Chapter 167

🌍Chapter 167

ပြင်းထန်သည့်လေကြောင့် အမျိုးသမီး ထိတ်လန့်စွာ ဘေးသို့ ‌ရွေ့လိုက်သော်လည်း နှေးကွေးသွားသဖြင့် ပန်းရောင်ထီးလေးက သူ့ပါးပြင်ကို ခြစ်မိသွားသည်။ သူ ပူလောင်နာကျင်မှုကြောင့် အော်လိုက်၏။

 ဤကား ပထမဆုံးအကြိမ် သူ့မျက်နှာကို ထိမိခြင်းဖြစ်ပြီး သွေးများစိမ့်ထွက်လာလေသည်။

“ငါ့မျက်နှာ…ငါ့မျက်နှာ…”

ထန်မော့ ထီးလေးကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

သူ့ဘေးရှိ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ဓားဖြင့်ပေါက်လိုက်ရာ ချိန်းကြိုးဖြင့် ချည်ထားသော ဓားက ထန်မော့ဆီသို့ ဦးတည်သွား၏။ ထို့နောက် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား ချိန်းကြိုးဖြင့်အမျိုးသမီးလက်မောင်းကိုချည်ကာ အမျိုးသမီးကို သူ့ဘေးသို့ ဆွဲလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ထန်မော့ လက်ဆန့်လိုက်ရာ အလင်းလုံး ၂၁လုံး လေထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေလေသည်။

ယင်းကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီး၏မျက်လုံးပြူးသွား၏။ သူ့မျက်နှာ ညာဘက်ခြမ်းတွင် သွေးများစွန်းထင်းနေပြီး ယခင်လှပသည့်မျက်နှာက ယခု ကြောက်စရာကောင်းနေပေသည်။ သူ ထန်မော့ကို မုန်းတီးစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား အမျိုးသမီးကို ဆွဲကာ ထွက်ပြေးလိုက်သော်လည်း အမျိုးသမီးက ခေါင်းလှည့်၍ အော်လိုက်လေသည်။

“သူ့ကို သတ်…”

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား ခဏခန့် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ထန်မော့ထံ တဟုန်ထိုး ပြေးသွားလိုက်သည်။

ငွေရောင်ဓားက လေကို ခွင်း၍ ထန်မော့ကို ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေသည်။ ထန်မော့ဓားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သော်လည်း သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ဓားနှင့်ချိန်းကြိုးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းကဲ့သို့ ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ် ရှိလှပေသည်။ သူက ထန်မော့ထက် မြန်၏။ ချိန်းကြိုးက ငွေရောင်မြွေသဖွယ် လေထဲတွင် ကခုန်နေသည်။

ထန်မော့ ခြေလက်များဖြင့် တားဆီးနေရ၏။

ထိုအချိန်တွင် အော်ဟစ်နေသောအမျိုးသမီး၏လက်ထဲ၌ အနီရောင်မြှားတိုလေး ပေါ်လာ၏။ အနောက်တွင် မလှုပ်မယှက်ရပ်နေသည့် ဖူ၀မ်သော် ထိုမြှားတိုကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ 

နောက်တစ်ခဏတွင် အမျိုးသမီး မြှားတိုလေးကို ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

ဓားရှည်တစ်လက်က အမျိုးသမီးလက်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရာ မြှားတိုလေးပေါ်တွင် သွေးများ ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။ 

ထန်မော့ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားနှင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ် ဘေးမှ မြှားတိုလေး ပျံသန်းလာလေသည်။ သို့သော် မြှားတိုလေးက သူ့ဘေးသို့ရောက်သည့်အခါ ရပ်သွား၏။ မြှားတိုပေါ်ရှိ အနီရောင်အလင်းကို မြန်သောအခါ ထန်မော့ ဆိုးရွားသည့်ခံစားချက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထန်မော့၏နောက်တွင် အနက်ရောင်လက်နက်ပေါ်လာပြီး မြှားတိုလေးကို အဝေးရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

မြှားတိုလေး လေထဲ ပျံသန်းသွားပြီး ရုတ်တရက် လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားကာ မရေမတွက်နိုင်သော အနီရောင်အမှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ 

ဖူ၀မ်သော် ထန်မော့ခါးကို ဖက်လိုက်ပြီး အနောက်၁၀မီတာခန့် ဆုတ်ရှောင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးက ဘယ်နှင့်ညာမှ တိုက်ခိုက်လာပေသည်။

“သတ်…”

လေးယောက်သား တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ပေါက်ကွဲပြီးနောက် အနီရောင်အမှုန့်များက မြေပေါ်သို့ မကျဘဲ လေထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေလေသည်။ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးနားတွင် အနီရောင်အမှုန့်များ ၀န်းရံနေ၏။

ဖူ၀မ်သော် ပြောလိုက်သည်။

“အသက်အောင့်ထား…”

“အိုကေ…”

တိတ်ဆိတ်နေသောလမ်းတွင် သတ္တုချင်းရိုက်ခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ကစားသမားနှစ်ယောက်၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာစွမ်းရည်က သာမာန်တရား၀င်ကစားသမားများထက် သာလွန်ပေသည်။ သူတို့က ခိုး၀င်သူများ ဖြစ်လျှင်ဖြစ် မဖြစ်လျှင် ဒုတိယအထပ်ရှင်းလင်းပြီးသော ကစားသမားများဖြစ်သည်။ ပထမက သူတို့ ထွက်ပြေးချင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ အမျိုးသမီး ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော်ကို သတ်ပစ်ချင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ အလွန်ရက်စက်ကြကာ ထိုးချက်တိုင်းက ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော်၏သေကွင်းသေကွက်နေရာများသို့ ရည်ရွယ်ပေသည်။

သို့သော် ထိုကစားသမားနှစ်ယောက်က အစွမ်းအထက်ဆုံး မဟုတ်ပေ။ နန်ကျင်းအဖွဲ့တွင် သူတို့အဆင့်မှာ အလယ်ဆင့် သို့မဟုတ် သူ့ထက်မြင့်သည့်အဆင့်လောက်ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူတို့က ချိုင်ရုန်လောက် မကောင်းကြပေ။ ထိုအနီမှုန့်များက ထူးဆန်းလွန်းသဖြင့် ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော်တို့လက်လွှတ်စပယ် မပြုမူရဲကြပေ။

အချိန်အတော်ကြာ အသက်အောင့်ထားရသဖြင့် ထန်မော့ လှုပ်ရှားမှုများ တဖြည်းဖြည်းနှေးကွေးလာလေသည်။  

အမျိုးသမီးက ထိုအခွင့်အရေးကိုဖမ်းယူကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူ့ညာဘက်လက်တွင် မြှားတိုတစ်စင်း ထပ်မံ ပေါ်လာ၏။ သူ မြှားတိုကို ထပ်မံ ပစ်လိုက်ပြန်သည်။

ထန်မော့ နောက်သို့လှန်ကာ မြှားတိုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သော်လည်း မြှားတိုက သူ့မျက်နှာရှေ့တွင် ပျံဝဲနေလေသည်။

ထန်မော့နှလုံးသား တင်းကြပ်သွားသည်။

ဘန်း…

မြှားတိုလေး ထန်မော့မျက်လုံးရှေ့တွင် ပေါက်ကွဲသွားကာ အနီရောင်မှုန့်များ မျက်နှာပေါ် ကျလာ၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထန်မော့မျက်နှာရှေ့တွင် အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ အနီမှုန့်များကအနက်ရောင်လက်နက်ပေါ်သို့ ကျလာပြီး ထန်မော့အား အသက်ရှူရန် အခွင့်အရေး ပေးလေသည်။ သူ မြေကြီးပေါ် လက်ထောက်၍ ရှောင်ထွက်သွားလိုက်ပြီး ထီးဖွင့်ကာ သူနှင့်ဖူ၀မ်သော်ကို ကာလိုက်သည်။

အနီမှုန့်များ ထီးလေးပေါ်သို့ ကျသောအခါ ထူးဆန်းသည့်အသံဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

ထန်မော့ ဖူ၀မ်သော်လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလဲ…”

အနက်ရောင်ထုချွန်ပေါ်တွင် အဖြူရောင်အကွက်များ ရှိနေ၏။  ဖူ၀မ်သော်  တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာမှမဖြစ်ဘူး…”

ဖူ၀မ်သော် အနီမှုန့်နှင့်ထိတွေ့မိသော်လည်း ဘာမှမဖြစ်သည်ကို အမျိုးသမီး မြင်သောအခါ ကိစ္စ၏လေးနက်မှုကို နားလည်သွားသည်။

“ပြေး…”

ထန်မော့တို့ သူတို့ကို ထွက်ပြေးခွင့် မပေးပေ။ 

အနီမှုန့်များက တိုက်ပွဲတွင် သုံးပြီးဖြစ်၍ သူတို့တွင် အပိုမြှားတိုများ မရှိတော့ချေ။ ထန်မော့ ထီးပိတ်၍ ထီးချွန်ဖြင့် အမျိုးသမီးကို ထိုးလိုက်ရာ အမျိုးသမီး၏ပခုံးကို ဖောက်၍  သဖန်းပင်စည်နှင့် ချိတ်မိသွားလေသည်။

တစ်ဖက်တွင် ဖူ၀မ်သော်က သဖန်းပင်ကို ကန်ထုတ်ပြီး သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ထွက်ပြေးရာလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

သဖန်းပင်အောက်ရှိ အမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

အမျိုးသမီး၏မျက်နှာတစ်ခြမ်းမှာ သွေးများ စွန်းထင်းနေ၏။။ သူ ပြူးကျယ်သောမျက်လုံးများဖြင့် ထန်မော့ကို ကြောက်ရွံ့စွာကြည့်နေ၏။

သူ့ဘေးမှ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး သစ်သားတံဆိပ် ခုနစ်ခုရှစ်ခု ထုတ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး ဒါ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ရှိသမျှ တံဆိပ်အားလုံးပါ…ကျွန်တ်ော အကုန်ပေးမယ်လေ…ကျေးဇူးပြုပြီး အသက်ချမ်းသာပေးပါ…အစ်ကိုကြီးတို့တံဆိပ်တွေကိုအစတည်းက မခိုးချင်ခဲ့ပါဘူး…ဒါက နားလည်မှုလွဲနေတာပါ…”

ဖူ၀မ်သော် သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးပေးသည့် သစ်သားတံဆိပ်များကို ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။

“Iတစ်ခု ၊ Sသုံးခု၊ Rသုံးခု…”

ဖူ၀မ်သော်အကြည့်က သွေးစွန်းနေသော တံဆိပ်ပေါ် ရပ်သွား၏။

“သွေးစွန်းနေတာပဲ…”

ယုန်ခေါင်းများက ခန္ဓာကိုယ်တွင် သွေးမရှိသလို တံဆိပ်ပေါ်တွင်လည်း သွေးမရှိပေ။ ကစားသမားကိုသတ်လိုက်၍သာ တံဆိပ်ပေါ် သွေးစွန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

ထန်မော့ ကစားသမားနှစ်‌ယောက်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက မောက်မာစွာ မပြုမူရဲတော့ပေ။ သူ ခေါင်းငုံ့ကာ ဘာမှမပြောပေ။

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက စိတ်အားထက်သန်စွာ တောင်းပန်နေသော်လည်း ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော်တို့ သူတို့ကို လွှတ်ရန် တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ အံကြိတ်၍ ထူးဆန်းသည့်ဂိမ်းကူပစ္စည်းအချို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဖူ၀မ်သော် ဂိမ်းကူပစ္စည်းများကို ယူလိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောသဖြင့် သတ်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏အမူအရာ နစ်မြှုပ်သွားသည်။ သူ တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်သော်လည်း ဖူ၀မ်သော် ထန်မော့ဘက် လှည့်လိုက်သည်။

“သူတို့ကို တွေ့ဖို့အချိန်နီးနေပြီ…”

ထန်မော့ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

“သွားကြတာပေါ့…”

သတ်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီး၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိဂိမ်းကူပစ္စည်းအားလုံးနှင့်တံဆိပ်များကို အသက်အတွက် အလဲအလှယ်လုပ်ခဲ့ရပေသည်။

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ထန်မော့တို့ကို မကျေမချမ်း စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ 

ထန်မော့ အမျိုးသမီး၏ပုခုံးမှ ထီးလေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ပြီး ထန်မော့ကို အော်လိုက်လေသည်။

“နင့်ကို သတ်ပစ်မယ်…”

အကွာအဝေးတစ်နေရာမှ အဖြူ‌ရောင်အလင်းဘောလုံး‌လေးတစ်ခု အမျိုးသမီး လက်ဖဝါးထဲသို့ ပျံသန်းလာလေသည်။ သူ ထိုဘောလုံးကို ထန်မော့ဆီ ပစ်လိုက်သော်လည်း ထန်မော့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ 

မီးခြစ်ဆံကြီး တစ်ခု လေထဲတွင် ပေါ်လာပြီး အဖြူရောင်အလင်းဘောလုံးကို ကာလိုက်သည်။  အဖြူရောင်အလင်းဘောလုံး မီးခြစ်ဆံနှင့် တိုက်မိပြီး လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။

ထန်မော့ သူ့မျက်နှာနှင့်ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ကာထားမိသော်လည်း အမျိုးသမီးမှာမူ ကံမကောင်းပေ။ အလင်းဘောလုံး ပေါက်ကွဲသွားသောအခါ အမျိုးသမီး၏မျက်နှာ စုတ်ပြတ်သွားလေသည်။

သူက အစွမ်းထက်ကစားသမားဖြစ်သရွေ့ မသေသော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် ကောင်းကင်မှ ဧရာမမီးခြစ်ဆံကြီး ပြုတ်ကျလာပြီး သူ့ခေါင်းကို ထိုးဖောက်ပစ်လိုက်လေသည်။ အမျိုးသမီး‌၏ဦးခေါင်း လုံး၀ပျက်စီးသွား၏။

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အဝေးသို့ တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိ ထွက်ပြေးသွားလိုက်သည်။ သို့သော် အနက်ရောင်လက်နက်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်ပစ်လိုက်သည်။ ဖူ၀မ်သော် လက်နက်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ 

ကစားသမားနှစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး သူတို့ဘေးတွင် သစ်သားတံဆိပ်ပေါ်လာ၏။

ထန်မော့  မီးခြစ်ဆံကြီးကို ပြန်ယူလိုက်ပြီး  သစ်သားတံဆိပ်နှစ်ခု ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူ သစ်သားတံဆိပ်နှစ်ခုကို ကြိုးစားကိုင်ထားသော်လည်း သူ့လက်ကမူ တုန်ရီနေ၏။

ဖူ၀မ်သော် ‌တံဆိပ်လှမ်းယူ၍ ထန်မော့လက်ကို ကြည့်သောအခါ အသားများစုတ်ပြဲနေပြီး အတွင်းရှိ အဖြူရောင်အရိုးပင် မြင်နိုင်ပေသည်။ သွေးတိတ်သွားသော်လည်း ဒဏ်ရာမသက်သာသေးပေ။ ပေါက်ကွဲမှုက ထန်မော့ကို ဒဏ်ရာရသွားစေ၏။

ထန်မော့ ဖူ၀မ်သော်ကို မေးလိုက်သည်။

“ဘာစာလုံးလဲ…”

ဖူ၀မ်သော် ထန်မော့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။

ထန်မော့ ဖူ၀မ်သော်ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ…”

အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ဖူ၀မ်သော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး…”

“Sနဲ့ P…”

ထန်မော့ သိပ်မစဉ်းစားပေ။ သူ ဒဏ်ရာရသော လက်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်သည်။

“သူတို့ ပေးခဲ့တဲ့ထဲ Iပုံစံရှိတယ်…လက်ရှိ ကျွန်တော်တို့မှာ စပရိုက်တစ်စုံတော့ရှိပြီ…’I’တံဆိပ်က ရဖို့အခက်ဆုံးလို့ ထင်ခဲ့တာ…သူ့ကို ယုန်ခေါင်းတွေသတ်လို့ရော၊ ကစားသမားတွေသတ်လို့ရော မရဘူးလေ…ဒါကို ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး…”

ထန်မော့ တွေးလိုက်သည်။

“ဒီနှစ်ယောက်က ခိုး၀င်သူတွေနဲ့တူတယ်…သူတို့တံဆိပ်တွေက ကစားသမားတွေကို သတ်တာကနေ ရခဲ့တာဖြစ်မယ်…ကျွန်တော်တို့ ယုန်ခေါင်းတွေ သတ်ခဲ့ကြပေမဲ့'I'တံဆိပ်မရဘူး…ဒါက ကစားသမားကို သတ်ခဲ့တာကနေ ရခဲ့တာဖြစ်မယ်…”

သူ့စကား ရပ်သွားသည်။

အေးမြသည့်ခံစားချက်ကြောင့် ထန်မော့ အောက်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထန်မော့ စကားပြောနေစဉ် ဖူ၀မ်သော် တွင်းထွက်ရေသန့်ပုလင်းလေးကို ထုတ်ကာ ထန်မော့ လက်မောင်းပေါ် လောင်းချပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့ဒဏ်ရာက သာမာန်မျက်လုံးဖြင့်မြင်နိုင်သည့်အရှိန်ဖြင့် ပျောက်ကင်းသွားလေသည်။ ဆယ်စက္ကန့်အတွင်း သူ့လက်ရှိ ကြောက်စရာကောင်းသည့် ဒဏ်ရာများ ပျောက်သွား၏။ 

ဖူဝမ်သော် ပုလင်းပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

ထန်‌မော့ နှုတ်ခမ်းကို ဖွင့်လိုက်ပိတ်လိုက်လုပ်ကာ ဖူ၀မ်သော်ကို ကြည့်နေမိသည်။

ထူးဆန်းတဲ့ခံစားချက် ခံစားရတယ်…

သူ ဖူ၀မ်သော်နှင့်အတူ ရှိနေချိန်တွင် တစ်ခါတစ်ရံ ရှင်းမပြနိုင်သည့်ခံစားချက် ခံစားရပေသည်။ ထိုခံစားချက်က ထူးဆန်းသည်။ ထန်မော့က စကားပြောကောင်းသူမဟုတ်ပေ။ ဂိမ်းအကြောင်းပြောချိန်မှလွဲ၍  ကျန်သည့်အချိန်တွင် စကားအကြောင်းအရာရှာမရပေ။ သို့သော် ဖူ၀မ်သော်နှင့်အတူရှိချိန်၌ သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်စွာ ပြောမိပေသည်။ သူ တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း ခံစားမိသော်လည်း နှုတ်ဆိတ်နေရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ထန်မော့မေးလိုက်သည်။

“ရှောင်ကျီထုံးရဲ့ ရေသန့်ပုလင်းလား…”

ဖူ၀မ်သော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ဒါကို ဖူ၀မ်ရှန်းဆီက ရခဲ့တာ…ဒါက နန်ကျင်းအဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့မှာ အများကြီးရှိပုံပဲ…”

ထန်မော့ တစ်ခုခု တွေးမိသွားသည်။

“ခင်ဗျား သူ့ကို သတ်လိုက်တာလား…”

သူက အမျိုးသမီးကို သတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားကလည်း သေနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။ သူ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ ရင်ဘတ်တွင် ဒဏ်ရာရှိပြီး ပြန်တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရှိခဲ့ချေ။

ဖူ၀မ်သော် မေးလိုက်သည်။

“မင်း သူ့ကို မသတ်ချင်ဘူးလား…”

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ‌ထွက်ပြေးချင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း အမျိုးသမီးကသာ ထန်မော့ကို သတ်ချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

“မိန်းမတွေက တကယ်ထူးဆန်းတယ်…သူ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားရတာလဲ…”

“မင်း သူ့မျက်နှာ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်‌လို့လေ…”

“သူက အစွမ်းထက်ကစားသမားလေ...ဒဏ်ရာကလည်း နက်တာမှမဟုတ်တာ…ရက်နည်းနည်းလောက်ကြာရင် ပြန်ကောင်းသွားမဲ့ဟာ…”

“ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာ ဒဏ်ရာရသွားတုန်းပဲလေ…”

ထန်မော့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ အမျိုးသမီးများကို တကယ်နားမလည်နိုင်ပေ။

အမျိုးသမီးက သူ့ကို မုန်းတီးနေသဖြင့် ထန်မော့ကလည်း သူ့ကို လွှတ်ထားရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူတို့ထွက်သွားသည့်အချိန်က အကောင်းဆုံးဖြစ်သဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုကို မျှော်လင့်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ထိုတိုက်ခိုက်မှုကိုတော့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ 

“သူ့မှာ ဒီလိုတိုက်ခိုက်မှုမျိုး ရှိမယ်လို့ မထင်ထားဘူး…”

သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အလင်းဘောလုံးကို ခေါ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။ အကြီးဆုံးဘောလုံး ပေါက်ကွဲသွားသည့်အခါ ကျန်ရှိသည့်အလင်းဘောလုံး ၂၀ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

“ကျွန်တော် သူ့ကို မသတ်စေချင်ခဲ့ဘူး…”

ထန်မော့ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားအလောင်း ဘေးရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဖူ၀မ်သော် ထန်မော့၏စကားနောက်ကွယ်မှ နက်ရှိုင်းသည့်စကားအဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ပေ။ သူ ထန်မော့၏တည်ငြိမ်သောမျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။

“နောက်တစ်ခါ ဒီလိုဖြစ်ခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ကို သတ်ခွင့်ပေးနိုင်မလား…”

ဖူ၀မ်သော် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ့အမူအရာ မပြောင်းလဲသော်လည်း ဦးနှောက်ကမူ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေ၏။

ထန်မော့ သတ်ချင်တာလား…အဲ့လူကို သူ့လက်နဲ့ သတ်ချင်တာလား…

ဖူ၀မ်သော် မေးခွန်းမေးတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း ထန်မော့ စာအုပ်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သူ စာအုပ်ကို မြင်သောအခါ သူ့နှုတ်ခမ်းကွေးညွှတ်သွားသည်။ သူ ထန်မော့ ရှင်းပြမည်ကို စောင့်နေလိုက်

သည်။

ထန်မော့ စာအုပ်ကို လှန်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့က အဖော်တွေလေ…ခင်ဗျားရဲ့စွမ်းရည်ကို မသိပေမဲ့ နည်းနည်းသတိထားမိပါတယ်…ကိုယ့်အဖော်ရဲ့စွမ်းရည်ကို နားလည်တာက ဖြစ်စဉ်ရှင်းလင်းဖို့ ပူးပေါင်းတဲ့နေရာမှာ အရေးကြီးတယ်…ကျွန်တော့်စွမ်းရည်က…ခင်ဗျားလည်း ခန့်မှန်းမိမှာပါ…”

ယခု အမျိုးသမီးက ထန်မော့တွင် စွမ်းရည်များစွာ ရှိသည်ဟု ပြောသောအခါ ဖူ၀မ်သော် မအံ့ဩပေ။ 

ထန်မော့တွင် စွမ်းရည်တစ်ခုထက် ပိုရှိကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိပြီးသားဖြစ်သည်။

ထန်မော့ ဖူ၀မ်သော်ကို တမင်တကာ လှည့်စားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ တစ်ဖက်လူကို သူ့စွမ်းရည်အား ပြောပြချင်ပေသည်။

“ကျွန်တော့်စွမ်းရည်က တိကျခြင်းပဲ…အဲ့ဒါကို ကျွန်တော်လည်း မရှင်းဘူး…အခု အမျိုးသမီးကို သတ်လိုက်တော့ နောက်ဆုံးစာရွက်မှာ စွမ်းရည်ပေါ်လာလိမ့်မယ်…ကြည့်ကြည့်လိုက်…ကျွန်တော့်စွမ်းရည် နားလည်လာလိမ့်မယ်…”

သူ့အသံရပ်သွားသည်။

ဖူ၀မ်သော် နောက်ဆုံးစာရွက်ကို ကြည့်တော့မည်လုပ်စဉ် ထန်မော့ စာအုပ်ဆွဲယူလိုက်၏

“ဘာဖြစ်လို့လဲ…”

ထန်မော့ : “…”

ခဏအကြာ ထန်မော့ စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တစ်ချက်ချောင်းကြည့်လိုက်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖူ၀မ်သော် မမြင်စေရန် စာအုပ်ပိတ်လိုက်၏။

“စာအုပ်ဖတ်စရာမလိုဘူး…ကျွန်တော့်စွမ်းရည်က အရမ်းရိုးရှင်းတယ်…ကျွန်တော် ပြောပြမယ်…”

ဖူ၀မ်သော် အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာ ထန်မော့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ…”

စွမ်းရည်စာအုပ် ‌နောက်ဆုံးစာမျက်နှာတွင်…

[စွမ်းရည် :တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ ဝှက်ဖို့မကြိုးစားနဲ့ ]

[ပိုင်ရှင်: လင်းယာရူ (ခိုး၀င်သူ)]

[အမျိုးအစား: ထူးရှယ်]

[အသုံးပြုပုံ : အလင်းဘောလုံးဖြင့် ထိခြင်းဖြင့် ကစားသမား၏စွမ်းရည်ကို ကြည့်ရှုပါ။ကစားသမား၏စွမ်းရည်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် စွမ်းရည် (၂၀%)ကို တစ်မိနစ်ကနေ တစ်နာရီထိ သုံးနိုင်သည် ]

[အဆင့် : ၄ ]

[ကန့်သတ်ချက်များ: တခြားတစ်ယောက်ကို အကြာကြီး ထိထားရန် လိုအပ်။ အရေပြားကို တိုက်ရိုက်ထိဖို့လို။ စွမ်းရည်မြင့်လေ ထိတွေ့ချိန်ကြာလေ။ သီးသန့်နေရာတွေကို ထိတွေ့တာက အချိန်ပို‌တိုစေ။ တစ်ဖက်လူရဲ့စွမ်းရည် သင့်ထက် မြင့်ရင် စွမ်းရည်သက်ရောက်မှု လျော့ကျသွား။ တစ်နေ့သုံးကြိမ် အသုံးပြုနိုင်]

 [မှတ်ချက်:  မိန်းမအိုကြီး ငါ့မှာ လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ ငွေမရှိဘူး။ မင်းကို တစ်ပြားမှမပေးဘူး ]

[ထန်မော့ဗားရှင်းအသုံးပြုမှု လမ်းညွှန်ချက်: သုံးရက် တစ်ကြိမ်သုံးနိုင်။ ပြိုင်ဘက်ရဲ့စွမ်းရည်ကို ၁၀%ပဲ သုံးနိုင်။ မိနစ်၃၀သာ အသုံးပြုနိုင်။ ငါ့ရဲ့အဆင့်နိမ့်အမှိုက်ဗားရှင်းကိုလက်မခံနိုင်ဘူး။ ထန်မော့ အရမ်းပျော်မှာပဲ။ မင်းက ဂေးဆိုတော့ တခြားလူတွေကို ယုံကြည်မှုရှိရှိ ထိတွေ့နိုင်ပြီ။ မင်းရှေ့က လူလိုပေါ့ ]

🪩