MM Story Teller

Chapter 214

Viewers 32k

🌍Chapter 214

မူဟွေ့...

လွန်ခဲ့သော တစ်ပတ်ခန့်က အနက်ရောင်မျှော်စင်မှ သူ့အတွက် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို သီဆိုပေးခဲ့သည်။ ထိုနာမည်ကို ကြေညာနေစဥ်တွင်မူ errorတက်သည်ဟုဆိုကာ 4.0 ဗားရှင်းအဆင့်မြှင့်တင်မှုသည်လည်း တစ်၀က်တပျက်ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

၄င်းမှာ ထိုမူဟွေ့ဆိုသော ကစားသမားပင်။

ထိုစဥ်က ထန်မော့တို့မှာလည်း ထိုမူဟွေ့ဟူသော အမည်မှာ အပြည့်အစုံမဟုတ်မှန်း သိလေသည်။ ထန်မော့မထင်ထားမိသည်မှာ...

"မူဟွေ့ ရွှယ်...သူကမိန်းကလေးလား"

ပိုင်ရို့ယောင် မျက်တောင် အသာခတ်လိုက်မိသည်။

"ထန်ထန်မင်းကအခုထိ genderခွဲခြားနေတုန်းပဲလား..သူလည်းချစ်စရာမိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်လို့မရဘူးလား...သူ့ကိုယောကျာ်းတစ်ယောက်လို့ပဲ ထင်နေခဲ့တာလား"

သူကထန်မော့အား မင်းကိုဒီလိုလူလို့ မထင်ထားခဲ့ဘူးဟူသော အပြုံးကြီးဖြင့်ဆိုလာသည်။

ထန်မော့ အမှန်တကယ်ကိုပင် တဖက်လူကို မိန်းကလေးဟု မထင်ထားမိခြင်းဖြစ်သည်။

အနက်ရောင်မျှော်စင်မှာ ရုတ်တရက် ကစားသမားတစ်ယောက်အတွက် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို သီချင်းဆိုပေးခဲ့သည်။ ထန်မော့မှာ လိင်အမျိုးအစားအကြောင်း သိပ်မတွေးမိခဲ့ချေ။ သူက၄.၀ဗားရှင်းနှင့်အတူ အနက်ရောင်မျှော်စင်အဆင့်မြှင့်တင်စေသည်အထိ ထိုကစားသမား လုပ်ခဲ့သောအရာကိုသာ တွေးနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထန်မော့၏ ဦးနှောက် လျင်မြန်စွာ လုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ သူ့တွင် ခပ်ရေးရေးခန့်မှန်းမှုမျိုးရှိသော်လည်း တချို့အရာများမှာ ရှင်းပြရန်မဖြစ်နိုင်ချေ။ ပိုင်ရို့ယောင်က ထိုအချက်များကို ရှင်းလင်းရန်လိုအပ်လေသည်။

ရှောင်ဖူမှာလည်း အလွန်စိတ်၀င်စားနေခဲ့သည်။

"အချိန်အဆင့်ဇယားကဘာလဲ...မူဟွေ့ရွှယ်ဆိုတဲ့သူက အဲဒီဇယားမှာ နံပါတ်၁ပေါ့...လူတစ်ယောက်ကို သတ်ရင် နားချိန်၁၀မိနစ်ပေးတယ်ဆိုတော့...လူအများကြီးကိုသတ်ရင် ...အဲဒီအချိန်အဆင့်ဇယားထဲရောက်သွားတာလား ...ဒါဆို သူလူတွေအများကြီး သတ်ခဲ့တာဖြစ်မယ်"

ထန်မော့သည်လည်း ထိုမေးခွန်းများ၏ အဖြေကို သိလိုသဖြင့် ပိုင်ရို့ယောင်အား ကြည့်လိုက်လေသည်။

တောက်ပသော နေရောင်အောက်တွင် ကလေးမျက်နှာနှင့်လူမှာ ပြုံးလျက်ဆိုလာသည်။

"သိချင်တယ်ပေါ့"

ထန်မော့ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားမိလျက် ဖူ၀မ်သော်မှာမူ မျက်ခုံးအသာပင့်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆို အနူးအညွတ်တောင်းပန်ကြည့်လေ"

ဖူ၀မ်ရှန်း"..."

ဤလူမှာ တကယ့်မြွေမျိုးနွယ်ပင်...

ပိုင်ရို့ယောင်က အပြုံးဖြင့်ဆိုသည်။၏

"အခုဏက မင်းငါ့ကို အနားကပ်ခွင့်လည်းမပေးဘူး လက်နက်တွေနဲ့လည်း ရိုက်သေးတယ်"

ဖူ၀မ်သော်၏စွမ်းရည်နှင့် ထန်မော့၏ ထီးကလေးတို့မှာ ဤလူကို တစ်စက်ကလေးမှ မထိခဲ့ပါသော်လည်း ဤလူမှာ မရှိသော မျက်ရည်တို့ကို ပွတ်သုတ်လိုက်ကာ အနိုင်ကျင့်ခံနေရသည့်နှယ် သရုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

"သိချင်ရင် တောင်းပန် မဟုတ်ရင်တော့ မပြောပါဘူး"

ထန်မော့ ဖူ၀မ်သော်အား တိတ်တဆိတ်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ဖူ၀မ်သော်က အမူအယာမဲ့စွာ ထရပ်လာခဲ့သည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖြတ်ခနဲရွေ့လျားသွားခဲ့ပြီး ပိုင်ရို့ယောင်၏ မျက်နှာမှ အပြုံးတုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဖူ၀မ်သော် သူ၏ ညာလက်ကိုဝေ့ယမ်းလိုက်လျက် အနက်ရောင်ဒုချွန်လက်နက်မှာ ပိုင်ရို့ယောင်အား လျင်မြန်စွာနှင့် အညှာအတာမဲ့စွာ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

ပိုင်ရို့ယောင်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများကင်းမဲ့လျက် ဆက်တိုက်ရှောင်ရှားနေခဲ့သည်။ ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဍာန်နှင့် ဓါးတိုတစ်ချောင်းက သူ၏လက်ထဲတွင်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုဓါးတိုမှာ ဒုချွန်လက်နက်နှင့်ထိခတ်မိသွားလျှင် သတ္တုချင်းရိုက်ခတ်မိသံနှင့်အတူ မီးပွားများ လွင့်စင်လာခဲ့သည်။ ထန်မော့ထီးကလေးနှင့်အတူ ဖူ၀မ်သော်နှင့်ပူးပေါင်းလိုက်သော် ပိုင်ရို့ယာင်မှာ အရေးနိမ့်လာခဲ့သည်။ သူ၏အင်္ကျီလက်မှာ ထီးကလေးကြောင့်ကွဲသွားလျက် နောက်ကိုတဖြည်းဖြည်း ဆုတ်နေခဲ့ရသည်။

ဖူ၀မ်သော်က ထန်မော့ပြောခဲ့ဖူးသော ပိုင်ရို့ယောင်ဟူသော လူဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိ၍ ဤသို့ ပြတ်သားစွာလှုပ်ရှားလာခြင်းဖြစ်သည်။ အနီရောင်နှလုံးသားဘုရင်မ၏ ရတနာကော်ရစ်တာထဲမှ ပိုင်ရို့ယောင်၏ လုပ်ရပ်ကို ဖူ၀မ်သော်သိထားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ မူမမှန်သောလူမှာ ရန်သူမဖြစ်လျှင်တောင် မိတ်ဆွေတော့ဖြစ်မလာနိုင်ချေ။ ညှာတာနေစရာလည်း မလိုအပ်။

သို့သော် ပိုင်ရို့ယောင်၏ နည်းလမ်းများက ဖူ၀မ်သော်အား အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ ဖူ၀မ်သော်နှင့် ထန်မော့မှာ ထိုသူကိုမသတ်နိုင်သော်လည်း တဖက်လူမှာ အလိုရှိသလို လွတ်မြောက်နိုင်သည်မျိုးမဟုတ်ပြန်။

၃ယောက်သားမှာ ထိုအခြေအနေထဲတွင် ပိတ်မိနေသည့်နှယ်။

ရုတ်ချည်း ပိုင်ရို့ယောင် ဘေးကိုစောင်းလျက် ကျည်ဆံကိုရှောင်လိုက်သည်။ သူသည်မနီးမဝေးမှ ကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟေး ညီငယ်လေး မင်းနည်းနည်းလွန်သွားပြီမထင်ဘူးလား...မင်းအစ်ကိုနဲ့ ထန်မော့ကငါ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာကို အခုမင်းကပါဒီလိုလုပ်တယ်ပေါ့...တို့တွေအတူ ရတနာကော်ရစ်တာထဲ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ၀မ်းနည်းမှုတွေမျှဝေခဲ့တာကို မေ့သွားပြီလား"

ဖူ၀မ်ရှန်းက အေးစက်စွာဆိုလာသည်။

"မေ့သွားပြီ"

ပိုင်ရို့ယောင်"..."

ရှောင်ဖူကိုပင် ရွံအောင်လုပ်နိုင်သည့်လူတစ်ဦးအနေနှင့် ဤလူ၏ကျော်ကြားမှုမှာ နိမ့်လွန်းနေသေးသည်။

သူတို့ထပ်မံတိုက်ခိုက်လျှင် ပိုင်ရို့ယောင်မှာ ထွက်မပြေးနိုင်လောက်သော်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်လည်း သတ်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။ ထန်မော့ထီးကလေးကို ဖယ်လိုက်သည်။

"ပြောတော့မှာလား"

ပိုင်ရို့ယောင်က နားမလည်ပုံဖြင့်ဆိုသည်။၏

"မတောင်းပန်တော့ဘူးလား"

"မပြောဘူးပေါ့"

"ကျေးဇူးပြုပြီးလို့ပြောလေ ထန်ထန်ရဲ့"

ထန်မော့သူ့ကို တစ်ချက်မျှကြည့်လျက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ထန်မော့တောင်းပန်မည်ကိုစောင့်နေသော ပိုင်ရို့ယောင်မှာ ရူးကြောင်ကြောင်အမူအရာနှင့်အတူ အလျင်အမြန်မေးလာခဲ့သည်။

"မင်းကိုယ်ပျောက်လူသားတွေအကြောင်း မသိချင်တော့ဘူးလား...ပြီးတော့ အချိန်ဇယားထိပ်ဆုံးက မူဟွေ့ရွှယ်လည်းရှိသေးတယ်နော်"

ဖူ၀မ်သော်က တည်ငြိမ်စွာဆိုလာသည်။

"ကြည့်ရတာ မင်းမှာ အသင်းဖော်မရှိပုံပဲ"

ပိုင်ရို့ယောင်က ဒဏ္ဍာရီလာ ခိုး၀င်သူ၏စကားကိုနားမလည်ခဲ့ချေ။

"အဲဒီတော့"

ဖူ၀မ်သော်၏ နှုတ်ခမ်းတို့မှာ တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။

"မင်းမှာ အသင်းဖော်ရော အဖွဲ့အစည်းရော သတင်းကွန်ရက်ရောမရှိပဲ သိလာတယ်ဆိုရင် ငါတို့လည်း မကြာခင်သိရမှာပဲ"

ပိုင်ရို့ယောင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။

ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်က ပိုင်ရို့ယောင်အား လျစ်လျူရှူလျက် ရှောင်ဖူနှင့် အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ဖူ၀မ်ရှန်းမှာ ဤမြွေလူသားကို အနည်းငယ် အစ်အောက်မေးရသည်က ပြဿနာမဟုတ်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူသည် ကလေးသာဖြစ်သေးသည်။ သူသည် အကြီးများ မျက်နှာပျက်ရမည့်အလုပ်ကို လုပ်လိမ့်မည်မဟုတ်။

ပိုင်ရို့ယောင်မှာ ၄င်းကိုအမှန်တကယ်ပြောချင်ပုံမပေါ်ပေ။ သူသည်လမ်းခွဆုံတွင်ရပ်လျက် ထန်မော့နှင့်ဖူ၀မ်သော်တို့ ဝေးကွာသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူတို့လမ်းမှ ထွက်ခွာခါနီးတွင် နောက်ဖက်မှ စိတ်ညစ်နေသော အသံကိုကြားလိုက်ရလေသည်။

"ငါကမပြောဘူးလို့ပြောမိလို့လားလို့...ဟိတ် စောင့်ကြပါဦး"

ထန်မော့၏ ခြေလှမ်းတို့ရပ်တန့်မသွားခဲ့ချေ။

ဖူ၀မ်သော်ဆိုခဲ့သလိုပင် ပိုင်ရို့ယောင်သည် ထျန်းရွှမ်မှ မဟုတ်ပေ။ ပိုင်ရို့ယောင်သိနိုင်သော သတင်းကို သူတို့လည်း ရှာတွေ့နိုင်သည်။ ပိုင်ရို့ယောင်က ဤအရေးကြီးသော သတင်းကိုစောစောစီးစီးသိလာနိုင်သည်မှာလည်း ကံကောင်းမှုသာဖြစ်နိုင်သည်။

"ငါရှန်ဟိုင်းကနေ ပေကျင်းကိုလာနေတုန်း ၃ ၄ရက်လောက်မှာ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ်...မင်းတို့ခေါ်သလိုဆို ကိုယ်ပျောက်လူသားတစ်ယောက်ကိုပေါ့"

ပိုင်ရို့ယောင်ကပြုံးလိုက်သည်။

"သူကငါ့ကို သတ်ချင်ခဲ့တာလေ...ငါသူ့ကိုသတ်ခွင့်ပြုလိုက်သင့်တယ်လို့ထင်လားဟင် ထန်ထန်"

ထန်မော့မှသူ့အား လျစ်လျူရှုထားသည်ကို မြင်လျှင် ခေါင်းကိုငုံ့လျက် ဖူ၀မ်ရှန်းအားကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီကညီငယ်လေးရော အစ်ကိုကသေသွားသင့်တယ်ထင်လား"

လူတိုင်းကသူ့ကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့ကြသည်။

ပိုင်ရို့ယောင်မှာ ၄င်းအားရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားမိလျက် ဆက်၍ပြောလာခဲ့သည်။

"အဲတုန်းက ငါလမ်းပေါ်မှာ အသားကင်လေးစား ဘီယာလေးမော့နဲ့ အေးဆေးလျှောက်သွားနေတာလေ...ရုတ်တရက်ငါ့ဘေးမှာ လူတစ်ယောက်ပေါ်လာပြီး ငါ့ကိုသတ်ဖို့ကြိုးစားပါလေရော"

ဤအရူး၏စကားများမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ယုံကြည်၍ရသည်။ ထန်မော့ဆက်လျှောက်သွားနေရင်း နားထောင်နေခဲ့သည်။

"အဲဒီလူကမဆိုးဘူး...အနည်းဆုံး မျှော်စင်ဒုတိယထပ်အဆင့်လောက်တော့ရှိတယ်...သူကငါ့ကိုသတ်ချင်ပေမယ့် သူပဲအဖမ်းခံလိုက်ရမယ်လို့မထင်ထားရှာဘူးလေ...အစကတော့ ဘာလို့အပြစ်မဲ့တဲ့သူကိုညတိုက်ခိုက်ရတာလဲလို့မေးချင်ခဲ့တာ...ဒါပေမယ့်သူကအရင် ငါ့ကို အံ့သြတကြီးမေးလာတယ်လေ"

ပိုင်ရို့ယောင်က အေးစက်သော အပြုံးကြီးဖြင့်ဆိုလာသည်။

"သူကငါ့ကို ၀က်မဟုတ်ဘူးလားတဲ့"

လွန်ခဲ့သော ၄ရက်ခန့်က ထျန်ကျင်းတွင်...

ပြုံးနေသော ကလေးမျက်နှာနှင့်လူမှာ ၀က်ဟူသောစကားကိုကြားသည်နှင့် သူ၏အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူ့ဘ၀တစ်လျှောက်လုံးတွင် မြွေလို့လည်းခေါ်ခံရဖူးသည်။ ယုတ်စွအဆုံး ကြွက် ဂျပိုး နှင့် အခြားဆိုးရွားသော နာမည်များစွာဖြင့် သမုတ်ခံရဖူးသော်လည်း သူ့ကိုမည်သူကမျှ၀က်ဟုတော့မခေါ်ခဲ့ကြချေ။ သူသည်တဖက်လူ၏ အပေါ်နှုတ်ခမ်းကို တိုက်ရိုက်လှီးဖြတ်လိုက်လျက် တဖက်လူကို ကြောက်ရွံ့သွားစေခဲ့သည်။

ပိုင်ရို့ယောင်က ငတုံးမဟုတ်ချေ။ တဖက်လူမှာ သူ့ထံမှ သတိထားမခံရပဲ ရုတ်တရက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နှုတ်ခမ်းဖြတ်ခံရပြီးနောက် ထိုလူမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ ပိုင်ရို့ယောင်မှာ ထိုလူ၏ နှုတ်ခမ်းပြန်ကောင်းလာသည်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်စောင့်လျက် ထိုမှော်ဆန်သော အချိန်ဇယားအကြောင်းကို ထိုလူ၏ပါးစပ်ထဲမှ ညှစ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

"အချိန်အဆင့်ဇယား..."

ပိုင်ရို့ယောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ့ပျက်ပျက်အပြုံးတစ်ခုရှိနေသေးသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံး များမှာမူလေးနက်နေခဲ့သည်။

"လူတစ်ယောက်ကိုသတ်ရင် ၁၀မိနစ်နားချိန်ရမယ်...နားချိန်ရှိတဲ့လူတွေက လည်ပင်းမှာ ရွှေရောင်နံပါတ်တွေပါတယ်...အဲဒီနံပါတ်တွေက သူ့တို့မှာကျန်တဲ့ နားချိန်ကို ရေတွက်နေတာလေ"

ပိုင်ရို့ယောင်က သူ၏လက်ကို ဖူ၀မ်ရှန်း၏ လည်ပင်းထံဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ကလေးမှာ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သော်လည်း မရှောင်ခဲ့ချေ။ ပိုင်ရို့ယောင်သည် ဤကလေးကအမှန်တကယ် သတ္တိရှိလှသည်ကို မြင်လျှင် သူ့အား တစ်ချက်ခန့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ရှောင်ဖူလည်ပင်း၏ ညာဘက်ကို ထိုးပြလိုက်သည်။

"နားချိန်ရှိတဲ့ ကစားသမားတစ်ယောက်ကိုသတ်ရင် မင်းကနားချိန်၁၀မိနစ်အပြင် မင်းသတ်လိုက်တဲ့လူရဲ့နားချိန် တ၀က်ကိုပါရတယ်...အချိန်အဆင့်ဇယားမှာ လူအယောက်၁၀၀ရှိတယ် မူဟွေ့ရွှယ်ကတော့ထိပ်ဆုံးကပေါ့ ...သူ့မှာ နားချိန်မိနစ် ၂၆၀၀၀၀တောင်ရှိတယ်လေ"

ထန်မော့၏ မျက်လုံးများ ကျဥ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။

"သူကလူပေါင်း ၂၀၀၀၀ကျော်ကို သတ်ခဲ့တာပေါ့..."

ပိုင်ရို့ယောင်ကရယ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သိမလဲ ..သူကသွေးဆာနေတဲ့ အရူးမလည်းဖြစ်နိုင်တာပဲလေ ဟီးဟီး"

ထန်မော့ခတ္တမျှတွေးလိုက်ကာမေးလိုက်သည်။

"ဘာကျန်သေးလဲ"

"အဲဒါပဲလေ"

ထန်မော့ခတ္တမျှမတုန့်ပြန်ခဲ့ချေ။

ထို့နောက်သူကသေချာအောင်ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဒါအကုန်ပဲပေါ့"

ပိုင်ရို့ယောင်က သွားဖြဲကာပြုံးလိုက်သည်။

"မရှိတော့ဘူး...သူကပျောက်သွားတော့မှာမို့ ဒီတိုင်းလွှတ်မပေးလိုက်နိုင်ဘူးလေ...အဲဒါနဲ့ သူ မပျောက်သွားခင် သတ်လိုက်တယ်"

ထန်မော့"..."

ဖူ၀မ်သော်"..."

ဖူ၀မ်ရှန်း"..."

၃ယောက်စလုံးမှာ တညီတညာထဲ လှည့်ထွက်သွားလျက် ကလေးမျက်နှာနှင့်လူကို လျစ်လျူရှူလိုက်ကြလေသည်။

"ဟေး...ငါ့ကိုအသုံးချပြီး လွှင့်ပစ်ရက်တယ်ပေါ့...တာ၀န်ယူရတယ်"

ပိုင်ရို့ယောင် သူတို့နောက်မှ ပြေးလိုက်လာခဲ့သည်။

ထန်မော့သည် ပိုင်ရို့ယောင်မှ သူ့နောက်သို့ ပေကျင်းအထိ အဘယ်ကြောင့် လိုက်လာခဲ့သည်ကို မသိပေ။ ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော် ထိုလူကို ရှင်းပစ်ရန်ပြင်လိုက်တိုင်း ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့လွတ်မြောက်သွားတတ်သည်။ သူတို့ရပ်တန့်သွားသည်နှင့် ချက်ချင်းပြန်ရောက်လာပြန်သည်။

ပိုင်ရို့ယောင်ကို သတ်ရန်နီးလမ်းမရှိချေ။ ထန်မော့သည် ယနေ့အဖို့ အလျင်လူသားစွမ်းရည်ကို အသုံးမပြုနိုင်တော့ချေ။ ပိုင်ရို့ယောင်ကို သတ်ရန် အလွန်အားထုတ်ရလိမ့်မည်။ ထို့အပြင်တဖက်လူတွင်လည်း အသက်ကယ်ပစ္စည်းများရှိနိုင်သည်။ ယနေ့တိုင်အသက်ရှင်နေသေးသော သန်မာသည့်ကစားသမားများမှာ အသက်အပိုများရှိ၍ပင်။ သူတို့သေဆုံးသွားလျှင်တောင် ရွမ်၀မ်ရှုကဲ့သို့ ပြန်လည်ရှင်သန်လာနိုင်သည်။

ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။

ပတ်၀န်းကျင်မှာ တဖြည်းဖြည်းမှောင်ရိပ်သန်းလာခဲ့ပြီး ထန်မော့တို့၃ဦး ဟော့ပေါ့ဆိုင်ထဲသို့ အနားယူရန်၀င်လာခဲ့ကြသည်။ ထန်မော့အ၀င်၀တွင် ရုတ်ချည်းရပ်တန့်သွားလျက် နောက်မှ အမြှီးနှယ် တွဲလဲတွဲလဲပါလာသော ပိုင်ရို့ယောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည်ပါးစပ်ကိုဖွင့်လျက် တည်ငြိမ်စွာမေးလိုက်မိသည်။

"ဘာလို့လဲ"

ပိုင်ရို့ယောင်၏ အပြုံးမှာ ခတ္တအေးခဲသွားခဲ့သည်။ သူသည်အိတ်ကပ်ထဲလက်ကို ထိုးထည့်လျက် ဖူ၀မ်သော်အား သတိဖြင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက်ပြုံးကာ မေးလာခဲ့သည်။

"ထန်ထန် ဘာကို ဘာလို့လဲ"

"ငါ့နာမည်က ကျောက်မဟုတ်တာကိုလည်းသိတယ်...မစ်စတာဘီကိုလည်းသိတယ် ..ငါနဲ့အတူ စုဝေးခြင်းဂိမ်းမှာပါခဲ့တဲ့သူတွေကို တွေ့ခဲ့တယ်မလား"

ကမ္ဘာကြီးမှာကျယ်၀န်းပြီး အနက်ရောင်မျှော်စင်၏ဂိမ်းမှာလည်း ကြီးမားသည်။ မဖြစ်နိုင်ဟုပြောရန်က ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လေသည်။ သို့သော် ဤလူက သူပြောခဲ့သလိုပင် ကံကောင်းသူဖြစ်သည်။ အပုံ၁၀၀၀၀တွင် ၁ပုံသာရှိသော်လည်း ၀မ်ရင်းကွေ့တို့နှင့်ဆုံခဲ့သလိုပင် ထျန်ကျင်း၌လည်း ကိုယ်ပျောက်လူသားကိုဖမ်းမိခဲ့ပြီး သတင်းများကိုရခဲ့သည်။ ထန်မော့၏ ကံမှာဆိုးရွားပြီး ဤစိတ်မမှန်သော အရူးမှာတော့ ကံကောင်းလေသည်။

"ငါဘယ်သူလဲဆိုတာရော သူဘယ်သူလဲဆိုတာရော သိတယ်မလား"

ထန်မော့မှာ ဖူ၀မ်သော်ကို ရည်ညွှန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

"အဲဒါကို ဘာလို့နောက်ကလိုက်နေတာလဲ"

အလျင်လူသားစွမ်းရည်မရှိလျှင် သူက ဤလူ၏ ပြိုက်ဖက်မဟုတ်သည်ကို ၀န်ခံပါသည်။ သို့သော် သူ၏ဘေးတွင် ဖူ၀မ်သော်ရှိသည်။ မိမိတို့၂ဦးပူးပေါင်းပါက ပိုင်ရို့ယောင်မှာ သူတို့ကိုလုံး၀မသတ်နိုင်ချေ။ သို့ဆိုပါက ပိုင်ရို့ယောင်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မည်သို့နည်း။

"အရင်တစ်ခေါက်ကမပြောလိုက်ရဘူးဆိုပေမယ့်...ထန်ထန် မင်းတကယ်ပဲ ငါနဲ့မတွေ့ခဲ့သင့်ဘူး"

ထန်မော့၏ အမူအရာပြောင်းလဲမသွားခဲ့ချေ။

ပိုင်ရို့ယောင်မှာ အိတ်ကပ်ထဲလက်ထည့်လျက်ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။

"မင်းနောက်ကိုလိုက်နေတယ်ဆိုတာက...ဟီးဟီး..မင်းကို သတ်ဖို့အခွင့်အရေးရမလားလို့ပေါ့"

🌍

Prev Next