Volume 12 : ရူပဗေဒဌာန
Chapter 263 (ကြယ်ရောင်ကောင်းကင်ချောက်နက် ၁၅)
ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ ညာဘက်လက် ဒဏ်ရာရသွားတာကို အခြားကျောင်းသားများ တွေ့ရပြီး မကြာမီ သူ့လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ သွေးများက တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာကောင်းလှသည်။ လျှိုကျောက်ချင်းသည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်ထံသို့ အလျင်အမြန်ရောက်လာပြီး သူ့လက်ကို မြှောက်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "အခုပဲ လှိုဏ်ဂူကနေ ထွက်ပြေးတုန်းက ကျောက်တုံးနဲ့ ထိသွားတာ"
လျှိုကျောက်ချင်းသည် ပတ်တီးတစ်လိပ်ကို ထုတ်ကာ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ လက်ဖဝါးမှ သွေးများကို လျင်မြန်စွာ သန့်စင်ပေးသည်။ သူသည် ပတ်တီးကို အလျင်စလို မပတ်ဘဲ ဒဏ်ရာကို သေသေချာချာ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရွှေ့ကြည့်ပါ"
လျှိုကျောက်ချင်း၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ရွှေ့ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပင် အရိုးများနှင့် အသားများ ကွဲသွားသကဲ့သို့ လက်ကောက်ဝတ်မှ စူးရှနာကျင်မှုထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အေးစက်စက်လေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး နာကျင်မှုကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
ကျန်းဖျင်စစ်သည် ရှင်းဝမ်၏ နဖူးပေါ်မှ အေးစက်သော ချွေးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပို၍ပင် ဝမ်းနည်းလာသည်။ သူက လျှိုကျောက်ချင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ "စီနီယာအစ်ကို၊ ရှင်းဝမ်ရဲ့ဒဏ်ရာက အရမ်းပြင်းထန်လား။"
ရိုးရှင်းသော အရေပြားဒဏ်ရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါက လျှိုကျောက်ချင်းသည် ထိုသို့သောစစ်ဆေးမှု လုံးဝပြုလုပ်ရန် မလိုအပ်ပါ။ သူသည် ၎င်းကို ပတ်တီးလေးဖြင့် ပတ်ပြီး 10 မိနစ်အောက်သာ ပျောက်ကင်းနိုင်သည်။ ယခုမူ... ကျန်းဖျင်စစ်သည် အလွန်ဆိုးရွားသော ခံစားချက်ကို ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။
သေချာစွာ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ လျှိုကျောက်ချင်းက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလာသည်။ "ဒါက အရေပြားဒဏ်ရာမဟုတ်ဘူး၊ ရှင်းဝမ်ရဲ့လက်ကောက်ဝတ်က အခုလေးတင် ကျောက်တုံးနဲ့ ထိမိပြီး ငါ့အတွေ့အကြုံအရ လက်ကောက်ဝတ်ရိုးကျိုးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"
ထိုစကားထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှန အတန်းဖော်များက ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြသည်။
တကယ်တော့ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ဒါကို မျှော်လင့်ထားပြီးသားပါ။ သူသည် ငယ်စဉ်ကပင် အလွန်ဆော့ပြီး လက်နှင့်ခြေကို အုတ်ခဲဖြင့် ထိမှန်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့ နာကျင်မှုကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးချေ။ အရေပြား အပေါ်ယံရှိ ဒဏ်ရာများနှင့် အရိုးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများသည် နာကျင်မှုအဆင့် လုံးဝမတူညီပါ။
သူ့လက်ကောက်ဝတ်မှာ ကျောက်တုံးနဲ့ ထိမိသည့်အခိုက် သူ့လက်က အသုံးမဝင်သလို လုံးဝ အကြောသေသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် အလုပ်များလွန်းသဖြင့် သူ့လက်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ ယခု သူတို့အားလုံးသည် ဘေးကင်းသောနေရာကို ရောက်သောအခါ အရိုးကျိုးသည့် ဝေဒနာသည် နောက်ဆုံးတွင် နိုးထလာပုံရပြီး ၎င်းက နာကျင်မှု အာရုံကြောတစ်လျှောက် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
သူ ဘာမှမပြောဘဲ တောင့်ခံနေသော်လည်း သူ့နောက်ကျောမှ ချွေးအေးများက သူ့အဝတ်အစားများကို စိုစွတ်နေပြီဖြစ်သည်။
ခယ်ရှောင်ပင်းက တုန်လှုပ်စွာ ပြောသည်။ "အရိုးကျိုးတယ်... ဘာလုပ်ရမလဲ။ စီနီယာအစ်ကိုလျှို ကုသနိုင်လား။"
လျှိုကျောက်ချင်းက ခါးသက်သက်ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အခက်အခဲက ဒါပဲ။ အရေပြားဒဏ်ရာဆိုရင် ငါ့ပတ်တီးက ကိုင်တွယ်လို့ရတယ်။ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေမှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရင် နေ့တစ်ဝက်လောက် ငါ့ရဲ့ခွဲစိတ်ကုတင်ပေါ်မှာ လဲနေတာတောင် ပြန်ကောင်းလာနိုင်တယ်။ ငါ တကယ်ကို တိုက်ရိုက် မကုသနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက ဒီလိုမျိုးအရိုးအဆစ်ကျိုးတာပဲ!"
လင်းမန့်လော်က စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးသည်။ "ကြွက်သားတွေနဲ့ အရိုးတွေ ဒဏ်ရာရရင် ရက်ပေါင်းတစ်ရာလောက် အချိန်ယူရတယ်၊ အရိုးကျိုးတာဆို ပြောစရာတောင်မလိုဘူး၊ အရမ်းနာကျင်ရမှာပဲ! စီနီယာအစ်ကို သူ့နာကျင်မှုကို သက်သာစေဖို့ နည်းလမ်းရှာပေးပါလား။"
ကျန်းရှောင်နျန်က တိုးတိုးပြောသည်။ "ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က အရိုးကျိုးဖူးပြီး တစ်လကျော်လောက် ကျောက်ပတ်တီးစည်းခဲ့ရတယ်။ စီနီယာအစ်ကိုရှင်းဝမ်ရဲ့လက်ကို ကျောက်ပတ်တီးစည်းဖို့ နည်းလမ်းရှာတာ ပိုကောင်းတယ်မဟုတ်လား။ မဟုတ်ရင် သူ လှုပ်ရှားတဲ့အခါ သူ့လက်ကို ပြန်ထိမိရင် ပိုနာကျင်ပြီး ဒဏ်ရာက ပိုဆိုးလာလိမ့်မယ်!"
"ဂျူနီယာညီလေးပြောတာ မှန်တယ်။ ကျောက်ပတ်တီးစည်းတာက အကောင်းဆုံးပဲ။ ပြဿနာက ငါတို့မှာ မရှိတာပဲ!" လျှိုကျောက်ချင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းနောက်ကို ကုတ်လိုက်ပြီး "ငါ ခွဲစိတ်ခန်းသုံးကိရိယာတွေကို ရွေးတုန်းက ကျောက်ပတ်တီးမဟုတ်ဘဲ ပတ်တီးကို ရွေးခဲ့တာ!"
"သစ်သားပြားတွေကို သုံးကြည့်လို့ရတယ်။" ချင်မြောင်က ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်ဆိုသည်။ "ရှေးခေတ်တုန်းက ကျောက်ပတ်တီးတွေမရှိတဲ့အခါ သူတို့က သစ်သားတွေနဲ့ပဲ ကျပ်ထုပ်စည်းပြီး အရိုးပြင်ဖို့ ကောက်ရိုးကြိုးတွေနဲ့ ချည်နှောင်ကြတယ်။"
"ဟုတ်တယ်! စီနီယာအစ်မမန့်လော်ရဲ့ သစ်ပင်နဲ့ နွယ်ပင်တွေကို သုံးလို့ရတယ်!" ခယ်ရှောင်ပင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောလိုက်သည်။
"ငါ ဒါကိုမေ့တော့မလို့!" လျှိုကျောက်ချင်းသည် ဖြေရှင်းချက်ကို တွေးလိုက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်တက်ကြွလာကာ လင်းမန့်လော်ကိုကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "မန့်လော်၊ သစ်ပင်နဲ့ နွယ်ပင်တွေကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပါ၊ ငါ တစ်ခါတည်း လွှနဲ့ ဖြတ်လိုက်မယ်။"
အတန်းဖော်များ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေသည်။
အရိုးကျိုးခြင်းသည် ပြင်းထန်သောရောဂါမဟုတ်ပါ။ ဤနာကျင်မှုကို ကျင့်သားရပါက ခံနိုင်ရည်ရှိသော်လည်း လှုပ်ရှားမှုကို ထိခိုက်စေမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ညာလက်ကို မရွှေ့နိုင်တော့ဘဲ အနာဂတ်တွင် သူ၏ဘယ်လက်ဖြင့် အဘိဓာန်ကို ခေါ်ဆိုခြင်းမှာလည်း အလားတူပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘယ်လက်သည် ညာလက်ကဲ့သို့ ပျော့ပြောင်းမှုမရှိသောကြောင့် အဘိဓာန်ကို အုတ်ခဲအဖြစ် အသုံးမပြုနိုင်ပေ။
လင်းမန့်လော်သည် သစ်ပင်ကို ဆင့်ခေါ်ပြီးနောက် ယွဲ့ရှင်းဝမ်အတွက် ယာယီကျောက်ပတ်တီးလုပ်ပေးရန်အတွက် သစ်သားတစ်ပိုင်းကို လျှိုကျောက်ချင်းမှ အလျင်အမြန်ခုတ်လှဲလိုက်သည်။ ရှင်းယန်သည် ဓာတုဗေဒပစ္စည်းကိရိယာများကို ထုတ်ယူပြီး အောက်ဆီဂျင်ကို နေရာတွင် စတင်ထုတ်လုပ်ကာ လူတိုင်း၏ အောက်ဆီဂျင်ဘူးများတွင် သိမ်းဆည်းထားသည်။
အခြားသူတွေလည်း အလုပ်များနေ၏။
မီးတောင်ဘက်ခြမ်းရှိ မျက်နှာပြင် အပူချိန်သည် မြင့်မားလွန်းသောကြောင့် လူတိုင်းတွင် ရှင်းယန်ပေးသော အပူဒဏ်ခံနိုင်သော ဖိနပ်များ ရှိသော်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် အချိန်အကြာကြီး ရပ်တည်ရန် ခက်ခဲသည်။
ကျန်းရှောင်နျန်သည် ထိုနေရာတွင် အိမ်တစ်လုံးသာ ဆောက်ခဲ့သည်။ အားဖြည့်ကွန်ကရစ်သည် မျက်နှာပြင် အပူချိန် 60 ဒီဂရီခန့်ကြောင့် လောင်ကျွမ်းမည်မဟုတ်သည့်အပြင် အပူကူးပြောင်းခြင်း၏ အစိတ်အပိုင်းကိုလည်း ပိတ်ဆို့နိုင်သည်။ ကျန်ရှိသောသစ်ပင်များကို သစ်သားပျဉ်ပြားများဖြင့် ခုတ်ထစ်ပြီး အိမ်တွင် အိပ်ရာအသုံးပြုရန်အတွက် လူတိုင်း၏ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဖြင့် ယာယီအခြေစိုက်စခန်းကို အမြန်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ် ကူညီချင်ပေမဲ့ ကျန်းဖျင်စစ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ့ဘေးက သစ်သားပြားတွင် ထိုင်ခိုင်းပြီး "မင်း ကောင်းကောင်းအနားယူပါ"
လျှိုကျောက်ချင်းသည်လည်း ပျဉ်ပြားကို အမြန်လုပ်ကာ ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို ကျောက်ပတ်တီးစည်းတာ ကူညီရန် ရောက်လာသည်။ သူသည် အရင်ဆုံး ပတ်တီးလွှာကို ပတ်ထားပြီး ထို့နောက် ဒဏ်ရာရနေသော လက်ကောက်ဝတ်ကို သစ်သားပျဉ်ပြားနှစ်ပြားဖြင့် ညှပ်ကာ သွယ်တန်းထားသည့် နွယ်ပင်ကို ဆွဲထုတ်ပြီးနောက် သေချာအောင် ချည်နှောင်ပြီး နွယ်ပင်၏ အခြားတစ်ဖက်ကို ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏လည်ပင်းတွင် ချည်နှောင်ထားသည်။ ခွဲစိတ်မှုလေ့လာနေသော စီနီယာအစ်ကိုလျှိုသည် ပတ်တီးစည်းရာတွင် မြန်ဆန်ပြီး ကျွမ်းကျင်ပါသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့လက်မောင်းကို တွဲလောင်းချပြီး တစ်ဖက်လူကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို"
လျှိုကျောက်ချင်းက အကြုံပြုခဲ့သည်။ "နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် မင်းရဲ့ညာလက်ကို မလှုပ်နဲ့။ ဘယ်လက်ကိုသုံးနိုင်ရင် ဘယ်လက်ကိုပဲသုံးပါ။ မင်းလက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ပြဿနာမဖြေရှင်းနိုင်ရင် မင်းကိုကူညီဖို့ လူတိုင်းကို တောင်းဆိုနိုင်တယ်။"
အနီးနားရှိ အတန်းဖော်များအားလုံးက သူ့ကို တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ကြည့်နေကြပြီး မင်းကို ရွှေ့ခွင့်မပေးဘဲ မျက်စိဒေါက်ထောက်ကြည့်နေမယ်လို ပြောနေသလိုပါပဲ။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ရိုးရိုးသားသား ခေါင်းညိတ်ပြရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာမရှိပါ။ "နားလည်ပါပြီ"
သူ့အနားမှာ ခယ်ရှောင်ပင်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ဂူထဲက သားရဲက ငါတို့နောက်ကို မလိုက်လာဘူး။ ဒီတော့ ငါတို့ ဒီမှာ အနားယူမှာလား။"
ချင်လုက လေးနက်စွာဆိုသည်။ "အချက်အလက်တွေအရ ဒီဂြိုဟ်ကို မီးတောင်နဲ့ နှစ်ပိုင်းခွဲထားတယ်။ မီးတောင်ရဲ့တစ်ဖက်မှာ ပြိုကျလွယ်တဲ့ မြေအောက်လိုဏ်ဂူတစ်ခုရှိပြီး အဲဒီထဲမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သားရဲတွေရှိတယ်။ မီးတောင်ရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းက ကျက်တီးမြေပြန့်ကြီးဖြစ်ပြီး အပူချိန်က အရမ်းမြင့်ပြီး နေရာတိုင်းမှာတော့ ကျောက်ရည်ပူတွေ ရှိနေပေမဲ့ အပူ၊ ခြောက်သွေ့မှုနဲ့ အောက်ဆီဂျင်ချို့တဲ့တာကလွဲလို့ တခြားအန္တရာယ်မရှိပါဘူး။"
လင်းမန့်လော်က ဆိုသည်။ "ရှင်းယန်က အောက်ဆီဂျင်ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်ပြီ။ ခြောက်သွေ့ပြီး အပူချိန်မြင့်တာကို လူတိုင်း သက်သာစေဖို့ စွမ်းရည်တချို့ကို အသုံးပြုလို့ရတယ်။ ဥပမာ ရှင်းဝမ်ရဲ့ မိုးသည်းခြင်း၊ ချင်လုရဲ့ ဆိုက်ဘေးရီးယားအအေးလှိုင်နဲ့ ငါ့ရဲ့သန့်စင်ခြင်းမြက်ခင်းပြင်ပေါ့" သူမက ခေတ္တရပ်ကာ အဖွဲ့ဝင်များကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အခြားအကျပ်အတည်းမရှိရင် ငါတို့ဒီမှာ 27 ရက်နေလို့ရတယ်။"
"ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရက်ပေါင်း 30 လောက် ရှင်သန်ဖို့က တကယ်ကို မခက်ခဲပါဘူး။" ရွှီယိရှန်းက လေးနက်သောအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်းယန်ရှိတာကြောင့် အောက်ဆီဂျင်နဲ့ ရေတွေကို အဆက်မပြတ် ထောက်ပံ့နိုင်တယ်။ ရှင်းဝမ်ရဲ့ 'နောက်ကျောပုံရိပ်'စွမ်းရည်ရှိတာကြောင့် ငါတို့ကို နေ့တိုင်း လိမ္မော်သီးမိုးရွာပေးနိုင်တယ်။ ငါတို့က လိမ္မော်သီးတွေပဲ စားရတယ်ဆိုရင်တောင် ငတ်မသေတော့ဘူးပေါ့။ ဒါက တကယ် အလုပ်မဖြစ်ဘူးဆိုရင် နည်းလမ်းဟောင်းအတိုင်း မင်းတို့ထပ်လုပ်လို့ရတယ်၊ မန့်လော်ရဲ့အရွက်ပြုတ်စားပြီး အစိမ်းရောင်အရွက်တွေကလည်း ဗီတာမင်ကိုထောက်ပံ့ပေးတယ်။"
ခယ်ရှောင်ပင်းသည် အာကာသယာဉ်ပေါ်ရှိ စည်သွတ်ဘူးအသားမျိုးစုံကို ရုတ်တရက် လွမ်းသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အခြေအနေက အရေးတကြီးဖြစ်ပြီး လူတိုင်းက လွတ်မြောက်ရေး pod ဆီသို့ တိုက်ရိုက်တယ်လီပို့ကာ စည်သွတ်ဘူးအနည်းငယ် ယူလာရန် အချိန်မရှိပေ။
နောက်ရက်များတွင် လိမ္မော်သီးနှင့် အရွက်များဖြင့်သာ သူတို့အသက်ရှင်ရမည်။
"တကယ်လို့ အဆင်မပြေရင်" ခယ်ရှောင်ပင်းသည် လူတိုင်းကို မဝံ့မရဲကြည့်ကာ အကြံပြုသည့်လေသံဖြင့် "ငါတို့ အဲဒီသားရဲကို သတ်ပစ်ပြီး အသားကင်စားလို့ရတယ်။"
"အော့..." အားလုံးက စုပေါင်းအော့အန်သောအမူအရာများ ပြကြသည်။
ဒီသားရဲကို အခုလေးတင် တွေ့လိုက်တဲ့သူတိုင်း ဘယ်သူမှ မစားချင်ကြဘူး! အရမ်းရွံစရာကောင်းတယ်!
"အဟန့်... ငါပြောတာမေ့လိုက်တော့" ခယ်ရှောင်ပင်းက ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံး အသက် 20 ဝန်းကျင်ရှိ လူငယ်လူရွယ်များ ဖြစ်သည်ဟု သူထင်သည်။ သူတို့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ထိန်းသိမ်းလေ့ရှိသည်။ ဖြည့်စွက်ရန် လိုအပ်သော ကယ်လိုရီများသည် သက်ကြီးရွယ်အိုများထက် ပိုမိုများပြားနေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် 27 ရက်ကြာ အသက်ရှင်ရန် အရွက်နှင့် လိမ္မော်သီးများကိုသာ အားကိုးတာက လွယ်ကူသောအရာမဟုတ်ချေ။
ဤဂြိုဟ်ပေါ်တွင် တစ်ခုတည်းသော သက်ရှိထင်ရှား သတ္တဝါမှာ ထိုသားရဲဖြစ်သည်။
"ရှောင်ခယ်ရဲ့ အကြံပြုချက်ကို ငါတို့လုံးဝငြင်းလို့မရဘူး။" ရွှီယိရှန်းက ရုတ်တရက် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ မတောင့်ခံနိုင်တဲ့အခါ နည်းလမ်းရှာရလိမ့်မယ်။ အဲဒီသားရဲက ရွံစရာကောင်းလောက်ပေမဲ့ ပိုးမွှားတွေလောက်တော့ ရွံစရာမကောင်းပါဘူး။"
"ကောင်းပြီ၊ ဒီအကြောင်းကို လောလောဆယ် မပြောရအောင်" ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ပို၍ထူးဆန်းလာသော စကားဝိုင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ပထမဆုံးအနေနဲ့ အားလုံးကို လိမ္မော်သီးမိုးပေးမယ်။ ရေငတ်ပြေဖို့အတွက် လူတစ်ယောက်စီ လိမ္မော်သီးနည်းနည်းလောက် စားသင့်တယ်။"
သူ၏ ညာလက်သည် သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တွဲလျားချထားပြီး သူ၏ ဘယ်လက်သည် အဘိဓာန်ကို သွက်လက်စွာ ဆင့်ခေါ်ပြီး ကဗျာစုများကို ရွတ်ဆိုကာ အကျွမ်းတဝင်ရှိသော "မိုးသည်းခြင်း" သည် အခန်းတွင်းရှိ အပူချိန်ကို တခဏအတွင်း အေးမြစေသည်။ ပြီးတာနဲ့ လိမ္မော်သီးတစ်လုံးကို တိမ်များထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး လိမ္မော်သီးတွေ ထူထပ်စွာ ပြုတ်ကျလာသည်။ လျှိုကျောက်ချင်းသည် ၎င်းကိုဖမ်းရန် ပတ်တီးပိုက်ကွန်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုခဲ့သည်။
အတန်းဖော်များသည် လိမ္မော်သီးကို ပြတ်ပြတ်သားသား ကောက်ယူကာ စားသောက်ရန် ဘေးနားသို့ သွားကြသည်။
ဒီမနက်စောစော အာကာသ သဲမုန်တိုင်းကို ရုတ်တရက် ကြုံခဲ့ရပြီး လွတ်မြောက်ရေး pod သည် အမည်မသိ ဂြိုဟ်ပေါ် ဆင်းသက်ခဲ့တာ နာရီ 20 ရှိပါပြီ။ ယခုအခါ အဖွဲ့ဝင်များအားလုံးက နောက်ဆုံးတွင် စုစည်းနိုင်လိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သည့် နာရီ 20 တွင် လူတိုင်းသည် ရေတစ်စက်ပင် မသောက်ရဘဲ အချိန်အကြာကြီး ဆာလွန်းလို့ သေတော့မည်။
အစောပိုင်းက သူတို့သည် အဖွဲ့ဝင်များကို ရှာရင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး အစားအသောက်အကြောင်း ဘယ်သူမှ မပြောခဲ့ဘူး။ အခုတော့ လိမ္မော်သီးကြီးကြီးများနဲ့ ပြည့်နေသော အိမ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်တော့ ဗိုက်ထဲက လောဘကြီးသော ပိုးကောင်များသည် အသည်းအသန် ဟစ်အော်နေပြီး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါတွေက စားလို့လောက်ပါသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ခယ်ရှောင်ပင်းက လေးလုံးစားပြီးသွားကာ တခြားသူများကလည်း လိမ္မော်ခွံတွေကို မြေကြီးပေါ်မှာ နွှာပစ်လိုက်သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ ညာလက်သည် မလှုပ်ရှားနိုင်သဖြင့် လိမ္မော်သီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခက်ခက်ခဲခဲ အခွံခွာပြီး လမ်းတစ်ဝက်တွင်ပင် ရုတ်တရက် သွယ်လျသောလက်တစ်စုံက သူ့ရှေ့သို့ ဆန့်ထွက်လာကာ လိမ္မော်သီးစိတ်ကို လက်မနှင့် လက်ညိုးကြားတွင် ကိုင်ထားသည်။ ၎င်းအပေါ်က အဖြူရောင်လိမ္မော်သီးအမျှင်များပင် ဖယ်ပစ်ထားကာ လတ်ဆတ်ပြီး အရသာရှိပုံရသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းကို မြှောက်ကာ ကျန်းဖျင်စစ်၏ ညင်သာသော အကြည့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
တစ်ဖက်လူက ခပ်တိုးတိုးဆိုသည်။ "မင်းမှာ လှုပ်ရှားအခက်အခဲရှိတာကြောင့် အားထုတ်မှုနည်းနည်းလောက် သက်သာအောင် မင်းအတွက် ငါနွှာပေးပါ့မယ်။"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လိမ္မော်သီးကို ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏နှုတ်ခမ်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပေးပို့ခဲ့ပြီး လိမ္မော်ရနံ့သည် သူ့မျက်နှာဆီသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မသိစိတ်က ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကျန်းဖျင်စစ်က လိမ္မော်သီးကို သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ အမြန်ဝင်စေလိုက်သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ရင်းနှီးစွာ ခွံ့ကျွေးတာကို ပထမဆုံးအကြိမ်ကြုံဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့အတန်းဖော်တွေ မြင်မှာကို စိုးရိမ်ပြီး သူက လိမ္မော်သီးကို လျှာနဲ့ ပါးစပ်ထဲကို အလျင်အမြန် လိပ်ထည့်လိုက်ပေမဲ့ ကျန်းဖျင်စစ်၏ လက်ချောင်းကို မတော်တဆ လျှက်မိလိုက်သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် နီမြန်းလာပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ပါးစပ်ထဲက အစားအစာများကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဝါးနေဟန်ဆောင်သော်လည်း ကျန်းဖျင်စစ်၏ မျက်လုံးများတွင် တောက်ပနေသည့် နွေးထွေးမှုကို သတိမထားမိပေ။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် လိမ္မော်သီးကို မျိုချလိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထဲသို့ အခွံခွာထားသော လိမ္မော်သီးတစ်လုံးကို ထည့်လိုက်သည်။
"...ငါ့ဟာငါ...အင်း.." နောက်ထပ်တစ်စိတ်ကို ထည့်လိုက်ပြီး သူ့စကားပင် မဆုံးသွားပေ။
ကျန်းဖျင်စစ်က သူ့ကို အစာကျွေးဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေပုံရပြီး သူဗိုက်ဆာနေမလားလို့ သူတွေးတာဖြစ်နိုင်သည်။ ဒီနေ့ လိမ္မော်သီးများက အရင်တုန်းကထက် ပိုချိုနေပုံရသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့အတန်းဖော်များ မြင်မှာကြောက်သောကြောင့် နှလုံးခုန်မြန်လာသည်။
သို့သော် သူ အတွေးလွန်နေမှန်း သိသာပါသည်။ အားလုံးက ကိုယ့်ဟာကိုယ်သာ စားနေကြသည်။ ကျန်းဖျင်စစ်သည် အခြားကျောင်းသားများ၏ မျက်လုံးများကို တိတ်တဆိတ် ပိတ်ဆို့ထားပြီး ထောင့်စွန်းက လှုပ်ရှားမှုကို မည်သူမျှ သတိမထားမိပေ။
လိမ္မော်သီးတစ်လုံးလုံးကိုစားပြီးနောက် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ရှက်ရွံ့သွားကာ ကျန်းဖျင်စစ်ကို လျင်မြန်စွာရပ်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုးပြောသည်။ "ငါ့ဟာငါ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်၊ မင်းငါ့ကို ကျွေးစရာ မလိုပါဘူး!"
ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ၏ညာလက်မှ နွယ်ပင်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်က အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်။ "မင်းလက်က နာကျင်နေသေးလား။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ထိုကဲ့သို့သောမျက်လုံးများကိုတွေ့လိုက်ရတော့ ရှက်ရွံ့သွားပြီး ခေါင်းကို အလျင်အမြန်ငုံ့ကာ "အဆင်ပြေပါတယ်၊ ပတ်တီးက နာကျင်မှုကို သက်သာစေနိုင်တယ်၊ ငါ အခု အရမ်းမခံစားတော့ဘူး။" သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီအတန်းပြီးလို့ ငါတို့ စာကြည့်တိုက်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဒဏ်ရာတွေအားလုံး ပြန်ကောင်းသွားလိမ့်မယ်။ လွယ်လွယ်ကူကူ မလှုပ်ရှားနိုင်တာက သိပ်အရေးမကြီးပါဘူး။"
ကျန်းဖျင်စစ်က ခဏလောက် နှုတ်ဆိတ်နေပြီး နူးညံ့စွာ မေးလာသည်။ "ရှင်းဝမ်၊ ဒဏ်ရာရတဲ့သူက ငါဆိုရင် မင်း ငါ့ကို ဂရုစိုက်မှာလား။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဖြေလိုက်သည်။ "သေချာတာပေါ့!"
ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့ဘယ်ဘက်လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ "ငါလည်းပဲ။ ဒါကြောင့် ဘယ်နေရာမှာမဆို မင်းငါ့ကိုလိုအပ်ရင် ပြောပါ၊ ဝန်မလေးပါနဲ့။ ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ယဉ်ကျေးနေစရာမှမလိုတာ မင်းသိတယ်မလား။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် "အင်း"ဟု တုန့်ပြန်ကာ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ နွေးထွေးသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းဖျင်စစ်၏နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှစ်သိမ့်မှုအောက်တွင် သူ့လက်တွင်ကျန်ခဲ့သော နာကျင်မှုအနည်းငယ်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူရုတ်တရက် တွေးမိသည်မှာ တစ်နေ့တွင် သူအသက်ကြီး၍ လမ်းမလျှောက်နိုင်သောအခါ ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့အား ယခုကဲ့သို့ စိတ်ရှည်ရှည်နှင့် ဂရုစိုက်နေမည်လားဟု ရုတ်တရက် တွေးလိုက်မိသည်။
တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လေးလေးနက်နက်ချစ်ပြီး အသက်ကြီးလာသည်အထိ ဘယ်တော့မှ လက်မလွတ်သည့် စုံတွဲများလို သူတို့ဖြစ်နိုင်သလား။
သို့ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ တန်ဖိုးရှိသော ခင်မင်ရင်းနှီးမှုမှာ ယောင်္ကျားဖြစ်တာ၊ မိန်းမဖြစ်တာက ဘာများကွာခြားသနည်း။
