတ်ပုံထဲကလို မငယ်တော့ပေ။

သူက ချင်ရှစ်ယင်းရဲ့အဖေပဲ။

#TK