Chapter 190

Volume 9 : ပထဝီဝင်ဌာန

Chapter 190 (ရေခဲခေတ် ၀၉)

စွမ်းအင်သုံးစွဲမှု လျှော့ချရန် အခြေစိုက်စခန်းတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသော အားလုံးက ယခုအခါ အပြင်မထွက်ကြပါ။ သို့သော် ဘေးကင်းစေရန်အတွက် ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အနွေးထည်ပိုဝတ်ရန် အကြံပြုထားသည်။

အစပိုင်းတွင် အမဲလိုက်ခဲ့သည့် ဝက်ဝံကို လျှိုကျောက်ချင်းက သေချာခွဲစိတ်ပြီး သားမွေးကို ရေသန့်ဖြင့် ဆေးကြောကာ ပေါင်းခံပြီး အခြောက်ခံကာ ရိုးရိုးဝက်သားမွေးအင်္ကျီတချို့ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း ဝက်ဝံသားမွေးသည် လူ 12 ဦးအတွက် မလုံလောက်ပေ။ ခြောက်ရက်မြောက်နေ့မှာ အားလုံးက တူညီသည့်လှည့်ကွက်ဖြင့် ထပ်ပြီးအမဲလိုက်ဖို့ ဂူဝက်ဝံနှစ်ကောင်ကို အဝတ်အစားလုပ်ဖို့အတွက် သတ်ပစ်ဖို့ ဆွေးနွေးခဲ့ကြပေမဲ့ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဂူဝက်ဝံကို ပထမဆုံးရှာဖွေတွေ့ရှိသည့် ဂူအနီးတွင် ခြင်္သေ့များနှင့် ဂူဝက်ဝံအုပ်စုသည် နယ်မြေအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသည်။

ချင်လုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြောသည်။

"ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သန်းပေါင်းများစွာက ဂူတွေထဲမှာနေထိုင်ရတာကို နှစ်သက်တဲ့ ဂူခြင်္သေ့တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ဒီခြင်္သေ့အရွယ်အစားက အခုခေတ်မှာ ငါတို့တွေ့ရတဲ့ ခြင်္သေ့တွေထက် နှစ်ဆလောက်ကြီးတယ်"

ခြင်္သေ့ဟိန်းသံနှင့် ဂူဝက်ဝံသိန်းသံက သူတို့၏နားစည်များကို ပေါက်ကွဲလုမတတ်ပါပဲ။

လူတိုင်းက ဒီမြင်ကွင်းကို ခဏလောက် ပုန်းပြီး ကြည့်နေကြကာ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သုတေသနအဖွဲ့ chat channel တွင် စာရိုက်ခဲ့သည်။

"တိရစ္ဆာန်ကမ္ဘာရဲ့ တိုက်ရိုက်ဗားရှင်းပဲ… ရှေးခေတ်ဧရာမသားရဲတွေက အုပ်စုဖွဲ့တိုက်ခိုက်နေကြတာ… သတင်းထောက်ခယ် မင်းမြန်မြန် ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်"

ခယ်ရှောင်ပင်း: "ဟုတ်ကဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်"

သူသည် ရှောင်ထူကို ဆင့်ခေါ်ပြီး ဤမြင်ကွင်း၏ အဖိုးတန်အချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန်အတွက် ဗီဒီယိုမှတ်တမ်းစနစ်ကို ဖွင့်ထားသောကြောင့် စာကြည့်တိုက်သို့ ပြန်သွားလျှင်ပင် ဗီဒီယိုကို ကြည့်ရှုနိုင်ပြီး ပထဝီဝင်ဌာန၏ ထူးထူးဆန်းဆန်း အတွေ့အကြုံများကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေပါသည်။

ဂူဝက်ဝံနှင့် ဧရာမခြင်္သေ့တို့ကြား တိုက်ပွဲက ပြင်းထန်ခဲ့ပြီး နှစ်ဖက်စလုံး ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် တိရစ္ဆာန်လောကရှိ နယ်မြေတိုက်ပွဲတွင် ပိုမိုသွက်လက်သော ခြင်္သေ့များက အနိုင်ရပြီး ဂူဝက်ဝံများကို သူတို့၏ နယ်မြေများထဲမှ နှင်ထုတ်ကာ ဂူဝက်ဝံများသည် ဤနေရာမှ စိတ်မပါစွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ကစားပွဲကြည့်ပြီးနောက် အားလုံးက ခြင်္သေ့ရုပ်အလောင်းများကို ကောက်ယူပြီး ပြန်သွားကြသည်။

လျှိုကျောက်ချင်းက သူ့အင်္ကျီလက်များကို ကျွမ်းကျင်စွာခေါက်လိုက်ပြီး ခြင်္သေ့ကို ခွဲစိတ်ရင်း သူ့ကိုယ်သူလည်း ရယ်မေးလိုက်သည်။

"ငါက ခွဲစိတ်ဆရာဝန်ကနေ တိရစ္ဆာန်ဆရာဝန်အဖြစ် ပြောင်းသွားပြီ"

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ခြင်္သေ့အမွေးကိုထိကာ အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။ 

"ခြင်္သေ့သားမွေးနဲ့လုပ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေဝတ်ပြီး ခြင်္သေ့အသားစားရမယ်လို့ ငါဘယ်တုန်းကမှ အိပ်မက်မမက်ခဲ့ဘူး"

လူတိုင်း: "..."

ဒါကို ဘယ်သူက ထင်မိမှာလဲ။ သူတို့၏အတွေ့အကြုံများကို ပြောပြတာက ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် ကြွားလုံးထုတ်ဖို့ လုံလောက်ပါသည်။

ခြင်္သေ့အသားက ကင်ပြီးရင် ဝက်ဝံအသားလို အရသာမရှိတာကြောင့် ဝမ်းနည်းစရာပင်။ အားလုံးသည် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်ဖြင့် သူတို့၏ အရသာကို ပြောင်းလဲကာ အစာခြေဖို့ ကူညီပေးရန်အတွက် လင်းမန့်လော်၏နွယ်ပင်စိမ်းများကို ဆက်လက်စားခဲ့ကြသည်။ ဒီလိုဖြင့် နောက်တစ်ရက် ကုန်သွားသည်။

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် သစ်သားခုံတန်းလျားပေါ်တွင်ထိုင်ကာ သူ့ဗိုက်ကိုပွတ်ရင်း ပြောသည်။ 

"စာမေးပွဲက သုံးရက်အတွင်း ပြီးတော့မယ်… စာကြည့်တိုက်ကိုပြန်ရောက်တဲ့အခါ ပထမဆုံးလုပ်ရမှာက ခေါက်ဆွဲခြောက်ထုပ်ဝယ်ဖို့ စူပါမားကတ်ကိုသွားပြီး စားဖို့ပဲ"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် လျှိုကျောက်ချင်း ပိုင်းဖြတ်ထားသော ခြင်္သေ့အသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"နောက်သုံးရက်အထိ ငါတို့မှာ သေချာပေါက် စားစရာအလုံအလောက်ရှိလိမ့်မယ်… ဒီတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပဲနေတာက ပိုကောင်းပြီး အပြင်မထွက်နဲ့… ဒီမှာပဲနေပြီးတော့ စာမေးပွဲပြီးမှာကို စောင့်ရမယ်"

လျှိုကျောက်ချင်းက ထောက်ခံသည်။

"မှန်တယ်… ငါတို့ ဒီနေ့ ကံကောင်းတယ်… အပြင်ထွက်ပြီး နယ်မြေတိုက်ပွဲဝင်နေတဲ့ ခြင်္သေ့တွေနဲ့ ဝက်ဝံတွေကို တွေ့ခဲ့ရတယ်… ငါတို့က ဘေးကနေထိုင် အကျိုးအမြတ်ယူပြီး အလောင်းတချို့ကို ကောက်ယူခဲ့တယ်… ဒီခြင်္သေ့အုပ်စုက ငါတို့ကို မနက်ဖြန် တိုက်ခိုက်ရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခဏရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီခြင်္သေ့အမွေးတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ စီနီယာအစ်ကိုလျှိုကို ဒုက္ခပေးရဦးမယ်… ကျွန်တော်တို့မှာ အဝတ်အစားတွေ အလုံအလောက်မရှိဘဲ အအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ သားမွေးကုတ်အင်္ကျီပြုလုပ်ရအောင်"

လျှိုကျောက်ချင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး သားမွေးတွေကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တွယ်ပြီး ရှင်းယန်ကို ရေဆေးပြီး အခြောက်ခံခိုင်းသည်။ ထို့နောက် သူက အားလုံးကို ခွဲစိတ်ဓား၊ ခွဲစိတ်ချည်နှင့်အပ်များကို သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်အဝတ်အစားများ ပြုလုပ်ဖို့ ဖြန့်ဝေလိုက်သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကလည်း သားမွေးတစ်ပိုင်းတောင်းလိုက်ပြီး အဖွဲ့ဘေးတွင်ထိုင်ကာ အားလုံးနှင့် အဝတ်ချုပ်ရန် သင်ယူခဲ့သည်။ တစ်ထည်ကို ချုပ်ပြီးနောက် သူစမ်းကြည့်တော့ ပုံစံက ထူးဆန်းလွန်းသည်။ အဝတ်အစားများက သူ့အနားမှာ ရေပုံးလိုမျိုး ဝန်းရံနေသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်သည် အပြုံးချင်စိတ်ကိုထိန်းကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ချုပ်တဲ့အဝတ်အစားက ဘယ်လိုလုပ် အင်္ကျီလက်တွေမပါရတာလဲ"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏နားရွက်များ နီရဲလာသည်။

"ငါ တစ်ခါမှ အဝတ်မချုပ်ဖူးဘူး… တွဲချုပ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့လက်ထဲက အပ်နှင့်ချည်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

"မင်းအတွက် ငါချုပ်ပေးမယ်… လာ ငါမင်းကို ကိုယ်တိုင်းပေးမယ်"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ သူ့ပခုံးအကျယ်၊ ခါးပတ်လည်နှင့် အခြားအချက်အလက်များကို တြိဂံပေတံဖြင့် တိုင်းတာပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။

"အရွယ်အစားကိုမတိုင်းတာဘဲ မင်း ဘယ်လိုချုပ်လိုက်တာလဲ… တိကျတဲ့အချက်အလက်နဲ့ သင့်လျော်တဲ့အဝတ်အစားတွေကို ချုပ်လို့ရတယ်"

သူတို့ဘေးနားရှိ မျက်စိစုံမှိတ်ချုပ်နေသည့် လူအားလုံး: "…"

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် သူ့နှာခေါင်းကိုထိပြီး ခြောက်ကပ်ကပ်ပြုံးကာ ပြောသည်။

"သင်္ချာဘာသာရပ်က ဂရုစိုက်လို့တော်သေးတယ်… အချက်အလက်ကို တိုင်းတာကြည့်ရအောင်"

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အရပ်အမြင့်၊ လက်အရှည်ဖြင့် အခြားအချက်အလက်များကို တိုင်းတာပြီး လက်ပ်တော့ထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ပြီး အချက်အလက်အတိုင်း သားမွေးများကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ကာ တွဲချုပ်လိုက်သည်...

အစပိုင်းတွင် ထူးထူးခြားခြား ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော အဝတ်အစားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အချက်အလက် တိုင်းတာခြင်းနှင့် မြင့်တင်ပြီးနောက် အဝတ်များသည် ဝတ်ဆင်ရန် အလွန်သင့်လျော်ပါသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့အတွက် ကျန်းဖျင်စစ်ချုပ်ခဲ့သော ခြင်္သေ့သားမွေးကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်လိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ပူနွေးလာသည်။ နွေးထွေးမှုက သူ့အရေပြားတစ်လျှောက် သူ့နှလုံးသားဆီ ရောက်သွားပုံရသည်။

ဖျင်စစ်က သူ့အတွက် အဝတ်အစားကို ကိုယ်တိုင်ချုပ်ပေးခဲ့တာဖြစ်သည်။ စာမေးပွဲခန်းကနေ ၎င်းကို ယူသွားလို့မရတာက ဝမ်းနည်းစရာပင်။ မဟုတ်ပါက ဒီအဝတ်အစားကို သူ့ဘဝတလျှောက်လုံး တန်ဖိုးထားလိမ့်မည်။

ညဘက်အိပ်သောအခါ သူတို့နှစ်ယောက်ကို သားမွေးကုတ်အင်္ကျီဖြင့် ခြုံထားပြီး စောင်က နွေးနေသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဖျင်စစ် မင်းက အကုန်သိတာပဲ"

ကျန်းဖျင်စစ်က ပေါ့ပါးစွာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုမျိုးကိုလဲ"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "မင်းက ဟင်းချက်တတ်ပြီး အဝတ်ချုပ်တတ်မယ်လို့ ငါတစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး"

ကျန်းဖျင်စစ်၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မြှောက်တက်လာပြီး သူ့အသံက တိုးလျပြီးညင်သာသည်။

"မင်းလို ငတုံးကောင်လေးကို ဂရုစိုက်ဖို့ ဘဝအတတ်ပညာတွေကို ပိုလေ့လာထားရမှာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏နှလုံးခုန်သံမြန်လာပြီး သူ့နားများ ရုတ်တရက် ပူလာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အသက်အရွယ်ချင်းတူကြပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်တာကြောင့် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဂရုစိုက်သင့်ပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ကျန်းဖျင်စစ်၏ဂရုစိုက်မှုကို သူနှစ်သက်ပုံရသည်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

ရေခဲခေတ်အတန်းတွင် နေရာတိုင်းမှာ အေးခဲနေပြီး သူ့အဖွဲ့ဝင်များသည် နေ့တိုင်း တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေသော်လည်း သူနှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် စောင်ခြုံထဲတွင် ပွေ့ဖက်ကာ အအေးဒဏ်ကို လုံးဝမခံစားရဘဲ အိပ်နေကြသည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူသည် ကျန်းဖျင်စစ်၏အပူချိန်ကို အမှန်တကယ် တောင့်တခဲ့ပြီး အခြားပါတီကိုပင် လက်ဝါးကြီးအုပ်ချင်ခဲ့သည်။

သူငယ်ချင်းအပေါ် ဒီလိုထူးဆန်းသော ‌အတွေးတွေရှိနေတာက ယုတ္တိမရှိဘူး။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အပြစ်ရှိသော အသိစိတ်ဖြင့် တစ်ဖက်သို့လှည့်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဟန့်… အိပ်တော့"

မထင်မှတ်ပဲ ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့လက်များကို အနောက်ကနေ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ခါးကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ… ကောင်းသောညပါ"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပူလာပြီး စကားလုံးများဖြင့် ခွဲထွက်သွားရန် လွန်လွန်းသည်ဟု သူခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ပြင်းထန်သော နှလုံးခုန်သံကို တောင့်ခံကာ ကျန်းဖျင်စစ်၏လက်မောင်းထဲတွင် သူ့မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

သူ့ကို အနောက်ကနေ ရင်းနှီးစွာ ပွေ့ဖက်တာက ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။

သူ့နောက်ကျောသည် သူ၏အထိမခံနိုင်ဆုံးနေရာဖြစ်ပြီး သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေနိုင်သည်။ အခြားသူဘက်သို့ သူ့နောက်ကျောကိုလှည့်ရတာ စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေပြီး ယခင်တုန်းကတော့ ‌တစ်ယောက်ယောက်က သူ့နောက်မှာ လာရပ်ရင် သူအဆင်မပြေဘူး။ ယခုမူ ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့အား အနောက်မှ တရင်းတနှီး ပွေ့ဖက်ထားသဖြင့် အနည်းငယ် တွန်းလှန်ချင်စိတ် မရှိရုံသာမကဘဲ သူ အလွန် သက်တောင့်သက်သာရှိသလို ခံစားခဲ့ရသည်။

ဖျင်စစ်သည် သူယုံကြည်ရဆုံးလူဖြစ်သောကြောင့် သူ့နောက်ကျောကို ဒီလူဘက်ပေးမည်ဆိုပါက သူ့တွင် မည်သည့်ခုခံကာကွယ်မှုမှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ဤကဲ့သို့တွေးပြီး မှိန်းခနဲ အိပ်ပျော်သွားသည်။

အားလုံးက အခြေစိုက်စခန်းမှာ ပုန်းနေကြပြီး ရေနှင့် အစာအလုံအလောက်ဖြင့် စာမေးပွဲပြီးသည့်အထိ သူတို့ အသက်ရှင်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤညတွင် သူ မှိန်းခနဲ အိပ်မက်မက်ပြီး ရုတ်တရက် သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ယမ်းသွားတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ နားမလည်ခင် ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့ကို ရုတ်တရက် ဆွဲထလိုက်သည်။

"ရှင်းဝမ် မြန်မြန်ထတော့ ငလျင်လှုပ်နေသလိုပဲ"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ချက်ချင်းနိုးလာပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကမ္ဘာကြီးက လှည့်ပတ်နေပြီး သူက မြေပြင်ပေါ် လဲကျလုမတတ်ပင်။ ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့လက်ကို အလျင်အမြန် ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ပင့်မပေးသည်။ နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီပြီး အခန်းအပြင်ကို ပြေးထွက်လာတော့ သူတို့အိပ်ခန်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် အိပ်ခန်းထဲက ထွက်လာသည့် ခယ်ရှောင်ပင်းနှင့် ရှင်းယန်တို့ကို ဝင်တိုက်မိသွားသည်။

ရှင်းယန်၏ မျက်နှာသည် အရက်မီးခွက်အောက်တွင် တစ္ဆေသရဲကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည်။ သူက အမူအရာမဲ့သောမျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။ 

"သုံးရက်ကျန်သေးတယ်… ပြီးတော့ စာကြည့်တိုက်က ငါတို့အတွက် လွယ်ကူအောင်လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး"

ခယ်ရှောင်ပင်းက တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ မေးလိုက်သည်။

"ငလျင်လှုပ်တာလား… ဘာလုပ်ကြမလဲ… ရှောင်နျန်ရဲ့အခြေစိုက်စခန်းက ငလျင်ဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလား"

အခြားအိပ်ခန်းများရှိ ကျောင်းသားများလည်း သူတို့လေးယောက်၏ စကားစမြည်သံကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။

လန်ယာရုန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ရပ်လို့မရဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျပြီးနောက် တိုက်ရိုက် လျှောကျသွားသည်။ သူမသည် နံရံကို တိုက်မိတော့မှာ မြင်လိုက်သည်နှင့် လင်းမန့်လော်က နွယ်ပင်များကို အမြန်ဆင့်ခေါ်ပြီး အဝေးကနေဆွဲလိုက်ပြီး စိုးရိမ်စွာအော်လိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်မလန် အဆင်ပြေရဲ့လား"

လန်ယာရုန်သည် နွယ်ပင်ကိုကိုင်ကာ ထပြီး ခါးသက်သက်အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

"ငါက အပုဆုံးနဲ့ အပေါ့ဆုံးပဲ… အခုလေးတင် ကောင်းကောင်းမရပ်နိုင်ဘဲ ငါလွှင့်ပစ်ခံလိုက်ရတယ်… ဒါက ငလျင်လှုပ်နေတာမလား… ငါတို့ထွက်ပြေးကြမှာလား"

ကျန်းရှောင်နျန်က ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ နံရံဆီ ပြေးလာသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ငလျင်ဒဏ်ခံနံရံက သီအိုရီအရ ပြင်းအား 6 နဲ့အောက် ငလျင်ဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိပေမဲ့ ပြင်းအား 6 နဲ့အထက်ရှိတဲ့ ငလျင်ဖြစ်ရင် အခြေစိုက်စခန်းက တောင့်မခံနိုင်ဘဲ ပြိုကျလိမ့်မယ်"

လျှိုကျောက်ချင်းက အသံတိုးတိုးဖြင့် ညစ်ညမ်းသောစကားလုံးတချို့ကို ဆဲဆိုပြီး တည်ငြိမ်သောမျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။

"ပြင်းအား 7 နဲ့အထက် ငလျင်တစ်ခုလှုပ်ခဲ့ရင် ငါတို့ပြေးချင်ရင်တောင် ပြေးလို့မရတော့ဘူး"

အသံကျသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခြေစိုက်စခန်းက ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားပြန်သည်။ အရက်မီးခွက်၏ မီးတောက်သည် ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းထိုးနေသည်။ အခြေစိုက်စခန်းက အက်ကွဲနေပါက သူတို့မသိနိုင်ဘဲ နှင်းမုန်တိုင်းများဖြင့် ရောစပ်ပြီး လေအေးများက အခန်းထဲရှိ အရက်မီးခွက်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

အခန်းက ရုတ်တရက် မှောင်သွားသည်။

အနားယူရန်အသုံးပြုသည့် သစ်သားတုံးများသည် တောင်မြောက်ယိမ်းယိုင်သွားကာ အခြေစိုက်စခန်း ဆောက်ထားသော မြေအောက်ခန်းသည် အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားကာ ကျောင်းသားများသည် လုံးဝမရပ်နိုင်ဘဲ အချင်းချင်း တိုက်မိကြသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့ဘေးက နံရံကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဝင်တိုက်မိတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းဖျင်စစ်က တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖမ်းမိသွားသည်။ သူ့ခေါင်းထက်မှ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ကျန်းဖျင်စစ်၏နှုတ်ခမ်းမှ ရှုပ်ပွနေသော ညည်းတွားသံကို ထုတ်လိုက်သည်။

ယခုလေးတင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေချိန်မှာ ကျန်းဖျင်စစ်သည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဒါကို သဘောပေါက်တော့ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏နှလုံးခုန်သံက တုန်လှုပ်သွားပြီး ကျန်းဖျင်စစ်၏လက်ကို အမြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား… ဘယ်ကိုတိုက်မိသွားတာလဲ"

ကျန်းဖျင်စစ်က တိုးတိုးပြောသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်"

ပတ်ဝန်းကျင်မြေပြင်သည် တုန်ခါနေပြီး အမှောင်ထုထဲတွင် ကောင်လေးက ရှင်းဝမ်ကို သူ့လက်မောင်းများဖြင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားကာ ရှင်းဝမ်နှင့် နံရံကို ပိတ်ဆို့ရန် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြုပြီး ရှင်းဝမ်ကို သူ အနည်းငယ်မျှ မထိခိုက်စေချင်ပေ။

ဤအကာအကွယ်ပေးသောအမူအရာသည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏နှလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ သူက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး အမြန်ငြိမ်သက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ချင်လု ဒီငလျင်ပြင်းအား ဘယ်လောက်ရှိတယ်ဆိုတာ မင်းပြောပြနိုင်လား"

ချင်လုနှင့် ချင်မြောင်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ဖေးမကာ ဘေးချင်းကပ်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမက လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရေခဲခေတ်မှာ ငလျင်က ပြင်းအား 8 ထက်မပိုဘူး… ငလျင်ကြီးလှုပ်ပြီးရင် ကျောက်ထုလွှာလှုပ်ရှားမှုက နောက်ပိုင်းမှာ တောင်ထွက်တွေ၊ ချောက်ကြီးတွေနဲ့ အခြားမြေမျက်နှာသွင်ပြင်တွေ ဖြစ်လာမှာ"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "ငလျင်ကြီးက ပြင်းအား 8 ထက်ပိုတာလား"

ချင်လုက အံကြိတ်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"အင်း"

ကမ္ဘာမြေကြီးတွင် အဓိကကျောက်ထုလွှာခြောက်ခုရှိသည်။ ကျောက်ထုလွှာများ၏ ရွေ့လျားမှုကြောင့် ငလျင်လှုပ်နိုင်သည်။ မြင့်တင်ထားသော အစိတ်အပိုင်းများသည် တောင်များဖြစ်ပြီး ခွက်နေသောအပိုင်းများသည် ချောက်များဖြစ်လာသည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်သန်းပေါင်းများစွာက ကြီးစွာသောငလျင်သည် Eurasia ရှိ နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်များ၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ မြေငလျင်ကြီးတစ်ခုတွင် အက်ကွဲသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းတို့သည် အပေါ်ယံမြေလွှာတစ်ခုလုံးကို ဝါးမျိုသွားမည်ဖြစ်သည်။

လူသားများသည် သဘာဝတရားကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ရန် အလွန်သေးငယ်နေသဖြင့် သူတို့ဘာလုပ်သင့်သလဲ။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ စိတ်သည် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။ မြို့ထဲမှာဆိုရင် ဖုံးကွယ်ဖို့ ပွင့်လင်းသောနေရာကို ရှာရလေ့ရှိပါသည်။ အခု သူတို့က ရေခဲပြင်မှာ ရှိနေတော့ ပွင့်လင်းသော နေရာကို ရှာဖို့ အခွင့်အရေး ရှိကောင်းရှိနိုင်ပါ့မလား။

ဒါကိုတွေးပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ရှောင်နျန်က အခြေစိုက်စခန်းကို တူးပြီး အားလုံး ချက်ချင်း ဘေးလွတ်ရာ ပြေးကြ… ဖျင်စစ်က အားလုံးကို ကောင်းကင်ဆီ ပို့ပေးဖို့ ကိုသြဒီနိတ်စနစ်ကို အသုံးပြုလိုက်… ဒီမှာ အထပ်မြင့် အဆောက်အဦးတွေ မရှိဘူး ကောင်းကင်က အလုံခြုံဆုံးပဲ"

မြေငလျင်များသည် ကမ္ဘာမြေမျက်နှာပြင်၏ ရွေ့လျားမှုဖြစ်ပြီး မြင့်မားသောအမြင့်များပေါ်တွင် သက်ရောက်မှုအနည်းငယ်သာရှိသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်၏ ကိုသြဒီနိတ်စနစ်က သူတို့သည် အမြင့်ပေတွင် မိနစ် 30 ကြာ ရွေ့လျားနိုင်ကြောင်း သေချာစေပါသည်။

ငလျင်လှုပ်ရင် မိနစ် 30 အတွင်းမှာ သူတို့ အသက်ရှင်နေနိုင်သည်။ မိနစ် 30 အကြာတွင် ငလျင်ဆက်လက်လှုပ်ခတ်ပါက ခြေကုပ်အဖြစ် အမြင့်ပေမှ သင့်လျော်သော ပွင့်လင်းဧရိယာကို သူတို့ရွေးချယ်နိုင်သည်။

ကျန်းဖျင်စစ်က သူဘာကိုဆိုလိုသည်ကို နားလည်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်နျန် အမိုးကိုဖွင့်လိုက်ပြီး အားလုံးက ငါ့အနားမှာ လာစုနေကြ"

ကျန်းရှောင်နျန်သည် မြေတူးစက်ကို ဆင့်ခေါ်ပြီး အခြေစိုက်စခန်း၏ ခေါင်မိုးကို တိုက်ရိုက် အပေါက်ကြီးတစ်ခုကို တူးလိုက်သည်။ ကျန်းဖျင်စစ်ကသည် သူ့ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဖော်မြူလာကို အမြန်ရေးလိုက်သည်။ လူတစ်စုသည် ဒုံးပျံများကဲ့သို့ မြေပြင်မှ ပြေးထွက်လာပြီး မီတာဒါဇင်များစွာအထိ ကောင်းကင်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်——

#TK