Chapter 12

👻Chapter 12: 

ဝိဥာဥ်လက်ထပ်ပွဲ (11)

ချူဟွိုက်က လော့ဇီယန်ကို မောင်းထုတ်ရန် ဆင်ခြေတွေ့သွား၍ ကျင်းထျန်းယိနှင့်အတူ အခန်းထဲနေလိုက်ပြီး အထဲမှ သော့ခတ်လိုက်သည်။

ကျင်းထျန်းယိက ကုတင်ပေါ် ခြေချိတ်ထိုင်လိုက်ရင်း သူ့ကို စူးရှသည့် အကြည့်နှင့် ကြည့်လာသည်။

ချူဟွိုက်က နူးနူးညံ့ညံ့ ပြုံးပြလာသည်။ သူက အနားကပ်သွားလိုက်ရင်း တစ်ဖက်လူရှေ့ ထိုင်ချလိုက်ကာ သူ၏ ဖြူဖြူသွယ်သွယ်လက်များကို ကျင်းထျန်းယိ၏ အဝတ်ပေါ် တင်လိုက်သည်။

ကျင်းထျန်းယိက အံ့သြသွားသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများက လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ထို့ပြင် ဤလူ့ကို မည်သို့များ ဆက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထား၍ ရနိုင်တော့မည်နည်း။

သူက တစ်ချိန်လုံး ထိုအဝတ်စကို အင်္ကျီအောက်တွင် ဝတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုက ဝတ်မထားချေ။ ချူဟွိုက်သာ ယခုချိန် သူ့အင်္ကျီကို ချွတ်လာခဲ့ပါက သူက ချောင်သခင်မကြီးကို သတ်ခဲ့မှန်း သိသွားပေလိမ့်မည်။  

ကျင်းထျန်းယိက ရယ်မောလိုက်သည် " ကျောင်းကျောင်း...အချိန်မကျသေးဘူးလေ"

ချူဟွိုက်:"....."သူ့မျက်နှာက ရဲတွတ်သွားရသည်။

ကျင်းထျန်းယိက အပြုံးဖျော့ဖျော့နှင့် ချူဟွိုက်ကို လုပ်ကိုင်ခွင့်ပေးထားသည်။

ချူဟွိုက်က အင်္ကျီကြယ်သီးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ဖြုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက လှပပြီး ဖဲကြိုးတစ်ချောင်းလို ပျော့ပျောင်းလေသည်။

အစက ချူဟွိုက်က သူ၏အတွေးများကို အတည်ပြုချင်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးလာရသည်။

ထိုလူ့တွင် ကျဥ်းမြောင်းသော ခါးရိုးနှင့် သန်မာသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိကာ ကြွက်သားအပြည့်နှင့် ကောင်းမွန်စွာ ဖွဲ့စည်းထားသည်။

လေထုက တစ်ခဏမျှ နူးညံ့ပြီး သက်ဝင်နေသည်။ 

ကျင်းထျန်းယိက ချူဟွိုက်၏ လှုပ်ရှားမှုများ အပြီးသတ်ရန် စောင့်နေလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ချူဟွိုက်က ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး သဘောကျသွားသလို မျက်နှာနှင့် မှတ်ချက်ပေးလာသည် " သူတို့က...သူတို့က သဘောကျဖို့ ကောင်းပါတယ်"

“ရှင့်မှာ အဲ့ဒါတွေ ရှိလားမရှိဘူးလား ဆိုတာကို စစ်ကြည့်ချင်ရုံတင်ပါ"

“ဒါကြောင့် ကိုယ့်အဝတ်တွေကို ချွတ်ခဲ့တာလား" ကျင်းထျန်းယိက မျက်ခုံးပင့်ပြီး ပြုံးပြလာသည် 

" အခု ကျေနပ်သွားပြီလား"

ချူဟွိုက်က ရှက်သွားရသည် "...အင်း..."

သူက ကျင်းထျန်းယိ၏ အဝတ်များကို ချွတ်ဖို့ မလိုကြောင်း နားလည်သွားရသည့်အချိန်က နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုလေးတင် သူက သူ့ကို ထိရန် အခွင့်ရေးရှာပြီး သူ့ကို ဖက်လိုက်ချိန် အရာရာတိုင်းက လုပ်ပြီးသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း စောစောက...

ဒါ အရမ်း ရူးမိုက်တာပဲ။

တကယ် ရှက်စရာကောင်းတယ်။

ကျင်းထျန်းယိက ချူဟွိုက်ကို ရှက်သွားအောင် မလုပ်ချင်၍ ကြယ်သီး အမြန်တပ်လိုက်သည်။

"ကျောင်းကျောင်း" သူက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာသည် 

" အခုကစပြီး မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ကိုယ့်အဝတ်တွေကို ချွတ်လို့ရတယ်"

ချူဟွိုက်"...ကောင်းပါပြီ" [B.C:အား.......ဒီဇာတ်ဝင်ခန်းကတော့]

ရုတ်တရက် အပြင်မှ ဆူဆူညံညံအသံများ ထွက်လာသည် " အစ်...အစ်ကိုကျင်း...ချောင်သခင်မကြီး သေသွားပြီ"

ပြောလာသူက လီပင်းဖြစ်ပြီး သူ့အသံက တုန်ယင်နေသည်။

ချူဟွိုက်က ထိုကိစ္စကို မသိသလိုလုပ်နေသော ကျင်းထျန်းယိကို ကြည့်လိုက်သည်။ ချောင်သခင်မကြီးက စောစောဖြစ်ဖြစ် နောက်ကျမှဖြစ်ဖြစ် သေမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကျင်းထျန်းယိက သရဲကို သူ့ကိုယ်ထဲ ဝင်ခိုင်းပြီး ချောင်သခင်မကြီးကို သတ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ချေ။

သူက ကျင်းထျန်းယိက မာကျစ်ချိန်ဆီမှ အကာကွယ်ယူလိုက်သည်ဟု ယူဆမိသည်။

ထို့ကြောင့် သူက လော့ဇီယန်ခေါင်းပေါ် အဝတ်မည်းစကို တင်လိုက်စဥ် မာကျစ်ချိန်က ဘာမှလုပ်မလာခြင်း ဖြစ်သည်။

အသက်ရှင်နေသေးသည့် လူလေးယောက်က ကြေကွဲခြင်းခန်းမသို့ သွားလိုက်ကြသည်။ ချောင်သခင်မကြီး၏ အလောင်းက ထိုနေရာတွင် တိတ်တဆိတ် လှဲလျောင်းနေသည်။

သူမ၏ ပါးပြင်ထက် ခြောက်သွေ့နေသော မျက်ရည်စများ ကျန်နေသေးပြီး မျက်လုံးနှစ်ဖက်လုံးတွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပွင့်ထွက်နေသည်။

“ချောင်သခင်မကြီးက သေသွားပြီ။ ငါ သိနေတယ်။ ငါတို့ ဒီကို ပြန်မလာခဲ့သင့်ဘူး" 

လီပင်းက တတွတ်တွတ် ပြောလာသည်။

သူက တစ်ခုခု နားလည်သွားဟန် မျက်လုံးထက် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ အထင်းသား ပေါ်လာသည် " ဝမ်ရွှယ် ဘယ်မှာလဲ"

“သေပြီ" ကျင်းထျန်းယိက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလာသည်။

လီပင်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် အသက်ရှူရန် မေ့သွားရသည်။

အောက်စီဂျင် ပြတ်သွားသည့် ဘောလုံးတစ်လုံးလို သူက မြေပြင်ပေါ် ပြိုလဲကျသွားသည်။

"ဝမ်ရွှယ်က....သေသွားပြီ" သူက ဝမ်းနည်းသံကြီးနှင့် ဆိုလာရင်း အတိတ်က အမှတ်တရပုံရိပ်များက သူ့ခေါင်းထဲ ရောက်လာကြသည်။

ထိုအခါမှသာ ဝမ်ရွှယ်က သူ့အတွက် အလွန်အရေးပါကြောင်း နားလည်သွားရသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူတူ ရှိခဲ့ဖူးသည့်သူများအတွက် ပါတနာတစ်ယောက် သေသွားလျှင် ဘာမှမခံစားရဘူးဆိုသည်က မဖြစ်နိုင်ပေ။ အမှန်တွင်ဖြင့် သူတို့က ဖြစ်ရပ်ကို ကျော်နိုင်ပြီးသည်နှင့် အစစ်အမှန်ကမ္ဘာသို့ ပြန်သွားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဤသည်က သေရေးရှင်ရေး ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း ကျင်းထျန်းယိ ပါးစပ်က ထိုစကားလုံးကို အလွယ်တကူ ထွက်လာပြီး သူ့မျက်လုံးတွင်လည်း ဘာခံစားချက်မှ ရှိမနေချေ။

“မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘာမှမဖြစ်သလို ပြောနိုင်ရတာလဲ" လီပင်းက ကျင်းထျန်းယိကို အက်ကွဲနေသော လေသံကြီးနှင့် မေးလာသည်။

"သူမက ဝမ်ရွှယ်လေ။ ငါနဲ့အတူ ခုနစ်နှစ်လောက် အတူရှိနေခဲ့တာ။ ခုနစ်နှစ်..။ နားလည်ရဲ့လား" ထိုအချိန် လီပင်းက ရူးသွားမည့်ပုံရှိသည်။ 

ကျင်းထျန်းယိက သူ့ကို ထူးဆန်းသလို စိုက်ကြည့်နေသည်။

လော့ဇီယန်က လှောင်ရယ်လိုက်ရင်း မီးခြစ်ထုတ်လိုက်ပြီး စီးကရက်မီးညှိလိုက်ကာ အမှန်တရားကို ပြောလာသည်။

"သူမက မင်းအတွက် အရေးကြီးတယ် ဆိုပေမယ့် ငါတို့အတွက်က အမဲလိုက်ခွေးက ယုန်ကို ဖမ်းပြီးသွားတဲ့အခါ သူ့ကိုပါ ထည့်ပြီး ပြုတ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ"[ တာဝန် ကျေပွန်ပြီးတာနဲ့ သူ့ကို ဖယ်ရှားလိုက်တယ်လို့ ပြောချင်တာပါ]  

သူ့ကိုယ်သူလည်း စာပေဆန်ဆန် ပြောတတ်သည့် ပညာရှိနေသည့်အတွက် အံ့အားသင့်သွားရင်း ထပ်ပြောလာသည် " စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့သူမှသာ ကြာကြာ အသက်ရှင်နိုင်မယ်"

လီပင်းက ရုတ်တရက် မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသည့် ပုံပေါက်နေသည်။ သူက မြေကြီးပေါ် ဗလာသက်သက် ထိုင်ချလိုက်ရင်း မျက်ရည်သွင်သွင် ကျနေသည်။ 

ချူဟွိုက်က ဘာစကားမှမဆိုပဲ ခေါင်းငုံ့လျက်သာ နေနေသည်။

ချောင်သခင်မကြီး၏ သေဆုံးမှု က အဖေယင်းနှင့်အမေယင်းတို့၏ သေဆုံးမှုနှင့် ဆင်သည်။ 

သန်းခေါင်ယံအချိန်က တဖြေးဖြေး နီးကပ်လာလေပြီ။

ကြီးမားလှသည့် ချောင်အိမ်တော်ကြီးတွင် မီးတစ်ခုမှ ထွန်းထားခြင်းမရှိပေ။ လူလေးယောက်က အမှောင်ယံထဲ တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေကြပြီး နောက်ဆုံးပွဲကို စောင့်နေကြသည်။

လီပင်းက စိတ်ဓါတ်ကျနေသည့်ပုံပင်။

ချူဟွိုက်က မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် အိပ်ချင်နေ၍ မျက်လုံးပင် မဖွင့်နိုင်တော့။

တစ်ခုခု မူမမှန်ဖြစ်နေသလို ခံစားရ၍ သူက အိပ်ချင်ပြေရန် အားတင်းလိုက်ရင်း ကျင်းထျန်းယိဘက်ကို လှည့်မေးလိုက်သည် " မိနစ် ဘယ်လောက်လောက် ကျန်သေးလဲ"

ကျင်းထျန်းယိက အကြည့်တို့ သိမ်းလိုက်ရင်း ပြောလာသည် " ဆယ်မိနစ်"

သူ့လက်ပတ်နာရီက အချိန်မှာ တစ်စက္ကန့်ချင်း ကုန်ဆုံးနေသလိုပင်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ မင်းက"

ချူဟွိုက်က ခက်ခက်ခဲခဲ ခေါင်းယမ်းပြလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့က ကျင်းထျန်းယိက တစ်ယောက်ကနေ နှစ်ယောက် သုံးယောက်ထိ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

တစ်ဖက်က လော့ဇီယန်က ထိုမြင်ကွင်းကို တွေ့သော်အခါ အံ့သြရလွန်း၍ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားရသည် " ဒါ ဖြစ်နိုင်လို့လား။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတောင် အိပ်ပျော်နိုင်သေးတယ်ပေါ့" 

ကျင်းထျန်းယိ၏ မျက်ဆံများက ကျဥ်းမြောင်းသွားပြီး ချူဟွိက်ကို အကြိမ်ကြိမ် နိုးရန် ကြိုးစားသော်လည်း တစ်ဖက်လူက တစ်ချက်မလှုပ်ပဲ အိပ်၍သာနေပြီး နိုးလာမည့် လက္ခဏာ မပြချေ။

သူက လော့ဇီယန်ဆီ လက်ဖြန့်တောင်းလိုက်သည် " ငါ့ကို အိပ်ဆေးပေး"

လော့ဇီယန်က အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အိပ်ကပ်ထဲမှ အိပ်ဆေးပြားများကို နှိုက်၍ ကျင်းထျန်းယိဆီ ပေးလိုက်သည်။

သူက အိပ်မပျော်သည့် ရောဂါကို မကြာခဏ ခံစားရတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် အိပ်ဆေးကို သူနှင့်တစ်ပါတည်း ယူလာခဲ့ရသည်ပင်။ သူက တရေးမှေးလိုက်လျှင်လည်း တစ်ခုခု လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်လာသည်နှင့် ဆတ်ခနဲ နိုးလာသော်လည်း အားမရှိသလို ခံစားရသည်။ 

ကျင်းထျန်းယိက ဆေးကတ်ကို အမြန်ခွာလိုက်ရင်း အလုံးပေါင်းများစွာ ဖောက်လိုက်ကာ တစ်ခါတည်း ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်သည်။

“ဘော့စ်....မင်း..." လော့ဇီယန်က တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားသည်။

ကျင်းထျန်းယိက ရှင်းပြရန် အချိန်မရှိ၍ အမြန်ပြောလိုက်ရသည် 

" ဆယ်မိနစ်အတွင်း ငါမနိုးလာရင် ဒီအမည်းစကို ဝတ်ပြီး ပုန်းဖို့နေရာရှာလိုက်။ ဝိဥာဥ်လက်ထပ်ပွဲ ပြီးသွားတဲ့အချိန်ကျရင် မင်းက ဒီဖြစ်ရပ်ထဲကနေ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ထွက်သွားနိုင်လိမ့်မယ်...ငါ ပြောတာ ကြားလား"

သူက လော့ဇီယန်ကို အဝတ်စကို ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့" လော့ဇီယန်က စကားရပ်သွားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိပဲ လမ်းပျောက်သွားသလို ခံစားရသည် " ဒါပေမယ့်..."

သူက စကားဆက်မပြောနိုင်ခင် ကျင်းထျန်းယိက စားပွဲပေါ် မှောက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကျင်းထျန်းယိ ပြောသွားသည့် စကားများကို ကြားလိုက်၍ လီပင်းက လော့ဇီယန်လက်ထဲရှိ အဝတ်မည်းစကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တောက်ပသွားလေသည်။ 

👻

ချူဟွိုက်က အိပ်မက်ထဲ ရောက်နေသည့် ပုံပင်။ သူက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။

ပတ်ပတ်လည်က မည်းမှောင်နေပြီး သူ့လက်ချောင်းများပင် မမြင်ရ၍ ဤနေရာက လှိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုနှင့်တူနေသည်။

အဆုံးမှာ ဘာဖြစ်သွားခဲ့တာလဲ။

ချူဟွိုက်က မျက်မှောင်ကြုပ်လိုက်သည်။

ပထမဆုံး သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ငြိမ်သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုင်ချလိုက်ရင်း ပတ်ပတ်လည်၏ အငွေအသက်ကို တတ်နိုင်သမျှ ခံစားမိရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက နံရံလို ခပ်မာမာအရာတစ်ခုကို စမ်းမိသွားသည်။

မြေကြီးနှင့် နံရံကို မျဥ်းဖြောင့်အနေအထားနှင့် ဆက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာက လှိုဏ်ခေါင်းတစ်ခု မဖြစ်နိုင်ပေ။ လှိုဏ်ခေါင်းတစ်ခု ဆိုပါ သူက အပေါက်မှ အလင်းရောင်ကို မြင်ရပေမည်။ 

တစ်နည်းဆိုရသော် သူက ပိတ်ထားသည့် နေရာတစ်ခုတွင် ရောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ချူဟွိုက်က သူ့ရင်ဘတ်က တင်းကျပ်လာပြီး အသက်ရှူရခက်လာမှန်း ဖြေးဖြေးချင်း ခံစားမိသည်။ ထို့ပြင် ဤနေရာတွင် ညီစို့စို့အနံ့တစ်ခုလည်း ရနေသည်။ 

ထူးဆန်းစွာ သူက ဤအနံ့ကို ရင်းနှီးနေသော်လည်း အနံ့က သိပ်မပြင်း၍ ဘာအနံ့လည်း မပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်။

ချူဟွိုက်က ရုတ်တရက် သူ့နှလုံးသားထဲ အချက်ပေးခေါင်းလောင်းတို့ မြည်သွားရသည်။ ဤနေရာရှိ အောက်စီဂျင်က အလွန်နည်းပါးပြီး သူသာ ယခုအတိုင်းဆက်နေပါက သံသယဝင်စရာမလိုပဲ သေသွားမည်ဖြစ်သည်။ 

ချုဟွိုက်က နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး အရှေ့ဘက်ကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဘာမှမလုပ်ကြည့်ပဲ ထိုင်၍မနေနိုင်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများက အမှောင်ထုထဲ ဖြေးဖြေးချင်း အလိုက်သင့်နေနိုင်သွားသည်။ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ရာ ချုဟွိုက်က ဖြူဖတ်ဖြူရော်နှင့် အော်ဂလီဆန်စရာကောင်းသော သရဲတစ်ကောင်ကို ဖြတ်ခနဲ တွေ့လိုက်ရသည်။

သရဲ၏ ပါးစပ်က အမြုပ်တို့ ပလုံစီနေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်လည်း မှည့်မည်းကြီး ရှိလေသည်။

သရဲက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၍ ချူဟွိုက်က တုန်လှုပ်သွားရသည်။

ချောင်ရုန်။

သူ့စိတ်ထဲ ယုံကြည်ချက်အပြည့်နှင့် ထိုလူ့နာမည်ကို တိတ်တဆိတ် ခေါ်လိုက်သည်။ 

ချောင်ရုန်က သရဲဖြစ်သွားပြီးတော့ သူ့ဘေးမှာ ရှိနေတယ်။

ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်သွားရတာလဲ။ ကျင်းထျန်းယိက သူချစ်တဲ့အမေကို သတ်လိုက်လို့ မကျေမချမ်း ဖြစ်သွားခဲ့တာလား။

ချောင်ရုန်က ချောင်သခင်မကြီးကြောင့် သရဲဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ချေ။

သို့သော်လည်း ချောင်သခင်မကြီးက နည်းလမ်းတစ်မျိုးမျိုးနှင့် သေကိုသေရမည် ဖြစ်သည်။ ပြောရလျှင် ဤလောကက သေစေနိုင်သည့် ဂိမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူစိုးရိမ်ခဲ့ရသည့် အရာက နောက်ဆုံးတွင် ဖြစ်လာလေပြီ။

ပုန်းကွယ်နေသော ထိုအန္တရာယ်ကြီးက မာကျစ်ချိန်လည်း မဟုတ်သလို ယင်းရှောင်ဖုန်းလည်း မဟုတ်ပဲ ချောင်ရုန်ဖြစ်နေသည်။

ဤသည်က သူသတိမမူမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ သူက ချောင်ရုန်၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်နေမှန်း ကြိုသိခဲ့သင့်သည်။

သရဲက လော့ဇီယန်နှင့် လီပင်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်က သူတို့က အမျိုးသားများ ဖြစ်နေ၍ပင်။

ကျင်းထျန်းယိက မာကျစ်ချိန်၏ ဆန္ဒကို ဖြည့်စည်းပေးခဲ့၍ မာကျစ်ချိန်က သူ့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ရွှယ်နှင့် ကျောက်ရှင်းသေပြီးနောက် တစ်ဖွဲ့လုံးတွင် အမျိုးသမီးဟူ၍ သူသာကျန်တော့သည်။

 သူတစ်ယောက်သာ သတို့သမီးဖြစ်လာနိုင်သည်ပင်။

သူသာ သေသွားသည်နှင့် သူ့ဘဝက အနှောင်အဖွဲ့တစ်ခုထဲ ရောက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ရုန်းထွက်နိုင်မည့် နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။ ဤလောကတွင် အသက်ရှင်နိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူက ကျင်းထျန်းယိသာ ဖြစ်နိုင်လေသည်။

သူ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားရမယ်။

သရဲက သူ့နောက်တွင် ရှိနေသေးသည်။ ချူဟွိုက်က တစ်ခဏမျှ စဥ်းစားပြီးနောက် ရှေ့ကိုရွေ့လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လှိုဏ်ခေါင်းက အလင်းရောင်ကင်းမဲ့နေ၍  အသိစိတ်တို့ ထုံထိုင်းလာရသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်သွားပြီးနောက် အမည်မသိ ရင်းမြစ်တစ်ခုမှ အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့ ထွက်လာ၍ သစ်ပင်အုပ်ဆိုင်းဆိုင်း တစ်ခုကို ရိပ်ခနဲတွေ့လိုက်ရသည်။  

ဤသစ်ပင်များက အကိုင်းအခက်မရှိပဲ ပြောင်ရှင်းနေသည်။ အမှောင်ထဲဖြစ်နေ၍ မမြင်ရပဲ သစ်ပင်နှင့် တိုက်မိမလိုဖြစ်သွားရသည်။

သစ်ပင်များက ကွေးနိုင်ဆန့်နိုင်ပြီး လေဒဏ်ခံနိုင်သော်လည်း အံ့သြစရာကောင်းသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သစ်ပင်များက တစ်ဖန်ပြန်ပြီး ထောင်မတ်သွားခြင်းပင်။

သူ့ခြေထာက်အောက်က မြေကြီးက စပြီး မြင့်တက်လာ၍ ချူဟွိုက်က အမြန်ပင် သစ်ပင်များကို ရှောင်ရှားလိုက်သည်။

သူက အချိန်တစ်ခုစာ လမ်းလျှောက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ့ခြေထောက်အောက်က မြေကြီးက ရွေ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး တုံ့မပြန်နိုင်ခင် ကျင်းတစ်ခုထဲ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

ကျင်းနံရံများက အညိုရောင် ရှိပြီး အသားဝါရောဂါရှိသည့်သူ၏ အရေပြားနှင့် ဆင်သည်။ ကျင်းအောက်ခြေက ကတ္တရာစေးလို မည်းနက်နေသည်။ 

ထိုခဏ လေထဲရှိ အနံ့အသက်က ပိုပြင်းလာ၍ ချူဟွိုက်က အသက်ရှူကျပ်လာရသည်။

သူက မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားကာ ဒဏ်ရာတော့ မရလိုက်ပေ။ အကြောင်းမှာ ကျင်းနံရံကြီးက အလွန်ပျော့ပျောင်းနေ၍ ဖြစ်သည်။

ချူဟွိုက်က ခေါင်းမော့ပြီး ပေအမြင့်ကို တွက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အံတင်းတင်းကြိတ်ပြီး ခုန်တက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူက ကျင်းထဲမှ အလွယ်တကူ ခုန်တက်၍ ရသွားသဖြင့် အံ့သြသွားရသည်။

ချူဟွိုက်က မလှမ်းမကမ်းမှ သစ်ပင်အုပ်ကို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန် သရဲက ထပ်ပေါ်လာပြီး သစ်ပင်ဘေးနားတွင် ရောက်နေသည်။ သူက မျက်စိတစ်မှိတ်စာအတွင်း ချူဟွိုက်ဆီ ရွေ့လာ၍ ချူဟွိုက်၏ မျက်ဆံများ ကျဥ်းမြောင်းသွားကာ ချက်ချင်း ပြေးလိုက်ရသည်။ 

သူက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုထူးဆန်းနေမှန်း သိလိုက်ရသည်။

သိသိသာသာပင် သရဲ၏ အမြန်နှုန်းက သူ့ထက်မြန်နေသော်လည်း ဆယ်မိနစ်ကြာသွားသည်ထိ သရဲက သူ့ကို ဖမ်းမမိနိုင်သေးပေ။ သို့သော်လည်း သူက နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သရဲက သွားချွန်ချွန်ကြီးများနှင့် သူ့နောက်ကျောနား ရောက်နေမှန်း တွေ့လိုက်ရသည်။

လခြမ်းသဏ္ဍာန် အလင်းတန်းနှစ်ခုက ခပ်ဝေးဝေးမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၍ ထိုခဏ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်လေး သန်းလာသည်။

ထိုအလင်းတန်းက ချူဟွိုက် ဖြတ်သွားရန် ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ တရွေ့ရွေ့လာနေသည်။ အလင်းတန်းက မှေးမှိန်သွားသည်နှင့် ချူဟွိုက်က အပြေးရပ်လိုက်သည်။

သူ့ခြေထောက်အောက်တွင် လူ၏လျှာကဲ့သို့ ပျော့စိစိအရာတစ်ခုကို စမ်းမိသွားသည်။

သူ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်၏။

သူ့ရှေ့တွင် ကြီးမားသော အက်ကွဲကြောင်းကြီး တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လခြမ်းပုံ အရိပ်နှစ်ခုနှင့်အတူ ချွန်ထက်ထက် သွားများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမြုပ်များ ရောနေသည့် တွန့်လိမ်နေသော လျှာတစ်ခုကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။ 

ချူဟွိုက်က ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်ရင်း သူ့နောက်က သရဲကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ သရဲ၏လက်က သူ့ကိုယ်ထဲကို ထိုးဖောက်သွားလေသည်။

သို့သော်လည်း သူက ဘေးကင်းသွားပြီး နေလို့ကောင်းသွားသလို ခံစားရသည်။

သရဲက ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ချူဟွိုက်က ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားရသည်။

သူက ချောင်ရုန်၏ အလောင်းပေါ် ရောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤနေရာက ချောင်ရုန်၏ အခေါင်းထဲတွင် ဖြစ်သည်။

အနံ့ကလည်း အလောင်း၏ အပုပ်နံ့ဖြစ်သည်။

သစ်ပင်အုပ်ကြီးကလည်း ခြေထောက်မွှေးများ ဖြစ်နိုင်သည်။

ချူဟွိုက်က တကယ် ရယ်ချင်သွားရသည်။

အခုလေးတင် ကျော်ခဲ့သည့် ကျင်းကြီးက ဝမ်းဗိုက်ဖြစ်နေသည်။ 

ထို့ကြောင့် လခြမ်းပုံ အရိပ်နှစ်ခုက ချောင်ရုန်၏ မျက်လုံးများ ဖြစ်သည်။

ချောင်ရုန်က ဝက်ရူးပြန်ပြီး သေသွားသည့်အတွက် သူ၏ ပင်မအာရုံကြောအဖွဲ့အစည်းက ပြိုကွဲသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်ဖြစ်သွားရသည်။ ထို့ကြောင့် သူက သရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သွားသည့်အချိန် ပရလောကက သူလှုပ်ရှား၍ မရအောင် ကန့်သတ်ထားခြင်းဖြစ်မည်။

ချောင်ရုန်က ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ဖန်တီးပြီး ချူဟွိုက်ကို အရှေ့ဘက် သွားရန် တွန်းအားပေးကာ တစ်ဆင့်ချင်း ထောင်ချောက်ထဲ ကျစေပြီး စားရန်လုပ်ထားခြင်းပင်။

ပြန်လှည့်ပြေးသည်က လုံခြုံပေမည်။

သူ့ခြေထောက်အောက်က စိုစွတ်နေပြီး ချောင်ရုန်၏ ပါးစပ်မှ အမြုပ်တို့ အဆက်မပြတ် ထွက်နေသည်။

ချူဟွိုက်က အမြန် လှည့်ပြေးသော်လည်း ချောင်ရုန်၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် တွန့်လိမ်လာပြီး ချူဟွိုက်ကို ခြေချော်ပြီး ပြုတ်ကျအောင် လုပ်နေသည်။

သူက ပြန်ထရန် ပြင်လိုက်စဥ် ချောင်ရုန်က လျှာထုတ်လာပြီး ချူဟွိုက်၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ရစ်ပတ်လာသည်။

ချူဟွိုက်၏ မျက်လုံးများ စွေစောင်းသွားရသည်။ ရုတ်ချည်းပင် လျှာကြီးက သူ့ကို အားပြင်းပြင်းနှင့် ဆွဲလာသည်။

သူက ချောင်ရုန့်အရေပြားကို တင်းတင်းဆွဲကိုင်ထားရပြီး ရှေ့ကို တွယ်တက်ရန် ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားနေရချိန် လျှာကြီးက အားပိုထည့်ပြီး ဆွဲလာသည်။

ယင်းက ကျောက်တုံးကို ကြက်ဥနှင့် ပေါက်နေရသလိုပင်။[ အောင်မြင်နိုင်ချေမရှိတဲ့ အရာကို လုပ်နေလို့ အန္တရာယ်ကို ဖိတ်ခေါ်မိသွားသလို ဖြစ်သွားတယ်လို့ ပြောချင်တာပါ]

 ချူဟွိုက်က ကိုင်ထားသည့်အားက တဖြေးဖြေး ယုတ်လျော့လာပြီး သူ့ခြေထောက်အဆုံးဘက်ရှိ ချောင်ရုန်၏ ပါးစပ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရ၍ မျက်လုံးပိတ်ထားလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ချူဟွိုက်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင် အပြုံးဖွဖွလေး တစ်ချက် ပေါ်လာသည်။

နောက်ဆုံးအချိန်တွင် သူက အခေါင်းထဲမှ ထွက်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့သွားရသည်။

ဤသည်က သူ့အိပ်မက် ဖြစ်သည်။

သူ့အိပ်မက်ထဲတွင် သူသာလျှင် အရှင်သခင်ဖြစ်သည်။

တစ်ဦးတည်းသော အရှင်သခင်။

👻