Chapter 153

🌍Chapter 153

ကြက်ဆင်ကြီးက ဖူ၀မ်သော်ကို တရှိန်ထိုး ပြေးသွားလိုက်သည်။ ကြီးမားသည့်‌တောင်ပံကြီး လေထဲတွင် လှုပ်ယမ်းနေပေသည်။ ဖူ၀မ်သော် ကြက်ဆင်ကြီးကြောင့် ဒဏ်ရာရနေပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ယခု ထပ်မံတိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။ သူ ကြက်ဆင်ကြီး၏ချွန်ထက်သည့် နှုတ်သီးကို ရှောင်တိမ်းလိုက်နိုင်သော်လည်း တောင်ပံကိုမူ မရှောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ 

ထန်မော့ ဖူ၀မ်သော်ခါးကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ ထန်မော့ ကြက်ဆင်ကြီး၏တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် လက်မောင်းတွင် ဒဏ်ရာရသွားပေသည်။

ကြက်ဆင်ကြီးက ကြမ်းပြင်ကို ကန်လိုက်ကာ ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော်ကို ထပ်မံတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

စူပါမားကတ်ထဲတွင် အက်ကွဲကြေသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

နှစ်မိနစ်သာကျန်တော့သဖြင့် ကြက်ဆင်ကြီး၏လှုပ်ရှားမှုများ ပိုမိုမြန်လာကာ ပိုမိုအစွမ်းထက်လာလေသည်။ ကြက်ဆင်ကြီး၏ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံက ကစားသမားများကို ခေါင်းကျိန်းစေသည်။

ဖူ၀မ်သော်၏ရင်ဘတ်တွင် သွေးများရွှဲနေ၏။ 

ရှောင်ကျီထုံးနှင့် နင်နင်း ယင်းကို မြင်သောအခါ ဖူ၀မ်သော်ဆီသို့ အမြန်သွားလိုက်ကြသည်။ ကစားသမားလေးယောက် ကြက်ဆင်ကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

ဆာလောင်မှုအောက်တွင် ကစားသမားများက အားနည်းလာကာ ကြက်ဆင်ကြီး ပိုသန်မာလာသည်။

ကစားသမားများအနက် ဖူ၀မ်သော်သာ အသန်မာဆုံးဖြစ်ပြီး သူ့နောက်တွင် ထန်မော့နှင့်နင်နင်း လိုက်ပေသည်။ ယခု ဖူ၀မ်သော်က ဒဏ်ရာရနေသဖြင့် ကြက်ဆင်ကြီးကို ခုခံရန် ခက်ခဲနေ၏။

ကြက်ဆင်ကြီးက တောင်ပံဖြန့်ကာ ဖူ၀မ်သော်ကို လိုက်ဖမ်းနေသည်။

ဆယ်စက္ကန့်သာ ကျန်တော့သည်။ ကြက်ဆင်ကြီး ဒေါသတကြီး တွန်ကျူးလိုက်၏။

မမျှော်လင့်စွာဖြင့် တောင်ပံဖြန့်ကာ ပျံတက်သွားပြီး ထန်မော့နှင့်နင်နင်းကို ကျော်ကာ ဖူ၀မ်သော်ကို ခြေသည်းဖြင့် တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ထန်မော့ အော်လိုက်သည်။

“သတိထား…”

ယခင်က ကြက်ဆင်ကြီး ပျံသန်းသည်ကို မမြင်ဖူးသဖြင့် ကြက်ဆင်ကြီး ပျံသန်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြပေ။ ဖူဝမ်သော် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။  သို့သော် သူ တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားရှောင်ကာ လက်ထဲတွင် ဓားမြှောင်တစ်လက်ပေါ်လာပြီး ထိုဓားမြှောင်ဖြင့် ကြက်ဆင်ကြီးကို မျက်နှာမူလိုက်သည်။

အနက်ရောင်မျှော်စင် နောက်ဆုံးစက္ကန့်မရေတွက်မီအထိ သူတို့ လေထဲတွင် တိုက်ခိုက်နေကြပေသည်။ သူတို့၏အရှိန်နှင့်ခွန်အားက ထန်မော့၏သန်မာမှုကိုပင် ကျော်လွန်၏။ သူ တိုက်ပွဲအခြေအနေကို သေချာမမြင်ရသော်လည်း နောက်ဆုံးရလဒ်မှာ ဖူ၀မ်သော် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ကြက်ဆင်ကြီး လေထဲတွင် တောင့်တင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် သာယာသည့်ကလေးအသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“တင်း‌တောင်…လင်းယုန် ကြက်ပေါက်ဖမ်းခြင်းဂိမ်း ပြီးဆုံးသွားပါပြီ…”

စကားသံဆုံးသွားသည်နှင့် ဖူ၀မ်သော်သွေးများ အန်လာလေသည်။ သူ့နံရိုးကျိုးသွားပြီး အရိုးက သူအတွင်းအင်္ဂါများကို ထိုးဖောက်သွား၏။ ကြက်ဆင်ကြီး၏နောက်ဆုံးတိုက်ခိုက်မှုက သူ့၀မ်းဗိုက်ညာဘက်ခြမ်းကို တိုက်ရိုက်ထိသွားကာ သွေးများ အဆက်မပြတ် အန်လာလေသည်။ 

ထန်မော့တီကောင်မျက်ရည်ကို အမြန်ထုတ်လိုက်ပြီး ဖူ၀မ်သော်၏ရင်ဘတ်ပေါ် ကပ်ပေးလိုက်သည်။

နွေးထွေးသောအဖြူရောင်အလင်းတန်း ထန်မော့လက်မှ ဖြာထွက်လာလေသည်။ ဖူ၀မ်သော့်မျက်နှာ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာ၏။ အရိုးများလည်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာလေသည်။ အလင်းတန်းပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် သူ့ဒဏ်ရာများ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ကောင်းလာ၏။ 

တစ်ဖက်တွင် ဖူ၀မ်သော်ကြောင့် ကြက်ဆင်ကြီး၏တောင်ပံ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

 ကြက်ဆင်ကြီး၏ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရီနေသော်လည်း ဂိမ်းပြီးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် တောင့်တင်းစွာလမ်းလျှောက်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှဲအိပ်လိုက်၏။

ကြက်ဆင်ကြီး၏တိုက်ခိုက်မှုမှာ ရုတ်ချည်းဆန်လွန်းပေသည်။ မည်သူမှ သူ ဖူ၀မ်သော်ကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။ 

သူတို့ မေးခွန်းများ မေးလေလေ အလှည့်စဉ်နှင့် ပတ်သက်သည့်အချက်အလက်များ ပိုရလေလေဖြစ်သည်။ ကြက်ဆင်ကြီး၏စွမ်းရည်ကြောင့် သာမန်ကစားသမားများမှာ သုံးကြိမ်ထက်ပို၍ ခုခံနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ သုံးကြိမ်တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် လူတိုင်းမောပန်းစိတ်ဓာတ်ကျနေသဖြင့် သေရန်စောင့်ဆိုင်းနေရန်သာ ရှိတော့သည်။

သို့သော် ထန်မော့နှင့်အခြားလူများက ထိုသို့မဖြစ်ကြသေးသဖြင့် သူတို့ကို အားမာန်တက်ကြွသူဟု ခေါ်နိုင်ပေသည်။

ကြက်ဆင်ကြီး၏ဟောက်သံက စူပါမားကတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပေသည်။ ဖူ၀မ်သော်၏ဒဏ်ရာက မပြင်းထန်တော့ပေ။ သူတို့၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကန့်သတ်ထားခြင်းမရှိလျှင် တီကောင်မျက်ရည်လိုမည်မဟုတ်ပေ။ ဤကား ဖူ၀မ်သော်အတွက်သာဖြစ်သည်။ ဆံပင်တိုမိန်းကလေးကဲ့သို့သောကစားသမားများ ထိုသို့တိုက်ခိုက်ခံရလျှင် သေသွားမည်သာဖြစ်၏။

ရှောင်ကျီထုံး ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် တွင်းထွက်ရေသန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက ဖူ၀မ်သော်၏ဓားမြှောင်ပေါ်ရောက်သွား၏။ ဖူ၀မ်သော် ကြမ်းပြင်မှ ဓားမြှောင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး‌နောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဓားမြှောင်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

နှစ်မိနစ်တိုက်ပွဲက ယခငွတိုက်ပွဲများထက် ပြင်းထန်လှသည်။ ကစားသမားများ၏ခွန်အားကလည်း အလွန်လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

ကြက်ဆင်ကြီးက အိပ်စက်ခြင်းဖြင့် သူ့ခွန်အားကို ပြန်ဖြည့်တင်းနိုင်ပေသည်။ ထို့အပြင် ကြက်ဆင်ကြီးက ကစားသမားများအတွက် ထောင်ချောက်ဝှက်ထားလေသည်။ ထန်မော့ပင်ဖြစ်စေ၊ ရှောင်ကျီထုံးပင်ဖြစ်စေ သူတို့ကြက်ဆင်ကြီး တကယ်တိုက်ခိုက်ချင်သည့်သူကို ဇဝေ‌ဇဝါဖြစ်နေကြ၏။

လူတိုင်း ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရခဲ့ကြလေသည်။ သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် အလှည့်မှားပြီးနောက် သူတို့ တိတ်တဆိတ်သာ ပြန်လည်ကုသနေလိုက်ကြသည်။

မကြာမီ ကြက်ဆင်ကြီး နိုးလာပေသည်။

သူ့တောင်ပံမှ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဖူ၀မ်သော်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။  သူ့၏အေးစက်သည့်အကြည့်မှာ ဖူ၀မ်သော်ကို ‌အရေခွံနွှာချင်ပုံ ပေါ်ပေသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူ တခစ်ခစ်ရယ်မောကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“က‌လေးတို့ မေမေ့တောင်ပံတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ ဘယ်သူသိလဲ…”

သူ ဖူ၀မ်သော်ကို မုန်းတီးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သားလေး မေမေ့တောင်ပံ ဘယ်မှာရှိလဲ ပြောပြပါလား…”

“ပထမမေးခွန်း…”

အေးစက်သည့်အသံ ဖူ၀မ်သော်ဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ကြက်ဆင်ကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထန်မော့ အိတ်ကပ်ထဲ လက်ထည့်ကာ သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်။

ကစားသမားများ ထန်မော့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် မေးခွန်း ထမေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြပေ။

“သူက ပထမလား…”

ထန်မော့ ဖူ၀မ်သော်ကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

ကြက်ဆင်ကြီး၏အပြုံးတုက တင်းမာသွားပေသည်။  သူ ပြန်မဖြေမီ မေးလိုက်သည်။

“ဒုတိယမေးခွန်းက ဘာလဲ သားလေး…''

ရှောင်ကျီထုံး စဉ်းစားနေစဉ် ထန်မော့ ဆက်မေးလိုက်သည်။

“ဒုတိယမေးခွန်း သူက ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ၊ စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမ၊ ဆဌမ ဒါမှမဟုတ် နောက်ဆုံးနေရာ…သူ့နေရာက ဘယ်မှာလဲ…”

ရှောင်ကျီထုံး ဖူ၀မ်သော်ကို အံ့အားတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ဖူ၀မ်သော်လည်း အံ့ဩ‌သွားသော်လည်း မကြာမီ နားလည်သွားသည်။

ကြက်ဆင်ကြီး အံ့ဩသွားသော်လည်း မေးခွန်းနှစ်ခုနှင့်ပတ်သက်သည့်ထူးခြားချက်ကို ရှာမတွေ့ပေ။ မေးခွန်းနှစ်ခုက အခြေခံအားဖြင့် ဆင်တူပေသည်။  ထန်မော့သာ ငတုံးမဟုတ်လျှင် ထိုသို့သောမေးခွန်းကို မေးမည်မဟုတ်ပါ။ ကြက်ဆင်ကြီး အချိန်အတော်ကြာစဉ်းစားသော်လည်း မေးခွန်း၏ ထူးခြားချက်ကို ရှာမတွေ့ပေ။

“ကလေး တူညီတဲ့မေးခွန်းကို နှစ်ခုမမေးရဘူးဆိုတာ မသိဘူးလား…”

“အနက်ရောင်မျှော်စင် အဲ့လိုစည်းမျဉ်းထုတ်ထားလား…”

“မေမေက ‌မေးခွန်းကို အလကားဖြုန်းတီးမိသွားမှာစိုးရိမ်လို့ပါ…”

ထန်မော့ ဘာကိုရှာတွေ့သွားလဲ ရှောင်ကျီထုံး မသိသော်လည်း တန်းစီသည့်အလှည့်မှန်ကိုရှာတွေ့သွားခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ယင်းကို ရှောင်ကျီထုံး ယခုထိ ခန့်မမှန်းမိသေးပေ။

ရှောင်ကျီထုံး မျက်လုံးမှိတ်ကာ ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။ တန်းစီခြင်းမှစ၍ ပထမလင်းယုန် ကြက်ပေါက်ဖမ်းခြင်း ဂိမ်းမှသည် ယခုမေးခွန်းထိ ပြန်တွေးလိုက်၏။

‌ထန်မော့ ဘာကို ရှာတွေ့သွားတာလဲ…

တန်းစီတဲ့ အလှည့်မှန်က ဘာလဲ…

ရှောင်ကျီထုံးခေါင်းထဲ အတွေးတစ်ခုဖြတ်ပြေးသွားစဉ် ထန်မော့ မေးခွန်းမေးလိုက်၏။

“ဂိမ်းထဲမှာ တစ်ယောက်ပဲကျန်ရင်ဘာဖြစ်သွားမလဲ…”

ကြက်ဆင်ကြီး၏အပြုံး တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထန်မော့ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“မေးခွန်းကောင်းပဲ…ကလေးက အရမ်းစပ်စုတာပဲ…ဒုတိယမေးခွန်းက အရမ်းစိတ်၀င်စားဖို့ ကောင်းတယ်…အဖြေက ရိုးရှင်းပါတယ်…ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ကျန်ရင် မေမေက တခြားကလေးတွေကို ခေါ်ပြီး တန်းစီခိုင်းမှာပေါ့…ပထမမေးခွန်းက…”

ကြက်ဆင်ကြီး မျက်လုံးလှိမ့်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ 

“ဒီကလေးက ပဉ္စမနေရာမှာပဲ…”

ထန်မော့၏မေးခွန်းနှစ်ခုကို ကြက်ဆင်ကြီး သံသယဖြစ်ပေသည်။ ယခင်မေးခွန်းလေးခုတွင် ကစားသမား၏အတွေးကို သူ ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။ ထန်မော့၏ဒုတိယမေးခွန်းက ထူးဆန်းသည်။

ကစားသမားတစ်ယောက်ထဲ ကျန်ရင် ဘာဖြစ်မလဲလို့ ဘာလို့မေးတာလဲ…

သူ့အဖော်တွေကို သတ်ပစ်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီလား…

ကြက်ဆင်ကြီး တစ်စုံတစ်ခုမှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။ သု အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်လာပြီး အခြားကစားသမားများကို ကြည့်လိုက်သည်။ 

ရှောင်ကျီထုံးက ကြက်ဆင်ကြီးကို ပြုံးကာ ကြည့်နေလေ၏။

သူ့တောင်ပံဖြတ်သည့်သူက ထူးဆန်းသည့်မေးခွန်းမေးသည့်ကစားသမားဘေးတွင် ရပ်နေပေသည်။

တစ်ခုခု မှားနေပြီ…

ကြက်ဆင်ကြီး ထွက်ပြေးချင်လာလေသည်။ အနည်းဆုံး ဤနေရာမှ ထွက်သွားချင်၏။

“မေမေ အစာသွားရှာလိုက်ဦးမယ်…ကလေးတို့ ဘာစားချင်လဲ…”

“ဘာလို့ ပြေးချင်နေတာလဲ…”

ကြက်ဆင်ကြီး ဖူ၀မ်သော်ကို ထိတ်လန့်တကြား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖူ၀မ်သော် ပြုံးကာ ကြက်ဆင်ကြီးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေ၏။

ရှောင်ကျီထုံး ရယ်လိုက်သည်။

“ပိုးကောင်က မသေသေးပါဘူး…”

ကြက်ဆင်ကြီး ရှောင်ကျီထုံးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်ကျီထုံးက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှပိုးကောင်လေးကောက်ယူနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပေသည်။ ပိုးကောင်လေး၏ရှင်သန်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်မြင့်၏။

ရှောင်ကျီထုံး ပြောလိုက်သည်။

“တန်းစီချိန်က တစ်နာရီလား…ဘေးထွက်ဂိမ်းကလည်း တစ်နာရီပဲ…သားတို့ တစ်နာရီပြည့်မှ တန်းစီရမှာလား…အခု တန်းစီလို့ မရဘူးလား…”

ကြက်ဆင်ကြီး၏အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ကလေးအသံက ပြောလာ၏။

“တင်းတောင် ကစားသမားတွေက တစ်နာရီ မကျော်ခင် တန်းစီရပါမယ်…တစ်နာရီကျော်လို့ မရပါဘူး…”

ရှောင်ကျီထုံး ပြောလိုက်သည်။

“ကဲ…ဒါဆို တန်းစီကြတာပေါ့…”

မိန်းကလေးနှစ်ယောက်၊ နင်နင်းနှင့် ရှောင်ချောင်းမှာ စိတ်ရှုပ်နေလေသည်။

ရှောင်ချောင်း ရှောင်ကျီထုံး၏အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင် ဘာဖြစ်တာလဲ…ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုတန်းစီရမလဲ ဆွေးနွေးဖို့မလိုဘူးလား…”

ရှောင်ကျီထုံး ရှောင်ချောင်းကို အဖြေပြန်ပေးမည့်အစား ‌နင်နင်းကို ပြောလိုက်သည်။

“မင်းနဲ့ ထန်ချီ နေရာပြောင်းလိုက်…”

နင်နင်း  လက်ရှိအခြေအနေကို နားမလည်သော်လည်း သူ့ခေါင်း‌ဆောင်ကို ခြွင်းချက်မရှိ ယုံကြည်ပေသည်။

“အိုကေ…”

 ထို့‌နောက် ထန်မော့ ပြောလိုက်၏။

“မင်းတို့နှစ်‌ယောက်လည်း နေရာပြောင်းကြ…”

မိန်းကလေးနှစ်ယောက် ကြောင်အစွာ ကြည့်ကာ ထန်မော့စကားကို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။

ကြက်ဆင်ကြီး စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေ၏။ သူ ထန်ချီကို မသိသော်လည်း ကစားသမားများက သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ တန်းစီရန် စီစဉ်နေလေသည်။ 

ဘာလဲ…

တန်းစီရမဲ့ အလှည့်မှန်ကို သိသွားပြီလား…

ဒါပေမဲ့ မေးခွန်းနှစ်ခုမှာ ထူးခြားတာမှမရှိတာ…

ကြက်ဆင်ကြီး မေးလိုက်သည်။

“ကလေးတို့ အစာစားဖို့ စိတ်မရှည်တော့ဘူးလား…”

ထန်မော့ သဘောတူလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ် မေမေ…”

ကြက်ဆင်ကြီး :”...”

ရှောင်ကျီထုံး သူ့ကို မေမေဟု ခေါ်လေ့ရှိသော်လည်း ထန်မော့ ခေါ်သည်မှာ ပထမဆုံးဖြစ်သည်။ ကြက်ဆင်ကြီး ရင်ထဲနွေးထွေးသွားရမည့်အစား ကူရာမဲ့စွာ ထိတ်လန့်နေမိသည်။ သူက မွန်းစတားကမ္ဘာ‌တွင် အလွန်ထက်မြက်သူမဟုတ်သလို ‌သံဖိနပ်ချုပ်သမားကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သူလည်း မဟုတ်ပေ။

အဆက်အစပ် မရှိသည့် မေးခွန်းနှစ်ခုမေးပြီးနောက် ကစားသမားများ ရုတ်တရက် တန်းစီနေကြသည်။ သူ မေးရန်လုပ်စဉ် ထန်မော့ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေ၏။

ထန်မော့ သူ့ရှေ့တွင် နှစ်ကြိမ် ရပ်ဖူးသော်လည်း ယခုအကြိမ်က သူ့ကို အသက်ရှူကြပ်စေလေသည်။

ယခင်နှင့်တစ်ခုခု မတူသလို ခံစားရ၏။

ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့်ကောင်လေး သူ့ခေါင်းသူ ထိလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်နဲ့ အဲ့လူ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ…”

သို့သော် သူ ဒုတိယနေရာသို့ လျှောက်သွားဆဲဖြစ်သည်။ သူ့နောက်တွင် ရှောင်ကျီထုံးနှင့်ဆံပင်တိုမိန်းကလေး လိုက်လာ၏။

နင်နင်း နံပါတ်ခြောက်နေရာတွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူ နားမလည်နိုင်သော်လည်း သူ့မျက်နှာထက်တွင် မပြပေ။

နောက်ဆုံးမှာ ဖူ၀မ်သော်ဖြစ်သည်။ သူ နင်နင်းနောက်သို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားလိုက်၏။ 

ဖူ၀မ်သော် နေရာတွင် မရပ်မီ ကြက်ဆင်ကြီး ပြောလာလေသည်။

“ခဏစောင့်ဦး ကလေးတို့…မေမေ လိမ်ခဲ့တာ…တကယ်တော့ သူက ပထမပဲ…ပဉ္စမမဟုတ်ဘူး…ဟုတ်တယ် ပထမပဲ…”

ဖူ၀မ်သော် ပြုံးလိုက်ပြီး မကြားသလို ဟန်ဆောင်ကာ နောက်‌ဆုံးနေရာသို့ သွားလိုက်၏။ 

ကစားသမားခုနစ်ယောက် တန်းစီပြီးဖြစ်သည်။ ကြက်ဆင်ကြီး၏မျက်လုံးများ အလွန်ပြူးကျယ်သွားပေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကလေးအသံ ကြားလိုက်ရ၏။

“တင်းတောင် …ကစားသမား‌တွေ မှန်ကန်စွာ တန်းစီခဲ့ပြီး အဓိကမစ်ရှင် ‘နာခံသည့်ကလေးများ ပိုးကောင်စားရန် ‘ပြီးဆုံးသွားပါပြီ…ဖြစ်ရပ်မှန်ဖြစ်စဉ် ‘’ရွှေငွေအသိုက်တွေက ကိုယ်ပိုင်အသိုက်လောက် မကောင်း'ကို ရှင်းလင်းပြီး၍ ‘ငါ့ကြက်အသိုက်’ဆုလာဘ်ကို ရရှိပါပြီ…အရိပ်အမြွက်: ပိုးကောင်စားပြီးတဲ့ကလေးတိုင်း ဆုလာဘ်ကို အလိုအလျောက်ရရှိပါမယ်…”

သူတို့၏ဆာလောင်မှုပျောက်ကွယ်သွားပြီး စွမ်းရည်များ ပြန်လည်ရရှိလာသည်ကို ခံစားမိလိုက်ကြသည်။

မိန်းကလေးနှစ်ယောက် အနက်ရောင်မျှော်စင်စကားတွင် နစ်မြှုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ကောင်လေးလည်း အံ့အားသင့်နေလေသည်။

သူတို့သုံးကြိမ်တိတိ တန်းစီခဲ့ကြသော်လည်း မှန်ကန်သည့်အလှည့်စဉ်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။ နင်နင်းလည်း ဤကိစ္စကို နားမလည်နိုင်ပေ။

ထို့နောက် အနက်ရောင်မျှော်စင်၏စကားကို ပြန်သတိရကာ ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြပြီး ကျောများ အေးစိမ့်တက်လာပေသည်။

ဂိမ်းပြီးဆုံးသွားကြောင်း သိပြီးနောက် ကြက်ဆင်ကြီး၏ခံစားချက်များ ရှုပ်ထွေးလာလေသည်။ မလှမ်းမကမ်းရှိ သူ့တောင်ပံပြတ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ကစားသမား ခုနစ်ယောက်ကို အမုန်းတရားများဖြင့်ကြည့်လိုက်၏။ သူ လှည့်မထွက်သွားမီ သူတို့သွင်ပြင်အား သေချာမှတ်သားလိုက်လေသည်။

ထိုစဉ် သူ့နောက်မှအသံ ကြားလိုက်ရ၏။

“မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ…”

“ကတော်…”

ကြက်ဆင်ကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးနေသည့် ထန်မော့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထန်မော့၏လက်ထဲတွင် မီးခြစ်ဆံကြီးရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။

ကြက်ဆင်ကြီး ရင်းနှီးနေသည့်မီးခြစ်ဆံကြီးကို ကြည့်ကာ ထွက်ပြေးရန် လုပ်လိုက်သော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် ဖူ၀မ်သော်၏ညာဘက်လက်ထဲ ဓားမြှောင်ပေါ်လာလေသည်။ ဖူ၀မ်သော်၏အရှိန်က ယခင်ကထက် ပိုမြန်လာသည်။ သူ ကြက်ဆင်ကြီးထံ လျှပ်စီးသဖွယ် ပြေးသွားလိုက်သည်။ နင်နင်း ဖူ၀မ်သော်၏အရှိန်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း နောက်မှ တရှိန်ထိုး ပြေးလိုက်သွားလိုက်သည်။

ထန်မော့ သက်ပြင်းချက် မီးခြစ်ဆံကြီးကို ကြမ်းပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်၍ မီးညှိလိုက်၏။

“ကတော်…”

ငါးမိနစ်ကြာပြီးနောက် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် ကစားသမားလေးယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလေးယောက်မှာ ထန်မော့၊ ဖူ၀မ်သော်၊ရှောင်ကျီထုံးနှင့် နင်နင်းတို့ဖြစ်၏။ ကောင်လေးက ထိုမီးပုံဘေး‌တွင် မထိုင်ရဲပေ။

လတ်ဆတ်သည့်အသားရနံ့က စူပါမားကတ်ထဲ ပျံ့နှံ့နေပေသည်။ ကြက်ဆင်ကြီးမှ အဆီတစ်စက်ကျလာပြီး တရှဲရှဲမြည်သံကြောင့် ကစားသမားများ၏စိတ် တောက်လောင်လာသည်။

ရှောင်ချောင်းနှင့်မိန်းကလေးနှစ်ယောက် ကြက်ဆင်ကင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ကာ တံတွေးမျိုချလိုက်ကြသည်။

နင်နင်းက နူးညံ့ပြီး အရည်ရွှမ်းသည့် ကြက်ဆင်ကို ဓားဖြင့်ဖြတ်လိုက်ပြီး ရှောင်ချောင်းကို ပေးလိုက်သည်။

“ကြက်ဆင်စားချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား…အို…မကျက်သေးဘူး…ခဏစောင့်…”

သူ ကြက်ဆင်ပိုင်းကို ယူကာ မီးထဲ ပြန်ပစ်ချလိုက်၏။

ရှောင်ချောင်း :”...”

လွန်ခဲ့သည့်ငါးမိနစ်က စကားပြောနေခဲ့သော ကြက်ဆင်ဖြစ်သည်။ သူက သာမာန် ကြက်ဆင်မဟုတ်ပေ။ 

ကောင်လေး လက်မခံနိုင်ပေ။ ကြက်ဆင်ကြီးက အလွန်လူသားနှင့်တူသည့် မွန်းစတားဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ထန်မော့ ကြက်ဆင်ကြီး၏အသားကို ဆွဲစားလိုက်၏။ သူ မျိုချပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“စားပြီးတော့ ပိုအစွမ်းထက်လာသလိုပဲ …ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာသန်မာမှု တစ်ဆင့်ပိုတိုးလာသလို ခံစားရတယ်…”

ရှောင်ချောင်း :”...”

မိန်းကလေးနှစ်ယောက် :”...”

တစ်မိနစ်ကြာပြီးတောက် ခုနှစ်ယောက်လုံး ကြက်ဆင်သားကင်ကို စောင့်နေကြလေသည်။

ကြက်ဆင်ကင်နေစဉ် ဆံပင်တိုမိန်းကလေးကူရာမဲ့စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဗစ်တာ ဘာလို့ တန်းစီတာ မှန်သွားတာလဲ ပြောပြလို့ရမလား…အလှည့်စဉ်က တူညီလို့ရှိရင် ဘာလို့ ပထမဆုံး လင်းယုန် ကြက်ပေါက်ဖမ်းဂိမ်းမှာ ကြက်ဆင်ကြီးက…”

ထိုစဉ် မွှေးပျံ့သောအသားကင်ရနံ့က မိန်းကလေးကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

သူ အလွန်သားရေကျနေသဖြင့် ပြောချင်သည်ကိုပင် မေ့သွား၏။

ခဏအကြာ သတိပြန်၀င်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဟွတ် ကျွန်မပြောချင်တာက ပထမ‌ဂိမ်းမှာ ဘာလို့ ကြက်ဆင်ကြီးက မစ္စနင်နင်းကို ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားတာလဲ…သူက နောက်ဆုံးကရေရင် ဒုတိယမဟုတ်ဘူးလား…”

🪩