MM Story Teller

Chapter 118

Viewers 35k

💮Chapter 118

ဝမ်ချီ၏ဦးနှောက်မှာ တစ်ခဏမျှ ဗလာနတ္တိဖြစ်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် လည်ပတ်လာသည်။

သူ့ကိုယ်သူ အမြန်ဆုံး စိတ်တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် ပြတင်းစက္ကူအနား နားကိုကပ်ကာ ကိုယ်လုပ်တော်ရုန်နှင့် ဟွားကျစ်ချန်တို့ပြောနေသည့်စကားများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြားနိုင်ရန် အာရုံစိုက်နားထောင်နေလိုက်သည်။

သို့သော် ကိုယ်လုပ်တော်ရုန်က ဟွားကျစ်ချန်အား ပြတင်းပေါက်နှင့်ဝေးရာ ညောင်စောင်းဆီသို့ခေါ်သွားသောကြောင့် မူလတည်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမကြားရသော စကားတို့မှာ ပို၍ မပီပြင်ဝိုးတဝါးဖြစ်လာသည်။ ဝမ်ချီ အသေအချာအာရုံစိုက်ပြီး နားစွင့်နေသည့်တိုင် စကားလုံးအနည်းငယ်ကိုသာ ကြားရသည်။

ဝမ်ချီအနည်းငယ်စိုးရိမ်လာကာ စက္ကူအပေါက်လေးမှ အထဲသို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကိုယ်လုပ်တော်ရုန်၏အနောက်မှ ပြတင်းပေါက်တစ်ပေါက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ထိုပြတင်းပေါက်အနားသို့သွားနိုင်လျှင် သူတို့ပြောနေသည့်စကားများကို ကောင်းကောင်းကြားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချီက ထိုသို့တွေးလျက် ခေါင်မိုးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ခုန်ချပြီးပျံသွားရန် အစီအစဥ်ဆွဲလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုသို့မလုပ်နိုင်မီ မလှမ်းမကမ်းဆီမှ ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်သံကိုကြားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

လက်ပူးလက်ကြပ်မိသွားသော ဝမ်ချီမှာ အတော်လေးထိတ်လန့်သွားသည်။ အသံလာရာဆီသို့လှည့်ကြည့်မိသောအခါ မီးအိမ်များကိုင်ပြီး သူ့ဆီလာနေသည့် လူအချို့ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

သေစမ်း...

ဝမ်ချီ တိတ်တဆိတ်ကျိန်ဆဲမိသည်။

အထဲမှအခြေအနေများကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိသောကြောင့် သူ့ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံစိုက်ရန် မေ့သွားခဲ့သည်။

သူ ဘာကိုမှဂရုမစိုက်နိုင်တော့သောကြောင့် တစ်ဖက်သို့လှည့်ပြီး ပြေးတော့သည်။

ထိုလူများ၏ အော်သံက အနောက်ပါကပ်လာသည်။

"မပြေးနဲ့...အဲဒီမှာရပ်လိုက်...အဲဒီလူကို လိုက်ဖမ်းကြစမ်း…"

ထိုလူများ၏အော်သံအဆုံး တိတ်ဆိတ်နေသောခြံဝင်းကြီးထဲတွင် ဒါဇင်နှင့်ချီသော အရည်အချင်းရှိသည့်အစောင့်များက မည်သည့်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာကြပြီး အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံမှ ပင်လယ်လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ထိုတစ်ခဏချင်းအတွင်းတွင် ဝမ်ချီကိုဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

ထိုလူများက လမ်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သောကြောင့် ဝမ်ချီလည်းရပ်လိုက်ရသည်။ သူ အံကြိတ်ပြီး လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ဦးထုပ်နှုတ်ခမ်းသားကို ပိုပြီးခပ်နိမ့်နိမ့်ဆွဲချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြေထောက်ကိုမြေပြင်နှင့်အသာအယာပုတ်လိုက်ပြီး တံစက်မြိတ်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကိုယ်လုပ်တော်ရုန်နေနေသည့်အခန်းထဲမှ အနက်ရောင်အရိပ်သည်လည်း ပျံထွက်လာသည်။ ထိုအနက်ရောင်အရိပ်က တံစက်မြိတ်၏အခြားတစ်ဖက်စွန်းတွင်နေရာယူထားပြီး ဝမ်ချီ့အနားသို့တဖြည်းဖြည်းချင်း ချဥ်းကပ်လာကာ လက်မြှောက်ပြီး သူ့တည့်တည့်သို့တစ်စုံတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ချီ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဦးနှောက်ထက် ပို၍မြန်ဆန်စွာတုံ့ပြန်ပြီး ထိုလူပစ်လွှတ်လိုက်သည့်အရာကိုရှောင်ရန် တစ်ဖက်သို့အမြန်လှည့်လိုက်သည်။ ထိုအရာ သူ့အနားသို့ဖြတ်သွားသည်နှင့် ထိုအရာမှာ လရောင်အောက်တွင်တောက်ပနေသည့် ချွန်ထက်သောဓားသွားရှိသည့် ဓားပျံတစ်လက်ဖြစ်နေသည်ကို ဝမ်ချီ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်လိုက်ရသည်။

သူသာ အချိန်မီ မရှောင်နိုင်လိုက်လျှင် ထိုဓားပျံက သူ့ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထိုးစိုက်ဝင်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချီက ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် နှင်းများတဖွဲဖွဲကျဆင်းနေသောညတွင် ချွေးစေးများပြန်နေသည်။

ထိုလူကို သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူက ဟွားကျစ်ချန်ဆိုသည်မှာ အသေအချာပင်။

ဟွားကျစ်ချန်က အလှမ်းကျယ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ချီမထင်ထားမိခဲ့ချေ။

ယခင်က ဟွားကျစ်ချန်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သောအသွင်အပြင်ကြောင့် သူအလှည့်စားခံလိုက်ရကြောင်း ဝမ်ချီ ရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ဟွားကျစ်ချန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ခြေဦးတည့်ရာလှည့်လည်သွားလာနေသည့် သမားတော်တစ်ယောက်ဟု ဝမ်ချီ ထင်ခဲ့မိသည်။ သို့သော်တစ်ဖက်လူက သူ့သရုပ်မှန်ကို သိုသိုသိပ်သိပ်ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဟွားကျစ်ချန်က နောက်ထပ်ဓားလေးငါးချောင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။ ထိုဓားအားလုံးကိုလည်း ဝမ်ချီ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဟွားကျစ်ချန်၏ သိုင်းပညာအဆင့်ကို ဝမ်ချီမသိပေ။ ထို့အပြင် ဤနေရာက ကိုယ်လုပ်တော်ရုန်၏ ပိုင်နက်နယ်မြေဖြစ်ပြီး အောက်တွင်လည်း ကိုယ်လုပ်တော်ရုန်၏အစောင့်အကြပ်များက သူ့ကိုပတ်လည်ဝိုင်းရံထားသောကြောင့် သူဆယ်ကိုယ်ခွဲနိုင်လျှင်ပင် ဤအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

တစ်ခဏမျှစဥ်းစားပြီးနောက် ဝမ်ချီ ဆက်မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ တစ်ဖက်သို့လှည့်ပြီးထွက်ပြေးတော့သည်။

ဟွားကျစ်ချန်ကလည်း သူ့နောက်မှထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လာသည်။

ဝမ်ချီ ပြေးနေသည့်တစ်လျှောက်လုံး ကိုယ်ဖော့ပညာကိုအသုံးပြုပြီးပြေးရာ ဟွားကျစ်ချန်၏ကိုယ်ဖော့ပညာမှာသူ့လောက်မကောင်းသည်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်းသိလိုက်ရသည်။ သို့သော် ဟွားကျစ်ချန်က ကလိမ်ကကျစ်လှည့်ကွက်များစွာကိုအသုံးပြုပြီး အနောက်မှနေ၍ ဝမ်ချီဆီသို့ လက်နက်များစွာပစ်လွှတ်နေသည်။

ဝမ်ချီ၏ခေါင်းနောက်စေ့တွင် မျက်စိရှိမနေသောကြောင့် အရှေ့သို့ဆက်ပြေးရင်း ဟွားကျစ်ချန်ပစ်လွှတ်လိုက်သည့်အရာများကိုရှောင်ရန် နောက်သို့လှည့်ကြည့်နေရသည်။ တပြိုင်နက်တည်းတွင် သူ့ကိုတွေ့သွားမည်စိုး၍ မျက်နှာကိုပါ ကာထားရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချီတစ်ယောက် အာရုံထွေပြားပြီး ပြေးသည့်အရှိန်က တဖြည်းဖြည်းနှေးသွားကာ ဟွားကျစ်ချန်ပင်လိုက်မှီတော့မည်ဖြစ်သည်။

ဟွားကျစ်ချန်က ဝမ်ချီ၏အခြေအနေကို ခန့်မှန်းမိသွားပုံရ၍ အလောတကြီးမလိုက်တော့ဘဲ ရုတ်ချည်းရပ်သွားကာ ဝမ်ချီဆီသို့ ဓားများကို တစ်သီတစ်တန်းပစ်လွှတ်တော့သည်။

ဓားပျံများက လေထဲတွင် စိန်ပွင့်သဏ္ဍာန်ဖြစ်သွားကာ လေနှင့်နှင်းတို့ကိုခွင်း၍ ဝမ်ချီထံသို့တည့်တည့်ပြေးဝင်လာသည်။

ဟွားကျစ်ချန်၏ အသည်းအသန်လိုက်ဖမ်းမှုကြောင့် ဝမ်ချီ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ အားအင်ကုန်ခန်းလာသည်။ သူအလိုအလျောက် ရှောင်လိုက်သော်လည်း တစ်လှမ်းနောက်ကျသွားခဲ့သည်။ ထိုဓားပျံများက သူ့အနားသို့တဖြည်းဖြည်းနီးကပ်လာသည်ကိုသာ ကြည့်နေရသည်။

သို့သော် ထိုဓားပျံများက သူ့ကိုမထိမှန်မီ မျက်စိရှေ့တွင် အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုက လျှပ်တစ်ပြက်ပေါ်လာကာ အားတစ်ခုက သူ့ခါးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ တုံ့ပြန်လိုက်သောအခါ လူတစ်ယောက်၏တင်းကျပ်စွာပွေ့ဖက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

ထိုလူပြေးနေသည့်အရှိန်မှာ ဟွားကျစ်ချန်ပစ်လွှတ်လိုက်သည့် ဓားပျံများ၏အရှိန်ထက် ပို၍မြန်သည်။ ထို့ကြောင့်အချိန်တစ်ခဏလေးအတွင်း ဟွားကျစ်ချန်ကိုမျက်ခြေဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

အနှီလူသား၏လည်ပင်းကို ဝမ်ချီတင်းကျပ်စွာ သိုင်းဖက်မိသည်။ ထိုလူ၏မျက်နှာကို ကောင်းကောင်းမမြင်ရသော်လည်း ကိုယ်သင်းနံ့ကိုမူ ဝမ်ချီရင်းနှီးနေသည်။

"ရှစ်ယဲ့..."

တဝီဝီတိုက်နေသောလေက နားထဲတွင်ဆက်တိုက်ဝင်လာသော်လည်း ဝမ်ချီ အံ့ဩမှုတို့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။

" ‌‌နောက်ဆုံးတော့နှိုးလာပြီပဲ..."

"အင်း..."

ရှစ်ယဲ့က တိုးလျစွာပြန်ဖြေသည်။ ဝမ်ချီကိုပွေ့ချီပြီး နံရံပေါ်သို့ခုန်ကျော်ကာ နှင်းပြင်ပေါ်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းကာ ထူထပ်သိပ်သည်းနေသည့်ဝါးရုံတောအုပ်ဆီသို့ ပျံသွားတော့သည်။

"ဒီလမ်းမဟုတ်ဘူး လမ်းမှားနေပြီ… ကျွန်တော်တို့နေတဲ့နေရာက ဟိုဘက်မှာလေ...အခုသွားနေတာက ဆန့်ကျင်ဘက်ကြီး..."

ဝမ်ချီ အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"အင်း...ဟုတ်တယ်…အခုနေ အဲ့ကိုပြန်သွားရင် ကိုယ်တို့ကို သူတို့ လွယ်လွယ်သတိထားမိသွားလိမ့်မယ်...အခုပုန်းဖို့နေရာ ရှာရမှာ..."

ရှစ်ယဲ့က အရှိန်မြှင့်ရင်းပြောသည်။

ရှစ်ယဲ့၏စကားက အဓိပ္ပါယ်ရှိသည်ဟု ဝမ်ချီတွေးလိုက်မိသောကြောင့် နှုတ်ဆိတ်သွားကာ ရှစ်ယဲ့၏လည်ပင်းတစ်ဝိုက်ကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး လက်တင်လိုက်သည်။

ဝါးရုံတောအုပ်ကို ဖြတ်သွားသည့်အချိန်တွင် ရှစ်ယဲ့၏အရှိန်က တဖြည်းဖြည်းနှေးသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဂူတစ်ဂူရှေ့ရောက်သွားသောအခါ ရှစ်ယဲ့ကအထဲသို့ဝင်သွားပြီး ဝမ်ချီကိုအောက်ချပေးသည်။

ဂူကကြီးလွန်းသဖြင့် အပြင်ဘက်မှ လေနှင့်နှင်းတို့ကို ပိတ်ဆို့ကာဆီးထားပြီး နားကွဲမတတ်ဆူညံနေသော လေသံတိုက်ကိုပင် အနည်းငယ်သာကြားရတော့သည်။

စွဲကျန်နေသေးသော ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုနှင့်အတူ သူ့ရင်ဘတ်သူ ခပ်ဖွဖွပုတ်လိုက်ရင်း ဂူထဲသို့ ခြေနှစ်လှမ်းမျှလှမ်းပြီး ဝင်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက်တစ်စုံတစ်ခုကိုသတိရသွားကာ တစ်ဖက်သို့လှည့်ပြီး ရှစ်ယဲ့ဆီသို့လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ရှစ်ယဲ့ အဆင်ပြေရဲ့လား... ကျွန်တော် အဲ့မှာရှိနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသိလဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လရောင်အောက်တွင် ကျောပေးထားသောခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ်ယိုင်သွားပြီး အနောက်သို့ လှန်ကျသွားတော့သည်။

"ရှစ်ယဲ့..."

ဝမ်ချီ ဒုတ်ကနဲနှလုံးခုန်သွားကာ ရှစ်ယဲ့ကို ပွေ့ဖက်ရန်အပြေးသွားလိုက်သည်။ သို့သော် ရှစ်ယဲ့၏ခန္ဓာကိုယ်က လေးလွန်း၍ သူ မသယ်နိုင်သဖြင့် နှစ်ယောက်လုံးမြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

အဝတ်အစားထူထူထဲထဲဝတ်ထားသောကြောင့် ဝမ်ချီက နာကျင်မှုကို မခံစားရသော်လည်း မာကျောသည့်ကျောက်တုံးများပေါ်သို့ လဲကျသွားခြင်းဖြစ်သည်။ ကို့ရို့ကားယားအခြေအနေကြောင့် အမြန်ကုန်းရုန်းထလိုက်ချိန်တွင် ရှစ်ယဲ့က အလွန်ပါးလျသည့် အဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် သူ မနေ့ကလဲပေးထားသည့် အဝတ်အစားများပင်။

"ရှစ်ယဲ့ အဆင်ပြေရဲ့လား..."

အလွန်အမင်းအေးစက်နေသည့် ရှစ်ယဲ့၏မျက်နှာနှင့်လက်များကို ဝမ်ချီကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ ရေခဲများကိုထိကိုင်နေရသလိုပင်။ ဝမ်ချီ ရုတ်တရက် ကြောက်လန့်တကြားအော်လိုက်မိသည်။

"ရှစ်ယဲ့ တစ်ခုခုပြောပါဦး..."

ရှစ်ယဲ့၏မျက်နှာက လရောင်အောက်တွင် အတော်လေးဖြူဖျော့နေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှစ်ယဲ့၏မျက်နှာကို ဝမ်ချီရှင်းရှင်းလင်းလင်းမမြင်ရသော်လည်း ရှစ်ယဲ့၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ်တုန်ယင်နေသည်ကို သူခံစားမိသည်။

ဝမ်ချီ သူ့ဝတ်ရုံကို အမြန်ချွတ်လိုက်ပြီး ရှစ်ယဲ့၏ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ခြုံပေးလိုက်သည်။ သို့သော် မလုံလောက်သေးဟု သူထင်မိ၍ အပြင်ဝတ်ရုံနှင့် အတွင်းပိုင်းကိုယ်ကျပ်အင်္ကျီကိုလည်းချွတ်ကာ အပြင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ရုံရှည်အောက်တွင် ပတ်ရစ်လိုက်ပြီး အတွင်းကိုယ်ကျပ်အင်္ကျီကိုခေါက်၍ ရှစ်ယဲ့၏ခေါင်းအောက်တွင် ခေါင်းအုံးကဲ့သို့ ထားလိုက်သည်။

ရှစ်ယဲ့၏အတွေးများကို သူမည်သည့်အခါမှ နက်နက်နဲနဲနားလည်ပေးရန် မစဥ်းစားမိခဲ့ချေ။

ဝမ်ချီ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အတွင်းအင်္ကျီတစ်ထပ်သာကျန်ပြီး ရေခဲသဖွယ် အေးစက်နေသောလေများက သူ့အားဝန်းရံထားသောကြောင့် ဝမ်ချီ ခိုက်ခိုက်တုန်နေသည်။

ဂူကြီးက လေလုံသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်ငြားလည်း ညလေအေးက အပြင်ဘက်မှနေ၍ ဂူထဲသို့ရံဖန်ရံဝင်ရောက်လာသောကြောင့် ဝမ်ချီက ဆောင်းဦးရွက်ကြွေများကဲ့သို့ တစ်ချက်တစ်ချက် တုန်နေ၏။ နောက်ထပ်လေတစ်ချက်ထပ်တိုက်လျှင် သူတစ်ခါတည်းကောင်းကင်ဘုံသို့ရောက်သွားမည်ကို ဝမ်ချီ စိုးရိမ်နေမိသည်။

ဝမ်ချီလက်ပိုက်ပြီး ဂူထဲသိူ့လှည့်လည်သွားလာကြည့်မိချိန်တွင် ယခင်က ဤဂူထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်နေခဲ့ဖူးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဂူထဲတွင် ထင်းများကအပုံလိုက်ရှိနေသည်။ တောင်ပေါ်တွင် နှင်းများအသည်းအသန်ကျဆင်းမှုကြောင့် ဖြတ်သွားဖြတ်လာတစ်ဦးဦးက ခန္ဓာကိုယ်အနွေးဓာတ်ရစေရန် ဂူထဲတွင် တစ်ခဏမျှနေခဲ့ပုံပေါ်သည်။

ကံကောင်းသည်က ဝမ်ချီထံတွင် မီးစာနှင့်မီးခြစ်ဆံရှိနေဆဲပင်။

ပိုးတုံးလုံးကောင်လေးသဖွယ် ဝတ်ရုံများနှင့် အထပ်ထပ်ပတ်ထားသော ရှစ်ယဲ့ကို ဝမ်ချီက ဂူထဲသို့ခက်ခက်ခဲခဲခေါ်သွင်းလာခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် ရှစ်ယဲ့ဘေးတွင် မီးမွှေးလိုက်သည်။ ဂူထဲတွင် ထင်းအများအပြားရှိနေသော်လည်း အများစုမှာ စိုထိုင်းထိုင်းဖြစ်နေသောကြောင့် ထင်းခြောက်အနည်းငယ်ကိုသာ ဝမ်ချီယူလာနိုင်ခဲ့သည်။

ထင်းများက တမြေ့မြေ့လောင်ကျွမ်းနေပြီး တဖျောက်ဖျောက်မြည်သံကို ကြားနေရသည်။ ထင်းမီးပုံမှထွက်ပေါ်လာသည့် ဝါကျင့်ကျင့်မီးရောင်က ဂူထဲရှိအမှောင်ထုတစ်ဝက်ခန့်ကို လွင့်ပျောက်သွားစေနိုင်သည်။

ဝမ်ချီက မီးပုံရှေ့တွင်ခြေချိတ်ထိုင်ရင်း အေးစက်နေသောသူ့ခြေလက်များမှာ တဖြည်းဖြည်းနွေးလာသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သေမင်းချောက်ကမ်းပါးထဲမှ ပြန်တက်လာသကဲ့သို့ ဝမ်ချီခံစားလိုက်ရသည်။

ရှစ်ယဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်နှာတစ်ခုလုံးနီးပါးက ဝတ်ရုံဖြင့်ဖုံးနေပြီး မှိတ်ထားသော မျက်လုံးတစ်စုံကိုသာ မြင်နေရသည်။ ရှစ်ယဲ့၏ မျက်တောင်ရှည်များက တဖျပ်ဖျပ်လှုပ်ခါနေပြီး ကောင်းကောင်းမအိပ်နိုင်ပုံပေါ်သည်။

ဝမ်ချီမေးထောက်ပြီး ရှစ်ယဲ့၏မျက်လုံးများကို ငေးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ကြောင်လေးတစ်ကောင် ဖွထားသောချည်လုံးတစ်လုံးနှယ် သူ့စိတ်တွင် အတွေးများကရှုပ်ထွေးနေသည်။ ထိုအတွေးများကို ရှင်းမထုတ်နိုင်သလို မည်သည့်နေရာမှ စရှင်းရမည်ကိုပင် မသိချေ။

ဟွားကျစ်ချန်နှင့် ကိုယ်လုပ်တော်ရုန်က ဤသို့သောကိစ္စမျိုးတွင် ပါဝင်ပတ်သတ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့မိချေ။

သို့သော် သေသေချာချာပြန်တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ဦးပါဝင်ပတ်သတ်နေခြင်းက မမျှော်လင့်ထားသည့်ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။ ဟွားကျစ်ချန်၏နောက်တွင် ဟွားမိသားစုရှိနေပြီး ကိုယ်လုပ်တော်ရုန်ကလည်း သူမ၏တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်သူ ရှစ်ကျင်းကို ထောက်ပံ့ပေးမည်မှာ မလွဲမသွေပင်။ အပြင်ပန်းတွင် ထိုလူနှစ်ယောက်မှာ မတည့်မရှုဖြစ်နေကြဟန်ပေါ်သော်လည်း အမှန်တွင် ၎င်းတို့၏တူညီသောဦးတည်ချက်မှာ ရှစ်ယဲ့ဟူသည့် ပစ်မှတ်တစ်ခုတည်းပင်။

ကိုယ်လုပ်တော်ရုန်က သူမ၏သား နန်းတက်နိုင်ရန်အတွက် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကိုရှင်းပစ်ချင်သည်။ ဟွားမိသားစုကလည်း ရုပ်သေးရုပ်ကို နန်းတင်ပေးရန်အတွက် အိမ်ရှေ့စံကိုဖြုတ်ချချင်သည်။ သူတို့၏ရည်ရွယ်ချက်က တူညီသောကြောင့် အတူတူအလုပ်လုပ်မှသာ တစ်ဝက်အားနှင့် ရလဒ်နှစ်ဆထွက်လာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် မူရင်းဝတ္ထုထဲမှဇာတ်ကွက်ကို ဝမ်ချီသတိရသွားသည်။ လင်မယားနှစ်ယောက်ဖြစ်သော ရှစ်ကျင်းနှင့်ဝမ်လျန်က ရှစ်ယဲ့ကိုဖြုတ်ချရန် အတူတူအလုပ်လုပ်ကြသည်။

ရှစ်ယဲ့ကိုဖြုတ်ချပြီး ရှင်းပစ်သည့်သူမှာ ရှစ်ကျင်းနှင့်ဝမ်လျန်မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်လုပ်တော်ရုန်နှင့်ဟွားကျစ်ချန်ဖြစ်နေနိုင်သည်။

ဝမ်ချီစဥ်းစားလေ ပိုပြီးကြောက်လာ၍ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးများပင်ထလာရ၏။ ရှစ်ယဲ့ကဲ့သို့ အေးစက်နေသည့် သူ့လက်နှင့်ခြေများကို ဝမ်ချီထိကိုင်ကြည့်မိသည်။

ထိုစဥ် ဝတ်ရုံအောက်တွင် ရှစ်ယဲ့က လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်လာသည်။

ထိုအခါ ဝမ်ချီလည်း အမြန်အနားသို့ချဥ်းကပ်သွားလိုက်သည်။

"ရှစ်ယဲ့..."

ရှစ်ယဲ့က အိပ်မက်ဆိုးမက်နေပုံပေါ်သည်။ သူ့အသက်ရှူနှုန်းက မြန်ဆန်လွန်းနေပြီး ဖြူဖျော့နေသောနှုတ်ခမ်းက တစ်စုံတစ်ခုကို ရေရွတ်နေသကဲ့သို့ ခပ်ဟဟဖြစ်နေ၏။

ရှစ်ယဲ့ ဘာပြောနေသည်ကိုနားထောင်ရန် ဝမ်ချီထလိုက်သော်လည်း ထိုအခိုက်တွင် ရှစ်ယဲ့၏မျက်လုံးများက ရုတ်တရက်ပွင့်လာသည်။ ထိုမျက်ဝန်းနက်များက ဝမ်ချီကို တစ်ခဏမျှစိုက်ကြည့်နေသည်။ ရှစ်ယဲ့၏ပုံစံက အစောပိုင်းက လူမမာဖြစ်နေသည့်ပုံစံနှင့်ကွဲလွဲစွာ အလွန်နှိုးကြားနေပုံပေါ်သည်။

"ရှစ်ယဲ့... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ဝမ်ချီ တစ်ခဏမျှတန့်သွားပြီး သူ့လက်တို့ကို ရှစ်ယဲ့၏အေးစက်နေသည့်ပါးပေါ်သို့တင်လိုက်သည်။

ရှစ်ယဲ့က ပြန်မဖြေဘဲ ဝမ်ချီကိုဆက်ပြီးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ့မျက်စိရှေ့တွင်ရှိနေသူက ဝမ်ချီဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားမှ ရှစ်ယဲ့၏မျက်လုံးထဲရှိ သတိတကြီးနိုးကြားနေသောအရိပ်အယောင်များမှာ တဖြည်းဖြည်းမှိန်ကျသွားသည်။ ထို့နောက် ပင်ပန်းနွမ်းလျစွာဖြင့် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ချလိုက်ပြီး ဩရှအက်ကွဲနေသည့်အသံက ဗလုံးဗထွေးထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး..."

တစ်ခဏမျှတန့်သွားပြီးနောက် ရှစ်ယဲ့က တိုးလျစွာပြန်ပြောလာပြန်သည်။

"မင်းအဆင်ပြေတယ်ဆိုရင် ရပါပြီ..."

ရှစ်ယဲ့၏စကားကြောင့် ဝမ်ချီအံ့ဩမှင်တက်သွားပြီး မျက်ရည်များ ရုတ်တရက်ကျဆင်းလာသည်။

မျက်ရည်များက တာကျိုးသလိုစီးကျလာပြီး ဆက်ထိန်းချုပ်၍မရတော့ချေ။

ဝမ်ချီခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူ့မျက်ဝန်းမှစီးကျလာသောမျက်ရည်များက ရှစ်ယဲ့၏ဝတ်ရုံပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး ခပ်မြန်မြန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။

သူ့မျက်နှာကိုစမ်းကြည့်မိသောအခါ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးမျက်ရည်များဖြင့် စိုရွှဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

" ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်...."

ဝမ်ချီ ဗလုံးဗထွေးပြောလိုက်ပြီးနောက် ရှစ်ယဲ့ကိုဆွဲဖက်ကာ မီးအရှိန်ကြောင့် ခပ်နွေးနွေးဖြစ်နေသော ဝတ်ရုံပေါ်သို့မျက်နှာအပ်လိုက်သည်။

"ရှစ်ယဲ့...ကျွန်တော့်ကိုကယ်ပေးလို့ ကျေးဇူးပါ..."

ယခင်ကအဖြစ်အပျက်များကို ဝမ်ချီ အသေအချာပြန်စဥ်းစားမိသောအခါ ရှစ်ယဲ့က သူ့အားအကြိမ်ပေါင်းများစွာကယ်တင်ပေးခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်နားလည်လိုက်သည်။

သို့သော် သူက ရှစ်ယဲ့ကယ်ပေးခဲ့သည့်အကြိမ်ပေါင်းများစွာကို မေ့လျော့နေခဲ့မိသည်။ ရှစ်ယဲ့က ထွက်သွားရန် ခွင့်ပြုလိုက်လျှင် သူက တစ်ချက်မှနောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားရန် ကြံရွယ်နေသူဖြစ်သည်။ သူ့အား မထွက်သွားရန် တားဆီးထားသောစွမ်းအားတစ်ခုကြောင့်သာ မဟုတ်ခဲ့လျှင် ယခုအချိန်တွင် ဤမြို့တော်ထဲ၌ သူရှိတော့မည်မဟုတ်ချေ။

အကြောင်းအရင်းကို မသိသော်လည်း သူနှင့်ရှစ်ယဲ့က အချို့နေရာများတွင် ဖွင့်ဟပြောဆိုခြင်းမရှိပါဘဲ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အပြန်အလှန်နားလည်မှုရှိဟန်တူသည်။ ရှစ်ယဲ့က ဘာမှမပြောလျှင် သူကလည်း ဘာမှမမေးချေ။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်နေပါပ ရေရှည်တွင် အချင်းချင်းနီးစပ်နေလျှင်ပင် ပြန်လည်ဝေးကွာသွားကြဦးမည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချီစဥ်းစားလေလေ သူ့လည်ပင်းကိုလက်တစ်ဖက်က ဖိညှစ်နေသကဲ့သို့ အသက်ရှူရခက်ခဲလာကာ ပိုပိုပြီးအနေရခက်လာသည်။ ဝတ်ရုံပေါ်မှ သူ့မျက်နှာကိုမော့ပြီး မနည်းအသက်လုရှူနေရသည်။

ထိုတစ်ခဏတွင်းချင်းတွင် အနည်းငယ်ပွင့်နေသော နက်ဆွေးဆွေးမျက်ဝန်းတစ်စုံနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံလေသည်။

ရှစ်ယဲ့ နှိုးနေသည်လား ဝမ်ချီ အသေအချာမသိချေ။

နှုတ်ခမ်းပါးလေးလှုပ်သွားသောကြောင့် ရှစ်ယဲ့တစ်ခုခုပြောနေသည်ဟု ဝမ်ချီထင်လိုက်သဖြင့် အနားသို့တိုးကပ်သွားပြီး အသာအယာခေါ်လိုက်သည်။

"အရှင့်သား..."

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အလွန်နီးကပ်နေကြပြီး ရှစ်ယဲ့၏အသံကို ကောင်းကောင်းကြားနိုင်ရန် ဝမ်ချီ၏ပါးပြင်မှာ ရှစ်ယဲ့၏ပါးပြင်နှင့် ထိစပ်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်။ သူမျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှစ်ယဲ့၏အနက်ရောင်မျက်ဝန်းများအောက်မှ ထူထဲရှည်လျားသည့်မျက်တောင်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုစဥ် ရှစ်ယဲ့က ရုတ်တရက်ခေါင်းထောင်လာသည်။

ဝမ်ချီ မရှောင်နိုင်လိုက်ပေ။ အမှန်တွင် ရှောင်တိမ်းရန်လည်း သူ မတွေးမိပေ။

မကြာလိုက်သောအချိန်တွင် သူ့နှုတ်ခမ်းဆီမှ အေးစက်စက်အထိအတွေ့ကို ဝမ်ချီ ခံစားလိုက်မိသည်။ သူပြန်ပြီးမတုံ့ပြန်နိုင်မီ ရှစ်ယဲ့က သူ့နှုတ်ခမ်းကိုလျက်ပြီး တတိတိကိုက်ဝါးနေသည်။

💮💮💮

Prev Next