Chapter 161

Volume 7 : ဥပဒေဌာန

Chapter 161 (ပြစ်မှုမရှိကြောင်းချေပချက် ၁၅၊၁၆)

အစိုးရရှေ့နေမှ ရေးသားသည့် စွဲချက်သည် ကျူးရှောင်ထင်၏ လူသတ်မှုအတွက် ရည်ရွယ်ချက်၊ လူသတ်မှု ဖြစ်စဉ်နှင့် နည်းလမ်းများအပြင် မျက်မြင်သက်သေများနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်သေအထောက်အထားများ အားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားသည်။ နားထောင်လိုက်ရုံဖြင့် ခန်းမထဲတွင်ထိုင်နေသော လူများက ကျူးရှောင်ထင်ကို ရွံရှာဖွယ်မျက်လုံးများဖြင့် ‘မင်း ဘာလို့ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ရတာလဲ… မင်း ဘာလို့ အရမ်းဆိုးရွားရတာလဲ’ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ ကြည့်နေပုံရသည်။

ထိုသူစိမ်းများ၏ ရွံရှာဖွယ်အကြည့်များသည် ကျူးရှောင်ထင်၏တစ်ကိုယ်လုံးကို တောင့်တင်းသွားစေသည်။ သူမ၏အမူအရာသည် ပို၍ပို၍ ရုပ်ဆိုးလာကာ သူမ၏သွားများက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူစိမ်းများစွာ၏ ရွံရှာဖွယ်အကြည့်များကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်တာကြောင့် သူမကို အကူအညီမဲ့သွားစေသည်။

တရားသူကြီးမှ ကြေညာချက်ထုတ်လာသည်။

"နောက်ထပ် တရားခံကျူးရှောင်ထင်ကို အဖြစ်အပျက်ကို ပြောပြဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်"

ကျူးရှောင်ထင်သည် သူမ၏နာမည်ကို ကြားသောအခါမှ အာရုံများ ပြန်ရောက်လာသည်။

သူမ ပတ်ဝန်းကျင်က မရင်းနှီးသော မျက်နှာများကို ကြည့်လိုက်တော့ သူမစိတ်ကဗလာဖြစ်ပြီး အရင်က အလွတ်ကျက်ခဲ့သော စာမူ၏စကားလုံးကို သူမ မမှတ်မိတော့ဘဲ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြောလေသည်။

"ကျွန်-ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ဘူး"

ခန်းမထဲတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်ခဲ့သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အလွတ်ကျက်နိုင်ရန် ကျူးရှောင်ထင်အတွက် ကြိုတင်စာမူတစ်စောင်ရေးခဲ့သည်။ ကျူးရှောင်ထင်သည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကြောင့် သိသိသာသာ သူမ အလွတ်ကျက်ခဲ့သမျှကို မေ့သွားခဲ့သည်။

ခန်းမထဲရှိ လူအုပ်ကြီးသည် ဆွေးနွေးမှုများစွာရှိခဲ့ပြီး စင်မြင့်ပေါ်တွင် ကိုယ့်အတွက်ကို စကားမပြောနိုင်သော သူမအတွက် ခယ်ရှောင်ပင်းက စိုးရိမ်နေသည်။

"ဒီကျူးရှောင်ထင်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ… သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေရောက်နေတာကို ရှင်းဝမ်ရေးထားပေးတဲ့စာမူကို သူမ တကယ်မေ့သွားတာလား"

လျှိုကျောက်ချင်းက သက်ပြင်းချပြီး ပြောသည်။

"ဒါက တင်းမာမှုအောက်မှာ စိတ်ဖိစီးမှုတုံ့ပြန်မှုတစ်ခုပဲ… သူမက ရှက်ရွံ့တဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တရားရုံးရဲ့ တရားခံနေရာမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မတ်တတ်ရပ်လိုက်တဲ့အခါ ကြောက်ရွံ့မှုဖြစ်တာက ပုံမှန်ပါပဲ… အင်တာဗျူးသွားဖြေရင်တောင် လူတွေအများစုက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားပြီး ဘာပြောရမလဲဆိုတာ မေ့သွားတတ်တာပဲ… သေရေးရှင်ရေးအခြေအနေရောက်နေရင်တော့ ပြောစရာတောင်မလိုဘူး… ငါတို့ သူမကို အရမ်းကြီးတောင်းဆိုလို့မရဘူး"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တရားခံနေရာကို ကြည့်လိုက်သည်—— ကျူးရှောင်ထင်၏မျက်နှာသည် စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေပြီး သူမ၏ လက်များကို လက်သီးများဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ထားကာ လက်နောက်ဘက်ရှိ သွေးကြောများကိုပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရပါသည်။ ဒီမိန်းကလေးက အလွန်အမင်းစိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး အကူအညီမဲ့သော ပရမ်းပတာအခြေအနေသို့ ကျရောက်နေသည်။

ဒီအချိန်မှာ သူမစိတ်က ရှုပ်ထွေးနေနိုင်သည်။ စကားပြောဖို့မဆိုထားနှင့် သူမ ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် မပြောနိုင်ဘူး။

တရားသူကြီးက တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စားပွဲကို ထုတ်လိုက်သည်။

"တိတ်တိတ်နေ"

ခန်းမက ချက်ချင်းတိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လန်ယာရုန်က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။

"တရားသူကြီး… ကျွန်မအမှုသည်ကျူးရှောင်ထင်က ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ တရားရုံးစစ်ဆေးမှုကို တစ်ကြိမ်မျှ မကြုံဖူးတဲ့ အသက် 22 အရွယ် အမျိုးသမီးတက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဖြစ်ပါတယ်… သူမက အရမ်းအကြောက်လွန်နေပြီး အမှုကို တည်ငြိမ်စွာ မပြောနိုင်ပါဘူး… သူမစိတ်ကိုပြင်ဆင်ဖို့ မိနစ်ဝက်လောက် အချိန်ပေးလို့ရမလား… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

တရားသူကြီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဖြူဖျော့နေသော ကျူးရှောင်ထင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တရားခံ… နင့်ရဲ့စိတ်ခံစားချက်တွေကို အမြန်ဆုံး ပြင်ဆင်ပေးပါ"

ကျူးရှောင်ထင်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး လန်ယာရုန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လန်ယာရုန်က သူမကို အားပေးသောအကြည့်နှင့် နှုတ်ခမ်းလှုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မကြောက်နဲ့… ငါတို့ရှိတယ်"

ကျူးရှောင်ထင်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း မျက်လုံးမှိတ်ကာ ယွဲ့ရှင်းဝမ် သူမအတွက် ရေးပေးခဲ့သည့် စာမူနှင့်အတူ အခင်းဖြစ်ပွားသည့်နေ့ကို သေသေချာချာ ပြန်အမှတ်ရခဲ့သည်။ သူမမျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါတွင် သူမ၏မျက်နှာသည် အလွန်ငြိမ်သက်သွားပြီး တရားသူကြီးအား ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ပြင်ပြီးပါပြီ"

တရားသူကြီး: "တရားခံ ထွက်ဆိုချက်ပြုပါ"

ကျူးရှောင်ထင်၏အသံသည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသော်လည်း သူမ၏ စကားများက ပြတ်သားဆဲပင်။ သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာပြောသည်။

"လေးစားရပါသော တရားသူကြီးနဲ့ တရားရုံးအဖွဲ့ဝင်များအားလုံး မင်္ဂလာနေ့လယ်ခင်းပါ… ကျွန်မက တရားခံကျူးရှောင်ထင်ပါ… 703 အိပ်ဆောင်မှာ ရှဲ့ရှန်းချင် သေဆုံးမှုအတွက် ကျွန်မရဲ့ကိုယ်ပိုင်ရှင်းပြချက်တချို့ကို ပြောပြချင်ပါတယ်"

"2021 ခုနစ် အောက်တိုဘာလ 25 ရက်နေ့မှာ ကျွန်မရဲ့အထက်တန်းကျောင်းနေဖက် လျှိုကျားကျားနဲ့အတူ ဥပဒေဌာနက စီစဉ်ပေးတဲ့ ကမ်းခြေဘာဘီကျူးကို ကျွန်မ သွားခဲ့တယ်… ည 10 နာရီလောက် မီးပုံပွဲအပြီးမှာ ကျွန်မ ရုတ်တရက် ဝမ်းပျက်ပြီး နိုးလာတယ်… ကမ်းခြေအများသုံးအိမ်သာကို ကျွန်မ အကြိမ်များစွာ သွားခဲ့ရပြီး တစ်ညလုံး ကျွန်မ မအိပ်ခဲရဘူး… ဝမ်းပျက်ရတဲ့အကြောင်းရင်း လျှိုကျားကျားရဲ့အမှုနဲ့ ဆက်စပ်နေပြီး လူသတ်သမားလင်ရွှယ်ဖေးက ကျွန်မအစားအစာထဲကို ဝမ်းနုတ်ဆေး ထည့်ခဲ့ပါတယ်… အဲဒါကို ပြည်သူ့လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့က စစ်ဆေးအတည်ပြုထားပြီး ကျွန်မရှေ့နေက နောက်မှ သက်သေခံပစ္စည်းတွေကို ထည့်သွင်းဖို့ ကူညီပေးမှာပါ"

"ညက အဆက်မပြတ် ဝမ်းပျက်နေလို့ မိုးလင်းခါနီးမှာ အမြန်ကားကိုခေါ်ဖို့ ဖုန်းကိုအသုံးပြုပြီးတော့ ကျောင်းပြန်ပြီး အနားယူဖို့ တက္ကစီစီးချင်ခဲ့ပါတယ်… မနက် 4:30 မှာ အွန်လိုင်းကနေ ကျွန်မ လိုင်စင်နံပါတ် A-76512 နဲ့ Didi ကားကို ငှားခဲ့ပြီး ပေရှန်းတက္ကသိုလ်ဝင်ပေါက်ကို မနက် 5:10 မှာ ရောက်ရှိခဲ့ပါတယ်"

"မနက် 5:20 လောက်မှာ မိန်းကလေးအိပ်ဆောင်ရဲ့ အဆောက်အဦး 6 အောက်ထပ်ကို ကျွန်မ ရောက်လာပြီး ကျွန်မဖုန်းက ရုတ်တရက် မြည်လာပြီးတော့ ခေါ်ဆိုသူ ID က ကျွန်မအခန်းဖော် ရှဲ့ရှန်းချင်ပါ… အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မ စောစောပြန်လာတာကို ရှဲ့ရှန်းချင်က ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲဆိုပြီး ကျွန်မလည်း ကြောင်သွားပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သိပ်တွေးမနေဘဲ ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်လိုက်ပေမဲ့ ဖုန်းတစ်ဖက်ကနေ ဘာအသံမှ မကြားရပါဘူး… ဖုန်းလိုင်းမကောင်းဘူးထင်ပြီး ကျွန်မ ဖုန်းချလိုက်ပြီးတော့ WeChat ကနေ မက်ဆေ့ခ်ျပို့လာခဲ့ပြီး ရှဲ့ရှန်းချင်က ကျွန်မကို ပို့လာတာပါ… အကြောင်းအရာကတော့ ‘ငါတို့ကြား အဆုံးသတ်သင့်ပြီ’ဆိုတာဖြစ်ပြီး ကျွန်မ ဖုန်းကို သိမ်းပြီး အပေါ်ထပ်တက်ဖို့ အနောက်ဘက်က ဓာတ်လှေကားကို စီးခဲ့ပါတယ်… ကျွန်မ 703 အိပ်ဆောင်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ရှဲ့ရှန်းချင်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်"

ထိုအချိန်က သွေးသံတရဲရဲမြင်ကွင်းကို ပြန်အမှတ်ရရင်း ကျူးရှောင်ထင်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရင်း ဆက်လက်၍ ပြောသည်။

"သူမက ဖြူဖျော့နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်က သွေးတွေထွက်နေပုံရတယ်… သူမက ဒဏ်ရာရသွားတာလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့ပြီး သူမကိုကယ်ဖို့ ပြေးသွားခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အနားကို ရောက်သွားတော့ သူမရင်ဘတ်မှာ ဓားတစ်ချောင်းစိုက်ဝင်နေပြီး သွေးတွေ ထွက်နေသေးတာကို ကျွန်မ သဘောပေါက်သွားတယ်… သူမက ကျွန်မလက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး စကားပြောဖို့ သူမပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်တယ်… ကျွန်မ သူမကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမသွေးထွက်တာကို ရပ်တန့်အောင်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေရင်း လူသတ်လက်နက်ကို ကျွန်မ မတော်တဆ ထိမိသွားတယ်"

"ကျွန်မ သူမကို တကယ် ကယ်တင်ချင်တာကြောင့် ကျွန်မဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လူနာတင်ကားခေါ်ဖို့ 120 ကိုခေါ်ဖို့လုပ်နေတုန်းမှာပဲ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မအခန်းဖော်မောင်ယွဲ့က တံခါးကိုဖွင့်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီးတော့ ‘ကျူးရှောင်ထင်က လူတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တယ်’လို့ စိတ်ထဲပေါ်တဲ့အတိုင်း အော်ပြောလိုက်တယ်"

"မောင်ယွဲ့ရဲ့အော်သံကြောင့် အနီးနားက ကျောင်းသူတချို့ကို စွဲဆောင်ခဲ့တယ်… သူတို့ရှေ့က မြင်ကွင်းကြောင့် အားလုံးက ထိတ်လန့်နေကြတယ်… ကျွန်မရဲ့ရှင်းပြချက်ကို ဘယ်သူမှ နားမထောင်ဘဲ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေတာကြောင့် ကျွန်မ ဘယ်လိုရှင်းပြရမှန်းမသိတော့ဘဲ ရဲတွေ အမြန်ရောက်လာပြီး ကျွန်မကို ပထမဆုံးသံသယရှိသူအဖြစ် ဖမ်းခေါ်သွားခဲ့တယ်"

"သက်သေတွေက ကျွန်မအတွက် အရမ်းဆိုးမှန်း သိပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တကယ် ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ခဲ့ဘူးလို့ ပြောချင်သေးပါတယ်"

"ရှဲ့ရှန်းချင်နဲ့ ကျွန်မကြားက အငြင်းပွားမှုဟာ လူသတ်တဲ့အထိမဟုတ်ဘဲ သဘောထားကွဲလွဲမှုဖြစ်ပြီး အခန်းဖော်တွေကြားက ငြင်းခုံမှုတစ်ခုပါပဲ… ကျွန်မမိဘတွေက ဝန်ထမ်းတွေမဟုတ်ဘဲ ကျွန်မကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ခက်ခက်ခဲခဲ အလုပ်ကြိုးစားခဲ့ကြရပါတယ်… ကျွန်မက ဘွဲ့ရပြီး နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီမှာ အင်တာဗျူးဝင်တော့မှာပါ… ကျွန်မကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အနာဂတ်က စောင့်ကြိုနေပါတယ်… သေးငယ်ငြင်းခုံမှုလောက်နဲ့ ကျွန်မက ဘာကြောင့် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ရမှာလဲ"

"တရားသူကြီးနဲ့ တရားရုံးအဖွဲ့ဝင်များက ကျွန်မကို တရားမျှတမှုပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်… ကျွန်မက ချောက်ချခံရပြီး ရှဲ့ရှန်းချင်ကို သတ်ခဲ့တဲ့သူက ကျွန်မ မဟုတ်ဘဲ အခြားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လူသတ်သမားအစစ်ကို အရေးမယူမိတာမျိုး မဖြစ်ပါစေနဲ့"

ကျူးရှောင်ထင်၏အသံသည် တည်ငြိမ်မှု မရှိသော်လည်း နီရဲသော မျက်လုံးများနှင့် ငိုနေသည့် အသံဖြင့် သူမပြောသော စကားသည် လူအများ၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ရှားရန် လွယ်ကူသည်။ သူမ၏ပြောဆိုချက်သည် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ဖန်တီးထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ "မကျေနပ်ချက်" ခံစားချက်ကတော့ အလွန်တိကျပါသည်။ "သူမအပြစ်ကင်းကြောင်းသက်သေပြရန်" ကြိုးစားအားထုတ်မည်ဆိုပါက လူတိုင်း၏ရင်ထဲ၌ ပုံရိပ်ကိုထားခဲ့ရန် လုံလောက်သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ် သူမအတွက် ရေးခဲ့သော စာမူက တကယ်တော့ နည်းနည်းရှင်းပါသည်။ သူမက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို အခုပဲ မေ့သွားပေမဲ့ အမှုဖြစ်စဉ်ကို အပြည့်အဝ ရှင်းပြဖို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တရားရုံးမှာ ရပ်နေသော မိန်းကလေးအတွက် မလွယ်ပါဘူး။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က စင်မြင့်ကိုကြည့်ကာ သူမကို အသိအမှတ်ပြုသော အကြည့်မျိုး ပေးခဲ့သည်။

ကျူးရှောင်ထင်၏ ထွက်ဆိုချက် ပြီးဆုံးပြီးနောက် တရားသူကြီးက ပြောလာသည်။

"အစိုးရရှေ့နေ… တရားခံကို မေးစရာမေးခွန်းရှိပါသလား"

အစိုးရရှေ့နေက ချက်ချင်းထရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ မေးခွန်းနည်းနည်းရှိတယ်"

တရားသူကြီးက မေးနိုင်တယ်ဆိုသော အမူအရာဖြင့် မျက်မှန်တပ်ထားသောလူငယ်က တရားခံထိုင်ခုံဆီကို ချက်ချင်း လျှောက်သွားပြီး ကျူးရှောင်ထင်၏မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ မေးသည်။

"ကျူးရှောင်ထင်… ခင်ဗျား ဘယ်တုန်းက ကျိုးယိကျားကို ကြိုက်ခဲ့တာလဲ"

ကျူးရှောင်ထင်၏အမူအရာပြောင်းသွားပြီး သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောခဲ့သည်။

"ကျွန်မ ဒု-ဒုတိယနှစ်တုန်းက"

"အဲဒါက လွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်ကမလား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

"ကျိုးယိကျားက ဘာသာရပ်တူတဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ဂျူနီယာမောင်လေးပဲ… လွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်က ပထမနှစ်မှတ်ပုံတင်ရုံးမှာ သူက ခင်ဗျားနဲ့ဆုံခဲ့ပြီး စီနီယာအစ်မတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခင်ဗျားက သူ့ကို အိပ်ဆောင်ပြန်ပို့ပေးပြီး တစ်ဖက်လူနဲ့ အဆက်အသွယ်အချက်အလက် လဲလှယ်ခဲ့တယ်… ခင်ဗျားက သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ခံစားချက်ရှိနေခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားဘယ်တုန်းကမှ ဝန်မခံရဲခဲ့ဘူး… ဘာကြောင့်လဲ"

"ကျွန်-ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှုမရှိလို့ပါ… သူနဲ့ထိုက်တန်တဲ့အထိ ကျွန်မက မလှဘူးလို့ ခံစားရတယ်"

"ရှဲ့ရှန်းချင်က ခင်ဗျား ကျိုးယိကျားကို တိတ်တဆိတ် သဘောကျနေတာသိလား"

"ဟုတ်ကဲ့"

"သူမက ခင်ဗျား ကျိုးယိကျားကို ကြိုက်တာသိပြီး သူမက ကျိုးယိကျားကို လိုက်ဖို့ အစပြုခဲ့ပြီး ကျိုးယိကျားရဲ့ကောင်မလေး ဖြစ်သွားတယ်… အဲဒါကြောင့် ခင်ဗျားက ရှဲ့ရှန်းချင်ကို အငြိုးထားခဲ့တာလား"

ကျူးရှောင်ထင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ဘယ်လိုဖြေရမှန်းမသိတော့ပေ။ လန်ယာရုန်က ရုတ်တရက် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"ကန့်ကွက်ပါတယ်… အစိုးရရှေ့နေက တင်သွင်းတဲ့ မေးခွန်းဟာ ခိုင်လုံတဲ့သက်သေမရှိဘဲ ကိုယ်ပိုင်ထင်မြင်ယူဆချက်ကို အခြေခံတဲ့ အတွေးအခေါ် မေးခွန်းတစ်ခုပါ"

တရားသူကြီးက ခေါင်းငြိမ့်ပြီး ပြောသည်။

"အစိုးရရှေ့နေ မေးခွန်းတွေ မေးတဲ့နည်းကို အာရုံစိုက်ပါ"

လူငယ်က ပခုံးတွန့်ပြီး ဆက်မေးသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့တစ်လက ခင်ဗျား ရှဲ့ရှန်းချင်ရဲ့ အကန့်အသတ်ထုတ်ခွက်ကို ခွဲခဲ့ပြီး သူမက ခင်ဗျားကို အရှေ့မှာတင် ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီးတော့ ပိုက်ဆံ‌ပေးဖို့ ပြောခဲ့တယ်မလား"

"ဟုတ်ပါတယ်… ကျွန်မ ဒီလအလုပ်လေ့လာရေးအစီအစဉ်ရဲ့လစာရတဲ့အခါ ကျွန်မ သူမကို ပြန်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်မှာ ခင်ဗျား ယွမ်ထောင်ချီတဲ့ သူမရဲ့ အကန့်အသတ်ထုတ်ရေမွှေးပုလင်းကိုလည်း ခွဲခဲ့တယ်မလား"

ကျူးရှောင်ထင်က အံကြိတ်ပြီး ပြောသည်။

"… သူမက ရေမွှေးနဲ့ မျက်နှာသစ်ဆေးကို အတူတူတင်ထားတာ… မျက်နှာသစ်ဆေးကို ယူလိုက်တဲ့အခါ ရေမွှေးပုလင်းကို ကျွန်မ မတော်တဆ တိုက်မိသွားတာပါ… ကျွန်မ မရည်ရွယ်ပါဘူး"

"သူမက ခင်ဗျားကို ပိုက်ဆံပေးခိုင်းတာမလား"

"…ဟုတ်ပါတယ်"

"အကန့်အသတ်ထုတ်ခွက်နဲ့ အကန့်အသတ်ထုတ်ရေမွှေးပုလင်း၊ ခင်ဗျားရဲ့မိသားစုအခြေအနေနဲ့ အလုပ်လေ့လာရေးဝင်ငွေနဲ့ ခင်ဗျားက ပြန်ပေးဖို့ ပိုက်ဆံမတတ်နိုင်ဘူး… ခင်ဗျားက ရှဲ့ရှန်းချင်နဲ့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရန်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ရန်ငြိုးအသစ်နဲ့ ရန်ငြိုးအဟောင်းပေါင်းပြီးတော့ ‘သူမသာ သေသွားရင်’ဆိုတာမျိုး ခင်ဗျား တွေးဖူးလား"

ကျူးရှောင်ထင်သည် ထိတ်လန့်စွာကြည့်ကာ လန်ယာရုန်က တစ်ဖက်ကို ချက်ချင်းကြားဖြတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး လိုရာဆွဲခေါ်မဲ့မေးခွန်းတွေ ‌မမေးပါနဲ့"

တရားသူကြီးက ပြောလိုက်သည်

"အစိုးရရှေ့နေ မေးခွန်းပြောင်းပါ"

ပြန်ထိုင်ပြီးနောက် လန်ယာရုန်သည် သူမ၏လက်ဖဝါးတွင် အေးစက်သော ချွေးအလွှာကို ခံစားလိုက်ရပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ နားထဲတွင် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"ဒီအစိုးရရှေ့နေက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နည်းပရိယာယ်တွေသုံးပြီး မေးခွန်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြေခိုင်းပြီးတော့ ကျူးရှောင်ထင်ရဲ့တွေးခေါ်မှုကို စိတ်ရောကိုယ်ပါ ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ရတာ လွယ်တယ်… အဲဒါက ဆိုးရွားတဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေ အများကြီးကို ပြန်ယူလာပြီး ပြန်ဖြေရာမှာ အမှားတွေ လုပ်မိနိုင်တယ်"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အလေးအနက်ထားပြီး ပြောသည်။

"စီနီယာအစ်မ… သူ နောက်ထပ် မသင့်တော်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု မေးရင် ကျွန်တော်တို့ ချက်ချင်း ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်လိုက်မယ်"

လန်ယာရုန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

အစိုးရရှေ့နေက အမှုအခင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စတင်မေးခဲ့သည်။

"မောင်ယွဲ့ တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ရှဲ့ရှန်းချင်ကိုသတ်ခဲ့တဲ့သစ်သီးဓားကို ခင်ဗျားလက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတာ တွေ့ခဲ့တယ်မလား… အဲဒီဓားကို ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ဝယ်ခဲ့တာလား"

ကျူးရှောင်ထင်၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းသွားသည်။

"ကျွန်မ ဓားကိုကိုင်ထားပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ခဲ့ပါဘူး"

အစိုးရရှေ့နေ: "ဓားက ခင်ဗျားဝယ်ထားတာလား… ဒီမေးခွန်းကို ဖြေပါ"

ကျူးရှောင်ထင်က အံကြိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်"

အစိုးရရှေ့နေ: "ခင်ဗျား အခန်းထဲဝင်လိုက်တဲ့အခါ ခင်ဗျားနဲ့ ရှဲ့ရှန်းချင်အပြင် တတိယလူကို အိပ်ဆောင်ထဲမှာ တွေ့ခဲ့လား"

ကျူးရှောင်ထင်: "…"

အစိုးရရှေ့နေ: "တတိယလူမရှိဘဲ အဲဒီတုန်းက ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်တည်းပေါ့"

ကျူးရှောင်ထင်က အရူးအမူး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မသိဘူး… ဘာဖြစ်သွားလဲ ကျွန်မ တကယ်မသိဘူး"

လန်ယာရုန်က ထပ်မံကြားဖြတ်ပြန်သည်။

"အစိုးရရှေ့နေ… မေးခွန်းမေးတဲ့အခါ အသံနေအသံထားကို ဂရုစိုက်ပါ… ကျွန်မအမှုသည်က တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ယောက်ပါ… ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ မေးခွန်းတွေက သူမကို အလွယ်တကူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပျက်စီးသွားစေနိုင်ပါတယ်"

အစိုးရရှေ့နေက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မေးလို့ပြီးပါပြီ"

ကျူးရှောင်ထင်သည် ဒီမေးခွန်းများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မဖြေခဲ့သော်ငြားလည်း တရားသူကြီးနှင့် ကြည့်ရှုသူများ၏ တုံ့ပြန်မှုများအရ ကျူးရှောင်ထင်သည် ဒီအမှုတွင် တစ်ဦးတည်းသော သံသယရှိသူဖြစ်နေဆဲသည်။ အခင်းဖြစ်ပွားချိန်တွင် သူမနှင့် ရှဲ့ရှန်းချင်သာရှိ၍ သူမကိုယ်တိုင်ဝယ်ခဲ့သော သစ်သီးဓားတစ်ချောင်းဖြစ်သည့် လူသတ်မှုလက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သည်။

ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းဆန်နိုင်မှာလဲ။

လူအုပ်ကြီးက တရားခံရှေ့နေများထံ အာရုံစိုက်လာကြသည်။

လန်ယာရုန်နှင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်တို့သည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကြပြီး စီနီယာအစ်မလန်က ဦးစွာထရပ်ကာ ကျူးရှောင်ထင်၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖြေဖျောက်ရန် ဦးစွာထွက်သွားလေသည်။ စီနီယာအစ်မလန် ပြုံးသောအခါ အလွန်ကြင်နာတတ်သည့်အပြင် သူမက အရပ်လည်းပုတာကြောင့် ဘေးအခန်းက ညီမလေးတစ်ယောက်ကို ကြည့်သလိုနှင့်တူပြီး သူမက မိန်းကလေးတစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။ ကျူးရှောင်ထင်သည် သူမကို အလွန်ယုံကြည်ပြီး သူမနှင့် စကားပြောသည့်အခါ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိရန် ပိုမိုလွယ်ကူသည်။

လန်ယာရုန်က ကျူးရှောင်ထင်ထံ လျှောက်လာပြီး မေးခဲ့သည်။

"အောက်တိုဘာလ 26 ရက်နေ့ မနက် 4 နာရီမှာ ရှင်တစ်ညလုံး ဝမ်းပျက်နေခဲ့ပြီး မခံနိုင်တော့တာကြောင့် အနားယူဖို့ ကျောင်းပြန်ရန် တက္ကစီစီးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ကမ်းခြေလှုပ်ရှားမှုမှာ မပါဝင်တော့ဘူး… အဲဒါက အဲဒီအချိန်မှာ ရုတ်တရက် ဆုံးဖြတ်ချက် ဟုတ်တယ်မလား"

ကျူးရှောင်ထင်က ချက်ချင်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်"

"ရှင် မနက် 4:30 မှာ ကျောင်းကို တက္ကစီနဲ့ပြန်လာမဲ့အကြောင်း ရှဲ့ရှန်းချင်ကို ပြောဖူးလား"

ကျူးရှောင်ထင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သူမကို မပြောခဲ့ဘူး"

"တစ်နည်းဆိုရရင် ရှဲ့ရှန်းချင်က ရှင်ရုတ်တရက် ပြန်သွားမယ်ဆိုတာ မသိဘူးပေါ့"

ကျူးရှောင်ထင်သည် သော့ချက်ကို ဖမ်းမိသွားပုံရပြီး မေးခွန်းကို ချက်ချင်းလိုက်ကာ ပြောလာသည်။

"သူမ သေချာပေါက် မသိပါဘူး… ကျွန်မကို တစ်ယောက်ယောက်က ဝမ်းနုတ်ဆေးခတ်ခဲ့တာကြောင့် ကျွန်မ ဝမ်းပျက်သွားခဲ့ပြီး ဒီအဖြစ်အပျက်ကို ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး"

လန်ယာရုန်က မေးသည်။

"ရှင်က ဥပဒေဌာနက စီစဉ်တဲ့ ကမ်းခြေဘာဘီကျူးဆီသွားပြီး တနင်္ဂနွေညမှ ပြန်လာမှာကို သူမက သိလျက်သားနဲ့ ဘာကြောင့် သူမက စနေနေ့ မနက် 5:20 မှာ ရှင့်ကို ရုတ်တရက် ဖုန်းခေါ်ပြီး WeChat ကနေ စာပို့ရတာလဲ… ကောင်းကင်ကလည်း မှောင်နေသေးပြီး အဲဒီအချိန်မှာ လူအများစုက အိပ်နေမှာမဟုတ်ဘူးလား"

ကျူးရှောင်ထင်က သံသယဖြစ်စွာပြောသည်။

"ဖုန်းခေါ်လိုက်တဲ့အချိန်က ကျွန်မလည်း အရမ်းအံ့ဩသွားတယ်… ကျွန်မ ရုတ်တရက် ကျောင်းပြန်လာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာကို သူမက ဘာကြောင့် ကျွန်မပြန်လာမယ်ဆိုတာ သိနေတဲ့ပုံပေါက်နေတာလဲပေါ့"

"သူမ ရှင့်ကို ဖုန်းခေါ်တုန်းက အိပ်ဆောင်က အောက်ထပ်ကို လျှောက်သွားနေပြီမလား… နေရာက အိပ်ဆောင် 703 ရဲ့ လသာဆောင်ပြတင်းပေါက်နဲ့ တိုက်ရိုက် ဆန့်ကျင်ဘက်လား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

"အဲဒီအချိန်က ရှင်ဟာ mask တပ်တာနဲ့ ဦးထုပ်မဆောင်းတာ မရှိဘူး… 703 အိပ်ဆောင်က တစ်ယောက်ယောက်သာ ပြတင်းပေါက်ကနေ ငုံ့ကြည့်နေရင် ရှင့်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိမှာလား"

"ကျွန်မကို မှတ်မိနိုင်ပါတယ်"

"ရှင့်ကို ဖုန်းခေါ်တဲ့သူက ရှဲ့ရှန်းချင်ဆိုတာ သေချာလား" 

လန်ယာရုန်က သူမကို နူးညံ့စွာကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

ကျူးရှောင်ထင်သည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး လန်ယာရုန်က ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို သူမသိသောအခါ ချက်ချင်းပြောခဲ့သည်။

"ကျွန်မ မသိဘူး… ကျွန်မ သူမအသံကို မကြားရဘူး… ဖုန်းကိုင်လိုက်ပြီးနောက် ဘာအသံမှထွက်မလာဘူး… ဖုန်းချပြီး ချက်ချင်းမှာပဲ WeChat ကနေ ရှဲ့ရှန်းချင်ရဲ့အကောင့်က ကျွန်မကို စာပို့လာတယ်"

အစိုးရရှေ့နေက ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်လာသည်။

"တရားခံရှေ့နေက အယူအဆကိုအခြေခံတဲ့ မေးခွန်းတွေ မေးနေပါတယ်"

လန်ယာရုန်က ပြုံးကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး မေးလိုက်သည်။

"ရှင် တစ်ညလုံး ဝမ်းပျက်နေပြီး အိပ်ဆောင်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ရှင် အရမ်းပင်ပန်းပြီး ခွန်အားမရှိဖြစ်နေသလား" 

ကျူးရှောင်ထင်က ပြန်ဖြေသည်။

"အင်း… အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မ အရမ်းအိပ်ချင်နေပြီး ရှဲ့ရှန်းချင်က စာပို့တာကို ကျွန်မ လျစ်လျူခဲ့တယ်"

လန်ယာရုန်: "ရှင် 7 ထပ်ကို ဓာတ်လှေကားနဲ့ တက်လိုက်တဲ့အခါ အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားတဲ့ ခြေသံကို ကြားခဲ့လား"

ကျူးရှောင်ထင်: "ကြားပါတယ်… အနောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ လှေကားကနေ အပေါ်ထပ်ကို တစ်ယောက်ယောက် တက်သွားတယ်"

လန်ယာရုန်: "အဲဒါက ဘယ်လိုခြေသံမျိုးလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား… ဒေါက်မြင့်လား… အားကစားဖိနပ်လား"

ကျူးရှောင်ထင်က ဒါကို သေသေချာချာ တွေးပြီး ပြောလာသည်။

"ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ကော၊ သားရေဖိနပ်ကော မဟုတ်ဘူး… အဲဒါက ပြားချပ်ချပ်ဖိနပ် ဒါမှမဟုတ် အားကစားဖိနပ်နဲ့တူတယ်"

လန်ယာရုန်: "အဲဒီအချိန်တုန်းက ရှင် ဘာလို့ မကြည့်ခဲ့တာလဲ"

ကျူးရှောင်ထင်: "စင်္ကြံမှာ ခြေသံကြားရတာက ပုံမှန်ပါပဲ… အပေါ်ထပ်က မိန်းကလေးလို့ ထင်ခဲ့တာ… အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီမို့ ဂရုမစိုက်ဘဲ အိပ်ဆောင်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် သွားခဲ့တာ"

လန်ယာရုန်: "ရှင်နဲ့ ရှဲ့ရှန်းချင်က ဆက်ဆံရေးမကောင်းဘူး… အိပ်ဆောင်ကို ပြန်သွားပြီး ရှဲ့ရှန်းချင်က သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲလျောင်းနေတာကို တွေ့တော့ ရှင်ဘာလို့ သူမကို ကယ်ချင်ရတာလဲ"

ကျူးရှောင်ထင်: "ကျွန်မ သူမကို မုန်းနေပေမဲ့ ကျွန်မတို့က လေးနှစ်ကြာအောင် အခန်းဖော်တွေဖြစ်ခဲ့တာ… သူမက အော်ဟစ်ပြီး အကူအညီတောင်းတော့ ကျွန်မလည်း မနေနိုင်ခဲ့ဘူး… သူမက မတော်တဆ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရပြီး သွေးထွက်လွန်သွားတယ်လို့ပဲ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ… ကျွန်မ အနီးကိုရောက်လာမှ သူမရင်ဘတ်မှာ ဓားတစ်ချောင်းစိုက်ဝင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်"

"ဘာလို့ ရဲကို ချက်ချင်းမခေါ်တာလဲ"

"လူသတ်မှုဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားဘူး… သူမက ကျွန်မကို စကားပြောနေပြီး ကျွန်မ ကြောင်သွားရင်း သူမကိုကူညီဖို့ သူမလက်ကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လူသတ်လက်နက်ကို မတော်တဆထိမိသွားတယ်… ဒီလိုမျိုး ကျွန်မ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးတာဆိုတော့ ကျွန်မ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့တာ"

"ဟုတ်ပြီ… တရားသူကြီး… ကျွန်မ မေးလို့ပြီးပါပြီ"

အပ်ပြုတ်ကျသံကို ကြားရလောက်အောင် ခန်းမက တိတ်ဆိတ်နေပြီး ခန်းမထဲရှိ လူများ၏မျက်နှာပေါ်က အမူအရာများက ပို၍ရှုပ်ထွေးလာသည်။

အစိုးရရှေ့နေမှ တင်ပြသည့် သက်သေများက ရှင်းလင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လန်ယာရုန်၏ မေးခွန်းများစွာမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လွန်းသည်— ကျူးရှောင်ထင်က လမ်းတစ်ဝက်တွင် အိပ်ဆောင်သို့ ရုတ်တရက် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ၏အခန်းဖော်က သူမ အောက်ထပ်သို့ ရောက်လာသည်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ဖုန်းခေါ်လာရသနည်း။ ဤအချိန်က တိုက်ဆိုင်လွန်းသည်မဟုတ်လော။

ဤသည်မှာ ကျူးရှောင်ထင်အား အစိုးရရှေ့နေနှင့် တရားခံရှေ့နေမှ မေးခွန်းထုတ်ခြင်း၏ ကောက်ချက်များဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ခုက မျက်မြင်သက်သေများပေါ်လာသည်။ တရားလိုပြသက်သေအဖြစ် ပထမဦးစွာ ခေါ်ထုတ်ခံရသူမှာ အမှုအခင်းကို သတင်းပို့ခဲ့သော မောင်ယွဲ့ဖြစ်သည်။

အစိုးရရှေ့နေက သူမကိုမေးသော မေးခွန်းများအားလုံးဟာ သူမမြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းများနဲ့ ရှဲ့ရှန်းချင်နှင့် ကျူးရှောင်ထင်တို့၏ အငြင်းပွားမှုများအကြောင်း ဖြစ်သည်။

မောင်ယွဲ့က သူတို့နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်ပုံကို ပြောပြပြီး အခင်းဖြစ်ပွားရာမြင်ကွင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ပြောပြသည်။

"ကျွန်မ self-study လုပ်ဖို့ ကျောင်းရဲ့ ညစာကျက်ခန်းကို သွားခဲ့ပြီး မနက် 5:30 မှာ အိပ်ဆောင်ကို အမြန်ပြန်လာခဲ့တယ်… တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ ကျူးရှောင်ထင်လက်ထဲမှာ ဓားတစ်ချောင်း ကိုင်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်… ရှဲ့ရှန်းချင်က သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲလျောင်းနေပြီး သေသွားသလိုမျိုး မျက်လုံးတွေက မှိတ်နေပြီ… ကျွန်မက ထိတ်လန့်ပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အော်လိုက်တယ်… အဲဒီအချိန်တုန်းက အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာမှာ ရှဲ့ရှန်းချင်နဲ့ ကျူးရှောင်ထင်တို့ပဲရှိပြီး တတိယလူမရှိဘူး"

လန်ယာရုန်က ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ဒီနေ့ သူတို့နှစ်ယောက်၏ နည်စဗျူဟာကတော့ စီနီယာအစ်မလန်က ကျူးရှောင်ထင်ကို တာဝန်ခံပြီး သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်တွေကို တည်ငြိမ်စေကာ ကျူးရှောင်ထင်ကို မေးခြင်းဖြင့် အမှုအပေါ် သံသယများ တိုးလာစေရန် ဖြစ်သည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အခြားမျက်မြင်သက်သေများကို ပစ်မှတ်ထားပြီး အစိုးရရှေ့နေမှ ဖိတ်ကြားထားသော မျက်မြင်သက်သေများ၏ ထွက်ဆိုချက်များကို ဟာကွက်များရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင် ပို၍ကျွမ်းကျင်သော စီနီယာအစ်မလန်က သူမ၏စကားကို နိဂုံးချုပ်လိမ့်မည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မတ်တတ်ထရပ်ပြီး မောင်ယွဲ့ရှေ့ကို လျှောက်သွားကာ ယဉ်ကျေးစွာ မေးသည်။

"မင်္ဂလာပါ မောင်ယွဲ့… ရှဲ့ရှန်းချင်အကြောင်း ခင်ဗျားသိထားတာကိုအခြေခံပြီး သူမက စနေ တနင်္ဂနွေမှာ ဘယ်အချိန်ထလေ့ရှိလဲ"

မောင်ယွဲ့သည် တခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားကာ ပြောလာသည်။

"သူမက စနေ တနင်္ဂနွေ နေ့လယ် 11 အထိ အိပ်လေ့ရှိပြီး ထတာနဲ့ နေ့လယ်စာ တိုက်ရိုက်စားတယ်"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "လွန်ခဲ့တဲ့လေးနှစ်အတွင်း သူမက စနေ တနင်္ဂနွေတွေမှာ မကြာခဏ ရုတ်တရက် မနက် 5 နာရီထတာမျိုး ရှိလား"

မောင်ယွဲ့: "…မရှိဘူးထင်တယ်… စနေ တနင်္ဂနွေတွေမှာ သူမ စောစောထတာကို ကျွန်မ မတွေ့ဖူးဘူး… သူမက အိပ်ရတာ အရမ်းကြိုက်တယ်" 

ဒါကိုကြားလိုက်ရသောအခါ ခန်းမထဲက အဖွဲ့ဝင်များက စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ရှင်းဝမ်သည် စကားရည်လုပွဲများတွင် အကြိမ်များစွာ ပါဝင်ခဲ့ပြီး သော့ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်မှုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ နောက်ကျသည်အထိ အိပ်လေ့ရှိသော မိန်းကလေး ရှဲ့ရှန်းချင်သည် စနေနေ့ နံနက် 5:30 တွင် ဖုန်းခေါ်ဆိုရန် ရုတ်တရက် နိုးလာသည်။ သူမကို မကောင်းဆိုးရွားပူးကပ်နေသကဲ့သို့ ဒါက ပုံမှန်မဟုတ်ချေ။

တရားသူကြီလည်း ဒါကိုကြားတော့ အံ့ဩသွားပုံရသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မေးသည်။

"ခင်ဗျား အိပ်ဆောင်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျူးရှောင်ထင်က ဓားကိုကိုင်ထားပြီး ရှဲ့ရှန်းချင်က သွေးအိုင်ထဲလဲနေတာကို တွေ့ခဲ့တယ် ဟုတ်တယ်မလား"

မောင်ယွဲ့က ချက်ချင်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်… ကျွန်မမျက်စိနဲ့ ကိုယ်တိုင်‌မြင်ခဲ့တာပါ… ဘာမှ မကွာခြားပါဘူး"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ဆက်မေးသည်။

"ဒါဆို ခင်ဗျားမြင်ခဲ့တာက ရုပ်ငြိမ်လား ဒါမှမဟုတ် လှုပ်ရှားနေတဲ့ဖြစ်စဉ်လား"

မောင်ယွဲ့က လုံးဝ မှင်တက်သွားသည်: "..."

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က နွေးထွေးစွာရှင်းပြသည်။

"ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက ကျူးရှောင်ထင်က သူမလက်ထဲမှာ ဓားကိုင်ထားတဲ့ ရုပ်ငြိမ်ကို ခင်ဗျားမြင်ခဲ့တာလား… ဒါမှမဟုတ် ကျူးရှောင်ထင်က ဓားကိုင်ထားပြီး ရှဲ့ရှန်းချင်ရဲ့ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ထိုးနေတဲ့ လှုပ်ရှားတဲ့ဖြစ်စဉ်ကို ခင်ဗျားမြင်ခဲ့တာလား"

မောင်ယွဲ့က ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ လျှာလိပ်သွားသောမေးခွန်းကြောင့် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီး ခေါင်းကို ကုတ်ကာ သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"အဲဒါက ရုပ်ငြိမ်ဖြစ်မယ်"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "ရုပ်ငြိမ်က လှည့်စားတာပဲ… ဆိုလိုတာက ရှဲ့ရှန်းချင် သေဆုံးတဲ့ဖြစ်စဉ်ကို ခင်ဗျား သေချာမသိဘူး… ကျူးရှောင်ထင်က ရှဲ့ရှန်းချင်ရဲ့ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ထိုးလိုက်တာ ခင်ဗျား မမြင်ခဲ့ဘူး… ကျူးရှောင်ထင်က သူမလက်ထဲမှာ ဓားကိုင်ထားတာကိုပဲ ခင်ဗျားမြင်ခဲ့တာ… အဲဒါကို ခင်ဗျားဆိုလိုချင်တာမလား"

မောင်ယွဲ့ပ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "ခင်ဗျား အိပ်ဆောင်ကို အမြန်ပြန်သွားတဲ့အခါ ကျူးရှောင်ထင်က လူသတ်လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားတာ တွေ့လိုက်ရပြီး ကျူးရှောင်ထင်က လူတစ်‌ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီလို့ မသိစိတ်က ထင်နေပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုတော့ ရှိပါသေးတယ်— လူသတ်သမားက ရှဲ့ရှန်းချင်ကို သတ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားပြီးနောက် ကျူးရှောင်ထင်က အိပ်ဆောင်ထဲကို ဝင်လာခဲ့ပြီး ရှဲ့ရှန်းချင် ကြမ်းပြင်မှာ လဲကျနေတာကို မြင်ပြီးတော့ သူမကို ကယ်တင်ဖို့သွားရင် လူသတ်လက်နက်ကို မတော်တဆ ထိမိသွားတယ်… ဒီလိုဖြစ်နိုင်ခြေကို ခင်ဗျား တွေးမိလား"

မောင်ယွဲ့က ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "ဒါက ဖြစ်နိုင်ပါတယ်… တရားသူကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ဗီဒီယိုကို ဖွင့်ခွင့်ပြုပါ"

တရားသူကြီးက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး လင်းမန့်လော်သည် USB flash drive ကို ချက်ချင်းယူကာ လမ်းလျှောက်လာပြီး ကွန်ပျူတာနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ ခယ်ရှောင်ပင်းမှ ဖန်တီးထားသည့် အန်နီမေးရှင်းဗီဒီယိုထဲတွင် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာ၌ အခင်းဖြစ်ပွားသည့်မြင်ကွင်းကို အပြည့်အဝ ပုံဖော်ထားသည်။

အန်နီမေးရှင်းထဲတွင် မနက် 5:20 လောက်မှာ သန်မာသောလူသတ်သမားက ရှဲ့ရှန်းချင်ကို ဓားနဲ့ထိုးသတ်လိုက်ပြီး ဒီအချိန်မှာပဲ ကျူးရှောင်ထင်က အောက်ထပ်ကိုရောက်လာတာ သူတို့တွေ့လိုက်ရသည်။ လူသတ်သမားက ကျူးရှောင်ထင်ကို ပြတင်းပေါက်ကနေမြင်ပြီး ရှဲ့ရှန်းချင်၏ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ကျူးရှောင်ထင်ကို ဖုန်းခေါ်ဆိုပြီး စက္ကန့် 30 အကြာမှာ ဖုန်းချလိုက်ပြီးတော့ WeChat မက်ဆေ့ချ်ကို ကျူးရှောင်ထင်ထံ ပေးပို့ပြီး အနောက်ဘက်ရှိ လှေကားမှ ထွက်ပြေးသွားသည်။

ကျူးရှောင်ထင်သည် အပေါ်ထပ်ကို ဓာတ်လှေကားဖြင့် တက်လာပြီး လှေကားထစ်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် လှေကားထစ်ကို သံသယစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်သော်လည်း အများကြီးမတွေးဘဲ အိပ်ဆောင်ဆီသို့ အမြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ တံခါးဖွင့်ပြီးနောက်တွင် ရှဲ့ရှန်းချင်က သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေတာကို သူမမြင်လိုက်ရပြီး လူကို ကယ်တင်ရန် ပြေးသွားခဲ့ပေမဲ့ မောင်ယွဲ့က ရောက်ရှိလာပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

မောင်ယွဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် အန်နီမေးရှင်းဗီဒီယိုက ရုတ်တရပ်ရပ်သွားသည်။

အစိုးရရှေ့နေက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"တရားခံရှေ့နေ အယူအဆကိုအခြေခံတဲ့ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ အန်နီမေးရှင်းကို သက်သေအဖြစ် အသုံးပြုလို့မရပါဘူး"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြုံးကာပြောသည်။

"ဒါက သက်သေမဟုတ်ဘူး… လူသတ်မှုကျူးလွန်သူက ထွက်ပြေးပြီး ကျွန်တော့်အမှုသည်ကို ချောက်ချဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေကို စဉ်းစားပေးဖို့ တရားသူကြီးကို မေးချင်တာပါ… ကျွန်တော်တို့က လူသတ်သမားကို မသက်ညှာသင့်သလို အပြစ်မဲ့တဲ့သူကိုလည်း မှားယွင်းစွာစွပ်စွဲလို့မရပါဘူး" 

တရားသူကြီးက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က မောင်ယွဲ့ကို ကြည့်ကာ ဆက်မေးသည်။

"ကျူးရှောင်ထင်နဲ့ ခင်ဗျားက လေးနှစ်လောက် အခန်းဖော်ဖြစ်ခဲ့ကြတာဆိုတော့ သူမက လူ့ခန္ဓာဗေဒနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သင်တန်းတွေ တတ်ဖူးလား… ဒါမှမဟုတ် သင်ကြားရေး ဗီဒီယိုကို ကြည့်ဖူးလား"

"လူ့ခန္ဓာဗေဒလား…" မောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ "မရှိလောက်ဘူး… သူမက အရမ်းကြောက်တတ်ပြီး ကျွန်မတွေ သရဲဇာတ်ကားတွေ အတူတူကြည့်တဲ့အခါ သူမ မျက်လုံးမှိတ်ထားတာ"

"တစ်နည်းအားဖြင့် ခင်ဗျားရဲ့အမြင်အရ သူမက လူ့ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကို နားမလည်ဘူးပေါ့"

မောင်ယွဲ့က စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

"သူမ နားမလည်လောက်ဘူးထင်တယ်… သူမက ဘာသာပြန်ဌာနကဖြစ်ပြီး သူမစာကျက်ချိန်အများစုကို စကားလုံးတွေပဲရွတ်တာ"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ဆက်မေးသည်။

"သူမနဲ့ ရှဲ့ရှန်းချင်မှာ ဘယ်သူက ပိုအားကောင်းလဲ"

မောင်ယွဲ့က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဖြေသည်။

"ရှဲ့ရှန်းချင်ဖြစ်မှာပေါ့… ကျူးရှောင်ထင်က ကျွန်မတို့အိပ်ဆောင်မှာ အပိန်ဆုံးဖြစ်ပြီး သူမက ရေပုံးရွှေ့ရင်တောင် ယောင်္ကျားလေးတွေကို အကူအညီတောင်းရတယ်"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က တရားသူကြီးကိုကြည့်ကာ ပြောသည်။

"ကျွန်တော့်အမှုသည်ကျူးရှောင်ထင်ဟာ အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့နေ့မှာ ဝမ်းနုတ်ဆေးမိခဲ့ပြီး တစ်ညလုံးဝမ်းလျှောပြီး အိမ်သာကို အကြိမ်ပေါင်း ဒါဇင်ကျော် ပြေးခဲ့ရပါတယ်… ဝမ်း‌ပျက်တာ နည်းနည်းသက်သာပြီးနောက် သူမက ကျောင်းကို ကားနဲ့ ပြန်သွားပြီး သူမခန္ဓာကိုယ်က လဲကျလုနီးပါးဖြစ်နေပါပြီ… ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ သူမက ရှဲ့ရှန်းချင်ရဲ့ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ထိုးပြီး နှလုံးသွေးလွှတ်ကြောထဲကို တိကျစွာထိုးနိုင်ပါ့မလား"

"ခင်ဗျားသိတဲ့အတိုင်း လူ့နှလုံးရဲ့အပြင်ဘက်မှာ ကြွက်သားအလွှာတွေရှိပါသေးတယ်… ရင်ဘတ်ဧရိယာမှာ နံရိုးတွေအများကြီးရှိပါတယ်… နံရိုးအကြားကနေ နှလုံးထဲကို တိုက်ရိုက်ထိုးဖို့ ကြိုးစားရန် လူ့ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံအကြောင်း ကောင်းကောင်းနားလည်မှုနဲ့ ခွန်အားများစွာ လိုအပ်ပါတယ်… ခွဲစိတ်ဆရာဝန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလိုလုပ်ဖို့ ခဲယဉ်းပါတယ်… တစ်ညလုံး ဝမ်းပျက်ပြီး ပိန်ပါးတဲ့မိန်းကလေးဆိုရင် ပြောစရာတောင်မလိုပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား"

တရားသူကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ့ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "မောင်ယွဲ့… ခင်ဗျား အိပ်ဆောင်ကို မနက် 5:30 မှာဝင်လိုက်တဲ့အခါ အိပ်ဆောင်တံခါးက သော့ခတ်ထားပြီး အိပ်ဆောင်အန်တီက ခင်ဗျားကို တားခဲ့လား"

မောင်ယွဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့အိပ်ဆောင်မှာရှိတဲ့ ဝင်ပေါက်ထိန်းချုပ်ရေးစနစ်က ပျက်နေပြီး တွန်းလိုက်တာနဲ့ တံခါးပွင့်ပါတယ်… အိပ်ဆောင်အန်တီက အိပ်ပျော်နေပြီး ကျွန်မကို မမြင်တာကြောင့် ကျွန်မ ဓာတ်လှေကားနဲ့ အပေါ်ကို တစ်ခါတည်းတက်ခဲ့တာ"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "ဆိုလိုတာက အဆောက်အဦး 6 ရဲ့ ဝင်ပေါက်ထိန်းချုပ်ရေးစနစ်နဲ့ စောင့်ကြည့်ရေးစနစ်က ပျက်စီးနေပြီး အိပ်ဆောင်အန်တီကလည်း အခင်းဖြစ်ပွားချိန်မှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့အတွက် ခင်ဗျား အထဲဝင်တာကို ဘာမှပိတ်ဆို့ထားခြင်းမရှိဘူး… အခြားသူတွေကလည်း ဒီကျောင်းသူအဆောက်အဦးကို အတားအဆီးမရှိ ဝင်နိုင်တယ် ဟုတ်တယ်မလား"

မောင်ယွဲ့၏ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားပြီး သူမက တောင့်တင်းစွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်-ဟုတ်ပါတယ်"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "ခင်ဗျားရဲ့အဖြေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…ကျွန်တော် မေးလို့ပြီးပါပြီ"

ယခုအချိန်၌ ချေပရေးတွင် ခိုင်လုံသောသက်သေမပြနိုင်သေးသော်လည်း အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာရှိ သံသယမျိုးစေ့များသည် လူတိုင်း၏ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ်ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

အိပ်ဆောင်တံခါးက ပျက်နေသဖြင့် မည်သူမဆို ဝင်နိုင်သည်။

အိပ်ရတာကိုကြိုက်သော သေဆုံးသူဟာ တရားခံကို မနက် 5:20 မှာ ရုတ်တရက် ဖုန်းခေါ်ပြီး WeChat ကနေ စာပို့ခဲ့သည်။

မျက်မြင်သက်သေများသည် ဓားကိုင်ထားသည့် တရားခံ၏ ရုပ်ငြိမ်ကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူမက ရှဲ့ရှန်းချင်အား သေဆုံးသည်အထိ ဓားထိုးတာကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ထို့အပြင် တရားခံသည် တစ်ညလုံး ဝမ်းပျက်နေခဲ့ပြီး ဝမ်းပျက်ဝမ်းလျှောဖြစ်ဖူးသူတိုင်း ဝမ်းပျက်ပြီးနောက် တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်မရှိတော့ကြောင်း သိပါသည်။

ပိန်ပါးသောကျူးရှောင်ထင်က တကယ်ပဲ လူသတ်သမားလား။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တရားသူကြီး… ကျွန်တော် 703 အိပ်ဆောင်မှ အတန်းဖော် လီဟွေ့ကျွမ်းကို သက်သေအဖြစ် ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်"

#TK