Chapter 164

🌍Chapter 164

ယုန်ခေါင်းများ အလွန် မြန်လှသည်။ သူတို့ အသွင်အပြင် ပေါ်စဉ်မှစ၍ ထွက်ပြေးချိန်ထိ ငါးစက္ကန့်သာ ကြာခဲ့သည်။ ယုန်ခေါင်းများ အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံများ ခုန်ကူး ပြေးလွှားနေကြသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရှင်းကျဲခုံရင်ပြင်တွင် ယုန်ခေါင်းများ မရှိကြတော့ပေ။

ထန်မော့ လက်ထဲမှ သစ်သားတံဆိပ်ကို ကြည့်ကာ ရှောင်ကျီထုံးဘက် လှည့်လိုက်၏။ သူ တံဆိပ် လွှဲပေးလိုက်သည်။

“ယုန်ခေါင်းတွေကို သတ်ရင် ဒီလိုတံဆိပ်ရတယ်…တံဆိပ်ပေါ်မှာ ‘’S”အမှတ်အသားရှိတယ်…”

အဖွဲ့၀င်များ တံဆိပ်ကို သေချာစစ်ဆေးလိုက်ကြသည်။ ထန်မော့ ပြောလိုက်၏။

“ဒီစာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ မသိပေမဲ့ ငါးခုမြောက်စည်းမျဉ်း ကစားသမားတွေ ဂိမ်းကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ဖို့ ‌အံ့ဩမှုတစ်ခု(စပရိုက်တစ်ခု) အမှိုက်စွန့်ပစ်ရေးစခန်းဆီ ယူသွားရမယ်…”

ရှောင်ကျီထုံး ထန်မော့ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သည်။

“ဒါက တံဆိပ်တွေ စုဆောင်းရတဲ့ဂိမ်းပဲ…ယုန်ခေါင်းကို သတ်ရင် တံဆိပ်တစ်ခုရမယ်…တံဆိပ်ရှစ်ခု စုဆောင်းပြီးရင် စပရိုက်အဖြစ် ပြောင်းပြီး ဂိမ်းကို ကျော်ဖြတ်ရမယ်…ဒါက ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုပဲ…ယုန်ခေါင်းတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက မမြင့်တော့ ငါတို့ သူတို့ကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ပေမဲ့ ဖမ်းဖို့ခက်တယ်…သူတို့ ပြေးတာ အရမ်းမြန်တယ်…ပြီးတော့…”

ရှောင်ကျီထုံး ဖူ၀မ်သော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဖူ၀မ်သော် တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ပြောလိုက်၏။

“သူတို့မှာ ဂိမ်းကူပစ္စည်းတွေကနေ လွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတယ်…ခုနလေးတင် သုံးလိုက်တဲ့ကြိုးက အနက်ရောင်မျှော်စင်ရဲ့ ဂိမ်းကူပစ္စည်းပဲ…ဒီကြိုးနဲ့ချည်ထားတဲ့ ဘယ်ဟာမဆို မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး…”

ဖူ၀မ်သော် အဖွဲ့ကို မရေမရာသာပြောပြလိုက်သည်။

“ယုန်ခေါင်းကို သတ်ရင် တံဆိပ်တစ်ခုရမယ်…သတ်တဲ့သူ တံဆိပ်ရလိမ့်မယ်…ဘယ်သူမှ သူတို့ကို မဖမ်းနိုင်ဘူး…”

ရှောင်ကျီထုံး မေးလိုက်သည်။

“ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ယုန်ခေါင်းကို မဖမ်းနိုင်တာ သေချာလား…”

“သေချာတယ်…”

ဖူ၀မ်သော်က စကားဝှက် ဖွက်နေလေသည်။

ရှောင်ကျီထုံး ဖူ၀မ်သော်ထံမှ အချက်အလက်များ ပိုမိုရယူလိုသော်လည်း ‌ဖူ၀မ်သော်က မပြောပြတော့ပေ။ သူတို့ကြားဆက်ဆံရေးက ကြိုး၏အခန်းကဏ္ဍကို ထုတ်ဖော်ပြောရလောက်သည့်ထိ မရင်းနှီးပေ။ သူ ရှောင်ကျီထုံး သိရန်လိုသည်ကိုသာ ပြောပြခဲ့လေသည်။

ဘယ်သူမှ ယုန်ခေါင်းကို မဖမ်းနိုင်ဘူး…တံဆိပ်ရဖို့ သူတို့ကို သတ်ပစ်ရမယ်…

 အဖွဲ့၀င်များက ဖူ၀မ်သော်ဆီ တံဆိပ်ပြန်မပေးမီ တံဆိပ်အား လေ့လာလိုက်ကြသည်။

၎င်းကား အတော်လေးသာမာန်ကျသည့်သစ်သားတံဆိပ်ဖြစ်သည်။ သင်ယူခါစလူက သစ်သားပေါ်တွင် ဓားဖြင့် စကားလုံး ထွင်းထားသလိုပင်။ သစ်သား၏အနားသတ်က ကြမ်းတမ်းပြီး ‘S’စာလုံးကလည်း ကွေးကောက်သည်။

ယုန်ခေါင်းများ အကုန်ထွက်ပြေးသွားပြီဖြစ်သည်။

ထန်မော့ ပြောလိုက်၏။

“သူတို့ နေရာအနှံ့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီ …ယုန်ခေါင်းတွေ ဒီမှာ‌ပဲ ပေါ်လာတာလား…နန်ကျင်းရဲ့တခြားနေရာတွေမှာ ပေါ်လာသေးလား သေချာမသိဘူး …ဒါပေမဲ့ သူတို့ အရေအတွက်က အရမ်းနည်းတယ်…ရာဂဏန်းလောက်ပဲရှိတယ်…ယုန်ခေါင်းဖမ်းဖို့ လူတွေအများကြီး စုသွားနေတာ အဆင်မပြေလောက်ဘူး…”

ရှောင်ကျီထုံး သဘောတူလိုက်သည်။

“ငါလည်း အဲ့လိုတွေးတယ်…ယုန်ခေါင်းသတ်တိုင်းတံဆိပ်ရမယ်…ငါတို့ ယုန်ခေါင်းတွေကိုသာအတူတူရှာကြရင် ရှာဖွေမှုနယ်ပယ်က သေးသွားပြီး တံဆိပ်တွေကလည်း ခွဲ‌ပေးလို့ ရတာမှ မဟုတ်တာ…ယုန်ခေါင်းက သိပ်မသန်မာတော့ သုံးလေးယောက်တစ်ဖွဲ့ဖွဲ့ပြီး သွားကြတာ ပိုကောင်းတယ်…”

နန်ကျင်းအဖွဲ့၀င်များ ရှောင်‌ကျီထုံး၏သဘောထားကို လက်ခံကြပေသည်။ ရှောင်ကျီထုံးနှင့်နင်နင်းတို့ အခြားလူများနှင့် တွေ့ဆုံရန် ဗျူဟာအဖွဲ့သို့ ဦးစွာ ပြန်လိုက်သည်။ ဖူ၀မ်သော်နှင့်ထန်မော့ကမူ ယုန်ခေါင်းရှာကာ တံဆိပ်စုဆောင်းကြမည်ဖြစ်၏။ ဤအချိန်တွင် သူတို့ ယုန်ခေါင်းသတ်ကာ တံဆိပ်စုဆောင်းရန်သာ တတ်နိုင်၏။

ဖူ၀မ်သော် ကောင်လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဖူ၀မ်ရှန်း တုံ့ဆိုင်းနေပေသည်။

“ကျွန်တော် ခေါင်းဆောင်နဲ့လိုက်သွားလိုက်မယ်…အမြဲတမ်း ခေါင်းဆောင်၊ အစ်မရုန်၊ အစ်ကိုဟောင်တို့နဲ့ ဂိမ်းကို ရှင်းခဲ့တော့ အချင်းချင်းနားလည်မှုက မြင့်နေပြီ…”

ဖူ၀မ်သော်၏အကြည့်များ ဖူ၀မ်ရှန်းပေါ် ရောက်သွား၏။

ဖူ၀မ်ရှန်းမှ ဖူ၀မ်သော် သွားခွင့်မပေးမီကို စိုးရိမ်မိသဖြင့် ကြောက်ရွံ့နေပေသည်။ သို့သော် ဖူ၀မ်သော်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှ ကြည့်ကာ ထန်မော့နှင့်အတူ ထွက်သွားလိုက်သည်။

ဖူ၀မ်ရှန်း စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

သူ ယခင်စကားကို ပြန်သတိရသွားပြီး ပြန်ရွတ်လိုက်သည်။

“မင်းဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးရင် တာ၀န်ယူရမယ်…”

“ရှောင်ရှန်း သွားကြစို့…”

ချိုင်ရုန် အော်လိုက်သည်။

“လာပြီ…”

ဖူ၀မ်သောနှင့်ထန်မော့တို့ ရှင်းကျဲခုံရင်ပြင်မှသည် မြေအောက်လမ်းများအတိုင်း ယုန်ခေါင်းသွားရှာလိုက်ကြသည်။

မှောင်မိုက်သောညတွင် ကစားသမားများ အလျင်စလို ရွေ့လျားနေကြပေသည်။ သူတို့ ထန်မော့တို့ကို သတိရှိစွာ ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ပြဿနာမရှာပေ။ ဤနေရာက နန်ကျင်း ဖြစ်သည်။ အကြီးမားဆုံးဖြစ်စဉ်ကြီးထဲ ရောက်နေကြသော်လည်း သူတို့ ချက်ချင်း အချင်းချင်း ထိတ်လန့်စွာ သတ်ဖြတ်ကြဦးမည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည့်အချိန် မေးလိုက်သည်။

“ကြိုးနဲ့ချည်ထားနဲ့အရာ‌တွေက မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူးလား…”

သူ မှန်းဆချက်မှန်ကန်နိုင်ချေ၉၀%ခန့် ရှိပေသည်။ 

ဖူ၀မ်သော် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“အဲ့လိုနီးပါးပဲ…ကြိုးက တစ်စုံတစ်ခုကို ချည်မိသွားတာနဲ့ ၁၀မိနစ်အတွင်း ကြိုးပြေသွားမှာ မဟုတ်ဘူး…ကြိုးကို ဖြည်လို့လည်း မရဘူး…ဒါက နိယာမစည်းမျဉ်းတစ်ခုပဲ…”

ထန်မော့ အံ့ဩသွားသည်။

“ဒီနိယာမရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုအောက်မှာ ယုန်ခေါင်း ကြိုးပြေသွားတယ်….ဒါက သူ့မှာလည်း နိယာမစည်းမျဉ်းရှိတာကို ပြသတယ်…အနက်ရောင်မျှော်စင်က သူတို့ကို ဘာနဲ့မှ ချည်နှောင်ခွင့် မပေးထားတာဖြစ်နိုင်တယ်…ဒါ့ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို ဖမ်းလို့ မရဘူး…သတ်ပြီး တံဆိပ်ယူမှပဲ ရမယ်…”

“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်…နိယာမစည်းမျဉ်းတွေက ကိုယ့်ကြိုးထက် အဆင့်မြင့်တယ်…”

မည်သည့်စွမ်းရည်မဆို နိယာမနှင့်ဆက်စပ်နေပါက အလွန်အစွမ်းထက်သည်။ ဥပမာ ထန်မော့၏ နာမည်ပြောင်းနိုင်သည့်စွမ်းရည်။ သူ နိယာမစည်းမျဉ်းအောက်တွင် မည်သည့်နာမည်မဆို သုံးရက်ပြောင်းနိုင်၏။ သူ့ကို သိသည့်လူဖြစ်စေ၊ မသိသည့်လူဖြစ်စေ သူ့ကို ထိုနာမည်အတိုင်း ခေါ်ကြမည်ဖြစ်သည်။ အနက်ရောင်မျှော်စင်ကပင် ထိုစွမ်းရည်၏သက်ရောက်မှုကြောင့် သူ့ကို'မော့မော့'ဟုပင် ကြေညာခဲ့လေသည်။

တစ်စုံတစ်ခုဖြစ်ပျက်သွားသည်နှင့် ရလဒ်ကို နောက်ပြန်လှည့်၍ ရပေသည်။ ဤကား ကျိုးကြောင်းဆက်နွယ်မှုနိယာမစည်းမျဉ်း၏ကြောက်စရာအကောင်း‌ဆုံးအချက်ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ခုရှိ၏။ အရာအားလုံးကို ထိုးဖောက်ပစ်နိုင်သော လှံနှင့် အရာရာကာကွယ်နိုင်သောဒိုင်းတို့ တွေ့‌သောအခါ  အချင်းချင်း၏အစွမ်းသတ္တိများ ထိပ်တိုက်တွေ့ကာ သူတို့ထဲမှတစ်ခု စွမ်းရည်ပျောက်သွားနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဖူ၀မ်သော်က “လုံး၀ မလွတ်မြောက်နိုင်”အစား “မဖြည်နိုင်”ကို အစားထိုးသုံးခဲ့သည်။ နိယာမစည်းမျဉ်းအောက်တွင် တစ်ခု၏ဂုဏ်သတ္တိ ပျက်ပြယ်သွားမည်သာဖြစ်သည်။

ယခုဖြစ်ရပ်တွင် ကြိုး၏စွမ်းရည်က ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ထိုမှန်းဆချက်က ထန်မော့ အမူအရာကို မည်းမှောင်သွားစေသည်။ ယုန်ခေါင်းက အလွန်မြန်ပြီး ဖမ်းရန် ခက်ခဲသည်။ ကစားသမားများထက် ပိုမြန်၏။ သူတို့၏သွက်လက်သည့်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သတ်ရန် ခက်ခဲပေသည်။ ထန်မော့၊ ဖူ၀မ်သော််နှင့် နန်ကျင်းအဖွဲ့အတွက်မူ ဤကား ပြဿနာကြီးမဟုတ်သော်လည်း နန်ကျင်းရှိ အခြားကစားသမားများအတွက်မူ…

ထန်မော့၏အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ‌နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“ဒါ့ကြောင့် အမှိုက်ရှင်းလင်းရေးဂိမ်းလို့ခေါ်တာ…ကစားသမားတွေရဲ့ သန်မာမှုက အဆင့်တစ်ခုရောက်နေရင် ယုန်ခေါင်းသတ်ပြီး တံဆိပ်ယူလို့ရတယ်…အားနည်းတဲ့ကစားသမားတွေအတွက် ယုန်ရဲ့လက်သည်း၊ အသံတွေက ပြဿနာဖြစ်စေလိမ့်မယ်…,အရမ်းအားနည်းနေတဲ့ ကစားသမားတွေက‌တော့ ယုန်ခေါင်းသတ်တာ ခံရနိုင်တယ်…ဂိမ်းစရင် ကစားသမားတွေက ယုန်ခေါင်းတွေကို ဖမ်းဖို့အတွက် ထောင်ချောက်တွေ ထောင်ကြလိမ့်မယ်…ဒါပေမဲ့ ယုန်ကို ဖမ်းလို့မရဘူး…သတ်လို့ပဲရတယ်…”

ထန်မော့ တစ်ယောက်တည်း ယုန်ခေါင်းသတ်နိုင်သော်လည်း နန်ကျင်းရှိ သာမာန်ကစားသမားများကမူ ဆယ်ယောက်ပေါင်းသတ်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

တံဆိပ်တစ်ခု၊ လူဆယ်ယောက်။

အစပိုင်းမှာ ယုန်ခေါင်းတွေ အများကြီးရှိတော့ ကစားသမား‌တွေမှာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိတယ်…ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ ကုန်လာပြီး တစ်နာရီလောက်ပဲ ကျန်ရင် ဘာဖြစ်ကြမလဲ…

ထန်မော့ ခေါင်းငုံ့ကာ အနက်ရောင်မျှော်စင်မှပေးသည့် စည်းမျဉ်းကိုးခုကို ပြန်တွေးလိုက်သည်။ 

ဖြစ်စဉ်‌ကို ရှင်းဖို့နည်းလမ်းက ယုန်ခေါင်းသတ်ပြီး တံဆိပ်စုဖို့ပဲဆိုတာကို သူ မယုံဘူး…ဒီလို သာဆို အနက်ရောင်မျှော်စင်ရဲ့ အမှိုက်စစ်ဆေးတဲ့နည်းလမ်းက ကစားသမားတွေကို အခွင့်အရေးမပေးတာ သိသာလွန်းတယ်…

ထန်မော့ ပြောလိုက်သည်။

“ခွန်အားမလုံလောက်ရင် ကျရှုံးမှာ ကျိန်းသေတယ်…အနက်ရောင်မျှော်စင်က ဒီလိုရှုပ်ထွေးတဲ့ဂိမ်း မပေးသင့်ဘူး…သူက အားနည်းတဲ့ ကစားသမားတွေကို မျှော်စင်တိုက်ခိုက်ဖို့ တွန်းအားပေးရင် ရတာပဲ…”

ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော်တို့ ထိုကဲ့သို့ တွေ့ကြုံဖူးပေသည်။ ထန်မော့ ဖူ၀မ်သော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“အဲ့လိုကစားသမားတွေကို အခွင့်အရေးပေးမှာပဲ…အဲ့ဒါ ဘာ…”

ထန်မော့ စကားပြောနေစဉ် ထူးဆန်းသည့်အရာတစ်ခု ဖူ၀မ်သော်မျက်လုံးထဲ ပေါ်လာလေသည်။ သူ မလှမ်းမကမ်း ခြောက်ထပ်အဆောက်အအုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထန်မော့လည်း လိုက်ကြည့်လိုက်၏။

သူတို့ကို ကြည့်နေသော အမိုးပေါ်မှ အနီရောင်မျက်လုံးတစ်စုံကို မြင်လိုက်ရသည်။ မျက်လုံးသုံးစုံ ဆုံသွားပြီး‌နောက် ယုန်ခေါင်းက အဆောက်အအုံပေါ်မှ‌ ပြေးဆင်းသွားသည်။ ထန်မော့ ချက်ချင်း နောက်မှ လိုက်သွားလိုက်၏။ ဖူ၀မ်သော် လမ်းခွဲမှ ခွဲထွက်ပြီး နောက်ဘက်မှ ပတ်သွားလိုက်သည်။

 ယုန်ခေါင်းနှင့်သူတို့က မီတာ ၁၀၀သာဝေးပြီး ယုန်ခေါင်းသွားချင်သည့်လားရာကို မရှင်းလင်းသော်လည်း သူတို့ ဖမ်းမိရန် အခွင့်အရေး ရှိပေသည်။

ထန်မော့ ထောင့်တစ်နေရာတွင် မိန်းကလေးသုံးယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသုံးယောက်က သူ့ကို မြင်သောအခါ အလန့်တကြား ထအော်လိုက်ရာ နေရာအနှံ့မှ လူခုနစ်ယောက်ရှစ်ယောက်ပြေးလာကြပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယုန်ခေါင်းက အခြားအဆောက်အအုံတစ်ခုပေါ်သို့ ခုန်ကူးလိူက်၏။

“အာ…ယုန်ခေါင်းပဲ…”

အသစ်ရောက်လာသည့်လူများက ယုန်ခေါင်းကို အမြန်လိုက်ဖမ်းနေကြလေသည်။ ထန်မော့လည်း အမြန် လိုက်သွားလိုက်သည်။

လူခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်က ယုန်ခေါင်းကို ၀န်းရံထားကြပေသည်။ ယုန်ခေါင်း ဒေါသတကြီး အော်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ဟန့်တားလိုက်၏။

အချို့လူများက ဓားကိုင်ထားကာ အချို့လူများက သေနတ်ကိုင်ထားကြပေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် မဝံ့မရဲ အော်လိုက်သည်။

“သတ်ကြ…”

တစ်ယောက် တိုက်ခိုက်လိုက်စဉ် ယုန်ခေါင်း၏လက်သည်းဖြင့် တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရကာ သူ့၏ စူးရဲသည့်‌အော်သံကြောင့် ကစားသမားများ မူးဝေသွား၏။ သို့သော် ကစားသမား များစွာရှိ၍ ယုန်ခေါင်း လွတ်မြောက်ရန် မလွယ်ပေ။ယုန်ခေါင်း အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှာတွေ့သွားကာ ၀န်းရံနေသည့်ကြားမှ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။

 ကစားသမားတစ်ယောက် သေနတ်မြှောက်ကာ ယုန်ရင်ဘတ် ချိန်ပစ်လိုက်၏။

ထိုစဉ် အနက်ရောင်ပုံရိပ်တစ်ခု ယုန်ခေါင်းဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး ပန်းရောင်ထီးလေးဖြင့် ယုန်ခေါင်းရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းစောင်းကာ သေနတ်ကျည်ဆံရှောင်တိမ်းလိုက်၏။ သူ့လက်ထဲတွင် ‘’E”သင်္ကေတသစ်သားတံဆိပ်ပေါ်လာလေသည်။

ကစားသမားများ အံ့အားသင့်နေကြသည်။ ထိုကစားသမား ဘယ်ကထွက်လာလဲ သူတို့မသိကြပေ။ သူတို့၏မျက်လုံးများက ထန်မော့လက်ပေါ်ရှိ သစ်သားတံဆိပ်ပေါ်သို့ ရောက်သွားလေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် အော်လိုက်သည်။

“ဒါ တံဆိပ်ပဲ…”

လူအုပ်၏မျက်လုံးများတွင် လောဘဇောများ တောက်လောင်လာ၏။ တစ်စုံတစ်ယောက် ကူရာမဲ့စွာ ရှေ့တိုးလာသည်။

ဒိန်း…

စကားပြောသူသည် အကြောက်တရားကြောင့် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ အစောပိုင်း သူရပ်နေသည့်နေရာတွင် တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုရှိ၏။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ဖူ၀မ်သော် သေနတ်ကိုင်ကာ ရပ်နေ၏။ ထန်မော့ တံဆိပ်ကိုင်ကာ ဖူ၀မ်သော်ဆီသို့ ‌လျှောက်သွားလိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သားလူအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ထွက်သွားလိုက်ကြ၏။

 တစ်နာရီအတွင်း ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော် စုစုပေါင်း တံဆိပ်၅ခု စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပေသည်။ နန်ကျင်းတွင် ကစားသမားများစွာ ရှိပြီး သူတို့ ယုန်ခုနစ်ကောင်သာ ရှာတွေ့ခဲ့ကြ၏။နှစ်ကောင်ကို အခြားကစားသမားများ သတ်လိုက်ပေသည်။ ထန်မော့ တံဆိပ်များကို ခိုးယူခြင်း မပြုသော်လည်း သူ သတ်ခဲ့သော ယုန်ခေါင်းဖြစ်သရွေ့ မည်သည့်တံဆိပ်ကိုမှ လက်မလွှတ်နိုင်ပေ။

နောက်တစ်နာရီသို့ရောက်သောအခါ အနက်ရောင်မျှော်စင်က ယုန်ခေါင်းအသစ်တစ်သုတ် ပေါ်လာကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ထန်မော့ ခေါင်းမော့၍ အနက်ရောင်မျှော်စင်အား အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ခပ်နိမ့်နိမ့်အသံ သူ့ဘေးမှ ပေါ်လာ၏။

“နန်ကျင်းမှာ ကစားသမား ၂၀၀၀၀ ၀န်းကျင်ရှိတယ်…လူတိုင်း အနည်းဆုံး တံဆိပ်ရှစ်ခုစုရမှာဖြစ်လို့ တံဆိပ် ၁၆၀၀၀၀/ယုန်ခေါင်း၁၆၀၀၀၀လိုတယ်…၁၂သုတ်ရှိတော့ တစ်သုတ်မှာ ယုန်ခေါင်း ၁၃၀၀၀လောက် ရှိသင့်တယ်…”

ထန်မော့ မေးလိုက်သည်။

“ယုန်ခေါင်းက ဒီလောက်များမယ်ထင်လား…”

“မထင်ဘူး…”

ညဘက်တွင် အနက်ရောင်မျှော်စင်က တစ်မြို့လုံးပေါ် ရစ်၀◌ဲနေသည့် အနက်ရောင်မွန်းစတားကြီးနှင့် တူပေသည်။ သူက တစ်မြို့လုံးရှိ တိုက်ပွဲများကို စောင့်ကြည့်နေ၏။ ထန်မော့ အနက်ရောင်မျှော်စင်ကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်ကာ ဖူ၀မ်‌သော်ဘက် လှည့်မေးလိုက်သည်။

“အဲ့လူတွေ ဘယ်အချိန်ရောက်မှာလဲ…”

“အချိန်နဲ့ အကွာအဝေးကို ထည့်တွက်ရင် အမြန်ဆုံးလူတွေက ကျန်းကျန်နဲ့ ချူကျုံးကလူတွေပဲ…ဝူရှီနဲ့ ချန်ကျုံးက လူတွေက သူတို့နောက်မှာ…ရှန်ဟိုင်းက ဝေးပေမဲ့ လာဖို့ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး…ဂိမ်းက ၁၂နာရီကြာတယ်…ခြောက်နာရီအတွင်း ဘယ်သူမဆို ရောက်လာနိုင်တယ်။ .”

“ဒါဆို ကျန်ဆု၊ ကျဲကျန်နဲ့ အန်ဟွေ့…”

****

နန်ကျင်းမြို့ အခြားအစွန်း စွန့်ပစ်အလယ်တန်းကျောင်းတွင်…

ရှောင်ကျီထုံး အနက်ရောင်မျှော်စင်၏ဒုတိယအသုတ် ကြေညာသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ အကွာအဝေးတစ်နေရာမှ ဧရာမမျှော်စင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်၏။ 

ရှောင်ချောင်း ခေါ်လိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်…”

ရှောင်ကျီထုံး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး…တစ်နာရီကြာသွားပြီလား…”

ရှောင်ချောင်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

“အခု ခုနစ်နာရီထိုးပြီ ..”

“တစ်နာရီတောင် ရှိပြီဆိုတော့ ကျန်းကျန်က ကစားသမားတွေ ရောက်လောက်ပြီ…နောက်တစ်သုတ်ဆို အန်ဟွေ့နဲ့ တခြားနေရာတွေက ကစားသမားတွေ ရောက်လာနိုင်တယ်…အိုကေ အချိန်မဖြုန်းတော့ဘူး…တံ‌ဆိပ်အရင်စုဆောင်းကြတာပေါ့…”

ထိုအချိန်တွင် ရှန်ဟိုင်း ဖူဒုန်စီရင်စုတွင်…

လော့ဖုန်းချန်း ရုံးခန်းတွင် ထိုင်ကာ စားပွဲပေါ်မှ ရှည်လျားသည့်တြိဂံသဏ္ဍာန်မြေပုံကို ကြည့်နေသည်။ သူ နန်ကျင်းဆိုသည့်စာလုံးကို လက်ညှိုးဖြင့် ပုတ်လိုက်ပြီး နန်ကျင်းနှင့်ရှန်ဟိုင်းကြား အကွာအဝေး တွက်ချက်လိုက်သည်။ ထန်ရှောင်း သူ့ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပေသည်။

သုံးမိနစ်ကြာပြီးနောက် လော့ဖုန်းချန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ငါတို့ မသွားတော့ဘူး…ရှန်ဟိုင်းနဲ့ဆို ဝေးလွန်းတယ်…အဲ့မရောက်ခင် တချို့အရာတွေ၊ တချို့ကစားသမားတွေနဲ့တွေ့ပြီး လမ်းခရီးကြန့်ကြာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်…အဲ့ကို‌ရောက်လို့ရှိရင် ခြောက်နာရီပဲ ကျန်တော့မှာ…စည်းမျဉ်းတွေကို သေချာမသိဘဲ ခြောက်နာရီလောက်သွားနေရမှာ…မတန်ဘူး…”

ထန်ရှောင်း တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း လော့ဖုန်းချန်း မျက်နှာပေါ်မှ လေးနက်မှုကိုမြင်သောအခါ ပါးစပ်ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ရုံးခန်းမှ ထွက်လာလိုက်သည်။

****

နန်ကျင်းကျိမင်းဘုရားကျောင်းလေး သေးငယ်သည့်စားသောက်ဆိုင်အလွတ်တွင် ထန်မော့တံခါးနောက်ရပ်ကာ အပြင်ဘက်မှ အခြေအနေကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။

“မျှော်စင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှ တစ်ကြိမ်ကင်းလွတ်ခွင့်…ဒါက တော်တော်‌ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ‌ဆုလာဘ်ပဲ…အထူးသဖြင့် အနက်ရောင်မျှော်စင်ကို တိုက်ခိုက်ရမဲ့ကစားသမားတွေအတွက်ပေါ့…အနက်ရောင်မျှော်စင်က ဒီစီရင်စာ၁၀စုကို ‌နောက်ဆုံးနေရာတွေအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့တာက ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ ကစားသမားတွေရဲ့အဆင့် အရမ်းနိမ့်တာကို ညွှန်ပြတာပဲ…တရုတ်နိုင်ငံအနှံ့ ဒီစီရင်စုတွေကို ကြေညာခဲ့တာက သူတို့ ဂိမ်းထဲ၀င်တာကို ကြေညာဖို့ မဟုတ်ဘူး…တခြားကစားသမားတွေ ပါ၀င်ဖို့ ဒီအမှိုက်သန့်ရှင်းရေးဂိမ်း ဘယ်မှာရှိကြောင်း ကြေညာတာပဲ…” 

ခဏရပ်ပြီးနောက် ထန်မော့ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“မတ်လ၅ရက် ၁၈နာရီကစပြီး မတ်လ၆ရက်၆နာရီအထိ ဒီစီရင်စုတွေမှာရှိတဲ့ ကစားသမားအားလုံး ပါရမယ်…ဒါက ဘယ်အချိန် ဂိမ်းထဲ ၀င်ရမလဲ ပြောပြတာပဲ…”

ဖူ၀မ်သော် ထန်မော့၏သက်ပြင်းကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်း ကွေးညွှတ်သွားသည်။

“ဒီအမည်မသိအနက်ရောင်မျှော်စင်ဂိမ်းမှာ ပါချင်တဲ့သူတွေက သန်မာတဲ့သူတွေ၊ ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့သူတွေ၊ ရက်စက်တဲ့သူတွေ…အကြီးမား‌ဆုံးဖြစ်နိုင်ချေက ခိုး၀င်သူတွေပဲ…”

ထန်မော့ ဖူ၀မ်သော်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နှစ်‌ယောက်သား အကြည့်ချင်း ဆုံနေကြ၏။

ခဏကြာပြီးနောက် ထန်မော့ ပြုံးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ သွားသင့်လား…”

ဖူ၀မ်သော်၏နှုတ်ခမ်း ကွေးညွှတ်သွားသည်။

“သွားတာပေါ့…”

ညအမှောင်ထဲတွင် နေရာအနှံ့မှ အနက်ရောင်ပုံရိပ်များ နန်ကျင်းနယ်နိမိတ်မျဉ်း အသီးသီးမှ နန်ကျင်းမြို့ထဲသို့ ၀င်လာပေသည်။

အချိန် ၁၁နာရီ ကျန်သေး၏။

🪩