Chapter 149

Volume 7 : ဥပဒေဌာန

Chapter 149 (ပြစ်မှုမရှိကြောင်းချေပချက် ၀၂)

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့အဖွဲ့ဝင်များ၏ တည်နေရာနှင့် အထောက်အထားများကို အမြန်ဆုံးအတည်ပြုလိုသောကြောင့် ကျန်းဖျင်စစ်အား ပြောလိုက်သည်။

"ဖျင်စစ်... အခြားအဖွဲ့ဝင်တွေဆီ ခယ်ရှောင်ပင်းကို ဖုန်းခေါ်ခိုင်းတာဖြစ်ဖြစ် ‌မက်ဆေ့ခ်ျပို့တာဖြစ်ဖြစ် လုပ်ပြီး ဆက်သွယ်ရအဆင်ပြေအောင် WeChat အဖွဲ့ဖွဲ့လိုက်..."

သင်တန်းပြောင်းလဲပြီးနောက် လူတိုင်း၏ဖုန်းထဲရှိဒေတာအားလုံးကိုရှင်းလင်းသွားသော်လည်း ခယ်ရှောင်ပင်း၏ ‘လက်ပ်တော့’ သည် ကွန်ပျူတာဌာန၏စွမ်းရည်ဖြစ်ပြီး သူ၏လက်ဖဝါးမှ လက်ပ်တော့ပုံစံကို ဆင့်ခေါ်နိုင်သည်။ ခယ်ရှောင်ပင်း၏ လက်ပ်တော့ထဲတွင်သိမ်းဆည်းထားသည့်ဒေတာများသည် သင်တန်းပြောင်းလဲသည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် မြင်ကွင်းပြောင်းလဲသည်ဖြစ်စေ ပျက်သွားမည်မဟုတ်ပါ။

ရဲတပ်ဖွဲ့တွင် သူ့အဖွဲ့ဝင်များ၏ ဖုန်းနံပါတ်များကို စစ်ဆေးရန်အတွက် ခယ်ရှောင်ပင်းသည် လူတိုင်း၏နံပါတ်များကို လက်ပ်တော့ထဲတွင် အရန်သိမ်းဆည်းထားသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ခယ်ရှောင်ပင်းကို ချက်ချင်းရှာပြီး WeChat ထဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထည့်ခိုင်းသည်။ 10 မိနစ်အတွင်း C-183 သုတေသနအဖွဲ့မှ လူအားလုံးရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ခယ်ရှောင်ပင်းသည် WeChat ဆွေးနွေးရေးအဖွဲ့ကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး အဖွဲ့အမည်ကို ‘183 နတ်ဆိုးအဖွဲ့’ ဟု ဆက်လက်ခေါ်ဆိုခဲ့ပြီး အဖွဲ့ပိုင်ရှင်ကို ယွဲ့ရှင်းဝမ်အား ပေးခဲ့သည်။

လူတိုင်းက နှုတ်ဆက်ဖို့ ထွက်လာကြသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "@အားလုံး... ဘာတွေပြောင်းလဲသွားတယ်ဆိုတာသိဖို့ ကိုယ့်ရဲ့အထောက်အထားနဲ့ နေရာတွေကို သတင်းပို့ကြပါ... ငါအရင် ပြောလိုက်မယ်... ငါက အရင်သင်တန်းတုန်းကအတိုင်းပဲ စီနီယာအစ်မလန်နဲ့ စီနီယာအစ်မလင်းတို့နဲ့အတူ မင်ဟွေးဥပဒေလုပ်ငန်းမှာ ရှေ့နေအဖြစ်နေဆဲပဲ..."

ကျန်းဖျင်စစ်: "ငါက ခယ်ရှောင်ပင်း၊ ချင်မြောင်တို့နဲ့အတူ တက္ကသိုလ်တက်နေတယ်... ငါတို့က တက္ကသိုလ်မှာ သင်္ချာ၊ ကွန်ပျူတာ၊ သမိုင်းဌာနကဖြစ်ပြီး ငါတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဘာသာရပ်တွေပဲ... ငါက ယောင်္ကျားလေးအဆောင် အဆောက်အဦး 1၊ အခန်း 331 မှာ နေထိုင်တယ်..."

ခယ်ရှောင်ပင်း: "ငါက ယောင်္ကျားလေးအဆောင် အဆောက်အဦး 3၊ အခန်း 770 မှာ..."

ချင်မြောင်က ဆက်ပြောသည်။

"ငါက မိန်းကလေးအဆောင် အဆောက်အဦး 6၊ အခန်း 814..."

လျှိုကျောက်ချင်း: "ငါက ပြည်သူ့ဆေးရုံရဲ့ အရေးပေါ်ဌာနမှာ ရှိနေတုန်းပဲ... ရွှီယိရှန်းက အခုလေးတင် ငါ့ကိုလာတွေ့တယ်... သူက ခွဲစိတ်ဌာနကဖြစ်ပြီး ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး မပြောင်းလဲသေးဘူး... အရင်က သူနာပြုလုပ်ခဲ့တာ ချင်လုကတော့ ဘယ်ရောက်သွားလဲ ငါမသိဘူး..."

ချင်လု: "ကျွန်မက အခု ကမ်းခြေဘာဘီကျူးစားသောက်ဆိုင်မှာ စားပွဲထိုးလုပ်နေတယ်..."

ကျိုဖုန်း: "ငါက ဘတ်စ်ကားမောင်းရမှာလား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါနိုးလာတော့ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ထိုင်နေတာ..."

ကျန်းရှောင်နျန်: "ကျွန်တော်က ဘာဘီကျူးစားသောက်ဆိုင်မှာ စီနီယာအစ်မချင်လုနဲ့အတူ စားပွဲထိုးလုပ်နေတယ်..."

နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းယန်က ပြောလာသည်။

"ငါက တက္ကသိုလ်အတိုင်ပင်ခံရုံးမှာရှိနေပြီး ဥပဒေဌာနအတိုင်ပင်ခံရဲ့ လက်ထောက်တစ်ယောက်ပဲ..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့အဖွဲ့ဝင်များ၏ အထောက်အထားများကို ဂရုတစိုက် စိစစ်ပြီး ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

"ရှေ့နေသုံးယောက်၊ ကျောင်းမှာ လေးယောက်၊ ဆေးရုံမှာ နှစ်ယောက်၊ အသားကင်ဆိုင်မှာ နှစ်ယောက်၊ ယာဉ်မောင်း တစ်ယောက်... ရဲတပ်ဖွဲ့မှာ ငါတို့အဖွဲ့ဝင်တွေ မရှိဘူး... အဲဒါက စုံစမ်းစစ်ဆေးရာမှာ တိုက်ရိုက်ပါဝင်ရမယ့် လုပ်ငန်းစဉ်အတွက် ငါတို့ ခက်ခဲမယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတယ်... ကျောင်းနဲ့ ကမ်းခြေဘာဘီကျူးစားသောက်ဆိုင်က အသစ်ထပ်ထည့်ထားတဲ့နေရာနှစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျောင်းသားတွေ အသားကင်စားဖို့ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ မတော်တဆမှုဖြစ်နိုင်ခြေများတယ်..."

ဤရှင်းပြချက်ကိုလည်း လူတိုင်းသဘောတူကြသည်။

ခယ်ရှောင်ပင်းက တီးတိုးရေရွတ်သည်။

"ဘာဘီကျူးစားသောက်ဆိုင်မှာ ငါ့ကိုဘာလို့မထားရတာလဲ.."

လင်းမန့်လော်က ပြုံးကာပြောသည်။

"နင်က အစားအသောက်မက်သူဆိုပြီး စာကြည့်တိုက်က ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တာကြောင့် အသားကင်ဆိုင်မှာ နင့်ကိုထားလိုက်ရင် နင့်ရဲ့အာရုံစိုက်မှုက အသားကင်ဆီပဲ ရောက်နေလိမ့်မယ်..."

ခယ်ရှောင်ပင်း: "..."

ကျိုဖုန်း: "အခုက အောက်တိုဘာလဖြစ်ပြီး ပေရှန်းမြို့ရဲ့ ရာသီဥတုက ကောင်းတယ်... မြို့က ပင်လယ်နဲ့နီးပြီး ကမ်းခြေကကျယ်တယ်... ကျောင်းသားတွေ စနေ၊ တနင်္ဂနွေတွေမှာ အသားကင်စားဖို့နဲ့ ရွက်ဖျင်တဲတွေမှာ အိပ်ဖို့ ကမ်းခြေမှာ စီစဉ်ကြတယ်... ဒီလိုမျိုး အဖွဲ့လိုက်တည်ဆောက်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက တော်တော်လေးကို ကောင်းပြီး ကျောင်းသားတွေကြားမှာ ရေပန်းစားတယ်မလား..."

လင်းမန့်လော်၏ လေသံသည် လွမ်းဆွတ်ဖွယ်အရိပ်အမြွက်ကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့သည်။

"ငါဒုတိယနှစ်မှာ ငါတို့ရဲ့ ကျောင်းသားကောင်စီက ကမ်းခြေဘာဘီကျူးတစ်ခု စီစဉ်ပြီး ရှောင်ခယ်က သူ့ဘာသာသူ အသားကင် 30 ချောင်းကို စားခဲ့တာကို သတိရမိတယ်..."

ခယ်ရှောင်ပင်း: "..... စီနီယာအစ်မက ဘာလို့ ဒီလောက်အတိအကျ မှတ်မိနေရတာလဲ..."

လင်းမန့်လော်က ရင်ထဲထိသွားသော အီမိုဂျီပေးပို့ခဲ့သည်။

"အဲဒီအချိန်တုန်းက နင်က အရမ်းဗိုက်ဆာနေတဲ့ ရှဉ့်လေးလို့ တုတ်ထိုးတွေကို စားနေခဲ့တာလေ... ငါတောင် ကျိုဖုန်းကို ပြောခဲ့သေးတယ် ‘ဒီဂျူနီယာမောင်လေးက တကယ်စားနိုင်တာပဲ... ငါတို့မတတ်နိုင်တော့ဘူး’လို့..."

ခယ်ရှောင်ပင်း၏ ပါးပြင်များ ပူလာကာ စီနီယာအစ်ကိုအစ်မများ၏အမြင်တွင် သူ၏ပုံရိပ်က ပျက်ပြားသွားသည်မှာ ကြာပါပြီ။

လင်းမန့်လော်က ထပ်ပြောပြန်သည်။

"စကားမစပ်... အဲဒီတုန်းက ရှင်းဝမ်က ဖျင်စစ်နဲ့အတူ တဲထဲမှာ အိပ်နေတာမလား..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပွင့်လင်းစွာ ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်... ကမ်းခြေမှာ အိပ်ရတာ သိပ်အဆင်မပြေဘူး... ညလေက တော်တော်အေးတယ်..."

ကျန်းဖျင်စစ်သည် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်သတိရပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် ကွေးသွားသည်။

အားလုံးက အဖွဲ့ထဲမှာ ခဏလောက် ဆွေးနွေးကြပြီး ကျန်းဖျင်စစ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"အားလုံးက ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ရင်းနှီးအောင် အရင်စုံစမ်းပြီး အထူးသဖြင့် ကမ်းခြေမှာ မတော်တဆမှုဖြစ်နိုင်ခြေများတယ်..."

ကျန်းဖျင်စစ်သည် 183 နတ်ဆိုးအဖွဲ့၏ ကျောင်းအုပ်ဆရာမကဲ့သို့ပင် အမြဲတမ်း အကြောင်းအရာဆီ တည်ငြိမ်စွာပြန်ခေါ်သွားနိုင်သည်။

အားလုံးက တုံ့ပြန်ပြီး အနီးနားပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းဖို့ လုပ်ကြသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က စုံစမ်းစရာ ဘာမှမရှိဘူး။ ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးနှင့် မင်ဟွေးဥပဒေလုပ်ငန်းတို့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ်က အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ စောင့်ကြည့်ရေးဖြန့်ချီထားတာကိုပင် သိရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့နေထိုင်ရာက မပြောင်းလဲသေးဘဲ ဒါက ရှင်းဟိုင်တိုက်ခန်းနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။

အခင်းမဖြစ်ပွားမီတွင် သူတို့၏ ဥပဒေရေးရာအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင် သုံးဦးအား လိုအပ်မည်မဟုတ်သေးပေ။

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ခယ်ရှောင်ပင်းနှင့် ချင်မြောင်တို့ကို ကျောင်းဝင်းအတွင်း အမြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ကျောင်းဝင်း၏မြေပုံအပြင် ယောင်္ကျားလေးအဆောင်နှင့် မိန်းကလေးအဆောင်များ၏ ဖြန့်ချီရေးမြေပုံကို ရှောင်ထူအား တိုက်ရိုက်ဆွဲခိုင်းပြီး ၎င်းကို အဖွဲ့ထံ ပေးပို့ခဲ့သည်။

ကျန်းဖျင်စစ်: "ဌာနတွေအများကြီးရှိတဲ့ ကျယ်ပြန့်တဲ့တက္ကသိုလ်ပဲ... ကျောင်းသားအိပ်ဆောင်ဧရိယာမှာ အဆောက်အဦး 10 လုံးရှိတယ်... အဆောက်အဦး 1 မှ 5 ကတော့ အမျိုးသားအဆောင်တွေဖြစ်ပြီး 6 မှ 10 ကတော့ အမျိုးသမီးအဆောင်တွေဖြစ်တယ်... တူညီတဲ့ဘာသာရပ်နဲ့ ကျောင်းသားတွေက များသောအားဖြင့် အတူနေထိုင်ကြတယ်... အိပ်ဆောင်မှာ ကုတင်တစ်လုံး၊ စာရေးစားပွဲနဲ့ ဗီရိုတစ်လုံး၊ သီးသန့်လသာဆောင်နဲ့ ရေချိုးခန်းတို့ပါရှိတဲ့ လေးယောက်ခန်းဖြစ်တယ်..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် လူသုံးယောက်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အံ့အားသင့်သွားပြီး လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"အလုပ်ကြိုးစားတဲ့သုံးယောက်..."

ချင်မြောင်: "ဒီနေ့က သောကြာနေ့ပဲ... ငါတို့သုံးယောက် စုံစမ်းဖို့ ထွက်လာတဲ့အချိန်က ညစာစားချိန်ပဲ... ကျောင်းထဲမှာ လူတွေပြည့်နေပြီး လောလောဆယ် သံသယဖြစ်စရာ လူမတွေ့ဘူး..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "ရှင်းယန်ကကော..."

ရှင်းယန်က excel ဖိုင်တစ်ခုကို အဖွဲ့ထဲ ပေးပို့ခဲ့သည်။

"ငါက ဥပဒေဌာနက အတိုင်ပင်ခံရဲ့ လက်ထောက်တစ်ယောက်ပဲ... ဒါက လက်ထောက်ဒါရိုက်တာဆီက ကူးယူထားတဲ့ ကျောင်းတစ်ခုလုံးရဲ့ ကျောင်းသားအချက်အလက်တွေပဲ... ပထမနှစ်ကနေ စတုတ္ထနှစ်အထိ ကျောင်းသားအားလုံးရဲ့ စာရင်းတွေရှိတယ်..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"အင်း... ဒါက ဥပဒေဌာနရဲ့ သင်တန်းစာမေးပွဲဖြစ်လို့ ဥပဒေဌာနက ကျောင်းသားတွေ မတော်တဆမှု ဖြစ်သွားနိုင်တယ်... ဒီစာရင်းက အရမ်းအရေးကြီးတယ်... ရှောင်ခယ် ဒီအချက်အလက်တွေကို မင်းရဲ့လက်ပ်တော့ထဲ သိမ်းထားလိုက်..."

ခယ်ရှောင်ပင်းက ‘အိုကေ’ အီမိုဂျီပို့ခဲ့သည်။ 

"သိမ်းပြီးပြီ..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ဆက်မေးသည်။

"ကမ်းခြေကကော ဘယ်လိုလဲ..."

ချင်လုက ရလဒ်များကို အစီရင်ခံသည်။

"ငါက ဘာဘီကျူးဆိုင်မှာ စားပွဲထိုးပါ... ပေရှန်းမြို့ရဲ့ မြို့အစွန်မှာ ကမ်းခြေဘာဘီကျူးအတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ကမ်းခြေကြီးတစ်ခုရှိပြီး တဲအငှားဝန်ဆောင်မှုတွေလည်း ပေးနေတယ်... လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို မေးကြည့်တော့ ရာသီဥတုက မကြာသေးမီကပဲ ကောင်းမွန်လာတာကြောင့် လူအများကြီးက ကမ်းခြေကို ဘာဘီကျူးစားဖို့ လာလည်တော့မယ်... ဆိုင်ကလည်း ကမ်းခြေမှာ ပါတီပွဲတစ်ခုကို စီစဉ်ပြီး လေထုကို သာယာအောင် ကပြဖို့ မော်ဒယ်တွေကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး ဒီည မီးပုံလေး စီစဉ်ထားတယ်..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "ကမ်းခြေဘာဘီကျူးအတွက် ကိုယ်ပိုင်အစားအစာ ယူလာရမှာလား..."

ချင်လု: "ဆိုင်မှာ ကြက်တောင်ပံ၊ နံရိုး၊ အမဲသားနဲ့ သိုးသား၊ အသီးအရွက်မျိုးစုံနဲ့ အသားလုံးတွေလိုမျိုး ပုံမှန်အစားအသောက်တွေရှိတယ်... နေရာမရွေးမှာ ဝယ်လို့ရတယ်... ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်တိုင်ယူလာလို့လည်း ရတယ်... အသားကင်လိုမျိုး ကိရိယာတွေ၊ မီးဖိုတွေ၊ သံချောင်းတွေအကုန်လုံးကို ဆိုင်က ပေးတယ်..."

ဆိုင်က ပေးထားသော အစားအစာများသည် ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ပိုမိုစိတ်ချရပြီး တူညီစွာပေးထားသော အစားအစာသည် အတိအကျသတ်ရန် ခက်ခဲသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင် အစားအစာယူလာပါက မမှန်တော့ဘူး။ အဆိပ်ကျွမ်းကျင်သောလူတစ်ဦးသည် တိကျသောအစားအစာကို အဆိပ်ခတ်လိုက်ပါက ဤအစားအစာကို ကြိုက်နှစ်သက်သော တိကျသောပစ်မှတ်ကို အဆိပ်သင့်စေနိုင်သည်။

ကျန်းရှောင်နျန်သည် အဖွဲ့ထဲကို မြေပုံတစ်ခု အမြန်ပို့လိုက်သည်။

"ကမ်းခြေတစ်ဝိုက်က အကွာအဝေးကို တိုင်းတာခဲ့တယ်... ဒါက ကမ်းခြေတစ်ခုလုံးရဲ့ ကြမ်းပြင်နဲ့ ဘာဘီကျူးဆိုင်ရဲ့ တည်နေရာပဲ... ဒီကမ်းခြေမှာ ရာနဲ့ချီတဲ့ ရွက်ဖျင်တဲတွေ ထားရှိဖို့ လုံလောက်တယ်... တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဧရိယာက အရမ်းကျယ်တယ်..."

အဖွဲ့ဝင်များသည် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အလုပ်လုပ်နေကြပေမယ့် လျှိုကျောက်ချင်းနှင့် ရွှီယိရှန်းတို့ကတော့ ဆေးရုံမှာ စုံစမ်းစရာ ဘာမှ မရှိခဲ့ဘူး။

ရွှီယိရှန်းက အကြံရသွားသည်။

"ငါတို့ ဒီပိတ်ရက်မှာ ဘာဘီကျူးဆိုင်ကို သွားကြမလား... ဒီလိုဆိုရင် အခင်းဖြစ်စဉ်မှာ ငါတို့ပါဝင်ပြီး သေဆုံးသူနဲ့ သံသယရှိသူရဲ့ အချက်အလက်တွေကို အမြန်ဆုံးရနိုင်တယ်မလား..."

ဒီအဆိုပြုချက်ကို ခယ်ရှောင်ပင်းက သဘောတူခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲထင်တယ်..."

ရွှီယိရှန်းက စနောက်သည်။

"ရှောင်ခယ်... ငါတို့မှာ တစ်ယောက်ကို ယွမ် 300 ပဲရှိတာ... ဒါကြောင့် ငါတို့တွေ တုတ်ထိုးအများကြီး ဝယ်လို့မရဘူး..."

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ချစ်စရာကောင်းသော ခေါင်းငြိမ့်သည့် အီမိုဂျီကို ပို့လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သက်သတ်လွတ်စားလည်း ရပါတယ်..."

ယွဲ့ရှင်စဝမ်: "နောက်ဆုံး စာမေးပွဲခန်းရဲ့ အတွေ့အကြုံအရ လူတစ်ယောက်ကို ယွမ် 300 က ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အသုံးမချသင့်ဘူး... နောက်ပိုင်းအဆင့်မှာ လူတိုင်းက နေ့တိုင်း သဲလွန်စရှာဖို့ အလုပ်များနေတော့ ကောင်းတာတစ်ခုခုစားဖို့ အချိန်တောင်မရှိဘူး... ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ရက်ကို ငါမှတ်မိသေးတယ်... ဖျင်စစ်နဲ့ ငါ အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေတော့ စားဖို့တောင် အဆင်မပြေလို့ စတိုးဆိုင်မှာ နွားနို့နဲ့ မုန့်ပဲ ဝယ်ခဲ့တာ..."

အခြားလူများမှာလည်း ကျန်းရှောင်နျန်၏နေအိမ်တွင် တစ်ရက်တာ တည်းခိုကာ စောင့်ကြည့်ရေးမှတ်တမ်းများကို စောင့်ကြည့်ကြပြီး မျက်လုံးများ ကန်းလုနီးပါးဖြစ်ကာ အားလုံးက အော်ဒါမှာစားခဲ့ကြသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်က ထောက်ခံသည်။

"အမှုဖြစ်လာတာနဲ့ အားလုံးက စုံစမ်းဖို့ အရမ်းပင်ပန်းနေမှာ သေချာတယ်... စားဖို့စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိဘူး... ကမ်းခြေသွားပြီး ဘာဘီကျူးစားချင်ရင်တော့ အမှုမဖြစ်ပွားခင် တွေ့ကြုံခံစားနိုင်တယ်..."

ထိုအချိန်တွင် ချင်မြောင်က ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မေးခွန်းတစ်ခုမေးခဲ့သည်။

"ကမ်းခြေမှာ အမှုဖြစ်မယ်ဆိုတာ သေချာလား..."

လူတိုင်း အံ့ဩသွားကြသည်။

ချင်လု: "အစ်မ... စာကြည့်တိုက်က ငါတို့ကို ကမ်းခြေမှာ စီစဉ်ပေးထားတာလေ... ဒါက သိသာတယ်မဟုတ်ဘူးလား..."

ချင်မြောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောသည်။

"ငါ အရမ်းဂရုစိုက်လွန်းတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... စာကြည့်တိုက်က အဲလောက်မရိုးရှင်းဘူးလို့ ငါအမြဲတွေးမိတယ်... ကမ်းခြေမှာ တစ်ခုခုဖြစ်မယ်လို့ လူတိုင်းက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ထင်မြင်လာအောင်လုပ်ပြီး ငါတို့ကို ကမ်းခြေမှာစုခိုင်းပြီးတော့ ကျားကို တောင်ပေါ်ကနေ ရွှေ့လိုက်ရင်ကော..."

သူမ ဒီလိုပြောသောအခါ ယွဲ့ရှင်းဝမ်လည်း ဒီဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးနေခဲ့သည်။ အမှန်တော့ စာကြည့်တိုက်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ကတ်များ ဘယ်တော့မှ မကစားဘူး။ သူတို့က တကယ်ပဲ ‘ကျားကို တောင်ပေါ်ကနေ ရွှေ့လိုက်ပြီး’ သူတို့ကို ကမ်းခြေမှာစုခိုင်းပြီးနောက် ကျောင်းမှာ မတော်တဆဖြစ်သွားလျှင် ရှုပ်ထွေးသွားမည်မဟုတ်ပါလား။

ကျန်းဖျင်စစ်: "လူခွဲပြီး လူအနည်းငယ်ကို ကျောင်းမှာထားခဲ့ရအောင်..."

ချင်မြောင်: "ငါ ဘာဘီကျူး မစားချင်ဘူး... မိန်းကလေးအိပ်ဆောင်မှာ ပြဿနာရှိမရှိ စောင့်ကြည့်နေမယ်..."

ရှင်းယန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောသည်။

"ငါလည်း ဘာဘီကျူးမကြိုက်ဘူး... အတိုင်ပင်ခံရဲ့ တာဝန်ခန်းမှာ ငါနေနေမယ်..."

ခယ်ရှောင်ပင်းက အနည်းငယ်ရှက်သွားသည်။

"ငါက ကျောင်းမှာဆိုတော့ ဒါဆို ငါလည်း နေမယ်..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အပြုံးဖြင့်ပြောသည်။

"မင်းဗိုက်ထဲက သန်ကောင်တွေရဲ့အော်သံကို ငါကြားနေရတယ်... မင်း ဘာဘီကျူးသွားစားလိုက်..."

လန်ယာရုန်နှင့် လင်းမန့်လော်တို့သည် တိုက်ခန်းတွင် အတူတူနေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ရှင်းဟိုင်အဆောက်အဦးနှင့် ရှင်းဟိုင်တိုက်ခန်းတို့သည် ယခင်အမှု၏ နေအိမ်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို လုံးဝလျစ်လျူရှု၍မရပါ။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများက တိုက်ခန်းဟိုတယ်ကို ရောက်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဘာဘီကျူးကို သူတို့တွေ ယူလာလို့ရသည်။

လူတိုင်းက အလုပ်ကို ခွဲဝေပြီး လုပ်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လျှိုကျောက်ချင်းက ဆေးရုံမှာ အနားယူခဲ့သည်။ သူသည် ယနေ့ ညဆိုင်းတွင်နေပြီး အရေးပေါ်ဌာနတွင် မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။ လန်ယာရုန်နှင့် လင်းမန့်လော်တို့သည် ရှင်းဟိုင်တိုက်ခန်းတွင် တည်းခိုကြပြီး အစပ်ကျောက်ပုစွန်ကို အတူတူသွားစားကြသည်။

ချင်လုနှင့် ကျန်းရှောင်နျန်တို့သည် ကမ်းခြေတွင် အလုပ်လုပ်ကြပြီး ခယ်ရှောင်ပင်း၊ ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ရွှီယိရှန်းတို့ ပူးပေါင်းကာ ကမ်းခြေတွင် စခန်းချကြသည်။ ကျန်းဖျင်စစ်၊ ရှင်းယန်နှင့် ချင်မြောင်တို့သည် အတိုင်ပင်ခံရုံး၊ ယောင်္ကျားလေးအဆောင်နှင့် မိန်းကလေးအဆောင်များကို အသီးသီး အာရုံစိုက်ကာ ကျောင်းတွင် တည်းခိုခဲ့သည်။

အဖွဲ့ထဲတွင် ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မေးလိုက်သည်။

"@ကျန်းဖျင်စစ်... မင်းဘာစားချင်လဲ... ငါလာပို့ပေးရမလား..."

ကျန်းဖျင်စစ်: "တော်ပြီ... ငါ ဘာဘီကျူးမကြိုက်ဘူး... အော်ဒါမှာစားလိုက်တော့မယ်..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြီး ပြောသည်။

"ဒါဆို မင်းတို့သုံးယောက်က ကျောင်းဘက်မှာ လှုပ်ရှားမှုတွေကို စောင့်ကြည့်ကြမယ်... ငါတို့ အရင်သွားပြီ..."

ဒီအချိန်မှာ ကျိုဖုန်းက အဖွဲ့ထဲကို စာပို့လာသည်။

"ဥပဒေဌာနက စီနီယာကျောင်းသားတွေက ငါတို့ဘတ်စ်ကားကုမ္ပဏီနဲ့ ကားနှစ်စီးစီးဖို့ ချိန်ထားတာရှိတယ်... ဒီည ကမ်းခြေကို အသားကင်လုပ်ပြီး စခန်းချကြလိမ့်မယ်..."

သေချာပါပြီ။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာအားလုံး သွားကြပြီလား..."

ကျိုဖုန်း: "စုစုပေါင်း လျှောက်ထားသူဦးရေက 98 ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ ရှင်းယန်ရဲ့စာရင်းမှာ စီနီယာဥပဒေဌာနကျောင်းသား 120 ရှိနိုင်တယ်... ဆိုလိုတာက ကျောင်းသား 22 ယောက်က ဒီအဖွဲ့လှုပ်ရှားမှုမှာ ပါဝင်မှာမဟုတ်ဘူး..."

ထို့ကြောင့် သူတို့တွေ အဖွဲ့ခွဲလိုက်တာက မှန်ကန်သည်။ ကျောင်းဘက်မှာလည်း တစ်ယောက်ယောက်ရှိနေရမည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "နားလည်ပြီ... စီနီယာအစ်ကိုကျိုက ကျောင်းသားတွေကို ‌ကမ်းခြေဆီ မောင်းပို့ပြီးရင် ကျွန်တော်တို့နဲ့ လာတွေ့လေ... ဒီည ကမ်းခြေဘာဘီကျူးအဖွဲ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို သေချာအာရုံစိုက်ရမယ်... ဘာဘီကျူးသွားမစားတဲ့ ကျောင်းဘက်က ကျောင်းသားတချို့တွေကိုတော့ ဖျင်စစ်၊ ချင်မြောင်နဲ့ ရှင်းယန်တို့ အာရုံစိုက်ဖို့ ဒုက္ခပေးရမှာပေါ့..."

လူတိုင်းက သဘောတူကြောင်း တုံ့ပြန်ကြသည်။

ဘာဖြစ်လာမှာလဲ။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏စိတ်ထဲတွင်လည်း သဲလွန်စမရှိခဲ့ပေ။

သူသည် သူတို့အတွက် စာကြည့်တိုက်၏ အစီအစဉ်အတိုင်းသာ ကြိုတင်စီစဉ်နိုင်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ သဲလွန်စများများရအောင် ကြိုးစားရမည်။

#TK