Volume 12 : ရူပဗေဒဌာန
Chapter 255 (ကြယ်ရောင်ကောင်းကင်ချောက်နက် ၀၇)
နာရီဝက်လောက်ကြာတဲ့အထိ အာကာသယာဉ်ဟာ သတ်မှတ်လမ်းကြောင်းအတိုင်း အဝေးကိုဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ရင်ထဲက ကျောက်တုံးဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ မြေပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က လူတိုင်းကို ပြန်ကြည့်ကာ "သွားစားကြလေ"
မိန်းကလေး လေးယောက်က ပြန့်ကျဲနေတဲ့ သံဘူးတွေကို ကောက်ယူပြီး ထမင်းစား စားပွဲပေါ် ပြန်တင်လိုက်သည်။ ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ပြေးလာကာ ဗူးအနည်းငယ်ဖွင့်ပြီး မြည်းစမ်းကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ပြုသည်။ "ကြွက်သားက နည်းနည်းငန်တယ်၊ ဆားအရမ်းများတယ်။ မြွေသားက အရမ်းချောတယ်၊ နူးညံ့တယ်၊ အရသာလည်းကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ မြွေသွေးက ပိုများပြီး ငါးညှိနံ့နည်းနည်းရှိတယ်။ အင်းဆက်သားက ကြွပ်ရွပြီး အထဲမှာ တောင်ပံတွေကို ငါမြင်ရတယ်။"
ရှင်းယန်က အမူအရာမဲ့စွာ ပြောသည်။ "မင်း ဒီလောက်အသေးစိတ်ပြောတာကို ရပ်လိုက်တော့။"
မိန်းကလေးများစွာသည် မျိုချရခက်သော အမူအရာများကို ပြသခဲ့ကြသည်။
ရွှီယိရှန်း လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ခယ်ရှောင်ပင်းကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မစားဝံ့တာကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ မြွေသားဗူးကို ကောက်ယူပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဒါကို မြည်းကြည့်မယ်။"
လျှိုကျောက်ချင်းသည် အင်းဆက်အနံ့အရသာဘူးကို ကောက်ယူကာ မြိန်ရေရှက်ရေဝါးပြီး ပြောသည်။ "အင်းဆက်တွေရဲ့ ပရိုတင်းဓာတ်ပါဝင်မှုက တကယ်ကို မြင့်မားတယ်။ ဒီဘူးက အာဟာရပြည့်တယ်။ မင်းတို့ မြည်းကြည့်ချင်လား။"
ဘာမဆိုစားသော ဒီလူသုံးယောက်ကြောင့် အခြားသူများသည်သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အတားအဆီးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ကျော်လွှားပြီး စည်သွပ်ဘူးများကို စတင်စားသုံးကြသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် စာကြည့်တိုက်က သူတို့အတွက် နောက်ထပ် အကျပ်အတည်းတစ်ခု ဖန်တီးလာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူနှင့် ကျန်းဖျင်စစ်တို့သည် အမိန့်ပေးခန်းတွင် ဆက်လက်၍ တာဝန်ကျနေကြသည်။ စားသောက်ခန်းမှ စကားပြောသံကိုကြားတော့ ကျန်းဖျင်စစ်ကိုကြည့်ဖို့ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သောအခါ မထင်မှတ်ဘဲ ကျန်းဖျင်စစ်၏ နဖူးကကွဲနေပြီး သွေးတွေ ရွှဲရွှဲစိုနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ရင်ထဲ တင်းကျပ်သွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။ "မင်းနဖူးက ဘာလို့ ဒဏ်ရာရသွားတာလဲ။"
ကျန်းဖျင်စစ်၏ အာရုံစူးစိုက်မှုသည် လမ်းကြောင်းပြမြေပုံပေါ်တွင် ယခုပင်ရှိနေသောကြောင့် နာကျင်မှုကို မခံစားရပေ။ ဒါကိုကြားတော့ မသိစိတ်က သူလက်လှမ်းလိုက်ပြီး နဖူးကိုထိလိုက်ကာ သွေးတွေကိုထိလိုက်မိသည်။
ကျန်းဖျင်စစ်၏အသံက ငြိမ်သက်နေသည်။ "ငါ အခုလေးတင် မတော်တဆ တိုက်မိသွားတာကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။ ရပါတယ်၊ မပြင်းထန်ပါဘူး။"
အာကာသယာဉ် ပထမဆုံးအကြိမ် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသောအခါတွင် သူသည် ရှေ့သို့ ယိုင်သွားကာ ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့ကို ဆွဲလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်စလုံး လွင့်ထွက်သွားကြောင်း ယွဲ့ရှင်းဝမ် သတိရမိသည်။ 'ဒုန်း'အသံကို သူကြားလိုက်ရပြီး ကျန်းဖျင်စစ်၏ ဦးခေါင်းသည် တစ်ခုခုကြောင့် တိုက်မိသွားပုံရသည်။ ၎င်းက ထိုအချိန်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဒဏ်ရာဖြစ်နိုင်သည်။
ထိုအချိန်တွင် အခြေအနေက အရေးတကြီးဖြစ်ပြီး ဖျင်စစ်၏ ဒဏ်ရာရနေသည့် အနေအထားမှာ ဆံပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် သတိမထားမိပေ။
ယွဲ့ရှင်စဝမ်သည် စီနီယာအစ်ကိုလျှို၏ ဒဏ်ရာကို ကိုင်တွယ်နိုင်တာကို သိသော်လည်း ဖျင်စစ်၏ နဖူးမှ သွေးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် သူစိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်ပေ။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ကျန်းဖျင်စစ်ကိုကြည့်ကာ "မင်းလက်နဲ့ မထိနဲ့၊ ငါ စီနီယာအစ်ကိုလျှိုဆီသွားပြီး ပတ်တီးတချို့သွားယူလိုက်မယ်။"
ထမင်းစားခန်းသို့ အလျင်အမြန်သွားနေစဉ် အခြားကျောင်းသားများသည် စည်သွတ်ဘူးများကို မြိန်ရေရှက်ရေ စားနေကြသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ် လာနေတာကိုမြင်တော့ ခယ်ရှောင်ပင်းက တက်ကြွစွာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင်းဝမ်၊ မင်း ဗိုက်ဆာလို့လား။ မင်းနဲ့ ဖျင်စစ် ဘာလို့ မြန်မြန်လာမစားတာလဲ။ ငါ မိနစ်ပိုင်းအတွင်း စားပြီးသွားရင် မင်းတို့နဲ့ နေရာပြောင်းပေးမယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် လုံးဝစားချင်စိတ်မရှိသောကြောင့် လျှိုကျောက်ချင်းဆီ တိုက်ရိုက်လျှောက်သွားသည်။ "စီနီယာအစ်ကို၊ ကျွန်တော့်ကို ပတ်တီးတစ်လိပ်လောက် ပေးပါ။"
လျှိုကျောက်ချင်းက ဘာကြောင့်မှန်း မသိပေမဲ့ ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ပတ်တီးဖြူတစ်လိပ်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ပေးကာ "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။ တစ်ယောက်ယောက် ဒဏ်ရာရလို့လား။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပတ်တီးကိုယူလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ဖျင်စစ် ဒဏ်ရာရနေလို့ ကျွန်တော် ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ပါ့မယ်။" သူ ပြောပြီးသည်နှင့် ကမန်းကတန်း လှည့်ထွက်သွားသည်။ ပတ်တီးဖြင့် ကျန်းဖျင်စစ်ဆီ သူလျှောက်လာသောအခါ ကျန်းဖျင်စစ်၏နဖူးမှ သွေးများသည် သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် နီရဲနေသော အမှတ်အသားတစ်ခု ထွက်လာသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ "ထိုင်လိုက်၊ ငါ ဒဏ်ရာကို ကြည့်ပေးမယ်။"
ကျန်းဖျင်စစ်သည် ပူးပေါင်းပြီး ထိုင်ချလိုက်ကာ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ ဖယ်လိုက်တော့ ညာဘက်နဖူးမှာ 5 စင်တီမီတာရှည်တဲ့ အမာရွတ်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဒဏ်ရာက နက်သွားပြီး အရေပြားကို ချွန်ထက်တဲ့အရာဝတ္ထုနဲ့ လှီးဖြတ်ထားလောက်သည်။
ပြင်းထန်သောဒဏ်ရာသည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏နှလုံးသားကို အပ်တစ်ချောင်းဖြင့်ထိုးလိုက်ပုံရပြီး သူတစ်ခါမျှမခံစားဖူးသော နာကျင်မှုသည် သူ့ရင်ဘတ်မှ လျင်မြန်စွာပျံ့နှံ့သွားသည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကျန်းဖျင်စစ် ဖိလိုက်ကာ ပတ်တီးကို တစ်ဝက်စီ ဖြဲလိုက်သည်။ ထွက်သွားသောသွေးမှန်သမျှကို သန့်စင်ရန်အတွက် ဒဏ်ရာနှင့် ပါးတစ်ဝက်ကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးခဲ့သည်။ ကျန်တစ်ဝက်ကို ဒဏ်ရာအမြန်သက်သာစေရန် ဒဏ်ရာတွင် ချည်နှောင်ထားသည်။
သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ဖြည်းညှင်းစွာ၊ နှေးကွေးပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာတစ်ခုကို ထိနေသကဲ့သို့ အင်အားအနည်းငယ်ကြောင့် နာကျင်သွားမည်ကို သူစိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
ကျန်းဖျင်စစ်သည် ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေပြီး လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးတွင် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်နေသော်လည်း သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များက မနေနိုင်ဘဲ မြှောက်တက်သွားသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ် ပတ်တီးစည်းပေးသည့် အချိန်အထိစောင့်ရင်း ကျန်းဖျင်စစ်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါက အရေပြားဒဏ်ရာလေးပါ။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သူ့လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး အကြံပြုသည်။ "အရေပြားဒဏ်ရာဆိုပြီး မင်း ဂရုမစိုက်ဘဲနေလို့မရဘူး၊ ရောဂါပိုးဝင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ပတ်တီးကို နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ်လောက်ပတ်ထားပြီး ဒဏ်ရာက လုံးဝပျောက်ကင်းသွားတဲ့အခါမှ ချွတ်လိုက်နော်၊ ငါပြောတာကြားလား။"
ကျန်းဖျင်စစ်က တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး ပြောသည်။ "အင်း၊ မင်းပြောတာနားထောင်မယ်။"
ကျန်းဖျင်စစ်၏ ပြုံးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် နူးညံ့စွာ ကြည့်နေခြင်းကြောင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ ပါးပြင်များ ရုတ်တရက် ပူလာပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အကယ်၍ ယခင်ကဆိုရင် သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ဦး ဒဏ်ရာရသွားပါက ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေးပြီး ကူညီပေးခြင်းက ပုံမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
သို့သော် အခုက မတူဘူး။ ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့အပေါ် ခံစားချက်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင် ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေးတာက အလွန်သမရိုးကျမဖြစ်ဘူး… ဒါက ဘာလဲ။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အနည်းငယ် နောင်တရမိပြီး မလိုအပ်သော နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းများကို ရှောင်ရှားရန် ကျွမ်းကျင်သူ စီနီယာအစ်ကိုလျှိုအား ဒဏ်ရာကို ကိုင်တွယ်ခွင့်ပေးသင့်တာကို သူသိသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဤမျှလောက် မစဉ်းစားဘဲ သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုသာ ရှိသည်— ဖျင်စစ်က ဒဏ်ရာရနေတယ်…
ယွဲ့ရှင်းဝမ် ဒီအကြောင်းကို ပိုတွေးလေလေ၊ သူလုပ်ခဲ့တာတွေက မသင့်လျော်ဘူးလို့ ခံစားရလေလေ၊ အထူးသဖြင့် ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့ကို နူးညံ့စွာ ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပူလောင်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ရှက်ရွံ့စွာ ချောင်းဟန့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဗိုက်ဆာနေပြီ၊ အရင်ဆုံး တစ်ခုခုသွားစားရအောင်။"
ထိုအချိန်တွင် လျှိုကျောက်ချင်းနှင့် ရွှီယိရှန်းတို့ ရောက်ရှိလာသည်။ နှစ်ယောက်သားက ဗိုက်ပြည့်ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ကျန်းဖျင်စစ်နှင့်အတူ အဆိုင်းပြောင်းတာဖြစ်သလို ကျန်းဖျင်စစ်၏ဒဏ်ရာကိုလည်း သူတို့စိုးရိမ်တာကြောင့်ပါသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် စီနီယာအစ်ကိုလျှိုနှင့် တိုက်မိလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ သူ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်သွားတာကို လျှိုကျောက်ချင်း မြင်ခဲ့ပြီး ကျန်းဖျင်စစ်က ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရနေတယ်ထင်ပြီး အမိန့်ပေးခန်းထဲကို သူအမြန်ပြေးလာခဲ့သည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ၏နဖူးတစ်ဝိုက်တွင် ပတ်တီးတစ်စကို ရစ်ပတ်ထားတာ တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများတွင် အပြုံးတစ်ခု ဖုံးကွယ်နေပုံရသည်။
လျှိုကျောက်ချင်းက ကြောင်သွားသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရသွားတာလား။"
ကျန်းဖျင်စစ်က ထပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်၊ အရေးပြားခြစ်မိပြီး သွေးနည်းနည်းထွက်တာပါ။"
လျှိုကျောက်ချင်းသည် ပတ်တီးကို ချွတ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို ကြည့်ကာ ခဏတာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။
ရွှီယိရှန်းက ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "ရှင်းဝမ်ရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်လိုက်တော့ မင်းဒဏ်ရာက ပြင်းထန်တယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ စီနီယာအစ်ကိုလျှိုနဲ့ ငါက မင်းရဲ့ဒဏ်ရာကိုကြည့်ဖို့ လာခဲ့တော့—— ဒဏ်ရာက သက်သာသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။"
လျှိုကျောက်ချင်းက ကျန်းဖျင်စစ်၏ ချောမွေ့သောနဖူးကို ညွှန်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အမာရွတ်တောင် မမြင်ရတော့ဘူး။"
ကျန်းဖျင်စစ်: "..."
စီနီယာအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ စနောက်မှုက ကျန်းဖျင်စစ်ကို ရှက်စိတ်လုံးဝမခံစားရစေဘဲ အတော်လေး ပျော်ရွှင်သည်။ ရှင်းဝမ်က သူ့ကို အလွန်ဂရုစိုက်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့ပြီး 'ဂရုစိုက်မှုဟာ ပရမ်းပတာအခြေအနေ'လို့ခေါ်ကာ သူ ဒဏ်ရာရသွားတာကို မြင်ပြီးနောက် ရှင်းဝမ်၏အမူအရာသည် အရင်ကလို မတည်ငြိမ်တော့ဘဲ 'ကျန်းဖျင်စစ်က ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရနေတယ်'လို့တောင် စီနီယာအစ်ကိုတွေကို ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ရှင်းဝမ်က သူနဲ့ လုံးဝမတူဘူး။
ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့နဖူးမှ ပတ်တီးကို ချွတ်ပြီး အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ကာ သူတို့နှစ်ယောက်ကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လမ်းကြောင်းကိုစောင့်ကြည့်ဖို့ စီနီယာအစ်ကိုတို့ကို ဒုက္ခပေးရဦးမယ်၊ ကျွန်တော် တစ်ခုခု သွားစားဦးမယ်။"
လျှိုကျောက်ချင်းက ရွှင်မြူးစွာပြောသည်။ "သွားပါ၊ ငါတို့ မင်းတို့နှစ်ယောက်နဲ့ အဆိုင်းပြောင်းဖို့ ရောက်လာတာ။"
ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့ကို ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး စားသောက်ခန်းဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။
စားသောက်ခန်းရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ဗူးအလွတ်များစွာရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားများသည် ထူးဆန်းတဲ့အစားအစာကို ကောင်းမွန်စွာ လက်ခံကြပုံရသည်။ အထူးသဖြင့် ခယ်ရှောင်ပင်းရှေ့မှာ ဗူးခွံတွေကို တောင်ကုန်းတစ်ခုလို စုပုံထားပြီး 6 ဗူးကို သူကိုယ်တိုင်စားထားသည်။
ကျန်းဖျင်စစ် ရောက်လာတာကိုမြင်တော့ အခြားကျောင်းသားတွေက သူတို့၏ စိုးရိမ်မှုကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ "ဖျင်စစ် ဒဏ်ရာရသွားတယ်လို့ ကြားတယ်။ အရမ်းပြင်းထန်လား။"
"ဒဏ်ရာက ဘယ်မှာလဲ။"
ခယ်ရှောင်ပင်းသည် သူ့မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို သေသေချာချာ ကြည့်ကာ "မင်းဒဏ်ရာက ဘယ်မှာလဲ။"
ကျန်းဖျင်စစ်၏အမူအရာက တည်ငြိမ်နေပြီး ပြောခဲ့သည်။ "ကောင်းသွားပြီ။"
ခယ်ရှောင်ပင်းက ခဏလောက် မှင်တက်သွားပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။ "စီနီယာအစ်ကိုလျှိုရဲ့ ပတ်တီးက အရမ်းမိုက်တာပဲ။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က စားဖို့ ခေါင်းငုံ့နေကာ ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်ပြီး စားပွဲပေါ်က ဘီစကွတ်ထုပ် အနည်းငယ်ကို ယူကာ ဖွင့်လိုက်သည်။
ခယ်ရှောင်ပင်းက တက်ကြွစွာ အကြံပြုသည်။ "ဖျင်စစ်၊ အင်းဆက်အနံ့အရသာရှိတဲ့ စည်သွပ်ဘူးတွေကို မြည်းကြည့်လိုက်၊ မြွေသားလည်း ကောင်းတယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "အဲဒါတွေကို အကြံပြုမနေနဲ့၊ သူက အဲဒါတွေကို စားရတာမကြိုက်ဘူး။"
ကျန်းဖျင်စစ်က 'အင်း'ဟု အသံပြုကာ "မင်းတို့က စည်သွပ်ဘူးတွေစားလို့ရတယ်၊ ငါ ဒီနေ့ သက်သက်လွတ်ပဲစားမယ်။" လို့ ပြောလိုက်သည်။
ခယ်ရှောင်ပင်း: "ဘီစကွတ်စားရုံနဲ့ မင်းဗိုက်ပြည့်လား။"
ကျန်းဖျင်စစ်: "အင်း၊ ဘီစကွတ်တွေရဲ့ ကယ်လိုရီက လုံလောက်ပါတယ်။ တပ်ဖွဲ့ဝင်တော်တော်များများက အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ဗီတာမင်ဓာတ်ဖြည့်ဖို့ ဒီလိုအဆင်ပြေတဲ့ အစားအစာတွေကို သယ်သွားကြတယ်။ ဒါ့အပြင် ဗီတာမင်ဓာတ်ဖြည့်ဖို့အတွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြောက်နဲ့ သစ်သီးခြောက်တွေလည်း ပါတာကြောင့် အသားစားဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။"
ခယ်ရှောင်ပင်းက ဝမ်းနည်းစွာ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "အရမ်းအရသာရှိတဲ့ တစ်ခုခု မစားရတာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ။"
ရှင်းယန်က အမူအရာမဲ့စွာ ဆိုသည်။ "မင်းမစားတဲ့အရာရှိသေးလို့လား။"
ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ခဏလောက် အလေးအနက် တွေးတောဟန်ဆောင်ကာ နောက်ဆုံးတွင် "ငါ လူ့အသားကို မစားဘူး။" လို့ နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။
လူတိုင်း: "…"
စာကြည့်တိုက်သည် ခယ်ရှောင်ပင်းကို 'ဝါးမျိုခြင်း' စွမ်းရည်ပေးသင့်သည်။ သူ့ဗိုက်က တကယ့်'တွင်းနက်' ဖြစ်သည်။
နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် လူတိုင်းသည် အမိန့်ပေးခန်းသို့ ပြန်လာပြီး စကားစမြည်ပြောကာ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ရှုကြသည်။
အာကာသယာဉ်သည် မူလသတ်မှတ်လမ်းကြောင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့ပြီး တွင်းနက်အသွင်အပြင်ကြောင့် အချိန်အနည်းငယ် နောက်ကျခဲ့ပြီး ညနေ 11 နာရီအထိ သူတို့ မောင်းနှင်ခဲ့သည့် အကွာအဝေးသည် စုစုပေါင်းအကွာအဝေး၏ 10 ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံး အိပ်နိုင်ပြီ၊ ညဘက်မတူတဲ့ အချိန်တွေမှာ တာဝန်ကျလိမ့်မယ်။"
ကျန်းဖျင်စစ်က လျင်မြန်စွာတွက်ချက်ပြီး ပြောသည်။ "ည 10 နာရီကနေ မနက် 8 နာရီအထိ စုစုပေါင်း 10 နာရီ၊ 2 နာရီ တစ်ဖွဲ့၊ တာဝန်ကျဖို့ ငါးဖွဲ့ခွဲမယ်။"
ခယ်ရှောင်ပင်းသည် အစပြုကာ အကြံပြုခဲ့သည်။ "ရှင်းဝမ်နဲ့ ဖျင်စစ်တို့က နေ့ဘက်အချိန်အများစုမှာ အမိန့်ပေးခန်းထဲမှာ စောင့်ကြပ်ခဲ့ပြီး မင်းတို့ ညဘက်မှာ ကောင်းကောင်းအနားယူပြီးတော့ ငါတို့ကို အပ်ခဲ့လိုက်ပါ။ တစ်ဖွဲ့မှာ 2 ယောက်ဆိုတော့ အလှည့်ကျသွားဖို့ ငါးဖွဲ့ခွဲလိုက်မယ်။"
အခြားသူများကလည်း သဘောတူသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီည ကောင်းကောင်းအိပ်ကြတော့"
ခယ်ရှောင်ပင်းသည် သူ၏လက်ပ်တော့တွင် တာဝန်ကျစာရင်းကို အမြန်စာရင်းသွင်းခဲ့သည်။ ည 10:00- မနက် 12:00၊ မနက် 12:00- မနက် 2:00၊ မနက် 2:00- မနက် 4:00၊ မနက် 4:00- မနက် 6:00၊ မနက် 6:00- မနက် 8:00။ သူက ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီအစီအစဉ်က အဆင်ပြေလား။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "အင်း။ အားလုံး အချိန်ကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရွေးကြပါ၊ ဒီည မင်းတို့အတွက် ခက်ခဲလိမ့်မယ်။"
ရွှီယိရှန်းက ပြောလာသည်။ "ငါက ညဇီးကွက်ဖြစ်လို့ ညသန်းခေါင်မှာ မနက် 2:00 ကနေ 4:00 အထိ တာဝန်ယူနိုင်တယ်။"
ရှင်းယန်: "ငါက စောစောထလို့ မနက် 6:00 ကနေ 8:00 အထိ ရတယ်။"
အခြားလူများကလည်း သူတို့၏အချိန်ကို အတွဲလိုက်ယူကြပြီး တာဝန်မကျသောသူများကတော့ အိမ်ဆောင်ကို ပြန်ပြီး အိပ်ကြသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် အိပ်ဆောင်ထဲသို့ဝင်ပြီးနောက် ရှက်ရွံ့မှုကို ပြေလျော့စေရန်အတွက် ဦးစွာ ရေချိုးရန် သွားခဲ့ပြီး ကျန်းဖျင်စစ်က ကုတင်ကို အမြန်ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ် ရေချိုးပြီး ထွက်လာပြီးနောက် ကျန်းဖျင်စစ်က မေးလိုက်သည်။ "မင်း ခေါင်းလျှော်ရည်နဲ့ ရေချိုးဂျယ် ယူလာခဲ့တာလား။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "အင်း"
ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ မင်းရဲ့ဟာ သုံးလို့ရလား။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ဖြေသည်။ "ရတာပေါ့။"
လူတစ်ဦးစီ ခေါင်းလျှော်ရည်တစ်ပုလင်းနှင့် ရေချိုးဂျယ်တစ်ပုလင်းကိုဝယ်ပါက ဘယ်တော့မှ ကုန်သွားမည်မဟုတ်ပေ။ ပစ္စည်းတွေ ပြင်ဆင်တဲ့အခါ ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကလည်း နှစ်ယောက်တစ်ဘူးဝယ်ဖို့ အကြံပေးခဲ့သည်။ ကျန်းဖျင်စစ်က သူနဲ့မျှသုံးချင်ရင် သူကန့်ကွက်မှာမဟုတ်ပါဘူး။
ကျန်းဖျင်စစ်သည် ရေချိုးခန်းမှ ထွက်လာသည့်တိုင်အောင် ယွဲ့ရှင်းဝမ်က တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့အနံ့က အတူတူပဲ။
တစ်ခန်းလုံး ရေချိုးဂျယ်ရနံ့သင်းသင်းနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး အာကာသယာဉ်၏ အိပ်ခန်းနေရာက သေးငယ်ပါသည်။ ရေချိုးခန်းမှလွဲ၍ လှုပ်ရှားမှုများအတွက် 8 စတုရန်းမီတာသာ ကျယ်ဝန်းပြီး ကုတင်နှစ်လုံးလည်း ရှိသည်။
ကုတင်က ကုတင်ဆိုရုံပါပဲ။
နှစ်ယောက်သား ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အလွန်နီးကပ်နေပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အနံ့ကို ထင်ထင်ရှားရှား ရနိုင်သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ နှလုံးခုန်သံ မြန်လာသည်နှင့်အမျှ လူနှစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပတ်ထားသော ရေချိုးဂျယ်ရနံ့သည် နေရာတစ်ခုလုံး၏ လေထုကို ထူးထူးခြားခြား မရှင်းလင်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မီးပိတ်ရန် ရိုးရှင်းစွာ လက်ဆန့်လိုက်ပြီး ကျန်းဖျင်စစ်ထံသို့ နောက်ပြန်လှည့်ကာ "စောစောအိပ်ပါ" ဟု တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဖျင်စစ်: "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းသောညပါ"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့မျက်လုံးများကိုမှိတ်ထားပြီး သူ့ကိုယ်သူ အိပ်ပျော်အောင် တွန်းပို့လိုက်သည်။
သို့သော် အိမ်မက်ထဲက ပုံရိပ်များသည် သူ့ကို ပို၍ရှက်ရွံ့စေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်၏အနံ့က တူညီနေတာကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပြီး ဒီတစ်ခေါက်မှာ သူက ကျန်းဖျင်စစ်နဲ့အတူ ရေချိုးနေတာကို အိမ်မက်မက်ခဲ့တာလား။
#TK
