MM Story Teller

Chapter 117

Viewers 35k

💮Chapter 117

ယနေ့ညတွင် နှင်းများက သည်းထန်စွာကျဆင်းနေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အလွှာထူကြီး ဖြစ်နေရုံသာမက အိမ်နောက်ဖေးရှိ ရေပူစမ်းကန်ကြီးကလည်း နှင်းများအတိ ဖုံးနေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝါးရုံတောအုပ်က ရေပူစမ်းကန်နှင့် မဝေးချေ။ ဝမ်ချီခေါင်းငုံ့ပြီး ရှေ့ဆက်လျှောက်သွားရန်သာလိုသည်။

သို့သော် ညလေကပြင်းလွန်း၍ ဝမ်ချီလမ်းတစ်ဝက်သာရောက်သေးချိန်တွင် အရှိန်ပြင်းပြင်း တိုက်ခတ်လာသောလေကြောင့် သူကိုင်လာသည့်မီးအိမ်ထဲရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးတောက်မှာ လုံးဝငြိမ်းသွားပြီး သူ့အမြင်အာရုံလည်းမှောင်အတိကျသွားတော့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဝမ်ချီ အပြင်မထွက်လာမီတွင် မီးစာကိုပါတစ်ခါတည်း ယူလာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လေငြိမ်သွားချိန်တွင် မီးအိမ်ကိုပြန်ထွန်းလိုက်ပြီး ဝါးရုံတောအုပ်ဆီသိူ့ဆက်လက်ဦးတည်ခဲ့သည်။

လရောင်အောက်တွင် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အတားအဆီးများကို ဝမ်ချီကောင်းကောင်းမမြင်ရချေ။ သို့သော် သိုင်းပညာအချို့ကို တတ်ကျွမ်းထား၍ ညအမှောင်ထုထဲတွင်လမ်းလျှောက်ခြင်းက သူ့အတွက် မခက်ခဲလှချေ။

သို့သော် ဤတစ်ခေါက်တွင်လည်း ဝေးဝေးမရောက်လိုက်ပေ။ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရ၍ သူ့ခြေလှမ်းတို့ တိခနဲရပ်သွားသည်။

ထိုလူက နှင်းနှင့်လေထုတို့ကို ဆန့်ကျင်လျက် သူ့ရှေ့တည့်တည့်သို့ ပြေးဝင်လာသည်။

ဝမ်ချီ လန့်သွားပြီး သူ့ဦးနှောက်က ဘာမှမတုံ့ပြန်နိုင်မီ ခန္ဓာကိုယ်ကအလိုအလျောက်တုံ့ပြန်ပြီး နှင်းပြင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သူ့ကိုယ်သူ နှင်းနှင့်ရောနှောသွားအောင် အတတ်နိုင်ဆုံးကြိုးစားပြီး မီးအိမ်တိုင်ကို ညာဘက်လက်နှင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်ကိုင်ထားကာ မျပ်စိရှေ့ရှိ အမှောင်ထုထဲမှလူရိပ်ကို သတိတကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

မကြာလိုက်သောအချိန်တွင် အရိပ်မည်းကြီးက သူ့အနားသို့ချဥ်းကပ်လာသည်။

ထိုလူကလည်း ဝမ်ချီကဲ့သို့ ထူထူထဲထဲအဝတ်အစားများကိုဝတ်ဆင်ထားပြီး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံခြုံထားသည်။ ခေါင်းတွင် ခေါင်းဆောင်းဆောင်းထားကာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိအလင်းရောင်ကလည်း မှိန်ဖျနေ၏။ ထိုလူနှင့်သူ့အကြားတွင် အကွာအဝေးအချို့ ကျန်နေသေး၍ ထိုလူ၏မျက်နှာကို ဝမ်ချီ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမမြင်နိုင်ပေ။ ထိုလူက အရပ်ရှည်သလား ပုသလား ပိန်သလား ဝသလားပင် သူ မသိချေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီလူကဘာလို့ ညသန်းခေါင်ကြီးမှ ဒီလိုနေရာမှာ ပေါ်လာရတာလဲ…

ဝမ်ချီ၏ခေါင်းထဲတွင် မေးခွန်းများစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။

ရှစ်ယဲ့ဘာဖြစ်ခဲ့ကြောင်းပင် သူ မသိသေးရသည့်အပြင် ယခုအခါ နောက်ထပ်သူစိမ်းတစ်ယောက်နှင့် ပက်ပင်းတိုးပြန်သည်။

ထို့နောက် ဝမ်ချီက တစ်ခဏချင်းတွင် မြူထဲကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ဖြူဖွေးနေသည့်မြူမှုန်များက ဝန်းရံထားပြီး ဘာမှရှင်းရှင်းလင်းလင်းမမြင်ရသလို ဘာကိုမှလည်း နားမလည်ပေ။

နှင်းတဖွဲဖွဲကျဆင်းနေပြီး လေထန်နေသည့်တိုင် ခပ်မြန်မြန်လမ်းလျှောက်လာသည့်ထိုလူက သိုင်းပညာအချို့ကိုတတ်မြောက်ထားပုံရသည်။ ထိုလူက ဝမ်ချီကိုသတိမထားမိဘဲ အရှေ့တည့်တည့်ကို ဆက်လျှောက်သွားကာ မကြာမီတွင်သူ့အရှေ့ကို ကျော်တက်သွားသည်။

ထိုလူ သူ့အရှေ့ကိုကျော်တက်သွားမှ ဝမ်ချီတစ်စုံတစ်ခုကိုသဘောပေါက်သွားသည်။ ထိုလူက သူ့ထံသို့တည့်တည့်လျှောက်လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ ခြံဝင်းတစ်လျှောက်မှ မြောက်ဘက်သို့လှမ်းသွားနေခြင်းပင်။

ဝမ်ချီက နှင်းပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်အနေအထားဖြင့် လှဲလျောင်းနေပြီး သူနှင့်တဖြည်းဖြည်းဝေးကွာသွားသော ထိုလူကို ကြည့်နေမိသည်။ ဝမ်ချီ တစ်ခဏမျှရုန်းကန်နေရကာ လက်ထဲမှမီးအိမ်ကိုချထားလိုက်ပြီး ထိုလူ့နောက်သို့လိုက်သွားလိုက်သည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်မျှ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ထိုလူက နံရံတစ်ခုရှေ့တွင် ရုတ်တရက်ရပ်သွားသည်။

နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ဝမ်ချီဆက်ပြီး မှောက်လျက်လှဲနေကာ ခေါင်းပြူပြီး ထိုလူရှိရာဘက်ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ချောင်းကြည့်နေသည်။

ထိုလူက တစ်ခဏမျှရပ်ပြီး ဘေးပတ်ပတ်လည်ကိုအကဲခတ်နေသည်။ မူမမှန်သည့် အခြင်းအရာတစ်စုံတစ်ခုကိုမျှ မတွေ့ရသောကြောင့် နံရံကို တိုးညင်းသည့်လေသံဖြင့် တစ်ခုခုပြောလိုက်သည်။ တစ်ခဏမျှကြာပြီးနောက် နံရံရှိတံခါးမှာပွင့်လာပြီး ထိုလူလည်း အထဲသို့ဝင်သွားတော့သည်။

ဝမ်ချီ အထဲသို့ အမြန်လိုက်မဝင်သွားဘဲ မှောက်လျက်အနေအထားဖြင့်သာ တစ်ခဏမျှစောင့်နေလိုက်သည်။ ထိုလူအထဲဝင်သွားသည်ကို အသေအချာအတည်ပြုပြီးမှ နံရံဆီသို့ အမြန်ပျံသွားလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ နံရံတွင် မသိသာလှသည့် သစ်သားတံခါးတစ်ခု ရှိနေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ယခုတွင်မူ ထိုတံခါးကိုပိတ်ထား၏။

ထိုသို့တွေးပြီးနောက် ဝမ်ချီ နံရံပေါ်သို့ ဤအတိုင်း ခုန်ပျံကျော်တက်လိုက်သည်။

ထင်မှတ်မထားစွာဖြင့် သစ်သားတံခါး၏အခြားတစ်ဖက်တွင် စောင့်ကြပ်နေသော မိန်းမစိုးတစ်ယောက်ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် နံရံပေါ်မှခုန်ဆင်းတော့မည့် ဝမ်ချီတစ်ယောက် အတော်လေးလန့်သွားသည်မှာ ဝိညာဥ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှထွက်သွားတော့မလိုပင်။ သူ အမြန်ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး နံရံပေါ်ကို ခပ်ပြင်းပြင်းဆောင့်နင်းကာ နံရံနှင့်မလှမ်းမကမ်းရှိတံစက်မြိတ်ပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

ဝမ်ချီ ဟောဟဲလိုက်နေပြီး မနည်းအသက်ရှူနေရကာ သူ့အသွင်ကိုဖုံးကွယ်ရန် အမြန်ပုန်းနေလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လျိုတတဲက သူ့ကိုကျာပွတ်ဖြင့်ရိုက်နှက်ပြီး ကိုယ်ဖော့ပညာအား မရရအောင်သင်စေခဲ့သည်ကို အလွန်ကျေးဇူးတင်မိသည်။ ချင်းကုန်း(ကိုယ်ဖော့ပညာ)ကအလွန်ခက်ခဲသော်လည်း ဤသို့သောသေရေးရှင်ရေးအခြေအနေတွင် သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည်။ မိန်းမစိုးသာ ထိုနေရာတွင် သူ့ကိုမိသွားခဲ့လျှင် ဆက်ဖြစ်လာမည့်အရာများကို သူစိတ်ပင်မကူးနိုင်ချေ။

သို့သော်...

ဘာလို့ သစ်သားတံခါးနောက်မှာ မိန်းမစိုးတစ်ယောက်က စောင့်နေရတာလဲ... အစောက ဟိုလူကို တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တာ ဒီမိန်းမစိုးပဲလား...

ဝမ်ချီက သူ့စိတ်ထဲမှသံသယတို့ကို ချုပ်တည်းရင်း ကိုယ်ဖော့ပညာကို ထပ်ပြီးထုတ်သုံးကာ တံစက်မြိတ်ပတ်လည်တွင် စက်ဝိုင်းခြမ်းအနေအထားလှည့်လိုက်ချိန်တွင် အခြားမိန်းမစိုးတစ်ယောက်နောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာလိုက်နေသည့် ထိုလူကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူ၏ဝတ်ရုံနက်ပေါ်တွင်နှင်းပွင့်နှင်းဖတ်များက အဖွေးသားဖြစ်နေသော်လည်း ထိုလူက ဂရုစိုက်ပုံမရချေ။ အရှေ့မှဦးဆောင်သွားနေသည့်မိန်းမစိုးနောက်သို့သာ အာရုံစိုက်ပြီးလိုက်နေသည်။

ရှည်လျားလွန်းလှသည့်စင်္ကြန်လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားပြီးနောက် မိန်းမစိုးလေးက အိမ်တစ်အိမ်၏တံခါးပေါက်ရှေ့တွင်ရပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မိန်းမစိုးက တံခါးခေါက်လိုက်လိုက်ကာ တမင်တကာအသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။

"သူ ရောက်နေပါပြီ..."

တစ်ခဏမျှစောင့်ပြီးနောက် ရိုးရှင်းစွာဝတ်စားထားသော အစေခံတစ်ယောက်က တံခါးလာဖွင့်ပေးသည်။

မိန်းမစိုးလေးက ချက်ချင်းဘေးသို့ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး ထိုလူကို အထဲဝင်ရန်ဖိတ်ခေါ်သည့်အမူအရာ ပြသည်။

ထိုလူလည်း အိမ်ထဲသို့ဝင်သွားသည်။

တံခါးရှေ့တွင်ရပ်နေသော အစေခံက အနီးအနားပတ်ဝန်းကျင်ကို နှစ်ကြိမ်မျှ သတိတကြီးအကဲခတ်ပြီးမှ တံခါးပြန်ပိတ်သွားသည်။ ထိုအစေခံပိတ်ရပ်နေသောကြောင့် ဝမ်ချီလည်း အထဲရှိအခန်းကို မမြင်လိုက်ရချေ။

ဝမ်ချီက နဂိုအတိုင်း ဒူးထောက်လျက်အနေအထားဖြင့် ဆက်နေနေမိသည်။ တံစက်မြိတ်နှင့် သူ့မျက်နှာကို ထိစပ်လုနီးပါးဖြစ်သည်အထိ ငုံ့ထားသော်လည်း ထိုလူ၏မျက်နှာပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသေးချေ။ သို့သော် အစေခံက တံခါးပိတ်လိုက်သည်နှင့် ထိုလူလည်းအပေါ်ဝတ်ရုံချွတ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အစိမ်းဖျော့ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် ထိုလူ၏ပုံစံကို ဝမ်ချီရင်းနှီးနေသည်။

ထိုလူက သူနှင့်ရင်းနှီးသိကျွမ်းသည့်သူဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချီ၏စိတ်ထဲတွင် အလိုလိုသိနေသည်။

အစပိုင်းတွင် ထိုလူအိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်အထိ စောင့်ကြည့်ရန် စဥ်းစားထားသော်လည်း သိကျွမ်းသူတစ်ယောက်ယောက်ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟူသော ဖြစ်နိုင်ခြေကြောင့် ဝမ်ချီ ဆက်ပြီးမစောင့်နိုင်တော့ပေ။ အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ တွေဝေတုံ့ဆိုင်းနေမိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စွန့်စားကြည့်ရန်ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဝမ်ချီက တံစက်မြိတ်ပေါ်မှခုန်ချပြီး အိမ်၏ပြတင်းပေါက်ရှိရာသို့ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးနှင့် သွားလိုက်သည်။

တံစက်မြိတ်က သူ့ကို ညလေပြည်ထံမှ ကာဆီးပေးထားသည်။ သို့သော် လေတိုက်သံမရှိသဖြင့် ဝမ်ချီ အတတ်နိုင်ဆုံး ညင်ညင်သာသာနှင့် ဖြေးဖြေးလေးလှုပ်ရှားနေရသည်။ ပြတင်းပေါက်အနီးသို့ ရောက်သောအခါ လက်ကိုတံတွေးနှင့်စွတ်ပြီး ပြတင်းစက္ကူအောက်ခြေကို လက်နှင့်ထိုးကာ အပေါက်ဖောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ပြတင်းစက္ကူနှင့်ပိုမိုနီးကပ်သွားစေရန် ကိုယ်ကိုကိုင်းညွှတ်ကာ မျက်လုံးများကိုမှေးကျဥ်းရင်း အထဲသို့ကြည့်လိုက်သည်။

အခန်းတွင်းရှိအလင်းရောင်က လင်းထိန်နေပြီး မီးဖိုထဲရှိမီးသွေးခဲများ မီးလောင်နေသည့်အသံကို မကြာခဏကြားနေရသည်။

အစေခံနှစ်ယောက်မှာ ဘေးချင်းယှဥ်ရပ်နေပြီး ဦးညွှတ်လျက် ခေါင်းညိတ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့ဘေးတွင်ရှိနေသောလူမှာ ဝမ်ချီကောင်းကောင်းသိသော လူတစ်ယောက်ပင်။ ထိုလူမှာ ဟွားကျစ်ချန်ပင်ဖြစ်သည်။

ဟွားကျစ်ချန်လား....

ဟွားကျစ်ချန် ဖြစ်နေတာလား...

ဝမ်ချီ အံ့ဩလွန်း၍ ပါးစပ်ပင်မပိတ်နိုင်တော့ဘဲ အခန်းထဲမှ အခြေအနေများကို မှင်သက်စွာစိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာသောအခါ အံ့အားသင့်မှုကြောင့်အသံထွက်မိမည်စိုး၍ သူ့ပါးစပ်သူ လက်နှင့်အမြန်အုပ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ လုံးဝနားမလည်နိုင်ပေ။

ဟွားကျစ်ချန်က ကိုယ်လုပ်တော်ရုန်ဖိတ်ကြားသည့်စာရင်းထဲတွင် မပါဝင်ခဲ့သည်ကို ဝမ်ချီ ကောင်းကောင်းမှတ်မိသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤအပန်းဖြေစံအိမ်ကို ဟွားကျစ်ချန်တစ်ယောက် မည်သို့ရောက်လာရသည်ကို သူ မသိတော့ပေ။ ဤအပန်းဖြေစံအိမ်က တော်ဝင်မိသားစု၏ ပိုင်နက်နယ်မြေတစ်ခုဖြစ်သည်မှာ သိသာလှသည်။ အပြင်လူတစ်ဦးတစ်ယောက်က တော်ဝင်မိသားစု၏ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ ဤနေရာသို့ဝင်ရောက်ခဲ့လျှင် ခေါင်းဖြတ်ကွပ်မျက်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ဒါဆိုရင် ဒီအချိန်ကြီးကျမှ ဟွားကျစ်ချန်တစ်ယောက် အပန်းဖြေစံအိမ်အထိ တကူးတကလာပြီး ဘယ်သူ့ကိုသွားတွေ့တာပါလိမ့်...

ဝမ်ချီထိုသို့တွေးပြီးသည်နှင့် နူးညံ့ညင်သာသောအမျိုးသမီးအသံက အခန်းထဲမှတိုးလျစွာထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟွားသခင်လေး ဒီအထိလာရတာကို ကျွန်မဖြင့်အားနာလိုက်တာ...ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံး အတူဆုံဖို့ဆိုတာကလည်း သိပ်မလွယ်တော့ ကျက်တီးတောင်တန်းတွေပေါ်က ဒီနေရာလေးကိုပဲ ရွေးလိုက်ရတာပါ..."

ထိုစကားသံအဆုံး ပိန်ပါးသွယ်လျသည့်ပုံရိပ်လေးက ဝမ်ချီ၏မြင်ကွင်းထဲ ရောက်လာသည်။ ထိုအမျိုးသမီးက လှပစွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားပြီး အနီရောင်ဆံထိုးလေးက သူမလှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း တချွင်ချွင်မြည်နေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးက ဟွားကျစ်ချန်အနားသို့ ချဥ်းကပ်သွားပြီး ယဥ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာပြုံးပြသည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏အသံကို ကြားလိုက်သည်နှင့် သူမ၏သရုပ်မှန်ကို ဝမ်ချီခန့်မှန်းမိပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုအမျိုးသမီး၏ရုပ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချီ၏ မျက်ဆံတို့စုကျုံ့သွားပြီး ပြတင်းဘောင်ပေါ်ရှိ သူ့လက်တို့ကို ဒေါသတကြီးလက်သီးဆုပ်လိုက်မိသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်ရုန်ပဲ...

ကိုယ်လုပ်တော်ရုန် ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ...

💮💮💮

Prev Next