Chapter 150

Volume 7 : ဥပဒေဌာန

Chapter 150 (ပြစ်မှုမရှိကြောင်းချေပချက် ၀၃)

ယွဲ့ရှင်းဝမ်၊ ခယ်ရှောင်ပင်းနှင့် ရွှီယိရှန်းတို့သည် ချင်လုပေးပို့သော ကမ်းခြေဘာဘီကျူးစားသောက်ဆိုင်ရှိရာသို့ အသီးသီး ရောက်လာကြပြီး ကျိုဖုန်းက ကျောင်းသားတစ်စုကို ဘတ်စ်ကားဖြင့် ကမ်းခြေသို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

ညနေခင်းတွင် တစ်မြို့လုံး ရွှေရောင်နေဝင်ချိန်က လွှမ်းနေခဲ့သည်။ အရှေ့ဘက်သို့သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပင်လယ်နှင့် ကောင်းကင်ယံ၏ ခမ်းနားသောရှုခင်းကို မြင်နိုင်သည်။ ကမ်းရိုးတန်း ရှုခင်းကြည့်ရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အပူပိုင်းဒေသပုံစံဖြင့် စိုက်ပျိုးထားသော ထန်းပင်များရှိပြီး အတွဲများစွာက ကမ်းခြေမှာ လက်ကိုင်ရင်း လမ်းလျှောက်နေကြသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ကားပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်လိုက်ပြီး စိုစွတ်သောပင်လယ်ရေနှင့် ရောပြီး ပင်လယ်လေက သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ရိုက်နေသည်။ ဤရာသီတွင် အပူချိန်သည် အလွန်သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး ပိတ်ရက်များတွင် ကျောင်းသားတွေအများကြီး အဖွဲ့လိုက်အပြင်ထွက်ကြတာက အံ့ဩစရာမရှိပေ။

သူ ဟွာအန်းတက္ကသိုလ်မှရှိတုန်းက အတန်းမျိုးစုံနဲ့ အသင်းအဖွဲ့များသည် ပိတ်ရက်များတွင် အပြင်ထွက်ရန် စီစဉ်တတ်သည်။ ဒီတစ်ခေါက်မှာ ကမ်းခြေမှာ ဘာဘီကျူးလုပ်စားရန် ရောက်လာသူ ဥပဒေဌာန၏ ကျောင်းသား 90 ရှိသည်။အခြေအနေကတော့ အလွန်ဖရိုဖရဲဖြစ်မှာ သေချာပါသည်။ လူတွေအများကြီးနဲ့ တစ်ယောက်ယောက် အသတ်ခံရမှာလားဆိုတာ သူတွေးမိသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့ဖုန်းပေါ်တွင် မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေသည်။ ရှင်းယန်က WeChat အဖွဲ့ထံ စာပို့ခဲ့သည်။

"ဥပဒေဌာနရဲ့ ကျောင်းသားအဖွဲ့က ပိတ်ရက်မှာ ဘာဘီကျူးပါတီပွဲကျင်းပဖို့ သူတို့ရဲ့စာရင်းသွင်းထားတာကို ငါတွေ့ခဲ့တယ်... ဒီပွဲမှာ မပါဝင်သူ 22 ယောက်ရှိတယ်... စာရင်းကို ခွဲခြားထားပြီး အများစုက အခြားနေရာတွေမှာ အလုပ်သင်ဆင်းနေတာကြောင့် ပြန်လာလို့မရဘူး... ကျောင်းမှာနေတဲ့လူ 7 ယောက်ရှိပြီး ယောင်္ကျားလေး 2 ယောက်နဲ့ မိန်းကလေး 5 ယောက်ရှိတယ်..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြန်ပြောသည်။

"မင်းက ကျောင်းက ကျောင်းသားတွေကိုပဲ ဆက်ပြီး အာရုံစိုက်ထားလိုက်... ငါ ရောက်ခါနီးနေပြီ..."

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ကမ်းခြေဘာဘီကျူးစားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ချင်လုသည် စားပွဲထိုးတစ်ဦးအဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျန်းရှောင်နျန်က အဖြူရောင်ဦးထုပ်နှင့် အရံဟင်းကျွမ်းကျင်သူအဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ချင်လုဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျန်တဲ့သူတွေ မရောက်သေးဘူးလား..."

ချင်လုက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"အင်း... နင်က ပထမဆုံးရောက်တဲ့သူပဲ..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြောသည်။

"မင်းတို့တွေက အရင်ဆုံး အလုပ်များနေတာပဲ... ငါ ကမ်းခြေမှာ လမ်းလျှောက်လိုက်ဦးမယ်... သူတို့ရောက်တဲ့အခါ ငါ့ကို အဖွဲ့ထဲမှာခေါ်လိုက်..."

ဤကမ်းခြေကို ဘာဘီကျူးအတွက် အသုံးပြုသော်လည်း ဘာဘီကျူးဧရိယာနှင့် ကမ်းခြေကစားကွင်းကို ခွဲခြားထားသည်။ ကစားကွင်းရှိ သဲများက ဖြူစင်သန့်ရှင်းသည်။ အနီးနားတွင် နေထိုင်သူ အများအပြားသည် ပင်လယ်ပြင်တွင် ရေကစားကြသည်။ နေဝင်ချိန်သည် ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် ကျရောက်ပြီး ပင်လယ်ရေင ရွှေရောင်ပြောင်းသွားပုံရသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ကမ်းခြေကို ရောက်လာပြီး အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကမ်းခြေမှ ဆယ်မီတာကျော် အကွာအဝေးတွင် ပင်လယ်ရေနှင့် အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသော အနီရောင် ဘောလုံးများ တန်းစီနေသည်။ ရေပေါ်ဘောလုံးများသည် ငါးပိုက်ကဲ့သို့ လိုင်းများဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်— ၎င်းသည် ပင်လယ်ကမ်းစပ်ရှိ ကစားသမားများအား ပင်လယ်ရေနက်ပိုင်းသို့ ရေကူးခြင်းမှ တားဆီးရန် သတိပေးလိုင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အကာအရံအတွင်းရှိ ကမ်းလွန်ပင်လယ်ပြင်တွင် ပင်လယ်ရေအနက်သည် 1.5 မီတာခန့်ရှိပြီး အရွယ်ရောက်ပြီးသူများသည် ရေနစ်ခြင်းမဖြစ်စေရန် ဦးခေါင်းကိုထုတ်၍ မတ်တပ်ရပ်နိုင်သည်။ အကာအရံအပြင်ဘက်ရှိ ပင်လယ်ရေနက်ဧရိယာတွင် ရေမကူးတတ်သူများသည် အန္တရာယ်ကျရောက်ပါက ရေနစ်တတ်ပါသည်။

ပင်လယ်ကမ်းစပ်မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကစားနိုင်သည့် ကမ်းခြေဧရိယာမှာ အကာအရံတစ်ခုကိုလည်း တပ်ဆင်ထားလေ့ရှိသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ရေမကူးတတ်သလို ကမ်းခြေကို ခရီးသွားသောအခါ ရေထဲလည်း တစ်ခါမှ မဆင်းဖူးပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ ကမ်းလွန်ပင်လယ်ပြင်မှာ ရေကူးကွင်းနဲ့ ရေကစားနေသည့် ကလေးငယ်များ အများကြီးရှိပြီး အဒေါ်များနဲ့ ဦးလေးများက ပိုးပဝါများ ကိုင်ဆောင်ကာ အမျိုးမျိုးသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားများဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ကြသည်။

နေဝင်သည်နှင့်အမျှ ကမ်းခြေဘာဘီကျူးက တရားဝင်စတင်ခဲ့သည်။

ကျိုဖုန်းက အဖွဲ့ဆီ မက်ဆေ့ခ်ျပို့လိုက်သည်။

"ဘတ်စ်ကားက ရောက်နေပြီ... ဒီကျောင်းသားတွေက အရမ်း တက်ကြွတယ်... သူတို့ ရယ်မောပြီး တစ်လမ်းလုံးဆူညံနေတာပဲ... ကားထဲမှာလည်း သီချင်းတွေဆိုလို့... အရမ်းဆူလွန်းလို့ ငါခေါင်းကိုက်လာတာနဲ့ မြန်မြန်မောင်းလာခဲ့တယ်..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "ကျွန်တော်တို့လည်း ဒီလိုမျိုး အပြင်ထွက်ပြီး ကစားဖူးပါတယ်..."

ကျိုဖုန်းသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ၎င်းကို သေသေချာချာ တွေးကြည့်လိုက်ရာ ယခင်က သူတို့၏ ကျောင်းသားကောင်စီမှ စီစဉ်သည့် လှုပ်ရှားမှုများသည် ဤထက်ပင် ပို၍ အသက်ဝင်နေလေသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကလည်း ကျောင်းသားတွေပါပဲ။ ယခု ဤရွယ်တူချင်းများကို ကြည့်သောအခါ ‘လူကြီးများက ကလေးများကိုကြည့်ခြင်း’၏ ‘လူကြီးစိတ်’က ရုတ်တရက် ဘာကြောင့်ရှိလာသနည်း 

သူသည် စာကြည့်တိုက်မှာ အတွေ့အကြုံ များလွန်းတာကြောင့် စိတ်က ပိုရင့်ကျက်လာတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ကျိုဖုန်းက ခြောက်ကပ်ကပ်ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘယ်မှာလဲ..."

ရွှီယိရှန်းနှင့် ခယ်ရှောင်ပင်းတို့လည်း ယခုအလေးတင် ရောက်လာပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အဖွဲ့ထဲတွင် ပြောလာကြသည်။

"ချင်လုနဲ့အတူရှိတယ်..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အမြန်ပြေးသွားပြီး အဖွဲ့ဝင်များက ရောက်နေလေပြီ။ ချင်လုသည် အရှေ့စားပွဲကို စားသောက်ဖွယ်စာရင်းကို ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ကျောင်းသားတွေက ဧရိယာ A နဲ့ ဧရိယာ B မှာ ထိုင်ခုံတွေကို သီးသန့်မှာထားခဲ့ပြီး နင်တို့က ဧရိယာ C မှာပဲ ထိုင်လို့ရတယ်..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "ကိစ္စမရှိပါဘူး... ငါတို့အတွက် 4 ယောက်ခုံ စီစဉ်ပေးပါ..."

ချင်လုသည် သူတို့အတွက် ထိုင်ခုံရှာရန် ဧရိယာ C သို့ ခေါ်သွားသည်။ ထိုင်ခုံတစ်ခုစီတွင် ထီးများပါရှိပြီး သူတို့လေးယောက်က ထီးအောက်တွင် ထိုင်ကြသည်။ ဒယ်ပြား၊ သံပြားနှင့် မီးသွေးအားလုံးကို ဆိုင်မှ ပံ့ပိုးပေးသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မီနူးနဲ့ ခဲတံကို ခယ်ရှောင်ပင်းဆီ လွှဲပေးလိုက်သည်။

"ခယ်ရှောင်ပင်း... မင်းမှာလိုက်... မင်းစားချင်တာကို ခြစ်လိုက်ရုံပဲ..."

ခယ်ရှောင်ပင်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဂရုတစိုက်ရွေးချယ်နေပြီး ဟင်းပွဲများ၊ ဝက်အူချောင်းများ၊ ကြက်တောင်ပံများ၊ အမဲသား၊ ငါးဆုပ်များ၊ အာလူးကြော်များ၊ ကြက်သွန်မြိတ်များ...

သူသည် စျေးနှုန်းကိုကြည့်ရင်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အမျိုးတစ်ဒါဇင်ကို မှာယူခဲ့သည်။

ခဏကြာတော့ စားပွဲထိုးက ဟင်းခွက်ကို ထိုင်ခုံဘေးမှာ ထားလိုက်သည်။ လေးယောက်သားသည် တုတ်ထိုးရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေကြသည်— ဥပဒေဌာနမှ ကျောင်းသားများ အားလုံးရောက်လာကြပြီး စကားသံများက အလွန်အသက်ဝင်သည်။ A နှင့် B ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး စားပွဲတစ်ခုစီတွင် လူ 4 ဦးထိုင်ကြကာ အများစုမှာ အိပ်ဆောင်အလိုက်ထိုင်ကြပြီး တချို့မှာ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးရောနေကြသည်။

ကျောင်းသားအုပ်စုထဲတွင် ရယ်မောသံများကို ရံဖန်ရံခါ ကြားနေရသည်။ စီနီယာအစ်ကိုကျိုဖုန်း ပြောသည့်အတိုင်း ဤကျောင်းသားအုပ်စုသည် အမှန်တကယ်ပင် တက်ကြွမှုရှိသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူတို့ကို ကြည့်ပြီး သူ၏တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝကို မမေ့နိုင်ခဲ့ဘူး။ စာကြည့်တိုက်က သူတို့ကို ဒီထဲမှာမဆွဲထည့်ထားဘူးဆိုရင် အသားကင်စားတာ၊ တောင်တက်တာနဲ့ စခန်းချတာတွေလည်း စီစဉ်နိုင်သည်။

အသားကင်ရနံ့က ပတ်ဝန်းကျင်ကနေ ထွက်လာပြီး လူတိုင်းက ဗိုက်ဆာစပြုလာကြသည်။ လူတိုင်းက တစ်ခုပြီးတစ်ခု စကြပြီး ခယ်ရှောင်ပင်းက ကိုယ်တိုင် အသားကင်သည်။ ဒီလူဟာ အစားအသောက်ကို အထူးကြိုက်ရုံသာမက ဟင်းချက်ရာမှာလည်း ကျွမ်းကျင်သည်။ အသားက နူးညံ့ပြီး အရသာရှိ၏။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မနေနိုင်ဘဲ နောက်ထပ်စားရန် တုတ်များထိုးလေသည်။

နေဝင်သည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်သည် မှောင်လာကာ အသားကင်ဆိုင်များ လင်းလာပြီး ကမ်းခြေတွင် ကစားနေကြသော ခရီးသွားများ တဖြည်းဖြည်း လူစုခွဲသွားကြသည်။ ပတ်ပတ်လည်တွင် စိတ်အားထက်သန်သော တေးဂီတများ၊ မော်ဒယ်များ ကခုန်နေကြပြီး အလယ်တွင် မီးပုံတစ်ခု ထွန်းညှိထားသည်။

ချင်လုသည် ဖောက်သည်များကို ဆွဲဆောင်ဖို့အတွက် ဆိုင်မှာ မီးပုံပွဲကျင်းပမယ်လို့ ဆိုခဲ့သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ဒေသဓလေ့ထုံးတမ်းများကို လိုက်နာပြီး အနီးနားရှိ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများနှင့်အတူ မီးပုံပွဲ၏ တက်ကြွသော မြင်ကွင်းတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ တကယ်ဆို သူက မကခုန်တတ်ပေမဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတိုင်းနဲ့ မီးပုံဝိုင်းကို လှည့်ပတ်နေသည်။ စီနီယာအစ်ကိုရွှီကတော့ တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးနေပေမဲ့ အလွန်စည်းချက်ကျသည်။

သူတို့ဘေးနားက မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် သူတို့ကိုမြင်ပြီး စပ်စုကာမေးလိုက်သည်။

"နင်တို့က ဥပဒေဌာနက မဟုတ်ဘူးမလား..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "အင်း... ကျွန်တော်တို့လေးယောက်က ပေရှန်းတက္ကသိုလ်ရဲ့ သင်္ချာဌာနမှာ အိပ်ဆောင်အတူတူပဲ... ပိတ်ရက်ဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ဘာဘီကျူးစားဖို့ လာခဲ့ကြတာ... အဖွဲ့လိုက်လှုပ်ရှားမှုမှာ ခင်ဗျားတို့နဲ့တွေ့မယ်လို့ မထင်ထားဘူး..."

ပေရှန်းတက္ကသိုလ်သည် ယခုအချိန်တွင် ဖျင်စစ်နှင့် အခြားသူများ၏ တက္ကသိုလ်များဖြစ်ပြီး ပေရှန်းမြို့ရှိ အဓိကကျသော ကျောင်း၏အမည်ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာသည်။

"တစ်ကျောင်းတည်းသားတွေပဲ... တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မေးသည်။

"ခင်ဗျားက ဘယ်ဌာနကလဲ... ဘာလို့ လူတွေအများကြီးရှိနေတာလဲ..."

မိန်းကလေးက ပြန်ဖြေသည်။

"ဥပဒေဌာနက... ငါတို့အားလုံးက နောက်နှစ်ဆို ဘွဲ့ရတော့မှာဆိုတော့ ကျောင်းမှာ အတန်းဖော်တွေ အများကြီးရှိနေတုန်း ဘွဲ့မရခင် ပွဲတော်ကြီးလို့ သတ်မှတ်တဲ့ အဖွဲ့လိုက်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု လုပ်တာ..."

မိန်းကလေးသည် ဆံပင်တိုတို၊ ဘောင်းဘီခပ်ပွပွနှင့် ရိုးရိုးတီရှပ်အင်္ကျီလက်တိုကို ဝတ်ထားသည်။ သူမ၏ရုပ်ရည်က ပြေပြစ်ပြီး သူစိမ်းများနှင့် စကားပြောနိုင်သည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ကျောင်းသားကောင်စီကလား..."

မိန်းကလေးက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"အင်း... ဒီဘာဘီကျူးပွဲကို ကျောင်းသားကောင်စီက စီစဉ်ခဲ့တာ..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က လေးလေးနက်နက် ပြောခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားကို ဆက်သွယ်ဖို့ အချက်အလက်ပေးထားခဲ့လို့ရလား စီနီယာအစ်မ... ကျွန်တော့်မှာ ခင်ဗျားနဲ့ တိုင်ပင်လိုတဲ့ ဥပဒေရေးရာ ကိစ္စတချို့ ရှိတယ်..."

မိန်းကလေးသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အပြုံးဖြင့် သူမ၏ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက် ဖလှယ်ကာ သူမ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ... ငါ့နာမည်က ချီရှင်းယွီပါ... နင်ကကော..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြုံးကာ ပြောသည်။

"ကျွန်တော့်နာမည်က ကျန်းဖျင်စစ်ပါ..."

အဖွဲ့ဝင်များသည် ဒါကိုကြားတော့ ထွေးထုတ်လုနီးပါးဖြစ်သွားပြီး ထိန်းထားကြသည်။

သို့သော် ကျန်းဖျင်စစ်သည် ပေရှန်းတက္ကသိုလ်၏ သင်္ချာဌာနမှ ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ‌ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူ့နာမည်ကို ပြောခဲ့သည်။ မိန်းကလေးက ကျောင်းကိုသွားပြီး ဒီလူ၏တည်ရှိမှုကို သွားရှာရင်တောင် သံသယဖြစ်စရာ တွေ့မှာမဟုတ်ဘူး။

မီးပုံပွဲကျင်းပနေတုန်း မိန်းကလေးကို တစ်ဖက်မှာ ကစားဖို့ သူမသူငယ်ချင်းက ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်က လုံးဝမှောင်နေပြီး ကျောင်းသားများက အချိန်အကြာကြီး ကစားကြသည်။ မနက် 12 နာရီခန့်တွင် ရပ်တန့်၍ အိပ်ရာဝင်ရန် တဲများ တပ်ဆင်ကြသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်တို့ လေးယောက်သည်လည်း ရွက်ဖျင်တဲနှစ်ထပ် ငှားထားသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ခယ်ရှောင်ပင်းတို့သည် တစ်တဲတည်းနေခဲ့ကြပြီး ရွှီယိရှန်းနှင့် ကျိုဖုန်းတို့သည် တစ်တဲတည်းနေထိုင်ကြကာ သူတို့လေးယောက်သည် တဲကိုတည်ဆောက်ပြီး တဲထဲသို့ဝင်ခဲ့ကြသည်။

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် အိပ်မပျော်တာကြောင့် အချက်အလက်ဖတ်ဖို့ သူ့လက်ပ်တော့ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မေးသည်။

"မင်း ပြဿနာတစ်ခုခုရှာတွေ့လား..."

ခယ်ရှောင်ပင်းက ဆိုသည်။

"ငါ ဘာမှမလုပ်ရလို့ ပျင်းနေတာ... နှစ်စဉ် ပညာသင်ဆုတွေရခဲ့တဲ့ ထိပ်တန်းကျောင်းသားတွေ၊ နှစ်စဉ် စာမေးပွဲကျခဲ့တဲ့ စာညံ့တဲ့သူတွေ၊ မိသားစုအခြေအနေတွေ မကောင်းလို့ ကျောင်းသားပညာသင်ဆု လျှောက်ထားတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို စုစည်းဖော်ပြထားတယ်..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြုံးကာ လက်ပ်တော့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း ဒီကျောင်းသားတွေရဲ့ နာမည်တွေကို ကြိုပြီးရင်းနှီးအောင်လုပ်ထားရမယ်..."

ဒီအချိန်မှာ ဖုန်း၏ ဖန်သားပြင်က မီးလင်းလာပြီး သူဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျန်းဖျင်စစ်ထံမှ မက်ဆေ့ခ်ျကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အဲဒီမှာ မင်းတို့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ..."

 ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "‌မမှောင်ခင်အထိ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး... ကျောင်းသားတွေ မီးပုံပွဲကျင်းပရင်း သီချင်းဆိုကခုန်ကြပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး အိပ်ဖို့ တဲတွေ ပြင်ကြတယ်... လူသတ်သမားက ညဉ့်နက်မှ လှုပ်ရှားမယ်လို့ ငါခံစားရတယ်..."

ကျန်းဖျင်စစ်: "ကျောင်းဘက်မှာလည်း ဘာမှမဖြစ်သေးဘူး..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။

"အရင်ဆုံး အနားယူကြရအောင်... စာကြည့်တိုက်က ငါတို့ကို လူသတ်သမားနဲ့ တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး... ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို နားထောင်ပြီး မနက်ဖြန်မှ ဒီအကြောင်းကို ပြောကြရအောင်..."

ကျန်းဖျင်စစ်: "အင်း... ကမ်းခြေတဲထဲမှာ အိပ်ရတာဆိုတော့ အဆင်မပြေဖြစ်လိမ့်မယ်... မြေပြင်က အရမ်းမာနေရင် စောင်တစ်ဝက်ကို မင်းခန္ဓာကိုယ်အောက်မှာ ထားပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကို ခြုံလိုက်ပေါ့..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အပြုံးအီမိုဂျီ ပို့လိုက်သည်။

"သိပါတယ်... ကောင်းသောညပါ..."

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် လက်ပ်တော့ကိုပိတ်လိုက်ပြီး မှိန်းနေလိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား မီးပိတ်လိုက်ကြပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်က လဲလျောင်းကာ အပြင်ဘက်က လှုပ်ရှားမှုကို ဂရုတစိုက် နားထောင်သည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကျောင်းသားတချို့က အသံတိုးတိုးဖြင့် စကားပြောနေကြသည်။ နံနက် 1 နာရီတွင် အပြင်ဘက်၌ လူ့အသံမရှိဘဲ "ဟုန်းဟုန်း" လှိုင်းလုံးသံသာရှိပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မှိန်းခနဲ အိပ်ပျော်သွားသည်။

အော်ဟစ်သံများကြောင့် သူ နိုးလာခဲ့သည်။

ပြင်းထန်သောအော်သံကြောင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ရုတ်တရက်ထထိုင်ကာ တဲထဲမှအပြေးထွက်လာပြီး ပင်လယ်ဘေးတွင်ရပ်နေသောမိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်သည်။ သူတို့ထဲမှတစ်ဦးမှာ မနေ့ညက သူနှင့်အဆက်အသွယ်အချက်အလက်ဖလှယ်သော ချီရှင်းယွီဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ယောက်က ဆံပင်ရှည်ရှည်ပြီး မျက်နှာက ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်နေသည်။

မနီးမဝေး ပင်လယ်ပြင်မှာ အလောင်းတစ်လောင်း မျောပါနေသည်။

ရောင်စုံဂါဝန်ဝတ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမ၏ဆံပင်များက မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားကာ တစ်ညလုံး ရေစိမ်ပြီးနောက် သူမ၏အလောင်းသည် ဖောင်းကြွနေခဲ့သည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏အမူအရာပြောင်းလဲသွားကာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ 

"ရဲခေါ်လိုက်မယ်..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောင်း၏မိန်းကလေးအိပ်ဆောင်နေရာမှ စူးစူးဝါးဝါးအော်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မိန်းကလေးအများစုသည် စနေ၊ တနင်္ဂနွေပိတ်ရက်တွင် နောက်ကျသည်အထိအိပ်ကြသော်လည်း အော်သံကြောင့် နိုးလာကြသည်။ ချင်မြောင်သည် သူမ၏ ညဝတ်အင်္ကျီဖြင့် ပြေးလာကာ 7 ထပ်သို့ ရောက်လာသည်။ မိန်းကလေးတော်တော်များများက တံခါးဖွင့်ပြီး စူးစူးဝါးဝါးကြည့်နေတာကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။ ချင်းမြောင်သည် အသံကြားရာသို့ ပြေးသွား၏။ အိပ်ဆောင် 703 ၏တံခါးက ပွင့်နေပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် တံခါးဝမှာ အံ့အားသင့်စွာ ရပ်နေကာ သူမက အော်လိုက်သောသူ ဖြစ်ရမည်။

အခန်းအတွင်း၌ ညအိပ်ဝတ်စုံ မိန်းကလေးတစ်ဦးက သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေပြီး မိန်းကလေး၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးထားသော သစ်သီးဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးက ဘေးမှာ ဒူးထောက်လျက် ရှိသည်။

ချင်မြောင်: "..."

အော်ဟစ်နေသော မိန်းကလေးက အော်ပြောလေသည်။

"သတ်လိုက်ပြီ... အားးးးး... ကျူးရှောင်ထင်က လူတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ပြီ..."

ထိုအော်ဟစ်သံကြောင့် ကျောင်းသားအများအပြားကို ကြည့်ရှုရန် ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး အိပ်ဆောင်မှ အဒေါ်ဖြစ်သူလည်း ထိတ်လန့်ကာ ရဲတပ်ဖွဲ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး အပေါ်ထပ်သို့ အမြန်တက်လာခဲ့သည်။

အိပ်ဆောင်မှာရှိနေသည့် မိန်းကလေးကျူးရှောင်ထင်က ထိတ်လန့်သွားပြီး ခေါင်းကို အရူးအမူး ခါလိုက်သည်။

"ငါမဟုတ်ဘူး... ငါမဟုတ်ဘူး... ငါဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ခဲ့ဘူး... ငါလာခဲ့ကတည်းက သူမသေနေပြီ..."

အော်ဟစ်နေသော မိန်းကလေးက သူမကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောသည်။

"နင်... နင်က ဓားကိုင်ထားတာလေ..."

ကျူးရှောင်ထင်သည် လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပဲ သူမလက်ကို လွတ်ချလိုက်ပြီး သစ်သီးဓားသည် ချွင်အသံနဲ့အတူ မြေပြင်ပေါ်ပြုတ်ကျသွားသည်။

ချင်မြောင်သည် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာ၏ ဓာတ်ပုံတချို့ကို အမြန်ရိုက်ယူပြီး အဖွဲ့ထံ ပေးပို့လိုက်သည်။

"မိန်းကလေးအိပ်ဆောင် 703၊ သေဆုံးသူ ရှဲ့ရှန်းချင့်က သူမရင်ဘတ်မှာ ဓားဒဏ်ရာကြောင့် သေဆုံးသွားတာဖြစ်မယ်... ကျူးရှောင်ထင်က အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာမှာ ရှိနေပြီး သေဆုံးသူကို ထိုးသတ်လိုက်တဲ့ဓားကို ကိုင်ထားခဲ့တယ်... အော်ဟစ်ပြောဆိုနေတဲ့ မျက်မြင်သက်သေက သေဆုံးသူရဲ့အခန်းဖော် မောင်ယွဲ့..."

ချင်မြောင်သည် ရှင်းယန်ပေးသော ဥပဒေဌာနမှ ကျောင်းသားများ၏ အချက်အလက်များကို ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ထို့ကြောင့် အိပ်ဆောင် 703 တွင် အဖြစ်အပျက်ကို မြင်ပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်ထဲက မှတ်ဉာဏ်နှင့် မျက်နှာများအလိုက် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာက လူသုံးဦး၏ အမည်များကို အမြန်သတင်းပို့ခဲ့သည်။

အဖွဲ့ထဲက အချက်အလက်များကို ကြည့်လိုက်ရင်း ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏စိတ်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

ကျူးရှောင်ထင်က သူတို့ရဲ့အမှုသည်များလား...

နောက်အခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ညာဘက်အပေါ်ထောင့်ရှိ လေးထောင့်ဘောင်တွင် မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်— "ရဲတွေက သံသယအရှိဆုံးကျောင်းသူ ကျူးရှောင်ထင်ကို ဖမ်းဆီးသွားပါပြီ... ကျေးဇူးပြုပြီး အမှုသည်အတွက် ခုခံချေပဖို့ ပြင်ဆင်ထားပါ..."

လန်ယာရုန်: "..."

လက်ထဲတွင် လူသတ်လက်နက်တစ်ခု ကိုင်ဆောင်ထားတာကို လူသတ်မှု အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာ၌ တွေ့ရှိရခြင်းမှာ ရိုးရှင်းစွာ ငြင်းဆန်လို့မရပေ။

ဒီမိန်းကလေး ဘာကြောင့် လူသတ်လက်နက်ကို ထိရတာလဲ...

#TK