MM Story Teller

Chapter 166

Viewers 32k

🌍Chapter 166

တရုတ်ပြည်၏ ကျန်ခရိုင်၉ခုတွင်လည်း အလားတူအခြေအနေများဖြစ်ပျက်နေခဲ့လေသည်။

နန်ကျင်း ရှင်းဟွေ့ခရိုင်တွင် အရပ်ပုပုနှင့် လူအိုကြီးမှာ ဓါးတစ်ချောင်းကိုဆွဲထုတ်ကာ ဘေးမှလူ၏ ရင်ဘတ်ကိုထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တံဆိပ်ပြားပေါ်မှ စာလုံးကိုမြင်လျှင် အေးစက်စွာဆိုလိုက်သည်။

"လာပြန်ပြီ R"

လူအိုကြီးက ဓါးပေါ်မှ သွေးများကိုခါထုတ်လျက် ထိုနေရာမှ ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

ထန်မော့နန်ကျင်း၏ အဓိကနေရာသို့ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် လမ်းပေါ်၌ အလောင်းများစွာကိုမြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် လူကြီးတစ်ဦးမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးအား သတ်လိုက်သည်ကို သူ၏မျက်လုံးဖြင့် တပ်မြင်လိုက်ရလေသည်။ ထိုလူလတ်ပိုင်းကြီးမှာ တစ်ယောက်ယောက်ကိုသတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ကာ အလွန်စိတ်ဖိစီးနေခဲ့ချိန်ပင်။ သူသည်ဖူ၀မ်သော်နှင့် ထန်မော့ကိုမြင်လျှင် နောက်သို့ ၂လှမ်းခန့်ဆုတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက်သူပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသည်နှင့် အမျိုးသမီး၏ အလောင်းဘေးမှ သစ်သားတံဆိပ်ပြားကိုကောက်ယူကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

နန်ကျင်းအဖွဲ့တွင် အဖွဲ့၀င်၄၀ကျော်ရှိကာ နန်ကျင်းဗျူဟာအဖွဲ့တွင် ၇ယောက်ရှိသည်။ သူတို့သည် ဂိမ်းများထဲ၀င်မနေကြပဲ နန်ကျင်းတွင် အတူတကွရှိနေကြလျှင်တောင် ထိုမျှကြီးမားသော နန်ကျင်းတစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်ရန်မဖြစ်နိုင်ချေ။

အနက်ရောင်မျှော်စင်မှ စည်းမျည်းများကိုကြေညာလာခဲ့စဥ်ကပင် ထန်မော့နှင့် ရှောင်ကျီထုံးတို့သည် လူသတ်ခြင်းဖြင့် သစ်သားတံဆိပ်ပြားများကိုရနိုင်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိပြီးဖြစ်၏။

အနက်ရောင်မျှော်စင်မှာ ခရိုင်၁၀ခုမှ ကစားသမားများကို အမှိုက်များဟုခေါ်ခဲ့ပြီး ဂိမ်းကိုယ်တိုင်ကပင် အမှိုက်ရှင်းလင်းရေးဂိမ်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကစားသမားတစ်ဦးကိုသတ်ခြင်းဖြင့်( အမှိုက်ကိုရှင်းလင်းခြင်းဖြင့်) ဆုရနိုင်ချေအင်မတန်မြင့်လေသည်။ ကစားသမားများ ၄င်းကိုရှာတွေ့ရန်မှာ အချိန်တစ်ခုသာလိုလိမ့်မည်။

လူသတ်ခြင်းဖြင့်တံဆိပ်ပြားကိုရရှိကြောင်း တစ်ဦးကရှာတွေ့သွားသည်နှင့် နန်ကျင်းတစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးသွားတော့မှာဖြစ်သည်။

ထန်မော့ လမ်းဘေးတွင်ရပ်လျက် ကလေးတစ်ဦ၏အလောင်းကိုကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမမှာ မူလတန်းကျောင်းသူလေးဖြစ်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ပွင့်လျက် ကောင်းကင်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် ကောင်းကင်ကြီးကိုမမြင်နိုင်ခဲ့ပဲ ထူထပ်စွာပေါက်ရောက်နေသော သဖန်းပင်များကသာ သူမ၏အမြင်အာရုံကိုကွယ်ထားခဲ့လေသည်။ သူမမြင်နိုင်ခဲ့လျှင်တောင် အမှောင်ထုသာရှိပေတော့မည်။

တောက်ပသည့်အလင်းရောင်မရှိတော့သော ယခုချိန်သည် အနက်ရောင်မျှော်စင်၏ အမှိုက်ရှင်းလင်းရေးဂိမ်းအချိန်ပင်ဖြစ်သည်။

နန်ကျင်းကစားသမားများက အဆင့်နိမ့်လှကာ ယုန်ခေါင်းများမှာ ဖမ်းမိရန်ရော သတ်ဖြတ်ရန်ပါခက်ခဲလှသည်။ လူသတ်ခြင်းက ယုန်ခေါင်းကိုသတ်ခြင်းထက် ပိုသာသည်က အသေအချာပင်။ အချိန်၅နာရီမျှကုန်ဆုံးသွားပြီးဖြစ်ကာ ယုန်ခေါင်းများမှာလည်း ၅သုတ်သာပေါ်လာသေးသည်။ နောက်ဆုံးကျန်သော ၁နာရီ ၂နာရီများတွင်းဆိုလျှင် မည်သို့ဖြစ်လိမ့်မည်နည်း။

ထန်မော့ကဆိုသည်။

"ကစားသမားတွေက အမှိုက်ရှင်းလင်းရေးဌာနကိုတွေ့တာကြာလောက်ပြီ ဒါပေမယ့်တစ်ယောက်မှပေါ်မလာသေးဘူး...အဲဒီအမှိုက်ရှင်းလင်းရေးဌာနတွေနားမှာ ပုန်းနေတဲ့ကစားသမားတွေကျိန်းသေရှိမှာ...ဂိမ်းကိုရှင်းဖို့ ကစားသမားက အဲဒီရှင်းလင်းရေးဌာနထဲကို၀င်ဖို့လိုတယ်... အဲဒီနေရာကလူသတ်ဖို့အကောင်းဆုံးနေရာပဲ"

"ယုန်ခေါင်းအရေအတွက်က နန်ကျင်းက လူ၂၀၀၀၀ကျော်အတွက် ဂိမ်းကိုရှင်းဖို့လုံး၀မလောက်ဘူး..ပြီးတော့ အပြင်ကနေ နန်ကျင်းကိုဂိမ်းထဲပါချင်လို့၀င်လာတဲ့သူတွေလည်းရှိသေးတယ်"

ဖူ၀မ်သော်ပြောလက်စကိုရပ်လျက် ထန်မော့ကိုကြည့်လိုက်သည်။ ထန်မော့၏ မျက်နှာတွင်မည်သည့်အမူအယာမျှမရှိချေ။ သူ ထိုင်ချလျက် ထိုကလေးမလေး၏ ပွင့်ဟနေသော မျက်လုံးများကို ပိတ်ပေးလိုက်သည်။ ထန်မော့ပြန်ထရပ်လိုက်ချိိန်တွင် ဖူ၀မ်သော် ဆက်၍ပြောလိုက်သည်။

"ကစားသမားတွေကိုသတ်တာနဲ့ တံဆိပ်ပြားတွေကိုစုတာက ဂိမ်းကိုရှင်းတဲ့နည်းတစ်နည်းပဲမဖြစ်နိုင်ဘူး...အနက်ရောင်မျှော်စင်ကဒီလိုဂိမ်းမျိုးမပေးလောက်ဘူး"

ထန်မော့ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဟုတ်တယ်...အနက်ရောင်မျှော်စင်ဂိမ်းတိုင်းမှာ ဂိမ်းကိုရှင်းဖို့ထူးခြားတဲ့နည်းရှိတယ် ...ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လူသတ်တာက ဂိမ်းကိုရှင်းဖို့တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမဟုတ်ဘူး...ကစားသမားတိုင်းဂိမ်းကို ရှင်းနိုင်ဖို့ နည်းလမ်းရှိကိုရှိရမယ်"

ထန်မော့သည် အနက်ရောင်မျှော်စင်ကြေညာခဲ့သော ဂိမ်းစည်းမျည်း၉ခုကိုပြန်လည်တွေးတောလျက် အတွေးနှင့်ဆိုလာသည်။

"အမှိုက်ရှင်းလင်းရေးဌာနထဲကို 'surprise'ပို့ပေးပါ...အဲဒီ sur..."

သူ၏လေသံမှာ ရုတ်ချည်းရပ်တန့်သွားလျက် ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော်သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦးကြည့်လိုက်မိကြသည်။ ယုန်ခေါင်းတစ်ကောင်မှာ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်မှဖြတ်ကျော်သွားလျက် လမ်းပေါ်သို့ဘုတ်ခနဲကျလာခဲ့သည်။

ထိုယုန်ခေါင်းမှာ ဘေးရှိအဆောက်အဦးတစ်ခုမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှမတွေ့သဖြင့် ခုန်ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည်နားရွက်ကိုကုပ်လျက် ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်တို့အား ကြည့်လိုက်သည်။ လူ၂ယောက်နှင့် ယုန်ခေါင်းတစ်ကောင်မှာ အပြန်အလှန်စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြလေသည်။ ရုတ်ချည်း ထိုယုန်ခေါင်းမှာ လှည့်ကာ ပြေးတော့သည်။ ထန်မော့သည် အေးစက်စွာပင် ၄င်းနောက်မှ ပြေးလိုက်လိုက်သည်။

ထိုယုန်ခေါင်းမှာ ကံမကောင်းလှချေ။ သူသည်လျင်မြန်သော်လည်း ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်တို့နှင့် တိုးခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့၂ဦး လူချင်းခွဲလျက် ထိုယုန်ခေါင်းကို အလွယ်တကူပင် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ယုန်ခေါင်းမှာ လမ်းလယ်၌ပင် ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်ထံမှ ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရသည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ထိုလူ၂ဦးကို တစ်လှည့်စီကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထန်မော့ဘက်သို့လှည့်လျက် စူးရှစွာအော်မြည်လိုက်လေသည်။

"ကျစ်ကျစ်"

၄င်းက ထန်မော့ကပို၍အားနည်းသူဖြစ်လိမ့်မည်ဟု နားလည်ပုံပင်။ သူသည်မြေကြီးပေါ် ခြေဆောင့်ကာခုန်လျက် ထန်မော့ထံသို့ ပြေး၀င်လာခဲ့သည်။

ထန်မော့သည် ထီးကလေးကိုထုတ်ယူလျက် ဖွင့်လိုက်သည်။

ဘန်း...

ယုန်ခေါင်းမှာ ထိုထီးကလေးကို ၀င်တိုက်မိလျက်နောက်သို့လှန်ကျသွားခဲ့သည်။ ထန်မော့သည်လည်း တွန်းကန်အားကြောင့်နောက်သို့ ၃လှမ်းဆုတ်လိုက်ရလေသည်။ ဖူ၀မ်သော် ချက်ချင်းပြေး၀င်လာခဲ့သည်။ ထန်မော့ ထီးကိုပိတ်လျက် လဲကျနေသောယုန်ခေါင်းကိုထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။ ယုန်ခေါင်းမှာ အော်လျက်ထပြေးပြန်သည်။

ထန်မော့ သူ၏နောက်မှ ပြေးလိုက်ကာ ထီးဖြင့်လှမ်း၍ ခုတ်လိုက်ပြန်၏။

ထီးကလေးမှာ မြေကြီး နံရံအစရှိသည်တို့ကို ထိုးဖောက်မိကာ အပေါက်များတန်းစီလျက် ကျန်ရစ်လေသည်။

ဖူ၀မ်သော်သည်လည်းနောက်မှ အမီလိုက်လာခဲ့ကာ သိပ်မကြာခင်မှာပင် ထိုယုန်ခေါင်းမှာ ချောင်ပိတ်မိသွားတော့သည်။ ထန်မော့သည် မျက်လုံးကိုမှေးကျဥ်းလျက် ၄င်းကို ထီးဖြင့်ထိုးစိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်ယုန်ခေါင်းမှာ မရှောင်နိုင်တော့ပဲ ထီးကလေးမှာ ၄င်း၏ ခေါင်းကိုထိုးစိုက်မိသွားတော့သည်။ ယုန်ခေါင်းသည် တုန်လှုပ်သွားလျက် သူ၏ကိုယ်မှာ အလင်းအဖြစ်ပြောင်းလဲကာ သစ်သားတံဆိပ်ပြားတစ်ခုက မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာခဲ့လေသည်။

ထန်မော့ကိုယ်ကိုကိုင်းလျက် ၄င်းကိုကောက်ယူလိုက်ကာ ဖူ၀မ်သော်မှာလည်း သူ၏အနီးသို့လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

ထိုစဥ် သူတို့၏နောက်မှ အက်ကွဲနေသော ရယ်သံတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရလေ၏။

လူ၂ဦး တပြိုင်နက်ထဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကြီးမားသော သဖန်းပင်ကြီး၏အောက်တွင် အလွန်လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးရပ်နေပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းတို့မှာ မြင့်တက်လျက် နတ်ဆိုးဆန်ဆန်ပြုံးနေခဲ့လေသည်။ ဤအမျိုးသမီးမှာ ကမ္ဘာကြီးအွန်လိုင်းပေါ်မတက်ခင်က နာမည်ကြီး မင်းသမီးများလိုပင် ချောလှသည်။ သို့သော် ရယ်သံကသူမထံမှ မဟုတ်ပဲ သူမ၏နောက်မှ လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးထံမှဖြစ်သည်။

ထိုလူ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများမှာ ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကာ အဆုံးတွင် ထန်မော့၏ လက်ထဲမှ သစ်သားတံဆိပ်ပြားပေါ်သို့ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်ကာလျက် ရယ်လိုက်သည်။ သူမ၏လေသံမှာ နူးညံ့ကာ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိလေသည်။

"အစ်ကိုချောလေး ...ရှင့်ရဲ့အဲဒီတံဆိပ်ပြားပေါ်က စာလုံးက ဘာပါလိမ့်နော်"

ထန်မော့မှာ ထိုတံဆိပ်ပြားကို သူ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ထည့်ကာ ထိုလူ၂ဦးကို အေးစက်စွာကြည့်လိုက်သည်။

ထန်မော့၏ တုန့်ပြန်မှုကိုမရသောအခါ ထိုအမျိုးသမီး၏မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေနပ်မှုတို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူမသည် အမျိုးသားများထံမှ လျစ်လျူရှူခံရသည်ကို မနှစ်သက်ချေ။ သူမသည် ထန်မော့ကိုကြည့်လျက် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့သည်။ ထို့နောက် ဖူ၀မ်သော်အားကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီက ချောတဲ့အစ်ကိုကြီးရေ ရှင့်သူငယ်ချင်းရသွားတဲ့ တံဆိပ်ပြားပေါ်က စာလုံးကဘာတဲ့လဲ...ပြောပြပါလား...ကျွန်မတို့မလုပါဘူး...သိချင်ရုံပါ"

ဖူ၀မ်သော်သည် သူမအား တည်ငြိမ်စွာကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ဖူ၀မ်သော်မှ သူမအားစိုက်ကြည့်နေသည်ကိုတွေ့သော် အပြုံးမှာ ပို၍တောက်ပလာခဲ့လေသည်။ သူမသည်တစ်ခုခုပြောရန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ဖူ၀မ်သော်မှာ သူမကိုအကြည့်လွှဲလျက် ထန်မော့ကိုပြောလိုက်လေသည်။

"သူတို့က နန်ကျင်းကလူတွေမဟုတ်ဘူး"

ထန်မော့ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီအချိန်လောက်ဆို ၀ုရှီ ချန်ကျိုးနဲ့ အန်ဟွေ့တို့က လူတွေလည်းရောက်နေလောက်ပြီ..သူ့လေသံက စုကျိုးမဟုတ်ရင် ၀ုရှီကပဲ"

ဖူ၀မ်သော်မှာ သူ့ကိုထောက်ခံသော အသံတစ်ခုကိုပြုလိုက်သည်။

လူ၂ဦးထံမှ လျစ်လျူရှူခံလိုက်ရသော အမျိုးသမီး"..."

ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော်တို့ကိုကြည့်လျက် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ အရောင်အမျိုးမျိုး ပြောင်းသွားခဲ့လေသည်။ သူမ၏လက်ချောင်းတို့ကိုတင်းတင်းဆုပ်လျက် သူမ၏အဖော်ကိုကြည့်လိုက်သည်။

ထန်မော့ လေထုပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရသော စူးရှသောအသံကိုကြားသော် ဘေးသို့ရှောင်လိုက်ကြလေသည်။

ငွေရောင်ဓါးတစ်ချောင်းမှာ သူ၏ပါးပြင်မှ ရှပ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဖူ၀မ်၏တုန့်ပြန်မှုက လျင်ကာ ထိုဓါးနှင့်တွဲထားသော ငွေရောင်ချိန်းကြိုးကိုဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ လူလတ်ပိုင်းကြီးမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့လေသည်။ ထို့နောက်သူသည်ရုတ်ချည်းအော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထိုငွေရောင်ချိန်းကြိုးမှာ နီရဲသွားခဲ့သည်။ ဖူ၀မ်သော်၏ မျက်ခုံးတို့တွန့်ချိုးသွားလျက် သူ၏ လက်ထဲမှ ငွေရောင်ချိန်းကြိုးကိုလွှတ်လိုက်လေသည်။ ထိုလူကြီးမှာ ထိုအခွင့်အရေးကို ဖမ်းဆုပ်လျက် ဓါးနှင့်ချိန်းကြိုးကို ပြန်လည်ဆွဲယူလိုက်သည်။

ထိုဓါးပြန်ဆုတ်သွားချိန်တွင် သေးသွယ်သောလက်ဖ၀ါးတစ်ဖက်မှာ တဖက်မှ ထန်မော့၏ ပါးပြင်သို့လှမ်းလာခဲ့သည်။

ထန်မော့လျင်မြန်စွာတုန့်ပြန်လျက်နောက်ဆုတ်ကာရှောင်လိုက်လေသည်။ အမျိုးသမီးမှာ ပြုံးလျက် သူမမှာ ထန်မော့၏ မျက်နှာကိုကြည့်လျက် နူးညံ့စွာဆိုလာသည်။

"အစ်ကိုချောလေး ရှင်မှန်တယ်...ကျွန်မတို့က၀ုရှီကလေ..ဒီလိုတခါတလေမှ ဆုံရတာကို ဘာလို့စကားလေးနည်းနည်းမပြောပဲနေကြမှာလဲနော်...အိုး...ကျွန်မကိုအဲလိုကြီးမကြည့်ပါနဲ့...ကျွန်မတို့ကလူကောင်းတွေပါနော်...လူလည်းမသတ်ဘူးရယ်...မတူတဲ့မြို့ကကစားသမားတွေအချင်းချင်း သူငယ်ချင်းလုပ်သင့်တာပေါ့...မဟုတ်ဘူးလား"

ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်မှာ ထန်မော့၏ အဖြေကိုစောင့်မနေခဲ့ချေ။ ထန်မော့မြေကြီးတွင်လှိမ့်လျက် ၄င်းကိုရှောင်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်ဖ၀ါးမှာ သူ၏ပါးပြင်ကိုပွတ်သပ်သွားခဲ့သည်။ ဖူ၀မ်သော်မှာ ကူညီရန်ပြင်လိုက်စဥ် ငွေရောင်ဓါးမှာ သူ့အားတဖန်တိုက်ခိုက်လာခဲ့လေသည်။

"မင်းရင်ဆိုင်ရမှာက ငါပဲ"

ဖူ၀မ်သော်မျက်မှောင်ကျုံ့လျက် ထန်မော့၏ အခြေအနေကိုစိတ်ပူမနေတော့ပဲ ထိုလူလတ်ပိုင်းကိုတိုက်ရိုက်ပင် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

လူလေးယောက်မှာ ကျယ်၀န်းသော လမ်းမပေါ်တွင် တိုက်ခိုက်နေခဲ့ကြသည်။

တိုက်ခိုက်သံများကိုလည်း အဆက်မပြတ်ကြားနေခဲ့ရလေသည်။

ငွေရောင်ချိန်းကြိုးနှင့်ဆက်ထားသော ဓါးမှာ ဖူ၀မ်သော်အား ထောင့်ပေါင်းစုံမှ တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည်။ ချိန်းကြိုးက သူ၏လှုပ်ရှားမှုများကို ချည်နှောင်တတ်ပြီး ဓါးက အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင် သူ၏အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်နှယ်။

လူလတ်ပိုင်းကြီးမှာ အစပိုင်းတွင်ရယ်မောနိုင်သေးသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဖူ၀မ်သော်မှာ သူ၏လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှကို ခန့်မှန်းနိုင်လာခဲ့သည်။ လူလတ်ပိုင်းကြီး၏ ရင်ထဲမှ ခံစားချက်များမှာ သိပ်မကောင်းတော့ချေ။ 'နန်ကျင်းကအမှိုက်နယ်မြေမဟုတ်ဘူးလား...ဘယ်လိုလုပ်ဒီလောက်သန်မာတဲ့သူမျိုးရှိနေတာလဲ'သူတွေးလိုက်မိသည်။ သူသည်သူ၏အဖော်အား တစ်ခုခုမူမမှန်ကြောင်း သတိမပေးနိုင်လိုက်ခင်မှာပင် အနက်ရောင်လက်နက်တစ်ခုက သူ့အားချိန်ရွယ်လာခဲ့သည်။

ဘုန်း...

ကြီးမားသော သစ်ပင်ကြီး လဲကျသွားလျှင် ထိတ်လန့်နေသောလူကြီးမှာ သူ၏ဓါးနှင့် ချိန်ကြိုးကိုပြန်ဆွဲယူလိုက်လေသည်။

တစ်ဖက်တွင်တော့ ထန်မော့၏အခြေအနေမှာ ဖူ၀မ်သော်လောက်ကောင်းမနေခဲ့ချေ။ ဤအမျိုးသမီးက အလွန်လျင်မြန်လှသည်။ သူမမှာ ငါးမြွေထိုးတစ်ကောင်နှယ် ဖမ်းဆီးရန်အလွန်ခက်လေသည်။ သူမ၏တိုက်ခိုက်မှုက သူ့အားမထိခိုက်စေသော်လည်း ရှောင်ရန်လည်းခက်လှသည်။ သူမမှာ ထန်မော့ကို တမင်တိုက်ခိုက်နေခြင်းမဟုတ်ချေ။ သူမ၏ ကျွန်မရှင့်ကိုမသတ်ပါဘူးဆိုသည်စကားမှာ မှန်ကန်နေသည့်အလားပင်။ သူမ၏လက်ဖ၀ါးများမှာ ထန်မော့၏ ပါးပြင်နှင့် လက်ကောက်၀တ်များကို ပွတ်သပ်သွားကာ ၄င်းမှာ သူ့အားတမင်ထိတွေ့နေသည့်အလားပင်။

ဤအမျိုးသမီးမှာ သူ့ကိုတို့ဖူးစားနေသည်ဟု ထန်မော့မထင်ချေ။ သူသည်မျက်လုံးကိုကျဥ်းမြောင်းလျက် ထီးကလေးကိုဖွင့်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီး၏ လက်မှာ ထီးကလေးနှင့် ထိသွားလျှင် သူမသည် နာကျင်စွာအော်မြည်လိုက်ပြီး လူလတ်ပိုင်းကြီးဆီပြန်ပြေးသွားလိုက်သည်။

ထန်မော့ သူမ၏လှုပ်ရှားမှုများကိုခန့်မှန်းလျက် သူမအားတိုက်ရိုက်သတ်ရန်ပင်ပြင်လိုက်လေသည်။ သို့သော် အမျိုးသမီးက ဘာမှလုပ်မလာခဲ့ချေ။ သူမသည် ယခုလေးတင် ထန်မော့ကိုထိတွေ့ခဲ့သော လက်ဖ၀ါးများကို မြေကြီးပေါ်သို့ဖိချလိုက်ပြီးနောက် အဖြူရောင်အလင်းတို့ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူမကနူးညံ့စွာပြုံးလိုက်သည်။

"အာ...အချိန်လောက်ပါတယ်..အစ်ကိုချောလေး...ရှင်ကထိလို့ကောင်းသားပဲ...ကြည့်ရအောင် ရှင့်ရဲ့စွမ်းရည်ကဘာများလဲ..."

သူမ၏စကားကိုကြားသော် ထန်မော့၏ မျက်လုံးတို့ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ သူ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကိုခံစားမိလျက် စောင့်ဆိုင်းမနေတော့ပဲ ထီးကလေးဖြင့်တိုက်ခိုက်ရန်ပြင်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက ရယ်မောလျက် သူမ၏လက်ဖ၀ါး၂ဖက်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် အဖြူရောင်အလင်းတစ်ခုသူမ၏ လက်ဖ၀ါးမှထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည်ပြုံးလျက် ရလဒ်ကိုစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။

ထို့နောက်သူမသည် ထိုအလင်းလုံးမှာ ၂ခုကွဲသွားသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

အမျိုးသမီး၏ အပြုံးမှာ အေးခဲသွားလျက် သူမ၏ဘေးမှ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကြီးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ထိတ်လန့်စွာကြည့်လျက် သူ၏ပါးစပ်မှ ပွင့်ဟနေခဲ့သည်။

"ဒါ...ဒါကဘာလဲ"

အဖြူရောင်အလင်းလုံးများမှာ ဆက်တိုက်ပြိုကွဲနေခဲ့သည်။ ထိုအလင်းမှာ ၁ခုမှ ၂ခု ၊၂ခုမှ ၃ခု၊ ၃ ခုမှ ၄ခု၊ ၅ခုအထိ...

အဆုံးတွင်အမျိုးသမီး၏ ဘေးတွင် အလင်းလုံး၂၁ခု ကလွင့်မြောနေခဲ့သည်။ အလင်းလုံးတစ်ခုစီမှာ သိပ်မကြီးပဲ အခု၂၀မှာ လက်သီးဆုပ်တစ်ခုစာမျှရှိလေသည်။ အလင်းလုံးကြီးတစ်ခုကသာ လူခေါင်းတစ်၀က်စာမျှရှိလျက် ထိုပြိုကွဲသွားသော အလင်းလုံးများ၏ ဘုံနေရာတွင်ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုအရောင်မတူညီသော အလင်းလုံး၂၁ခုမှာ အမျိုးသမီး၏ မျက်စိရှေ့တွင်ကခုန်နေခဲ့လေသည်။ သူမ၏ကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်းတုန်ရီလာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမမြင်နေရသော မြင်ကွင်းကိုမယုံနိုင်စွာဖြင့် ထန်မော့အား တုန်လှုပ်နေသော မျက်လုံးများနှင့် ကြည့်လာခဲ့သည်။

"နင်...နင့်မှာ ဘယ်လိုလုပ် စွမ်းရည်တွေ အများကြီးရှိနေတာလဲ"

ဖူ၀မ်သော်၏ နှုတ်ခမ်းတို့တွန့်ကွေးသွားလျက် ထန်မော့အား တည်ငြိမ်စွာကြည့်လိုက်သည်။

ထန်မော့၏ အမူအယာမှာ မှောင်မည်းသွားခဲ့သည်။ သူ ထီးကလေး၏ လက်ကိုင်ကို တင်းစွာဆုပ်လျက် ရှေ့သို့တရှိန်ထိုးပြေး၀င်သွားခဲ့သည်။

****

စာရေးသူမှာ ပြောစရာရှိတယ်...

မိန်းမချောလေး: ရှင်...ရှင်ကလူရောဟုတ်ရဲ့လား[ကြောက်ရွံ့သောမျက်နှာဖြင့်]

ထန်ထန်: ကြည့်ရအောင် မင်းကငါ့တို့ဖူးကိုစားသွားတယ် [အေးစက်သောမျက်နှာဖြင့်]

လူအိုကြီးဖူ: မင်းကငါ့မိန်းမရဲ့တို့ဖူးကိုစားသွားမှတော့ ငါမင်းကိုအပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပေးမယ်နော် ^_^

သြော် ဟုတ်သား...မင်းကငါ့မိန်းမရဲ့လျို့၀ှက်ချက်ကိုပြောပြထားတာဆိုတော့...တစ်ခါတည်းသေအောင်ပဲ လုပ်ပေးပါ့မယ်...

🪩

Prev Next