Chapter 71

Volume 3 : အမြန်ရထား

Chapter 71 (4 of Hearts – အမြန်ရထား ၀၄)

ရှောက်လုံက နံပါတ် 4 ရထားတွဲပေါ်သို့ပြန်လာသောအခါ ရှစ်တန်းရှိမိန်းကလေးနှစ်ယောက်က တီးတိုးပြောနေကြသည်။

မော့ကျားရန်က ဆိုသည်။ "အသံထုတ်လွှင့်မှုမှာ ဆေးဝန်ထမ်းကို ရှာဖွေနေတယ်တဲ့။ ဘာဖြစ်သွားတာလဲမသိဘူး။ နင်သွားကြည့်ချင်လား။"

ယွဲ့ရှောင်ချွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "မသွားပါနဲ့၊ ငါတို့က ဂျူနီယာကျောင်းသားတွေပဲရှိသေးတာ။ ငါတို့ မကူညီနိုင်ရင် ဒါမှမဟုတ် ကလေးက မတော်တဆဖြစ်ရင် မိသားစုက ငါတို့ခေါင်းပေါ် အပြစ်ဖို့လိမ့်မယ်။"

မော့ကျားရန်က ညင်သာစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ သေချာစဉ်းစားပြီး ဒီစကားတွေက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ ခံစားမိသည့်အတွက် သူမအတင်းအကျပ် မပြောခဲ့ဘူး။

ယွဲ့ရှောင်ချွမ်မှာ 'ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး' ဆိုသော သဘောထား အပြည့်ရှိသည်။

မော့ကျားရန်သည် စိတ်ဆတ်သော်လည်း အလွန်ဂရုစိုက်လိမ့်မယ်လို့ ရှောက်လုံ မထင်ထားခဲ့ပေ။ အသံလွှင့်တာကို သူမကြားပြီး ကူညီချင်ခဲ့သည်။ ယင်းအစား ယွဲ့ရှောင်ချွမ်သည် ကိစ္စရပ်မှ ကင်းလွတ်ပြီး လျစ်လျူရှုသောအမူအရာဖြင့် ရပ်တည်ခဲ့သည်။

လူများစွာရှေ့မှာ သူ့ချစ်သူ၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကြောင့် ကျိုးကျန့်က စိတ်အခြေအနေဆိုးနေခဲ့သည်။ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ထားပြီး မျက်လုံးကိုမှိတ်ထားသည်။

ကျင်းဝေကွမ်းသည် ကလေးကို ကယ်တင်ခြင်းမှ ပြန်လာခဲ့ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ထားသည့် ကောင်လေးကို မြင်သောအခါ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် စင်္ကြံတွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် နေခဲ့ပြီး တစ်ဖက်မှ နိုးလာမည့် လက္ခဏာမပြကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူက ခေါင်းကုတ်ပြီး ကိုးရိုးကားရားနိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ကိုဝင်ခွင့်ပေးဖို့ မင်းကိုဒုက္ခပေးရဦးမယ်…"

အိပ်ပျော်နေသော ကျိုးကျန့်သည် ချက်ချင်း မျက်လုံးပွင့်လာပြီး သူ့မျက်လုံးများသည် ခေါင်းနောက်ဘက်သို့ လှည့်သွားလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ "ခင်ဗျား ဘာလို့ ကိစ္စတွေများနေရတာလဲ။ အမြဲဝင်လိုက်ထွက်လိုက်နဲ့။"

သူသည် တစ်ဖက်လူကို ဝင်ခွင့်ပြုရန် တုံ့ဆိုင်းစွာ ဘေးတိုက်ရွှေ့လိုက်သည်။

ကျင်းဝေကွမ်းက ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်…"

ခဏအကြာတွင် နံပါတ် 6 ရထားတွဲမှ လူငယ်လင်မယားနှစ်ယောက်သည် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ရန် နံပါတ် 4 ရထားတွဲဆီသို့ ရုတ်တရက် ပြေးသွားကြသည်။

အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ သုံးနှစ်အရွယ်သားကို ပွေ့ချီကာ သစ်သီးအိတ်ကြီးတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူတို့လင်မယား၏အသွင်အပြင်သည် နံပါတ် 4 ရထားစီးသူများ၏အာရုံကို လျင်မြန်စွာဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ လင်မယားနှစ်ယောက်သည် အတန်းရှစ်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ဆိုသည်။ "ကျွန်မသားကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ဒေါက်တာကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။ ဘယ်လိုပြောရမှန်းကို မသိလို့ ကျွန်မတို့ ရှင့်အတွက် သစ်သီးတွေ ယူလာပေးတယ်။"

အမျိုးသားက သူ့ကို စီးပွားရေးကတ်ပြား ပေးလိုက်သည်။ "နောင်အခါ တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး တောင်းဆိုဖို့ မတွန့်ဆုတ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို သေချာပေါက်ကူညီပေးမှာပါ။"

သူတို့သည် သူ့ဆီသို့ လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်ကြပြီး အမျိုးသမီးက ကလေး၏ဆံပင်ကို တို့ထိကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ကလေး၊ ဦးဦးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ပြောလိုက်လေ။"

ကလေးက နူးညံ့သောအသံဖြင့် ပြောသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးဦး"

ကျင်းဝေကွမ်းသည် ရထားပေါ်ရှိလူတိုင်းက စောင့်ကြည့်နေတာကြောင့် နားရွက်များနီရဲသွားသည်။ သူက လက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းပြီး "ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ကို ကူညီပေးရုံပါ၊ ကလေးနေကောင်းသွားရင် လုံလောက်ပါပြီ။ အသီးကို ပြန်ယူသွားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်စားပြီးပြီ…"

"ရှင်ယူထားလိုက်ပါ။ ရှင့်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ကျွန်မတို့ကလေးက…" အမျိုးသမီး၏မျက်လုံးများနီရဲလာပြီး အမျိုးသားက ကမန်းကတန်း သဘောတူလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့က ဆွေမျိုးအိမ်သွားပြီး အဖိုးတန်လက်ဆောင်တွေ ယူမလာခဲ့ဘူး။ ကျေးဇူးတင်ကြောင်းဖော်ပြဖို့ အစားအစာတချို့ပဲ ဝယ်ပေးနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် မငြင်းပါနဲ့။"

ကျင်းဝေကွမ်းက အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

လူနှစ်ယောက်သည် ခဏတာ ကျေးဇူးတင်စကားပြောပြီး သူတို့ကလေးကိုခေါ်ကာ ထွက်သွားကြသည်။

နံပါတ် 4 ရထားတွဲမှာ ရှေ့ဆုံးတန်းတွင်ထိုင်နေသော ကလေးမလေး ယွိရှင်းရှင်းက လက်ခုပ်တီးကာ အော်လိုက်သည်။ "ဦးဦးက လူကယ်လိုက်တာပဲ၊ အရမ်းကောင်းတယ်။"

ကလေးမလေးက ဦးဆောင်လက်ခုပ်တီးပြီး လက်ခုပ်သြဘာပေးသံက ရထားတွဲပေါ်မှာ အပြည့်ပါပဲ။ ကျိုးကျန့်နှင့် မော့ကျားရန်တို့ စုံတွဲက အလွန်ရှက်ရွံ့သော အမူအရာများ ရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကျင်းဝေကွမ်းကို အရှက်ရစေခဲ့ပြီး ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ရှုပ်ပွနေသောပုံစံနဲ့ ဒီလူဟာ တကယ်တော့ အသက်တစ်ချောင်းကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် ဆရာဝန်တစ်ယောက်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘဲ ရထားတွဲပေါ်ရှိ လူတွေအားလုံးက သူ့ကို ချီးကျူးနေကြသည်။

လက်ခုပ်သံက မျက်နှာကို ပါးရိုက်သလိုပါပဲ။

မော့ကျားရန်သည် ဆိုးရွားသောအမူအရာနှင့် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နောင်တရမှုတချို့ရှိနေသည်။ သူမက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါသန့်စင်ခန်းသွားလိုက်ဦးမယ်။"

ကျိုးကျန့်သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ကိုယ့်ကျုံ့သွားသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတော်တော်များများသည် သူ့ကိုကြည့်နေကြပြီး သူကမျက်လုံးမှိတ်ပြီး အိပ်နေရသည်။ ယွဲ့ရှောင်ချွမ်သည် သူမခေါင်းကို မြင့်မြင့်မော့ထားဆဲဖြစ်သည်။ သူမက ချက်ချင်း နားကြပ်တပ်ပြီး ဝတ္ထုကို ဆက်ဖတ်သည်။

ရှောက်လုံ၏ မျက်လုံးများသည် ရထားရှေ့ရှိ LCD ဖန်သားပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်က ည 7:00 ဖြစ်သည်။

ခရီးသည်များသည် ညစာစားပြီး အနားယူကြသည်။ ရထားတွဲများက တိတ်ဆိတ်နေ၏။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာ မြူဖြူဖြူတွေ ထူထပ်နေတော့ မှောင်နေတာပဲ။ ရထားဘယ်ကိုသွားမှန်း မသိပေမဲ့ ပြတင်းပေါက်ကနေ ကြယ်ရောင်စုံသော ညကောင်းကင်ကို ခံစားရသည်။ ရှောက်လုံသည် ပြတင်းပေါက်တွင် ရပ်နေပြီး အပြင်ဘက်မှ ရှုခင်းများကို ကြည့်ကာ ဟန်ဆောင်သော်လည်း ရထားပေါ်ရှိ လှုပ်ရှားမှုများကို သူ အမှန်တကယ် နားထောင်နေသည်။

ည 8:00 တွင် ယွိရှင်းရှင်းသည် ရုတ်တရက် ရေခဲမုန့်စားချင်လာသည်။ ရထားပေါ်မှာ ရေခဲမုန့်မရှိဘူး၊ ဘူတာမှာ ဝယ်ပေးမယ်လို့ သူမအမေက ပြောခဲ့သည်။ ကလေးက စကားနည်းနည်းပြောပြီး အမေ့ရင်ခွင်ထဲမှာ အိပ်ပျော်သွားသည်။

ည 8:30 တွင် အမျိုးသမီးငါးယောက် အုပ်စုသည် ရုတ်တရက် အိမ်သာသို့ ပြေးလာကြသည်။ သူတို့မျက်နှာတွေက နည်းနည်းဖြူဖျော့နေသည်။ သိမ်မွေ့ပြီး လှပသော 15A တွင်ထိုင်နေသော လျှိုရှောင်ယန့်သည် အနည်းငယ်ဖြူဖျော့ပြီး နာကျင်နေသောမျက်နှာဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမက ပြောသည်။ "ငါဝမ်းလျှောနေတယ်။ နင်တို့ကော။"

15B မှာထိုင်နေသော ကျန်းရှောင်ကျုက ပြန်ဖြေသည်။ "ငါဗိုက်နာတယ်။ ဒီနေ့ ငါတို့ နေ့လယ်စားတဲ့ အစားအစာက မလတ်ဆတ်လို့လား။"

သူမဘေးရှိ ဝူရှောင်ဖေးက ရုပ်ရင်းသောစကားလုံးများကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီခေါက်ဆွဲပန်းကန်မှာ ပြဿနာရှိနေတယ်လို့ ငါထင်နေခဲ့တာ။ ရှောင်ယွီက အရည်အရသာကြောင့်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ငါ့ဖင်ကို အရည်အရသာကြောင့်လား။ အဲဒီခေါက်ဆွဲတွေက မကောင်းဘူး။"

စုန့်ရှောင်ယွီက ပျော့ညံ့စွာပြောလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ့အပြစ်ပါ။ နင်တို့စားဖို့ ငါမယူလာခဲ့သင့်ဘူး။"

နောက်ဆုံး ချန်ရှောင်လိသည် အမြင်မတော်သည့်ပုံစံဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့။ ငါအိမ်သာသွားတော့မယ်…"

မိန်းကလေးငါးယောက်က စုပေါင်းပြီး ဗိုက်မကောင်းဘူး။ ရထားပေါ်မတက်ခင် သူတို့က စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ မသန့်ရှင်းသော အစာတွေကို စားခဲ့ကြတာ ထင်ရှားပါသည်။ ရှောက်လုံသည် တစ်စုံတစ်ဦး အဆိပ်ခတ်ခံရပြီး မတော်တဆ အသက်ဆုံးရှုံးမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူတို့အား သတိပေးခဲ့သည်။

သို့သော် အိမ်သာသွားပြီးနောက် သူတို့၏မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချန်ရှောင်လိပြန်ရောက်လာပြီး သူမ၏အိတ်ထဲမှ ဝမ်းလျှောရောဂါကုသရန် ဆေးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် လူတစ်ယောက်ကို တစ်လုံးစီပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဝမ်းပျက်ဝမ်းလျှောရောဂါအတွက် ဆေးကို ယူဆောင်လာရတာ ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမယ်။ မြန်မြန်ယူကြ။"

ရှောက်လုံက အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ပုလင်းတစ်လုံးတည်းမှ ဆေးငါးလုံးကို ထုတ်ပြီး ယူရန် သူတို့လက်ဖဝါးကိုဖြန့်လိုက်သည်။ သတ်မှတ်ထားသော ပစ်မှတ်ကို အဆိပ်ခတ်မည်ဆိုပါက မည်သူက မည်သည့်ဆေးကို သောက်ရမည်ကို မသိသောကြောင့် ၎င်းက မလိုလားအပ်ပေ။

ဆေးဝါးများမှတစ်ဆင့် အဆိပ်သင့်နိုင်ခြေမှာ မကြီးမားပေ။ ဒီလူက လူတိုင်းကို ဝမ်းပိတ်ဆေး ပေးတာဖြစ်နိုင်သည်။

ရှောက်လုံသည် ဆယ့်ငါးတန်းရှိ မိန်းကလေးအုပ်စုကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဒီဇာတ်လမ်းတွဲပြီးသွားတော့ မိန်းကလေးငါးယောက်ဟာ အလွန်ပင်ပန်းကာ ဆေးသောက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားကြသည်။ ဘယ်သူမှ စကားမပြောဘူး။

ည 9:00 တွင် ရှောက်လုံသည် ရထားတွဲများကြားရှိ ချိတ်ဆက်မှုတွင် ရပ်နေပြီး ခြေထောက်များ ထုံကျင်နေပါသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် အသံတစ်ခုက သူ့နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ "ခရီးသည်တွေ၊ ရထားက ရေခဲကျွန်းကို နောက်မှတ်တိုင်မှာ ရောက်ပါလိမ့်မယ်။ ဆင်းရမဲ့ခရီးသည်တွေ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပါ။ ဆင်းဖို့ ကိုယ့်အိတ်ကို ညာဘက်တံခါးဆီ ယူဆောင်သွားပါ။ ရထားက ရေခဲကျွန်းဘူတာတွင် ၁၅ မိနစ်ကြာ ရပ်နားမှာဖြစ်ပါတယ်။ ခရီးသည်တွေက တံခါးပိတ်ချိန်ကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက် ဂရုပြုဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။"

ရှောက်လုံက အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ရပ်မဲ့နေရာရှိသေးတာလား။

အစပိုင်းမှာတော့ ဒီရထားဟာ နေမြို့ကနေ လမြို့ကိုသွားမဲ့ ရထားလို့ ပြောခဲ့သည်။ ရှောက်လုံသည် ကတ်ကမ္ဘာကို မသိသော်လည်း ၎င်းသည် ကတ်ကမ္ဘာ၏ ဂျိုကာမြို့များကို ဆက်သွယ်ထားသော အလွန်ရှည်လျားသော အကွာအဝေးလိုင်းတစ်ခုဟု သူထင်ခဲ့သည်။

ကြားထဲမှာ ရထားရပ်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားဘူး။

လက်မှတ်တွေကို စစ်ကြည့်သောအခါ တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ သူခံစားရတာက အံ့သြစရာမရှိပါဘူး။ လူတိုင်း၏လက်မှတ်များတွင် နေမြို့မှထွက်ခွာမည့်ဘူတာအဖြစ်ရေးထားသော်လည်း ဆိုက်ရောက်ဘူတာကိုမရေးထားပါ။ လက်မှတ်တွင် 'အပြည့်' လက်မှတ်နှင့် 'တစ်ဝက်' လက်မှတ်ကိုသာ ပြသထားသည်။ တိကျသောစျေးနှုန်းများမရှိပါ။

ဤသည်မှာ ကျူးကျော်သူများကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေရန် တမင်တကာ ကြိုးပမ်းမှုဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ဤအမြန်ရထား၏ကြာချိန်က သုံးရက်ဖြစ်သည်။ လူသတ်သမားသည် လမ်းတလျှောက် ဆင်းသွားမည်မဟုတ် သို့မဟုတ်ပါက သူတို့တွေ ဖြစ်စဉ်ကို ကျရှုံးမည်မှာ သေချာသည်။ ထို့နောက် ဘူတာတည်နေရာကို ကြိုသိပြီးသည်နှင့် သူနှင့် ယွီဟန်ကျန်းတို့သည် ခရီးသည်အများအပြားကို အမြန်ဖယ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထုတ်လွှင့်မှု ပြီးဆုံးပြီး နံပါတ် 4 ရထားတွင် ခရီးသည်တစ်ဒါဇင်ကျော် မတ်တတ်ရပ်ကာ ခရီးဆောင်အိတ်များကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ဆင်းရန် အသင့်ရှိနေသည်။

ဟွန်းသံတစ်ခုကြားရပြီး ရွေ့လျားနေသောရထားသည် ရေခဲကျွန်းတွင် အခိုင်အမာရပ်သွားသည်။

ရထားစောင့်၏ နားကြပ်က အချက်ပေးသည်။ "အစောင့်အားလုံး ရထားပေါ်ကဆင်းပြီး ဘေးကင်းရေးစစ်ဆေးမှုတွေနဲ့ အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်ပါ။"

ရှောက်လုံသည် ဆင်းပြီး နံပါတ် 4 ရထားတွဲတံခါးမှာ ရပ်လိုက်သည်။ သူက ဘေးကို ကြည့်လိုက်တော့ နံပါတ် 6 ရထားတွဲတံခါးနားမှာ ရပ်နေသော ယွီဟန်ကျန်းကို တွေ့လိုက်သည်။ လူနှစ်ယောက်က အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီး ခရီးသည်တွေကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ရထားမှတ်တိုင်ပေါင်းများစွာ ရပ်နားတာက တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုဖြစ်သည်။

လူသတ်သမားက လမ်းတစ်ဝက်ကနေတက်လာရင် သူတို့၏ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ခြင်းကို ပြန်စရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

လူနှစ်ဦးသည် နံပါတ် 6 ရထားတွဲပေါ်မှဆင်းပြီး တစ်ယောက်က တက်လာသည်။

လိုက်ပါလာသောလူဟာ အမြင့် 1.75 မီတာဝန်းကျင်ရှိပြီး ထူထပ်စွာဖုံးအုပ်ထားသည်။ ဦးထုပ်အနက်၊ အနက်ရောင် mask နှင့် မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် နေကာမျက်မှန်ကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အမျိုးသမီးလား အမျိုးသားလားဆိုတာ ပြောဖို့ခက်သည်။

ယွီဟန်ကျန်းသည် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တစ်ဖက်လူကို တားလိုက်သည်။ "မင်းဘယ်သူလဲ။ မင်း mask ကို ချွတ်လိုက်ပါ။"

တိုးလျသောအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ဘာကြောင့် mask ချွတ်ရတာလဲ။"

"ခရီးသည်တွေရဲ့ ဘေးကင်းရေးသေချာစေရန်အတွက် မင်းရဲ့အထောက်အထားကို စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်တယ်။"

တစ်ဖက်လူက mask ကို တွန့်ဆုတ်စွာ ချွတ်လိုက်ပြီး နူးညံ့သော မျက်နှာကို ပေါ်လွင်စေသည်။ ယောင်္ကျားလေးဆိုပေမဲ့ သူက ပိုပြီးပြေပြစ်သောပုံစံရှိသည်။ သူက အသံကို လျှော့လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "အေးဂျင့်ဆီကနေ ပြေးလာပြီးကတည်းက ကျွန်တော်ပုန်းနေတာ။ ကျွန်တော့်နတ်ဘုရားမရဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲကို ကြည့်ဖို့ လမြို့ကို သွားမှာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဘာမှ မပြောပါနဲ့။ ကျေးဇူးပါ။"

…ကြယ်တစ်ပွင့်ပဲ။

ယွီဟန်ကျန်းသည် သက်ပြင်းချပြီး ရထားပေါ်တက်ခိုင်းလိုက်သည်။ ကောင်လေးက mask ကို ပြန်တပ်ပြီး နံပါတ် 6 ရထားတွဲထဲကို သူခိုးလို ခိုးဝင်သွားသည်။

နံပါတ် 4 တွဲမှာ ဆင်းသွားသော ခရီးသည် 12 ဦးနှင့် 4 ဦးက တက်လာခဲ့သည်။ လူလေးယောက်၏ လက်မှတ်များသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဝေးကွာနေခဲ့သည်။ သူတို့ဟာ တစ်ဦးချင်း ခရီးသည်တွေဖြစ်သည်။

ခရီးသည်တွေတက်ပြီးတာနဲ့ ရှောက်လုံက ယွီဟန်ကျန်းဆီကို လျှောက်သွားသည်။ "တချို့လူတွေက ဆင်းသွားပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပစ်မှတ်အကွာအဝေးကို လျှော့ချလို့ရတယ်။ ဒါ့အပြင် ခရီးသည် 107 ယောက်ရဲ့ အကွာအဝေးက အရမ်းကြီးတယ်။ ဒီနည်းနဲ့ ဂိတ်ကိုမသွားမဲ့သူတိုင်းကို လုံးလုံးလျားလျား ဖယ်ထုတ်နိုင်တယ်။"

ယွီဟန်ကျန်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ရထားပေါ်တက်တာနဲ့ အစကနေ ကိုယ်တို့ထပ်မေးကြမယ်။"

15 မိနစ်နားချိန်အတွင်း ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသော စုံတွဲအပါအဝင် လူတချို့သည် လေကောင်းလေသန့်ရရန် ရထားပေါ်မှ ဆင်းခဲ့ကြသည်။

ကျိုးကျန့်သည် မော့ကျားရန်၏ နောက်သို့ လိုက်သွားပြီး မြှောက်ပင့်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အိပ်ခန်းရထားတွဲကနေ လူတစ်ယောက် ဆင်းသွားတာကို ငါတွေ့လိုက်တယ်။ မင်းကို လက်မှတ်ဝယ်ဖို့ ပြောင်းလဲတာကို ငါချက်ချင်းလုပ်လိုက်မယ်။ စိတ်မဆိုးနဲ့တော့ ဟုတ်ပြီလား။"

မော့ကျားရန်၏ အမူအရာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ။"

ကျိုးကျန့်က ရှောက်လုံကိုတွေ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟဲလို၊ ကျွန်တော့်ကောင်မလေးကို အိပ်ခန်းရထားတွဲမှာ အိပ်ခိုင်းဖို့ ပြောင်းလဲတာကို လုပ်ချင်လို့ပါ။ အဲဒါဖြစ်နိုင်လား။"

ရှောက်လုံက တွဲစောင့်ကို နားကြပ်ကတစ်ဆင့် မေးပြီး တစ်ဖက်က ဆိုသည်။ "နံပါတ် 6 ရထားတွဲမှာ ကုတင်အလွတ်တစ်လုံးရှိပြီး ပြောင်းလဲတာက ရွှေ 5,000 ပါ။"

ရလဒ်ကို ကျိုးကျန့်အား ပြောပြပြီး ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို ပိုက်ဆံပေးမယ်။ ရန်ရန်၊ မင်း ဒီည ကောင်းကောင်းအိပ်လို့ရပြီ။ ဒီတစ်ခါ ငါမှားပါတယ်။ နောက်တစ်ခါ လက်မှတ်တွေ တစ်လ ကြိုဝယ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးတယ်။ ဖျော်ဖြေပွဲသွားတဲ့သူတွေ အရမ်းများတာကြောင့် လက်မှတ်တွေ အရမ်းမြန်မြန်ရောင်းကုန်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

မော့ကျားရန်က သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါ။ အပြင်ထွက်မယ်ဆိုရင် လက်မှတ်တွေကို ချက်ချင်းဝယ်ပါ။"

လူနှစ်ယောက်ကြားက ရေခဲတွေ အရည်ပျော်သွားသည်။ ရထားဆီမပြန်ခင် ဘူတာရုံကို လှည့်ပတ်ကြည့်သည်။ မော့ကျားရန်သည် နံပါတ် 6 ရထားတွဲသို့ပြောင်းရန် သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ယူခဲ့ပြီး ရှောက်လုံက ယွီဟန်ကျန်းကို ပြောခဲ့သည်။ "သူမ နေရာပြောင်းလိုက်ပြီ။ ဒီမိန်းကလေးကို ပိုအာရုံစိုက်ဖို့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ယွီကို ဒုက္ခပေးရဦးမယ်။"

ယွီဟန်ကျန်းက ပြန်ပြောသည်။ "ကိုယ်သိပါတယ်။"

ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးငါးဦးသည် ရထားပေါ်မှ ဆင်းကာ ညည်းညူရင်း လေကောင်းလေသန့်ရှူရှိုက်ကြသည်။ 

"ရထားပေါ်မှာ ခေါက်ဆွဲခြောက်နံ့က အန်ချင်စရာပဲ။"

"နတ်ဘုရားမရဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ ဒီလိုမျိုးဖြတ်သန်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ မာကျောကျော ထိုင်ခုံမှာ 72 နာရီထိုင်ရတာ သေတော့မယ်။"

ရှောက်လုံ၏စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ အမျိုးသမီးအဖွဲ့ဆီ လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဖျော်ဖြေပွဲကြည့်ဖို့ အတူတူ ခရီးထွက်လာတာလား။"

တက်ကြွသော ဝူရှောင်ဖေးင ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မတို့က လမြို့ကို တစ်ပတ်လောက်သွားပြီးတော့ နတ်ဘုရားမရဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲကို သွားကြည့်မှာ။ နတ်ဘုရားမက သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခုသာ ပြုလုပ်လေ့ရှိပြီး လက်မှတ်ဝယ်ဖို့ ခက်ခဲတယ်။ လက်မှတ်ငါးစောင်ယူဖို့ ရက်အတော်ကြာအောင် ပို့လိုက်ရတယ်။"

'နတ်ဘုရားမ' သည် သဘာဝအတိုင်း ရထားပေါ်တွင် မရှိပေ။ သူမသည် ကတ်ကမ္ဘာတွင် လွှမ်းမိုးမှုအရှိဆုံးအဆိုတော်ဖြစ်သင့်ပြီး သူမ၏ဖျော်ဖြေပွဲကိုကြည့်ရန် အပြေးအလွှားသွားနေသည့် ဤရထားပေါ်တွင် လူအများကြီးရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ယင်းတွင် နံပါတ် 6 ရထားပေါ်မှာ လိုက်ပါလာသည့် ကြယ်ပွင့်လေး၊ နံပါတ် 4 ရထားတွဲပေါ်က စုံတွဲနှစ်တွဲနှင့် အမျိုးသမီးသူငယ်ချင်းငါးယောက်တို့ ပါဝင်ပါသည်။ လူတော်တော်များများက အတူတူ ဖျော်ဖြေပွဲကို သွားကြသည်။ ဒါကတိုက်ဆိုင်မှုလား ဒါမှမဟုတ် တမင်စီစဉ်ခဲ့တာလား။

ရပ်နားချိန် 15 မိနစ်သည် မကြာမီ ပြီးဆုံးတော့မည်ဖြစ်သည်။ အချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံမြည်ပြီး အမျိုးသမီးအဖွဲ့က ရထားပေါ်မှ အမြန်တက်ခဲ့သည်။

ရှောက်လုံနှင့် ယွီဟန်ကျန်းတို့လည်း ရထားပေါ်တက်ခဲ့ပြီး နာရီဝက်အတွင်း စားသောက်ဆိုင်တွင် တွေ့ဆုံရန် နှစ်ဦးသဘောတူခဲ့ကြသည်။

ရှောက်လုံသည် ဝန်ထမ်းရုံးခန်းမှ စာရွက်တစ်ရွက်နှင့် ဘောပင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး နွေးထွေးသော စကားများပြောကာ ရှေ့ဆုံးတန်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ "အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ၊ မင်းတို့ဆိုက်ရောက်မဲ့ ဘူတာရုံသတင်းအချက်အလက်ကို အခုပဲ ငါကောက်ယူပါ့မယ်။"

လူတိုင်းက အလွန်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။

ရှောက်လုံသည် လျင်မြန်စွာ စက်ဝိုင်းထဲ ဝင်သွားသည်။ နံပါတ် 4 ရထားတွဲက ခရီးသည် 75 ယောက်တွင် 12 ယောက်သာ ဘူတာရုံအဆုံးထိ တည်းခိုခဲ့သည်။ ၎င်းတွင် ကျိုးချွမ်၊ ကျိုးကျန့်၊ ‌ယွဲ့ရှောင်ချွမ်၊ မော့ကျားရန်နှင့် ကျင်းဝေကွမ်း၊ နောက်ဆုံးအတန်းရှိ မိန်းကလေးသူငယ်ချင်းငါးယောက်အဖွဲ့နှင့် ဖျော်ဖြေပွဲသို့ တစ်ဦးချင်းသွားမည့် လူနှစ်ဦးတို့ ပါဝင်သည်။

ယွိရှင်းရှင်း၏မိသားစုသည် မနက်ဖြန်ညတွင် ရထားပေါ်မှဆင်းမည်။ မိသားစုသည် အမှုနှင့် တိုက်ရိုက်မသက်ဆိုင်ကြောင်း ထင်ရှားပါသည်။

သို့သော် ကလေးမလေး ယွိရှင်းရှင်းကို ဖြတ်သွားဖြတ်လာတစ်ယောက်လို မထင်ပါ။ ယခင်က ကျင်းဝေကွမ်းသည် ကျိုးကျန့်၏အဝတ်များပေါ်တွင် အသင့်စားခေါက်ဆွဲခြောက်များကို မတော်တဆလောင်းချခဲ့ပြီး ကျိုးကျန့်သည် တီရှပ်၏စျေးနှုန်းကို ရွှေဒင်္ဂါးသိန်းနှင့်ချီတန်တယ်လို့ လိမ်လည်ဖော်ပြခဲ့သည်။ ယွိရှင်းရှင်းက သူ့ပုံရိပ်ကို အမှတ်မထင် ထိုးဖောက်လိုက်သည်။ ဤအရာသည် ဇာတ်ကွက်အတွက် သေချာပေါက်အသုံးဝင်ပြီး အရိပ်အမြွက်ပေးနိုင်သည်။ ကလေးက မလိမ်တတ်ဘူး။

ယွိရှင်းရှင်းသည် နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မြင်နိုင်ဖွယ်ရှိသည် သို့မဟုတ် အရေးကြီးသော သဲလွန်စကို အမှတ်မထင် ပေးခဲ့နိုင်သည်။

ရှောက်လုံသည် သူမအမေ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးမလေးအား ကြည့်လိုက်ကာ မနက်ဖြန် ရထားမဆင်းမီ သူမနဲ့စကားပြောရမည်ဟု တွေးနေခဲ့သည်။

သူက စားသောက်ဆိုင်ကို ရောက်သွားသည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ယွီလည်း စစ်ဆေးပြီး သူက တိုးတိုးပြောသည်။ "နံပါတ် 6 ရထားတွဲပေါ်မှာ သက်ကြီးရွယ်အိုခရီးသွားအဖွဲ့နဲ့ နောက်မှလိုက်ပါလာတဲ့ တတိယအဆင့်ကြယ်ပွင့်က ဘူတာရုံအဆုံးကိုသွားကြမှာ။ ကျန်တဲ့သူတွေက မနက်ဖြန်ည ဆင်းလိမ့်မယ်။"

ရှောက်လုံကလည်း နံပါတ် 4 ရထားတွဲ၏ အခြေအနေကို ပြောပြသည်။ "လမ်းလယ်က ဆင်းတဲ့သူတွေကို ဖယ်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှုဟာ အများကြီး လျော့ကျသွားလိမ့်မယ်။"

ကနဦးတွင် ခရီးသည် 107 ဦးကို အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။ ယခုအခါ သူတို့ထဲမှ အများစုကို ဖယ်ထုတ်ခဲ့ပြီး အမှုတွင် ပါဝင်ပတ်သက်သူ 25 ဦးထက်နည်းခဲ့သည်။

ယွီဟန်ကျန်းက ထပ်ပေါင်းပြောသည်။ "ဒါ့အပြင် ဘေးအခန်းက ရထားတွဲစောင့်ဆီကနေ ရထားအချိန်ဇယားကို ကိုယ်ရှာခဲ့တယ်။"

သူသည် ရှောင်လုံရှေ့မှာ ဖောင်တစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

ရှောက်လုံက သေသေချာချာကြည့်လိုက်သည်။ ဂိတ်ဆုံးရှေ့မှာ နှစ်မှတ်တိုင်ပဲရှိသည်။ ဆိုက်ရောက်ချိန်က ပထမည 9:30 ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်နေ့ည 9:30 ဖြစ်သည်။ လေးရက်မြောက်နေ့တွင် လမြို့၌ နောက်ဆုံးရပ်နားချိန်က ညနေ 6:00 နာရီတွင် ဖြစ်သည်။

ပထမနေ့ညနေ 6:00 တွင်ထွက်ခွာပြီး စတုတ္ထနေ့ညနေ 6:00 နာရီ တွင်ရောက်ရှိခဲ့ပါသည်။ ဒီခရီးက သုံးရက်၊ 72 နာရီ တိတိပါပဲ။

အဓိက မှတ်တိုင်နှစ်ခုမှာ ခရီးသည်အသစ်တွေကို သူတို့ အာရုံစိုက်နေရမည်။ သို့သော်လည်း လက်ရှိတွင် သက်ကြီးရွယ်အိုခရီးသွားအဖွဲ့၊ စုံတွဲနှင့် မိန်းကလေးသူငယ်ချင်းငါးယောက်တို့ကို အာရုံစိုက်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

အချိန်က ည 10:00 ဆိုတော့ သံထုတ်လွှင့်မှုကို ထပ်မံကြားရသည်။ "ည 10:00 ရှိပါပြီ။ ခရီးသည်များ၊ ရထားမီးတွေကို မကြာမီ ပိတ်ပါတော့မယ်။ အမြန်ဆုံးအနားယူပါ။ အားလုံးပဲ ကောင်းသောညချမ်းလေးဖြစ်ပြီး အိမ်မက်လှလှမက်ပါစေလို့ ဆုမွန်ကောင်း တောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။"

ထို့နောက် ရထားတွဲထိပ်ရှိ မီးလုံးများ လုံးလုံး ငြိမ်းသွားကာ ရထားလမ်းဆုံသို့ ဦးတည်သွားသော အောက်မီးနှစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။

ရှောက်လုံနှင့် ယွီဟန်ကျန်းတို့သည် သူတို့၏ နားကြပ်များမှ ညွှန်ကြားချက်များကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ "ရထားတွဲစောင့်အားလုံး နံပါတ် 9 ရထားတွဲကို အမြန်ဆုံးပြန်လာပါ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လူနှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နံပါတ် 9 ရထားတွဲပေါ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ရှောက်လုံသည် ယွီဟန်ကျန်း၏နားတွင် တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "ကိုယ်ပျောက်ဝတ်ရုံကို သုံးလို့ရမလားမသိဘူး။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ ကြည့်ဖို့ ရထားပေါ်ကို ပြန်သွားချင်သလား။ ဒီညတော့ တစ်ခုခုဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။"

သူ စကားပြောပြီးသွားသောအခါ နံပါတ် 9 ရထားတွဲတံခါးကို တိုက်ရိုက်သော့ခတ်လိုက်ပြီး သူတို့နားထဲတွင် သတိပေးချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ခရီးသည်တွေ အိပ်နေပါပြီ။ လျှောက်သွားပြီး ခရီးသည်တွေရဲ့ အနားယူတာကို မထိခိုက်စေပါနဲ့။"

ယွီဟန်ကျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ကန့်သတ်ထားပြီး အပြင်ထွက်လို့မရဘူး။"

ရထားအတွင်းပိုင်းသည် မီးမှိန်မှိန်ဖြင့် ယွီဟန်ကျန်း၏မျက်နှာကိုပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမမြင်ရပေ။ ယွီဟန်ကျန်း၏ အသံသည် အမှောင်ထုထဲတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ထွက်လာသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဖြစ်တဲ့အခါ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒီညတော့ ကောင်းကောင်းအိပ်လိုက်ပါ။ မင်းလည်း ဒီရက်ပိုင်း ပင်ပန်းနေပြီမလား။"

ရှောက်လုံက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ အိပ်ဖို့ပဲရှိတာပေါ့။" သူက ခေတ္တရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ယွီ၊ အပေါ်ကုတင်မှာ အိပ်ချင်သလား၊ အောက်ကုတင်မှာ အိပ်ချင်သလား။"

"ဘယ်ဟာဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်ဂရုမစိုက်ဘူး။"

ရှောက်လုံက သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်တော် အောက်ကုတင်မှာ အိပ်လို့ရမလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့အိပ်စက်တဲ့အလေ့အထက သိပ်မကောင်းတော့ တက္ကသိုလ်မှာတုန်းက အပေါ်ကုတင်ကနေ ပြုတ်ကျဖူးတယ်။"

ယွီဟန်ကျန်း: "…"

အပေါ်ကုတင်မှ ပြုတ်ကျလာသော ကျောင်းသားရှောက်လုံသည် အနည်းငယ်စိတ်သောကရောက်နေပုံရသည်။

ယွီဟန်ကျန်းက သူ့ကို ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ "မင်း တစ်ခုခုဖြစ်သွားသေးလား။"

ရှောက်လုံက သူ့နှာခေါင်းကို ရှက်ရွံ့စွာ ထိလိုက်သည်။ "မဖြစ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အခန်းဖော်တွေ နိုးလာမှာကို ကျွန်တော်စိုးရိမ်ခဲ့တာ။"

ယွီဟန်ကျန်းက နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို မင်း အောက်ကုတင်မှာ အိပ်လိုက်ပါ။"

နှစ်ယောက်သား သူတို့၏အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် မီးရောင်မရှိ၍ သူတို့လှည့်ပတ်ကြည့်ရုံဖြင့်သာ အားကိုးနိုင်ကြသည်။ ယွီဟန်ကျန်းသည် အရပ်ရှည်ပြီး အပေါ်ကုတင်၏ အစွန်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆွဲကိုင်ကာ အပေါ်ကို တိုက်ရိုက်တက်သွားသည်။ သူ့ဘေးက လှေခါးကိုတောင် မနင်းသွားဘူး။

ရှောက်လုံသည် 'အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ယွီက အရမ်းတော်တယ်'လို့ တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။ ရထားသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူတကယ်ပင်ပင်ပန်းနေသောကြောင့် ရှောက်လုံအိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

***

4 of Hearts လျှို့ဝှက်ခန်း၊ နောက်တစ်နေ့ မနက် 7:00။

နားကြပ်မှ အချက်ပေးသံက လူတိုင်းကို တစ်ချိန်တည်း နိုးထစေသည်။

ရထားစောင့်များသည် မျက်နှာသစ်ရန် နံပါတ် 9 ရထားတွဲက လက်ဆေးဇလုံတွင် တန်းစီနေကြသည်။ ကြက်ဥ၊ နို့နှင့် ပေါင်မုန့်များပါရှိသော နံနက်စာကို သူတို့အခန်းသို့ ပို့ပေးသည်။ မနက်စာစားပြီးချိန်မှာတော့ မနက် 7:30 ရှိပြီး နံပါတ် 9 ရထားတွဲတံခါး ပွင့်လာသည်။

လူနှစ်ယောက်က ရထားဆီသို့ အမြန်ပြန်သွားကြသည်။

ရှောက်လုံက နံပါတ် 4 ရထားတွဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ လူတိုင်းရှိနေခဲ့သေးသည်။ တချို့မှာ မူမမှန်တာမျိုးမရှိဘဲ စောစောနိုးလာချိန်တွင် မျက်နှာဆေးကြောပြီး အိမ်သာသွားကာ တချို့က အိပ်မောကျနေကြသည်။

သို့သော် ယွီဟန်ကျန်းသည် ရုတ်တရက် အာမေဋိတ်သံကိုကြားသောအခါတွင် အခန်း 2 ၏ နံပါတ် 6 ရထားတွဲဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ 

"လောင်လီ၊ လောင်လီ၊ မင်းဘာဖြစ်တာလဲ။" 

"မင်းခန္ဓာကိုယ်က ဘာကြောင့် ရေခဲနဲ့တူနေရတာလဲ…"

"ဘုရားရေ၊ သူ အသက်မရှူတော့ဘူး။"

ယွီဟန်ကျန်းက တံခါးကို ငြိမ်သက်စွာဖွင့်လိုက်သည်။

2A က အောက်ကုတင်တွင် မနေ့က သူ့သားအကြောင်းကို ကြွားခဲ့သော အဘိုးအိုသည် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး လဲလျောင်းနေသည်။

သူ့မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခုရှိသည်။

မျက်နှာဖျော့ဖျော့နှင့် အေးစက်သော ကိုယ်အပူချိန်က သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ပြောပြသည်မှာ— သူသေနေပြီဖြစ်သည်။

လီကျယ်မင်သည် ရုန်းကန်ခြင်းမရှိဘဲ အလှဆုံးအိပ်မက်ထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

#TK