Volume 12 : ရူပဗေဒဌာန
Chapter 265 (ကြယ်ရောင်ကောင်းကင်ချောက်နက် ၁၇)
ခယ်ရှောင်ပင်းသည် လက်ပ်တော့ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသော အလင်းစက်များကို ထိတ်လန့်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ "ပျံသန်းတဲ့သားရဲများလား။ အားလုံး သတိထားကြ!"
အလင်းစက်များ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရှောင်ထူ၏ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုက ပိုမိုတိကျလာသည်။ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် အမှန်တကယ် အနီရောင် အလင်းစက်သုံးစက် ရှိနေပြီး အပူကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကိုယ်စားပြုသည့် အနီနှင့် အစိမ်းပုံများ ရှိနေတာကို တွေ့ရတော့ ခယ်ရှောင်ပင်း အံ့သြသွားသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကောင်းကင်ကို မျှော်ကြည့်လိုက်ပြီး ကြည်လင်သော အလင်းတန်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပဲ ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ခုခု မူမမှန်ဘူး။ ရှောင်နျန် အခြေစိုက်စခန်းကို အရင်ဖယ်ထားလိုက်!"
ကျန်းရှောင်နျန်သည် ချက်ချင်း နံရံအားလုံးကို ဖယ်လိုက်သည်။
ကျန်းဖျင်စစ်သည် လက်ပ်တော့ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ တဖြည်းဖြည်း ပိုရှင်းလင်းသော ပုံကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက လူသားတစ်ယောက်လိုပဲ။"
ရှောင်ထူသည် ပစ်မှတ်၏တည်နေရာကို သိရှိနိုင်ပြီး ပြိုင်ဘက်၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဆွဲနိုင်သည်။
ယခုအချိန်တွင် ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ ပစ်မှတ်ပုံသည် လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဦးခေါင်းနှင့် ခြေလက်များ အမှန်တကယ်ရှိသည်။ ခယ်ရှောင်ပင်းသည် တိုင်ခိုက်မှုကို စတင်လာသော ပျံသန်းခြင်းသားရဲများဟု မူလက ထင်မြင်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို အမဲလိုက်ပြီးနောက် အသားစားနိုင်ပြီဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း လူသုံးဦးဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဒီကောက်ချက်က လူတိုင်းကို အံ့သြစေခဲ့သည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ခန့်မှန်းလိုက်၏။ "ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့များလား။ ငါတို့ရဲ့ thorn အာကာသယာဉ် ဖျက်ဆီးခံရတာကို သိလိုက်တော့ ငါတို့ကိုရှာဖို့ အနီးနားက ဂြိုဟ်ကို လာခဲ့တာပဲ။ မဟုတ်ရင် ဒီဂြိုဟ်က လူသားတွေအတွက် အသက်ရှင်သန်ဖို့ လုံးဝမသင့်တော်တာကြောင့် ဒီလူသုံးယောက်က ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာမှာလဲ။"
ကျန်းဖျင်စစ်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါ့အပြင် ဗိုလ်ချုပ်ခဲရန်ပေးတဲ့တာဝန်ကို ငါတို့ မပြီးသေးဘူး။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ မျက်လုံးများက လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်ကြည့်လာသည်။ ယနေ့တွင် လူတိုင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ သုံးစွဲမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် လိမ္မော်သီး၊ အရွက်များနှင့် ရှင်းယန်မှပြုလုပ်သော အမိုင်နိုအက်ဆစ်များကိုသာ အားကိုးခဲ့ကြသည်။ လောလောဆယ်တော့ လူတိုင်းက ဗိုက်ဆာနေ၏။ သို့သော် သူတို့သည် ရေလုံးဝမပြတ်သောကြောင့် နေ့တိုင်းပုံမှန်အတိုင်း ဆေးကြောနေကြသောကြောင့် မျက်နှာက သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပါသည်။
တစ်ပတ်နီးပါး အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားသော အဖွဲ့နှင့် လုံးဝမတူပါဘူး။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဖုန်မှုန့်တွေ ချထားပြီး ငါတို့ရဲ့စွမ်းရည်တွေကို လူတွေကို မသိစေနဲ့။"
အတန်းဖော်များသည် ဖုန်မှုန့်များ စတင်သုတ်ကြသည်။ ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ပြာမှုန့် လက်တစ်ဆုပ်စာကိုင်ကာ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပြာများကို သုတ်လိုက်သည်။ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်မှုကို အမြဲစွဲလမ်းနေသော ကျန်းဖျင်စစ်သည် အခက်အခဲရောက်နေဟန်ဆောင်ကာ သူ့အဝတ်များကို မြေကြီးပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် ပွတ်တိုက်ပေးခဲ့သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ကျိုဖုန်းကိုကြည့်ကာ "မီးပိတ်လိုက်တော့"
ကျိုဖုန်းသည် အလင်းလုံးကို ချက်ချင်းဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က အမှောင်ကျသွားလေသည်။
သုံးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် လေယာဉ်ကြီးသည် အနီးနားသို့ ဆင်းသက်ခဲ့ပြီး ဖုန်မှုန့်များကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။
လက်နက်ကိုင် တပ်ဖွဲ့ဝင် သုံးဦးသည် လေယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းသက်ကာ သူတို့၏ ကျောပေါ်ရှိ သေနတ်များနှင့် ဦးထုပ်များတွင် ရှာဖွေရေးမီးများ ပါဝင်သည်။ သုံးယောက်သား ရှေ့ကို ရှာဖွေကြည့်ရင်း တိုးတိုးပြောသည်။ "thorn အာကာသယာဉ်ရဲ့ အပျက်အစီးတွေကို လူမရှိတဲ့မြေမှာ ရှာတွေ့ပြီး လွတ်မြောက်ရေး pod တွေအားလုံး မရှိတော့ဘူး၊ ဒါက မတော်တဆဖြစ်တဲ့နေရာနဲ့ အနီးဆုံး ဂြိုဟ်ဖြစ်ပြီး သူတို့ ဒီကိုဆင်းသက်ခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်။"
"ဒါပေမဲ့ ဒီဂြိုဟ်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က လူသားတွေရဲ့ ရှင်သန်မှုအတွက် လုံးဝ မသင့်လျော်သလို အောက်ဆီဂျင်ပါဝင်မှုကလည်း အရမ်းနည်းတယ်။ သူတို့သာ တကယ် ဒီဂြိုဟ်ပေါ်မှာ ရှိနေခဲ့ရင် သူတို့ သေတာကြာလောက်ပြီ။"
"အချိန်မီ မကယ်တင်နိုင်ရင်တောင် သူတို့ရဲ့ အရိုးတွေကို သင်္ဂြိုဟ်ဖို့ ပြန်ယူလာရမယ်လို့ ဗိုလ်ချုပ်ခဲရန်က ပြောခဲ့တယ်။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "..."
သူတို့သုံးဦးသည် သူတို့၏အလောင်းများကို စုဆောင်းရန် အထက်လူကြီးများက စေလွတ်ထားပုံရပြီး သူတို့ အသက်ရှင်နေမည်ကို သေချာပေါက် မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။
နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ပြင်းထန်သောအလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မသိစိတ်က သူ့မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ လူတိုင်းက လူငယ်တစ်ယောက်၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သောအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ဘုရားရေ၊ သူတို့အသက်ရှင်နေသေးတယ်!"
အလင်းရောင်အောက်မှာ လူဆယ့်နှစ်ယောက် စုရုံးနေကြပြီး အားလုံးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ စုတ်ပြတ်သတ်နေကြပြီး တော်တော် ဒုက္ခရောက်နေပုံရသည်။ အထူးသဖြင့် မျက်မှန်တပ်ထားသော သူတစ်ယောက်သည် မျက်နှာကို ဖုန်တွေဖုံးပြီး မျက်နှာကိုတောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ပေ။
သုံးယောက်သား ချက်ချင်းရှေ့တိုးလာပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို အလေးပြုသည်။ "ခေါင်းဆောင်ယွဲ့၊ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ နောက်ကျသွားတယ်။ အားလုံးအဆင်ပြေရဲ့လား။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ချောင်းဟန့်ပြီး ပြောသည်။ "အသက်ရှင်နေပါသေးတယ်"
သုံးယောက်လုံးက အံ့ဩသွားကြသည်။ အထူးတပ်ဖွဲ့ 183 သည် ထိုသို့သောပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သို့ရှင်သန်ခဲ့သနည်း။ Thorn အာကာသယာဉ် ပျက်ကျပြီး တစ်ပတ်ကြာခဲ့ပါပြီ။ သူတို့သည် ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်နေထိုင်ရန် အောက်ဆီဂျင်ဘူးနှင့် လွတ်မြောက်ရေး pod ထဲရှိ ရေကို အားကိုးခဲ့သလား။
သူတို့သုံးယောက်က ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို အံ့သြပြီး ကမန်းကတန်းပြောသည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး ကယ်ဆယ်ရေးယာဉ်ပေါ် ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ၊ ဗိုလ်ချုပ်ခဲရန်က ခင်ဗျားတို့ကို အနီးနားက ကြယ်နယ်မြေမှာ စောင့်နေတယ်။"
ဤလူသုံးယောက်၏ စစ်ဝတ်စုံယူနီဖောင်းများသည် သူတို့၏အဝတ်အစားများနှင့် တူညီပြီး သူတို့သည် တူညီသော ရဲဘော်များ ဖြစ်သင့်သည်။ တာဝန်ထုတ်ပြန်ခဲ့သော ဗိုလ်ချုပ်ခဲရန်သည် လူကိုယ်တိုင်လာရောက်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏တာဝန်ကို ဆက်လက်ပြီးမြောက်စေရမည်ဟု ဆိုလိုပါသည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူတို့သုံးယောက်ကို ခေါင်းညိတ်ပြရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ လူတိုင်းကို သူတို့နောက်သို့ လိုက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
ခယ်ရှောင်ပင်းသည် နောက်ဆုံးကနေ ဖြည်းညှင်းစွာ လိုက်လာပြီး ရှင်းယန်ကို တိုးတိုးပြောလေသည်။ "NPC က ဒီကို ရောက်လာပြန်ပြီ၊ သူပေးခဲ့တဲ့ တာဝန်ကို ငါတို့ မပြီးမြောက်နိုင်ရင် စာမေးပွဲအောင်ဖို့ သေချာပေါက်မလွယ်ဘူးဆိုတာ ငါသိနေတယ်။"
ရှင်းယန်က ပေါ့ပါးစွာဆိုသည်။ "NPC က မင်းအစာငတ်မှာစိုးလို့ အဝေးကြီးကနေ မင်းကို လာခေါ်တာ"
ခယ်ရှောင်ပင်းက ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ပေ။ "ပထမက ငှက်တွေမပြန်နိုင်တဲ့ ဒီဂြိုဟ်ပေါ်မှာ ငါတို့ကို ဆင်းသက်ခိုင်းပြီး တစ်ပတ်လောက် အဆာခံခိုင်းပြီးတော့ အခုမှ ကယ်တင်ဖို့ တစ်စုံတစ်ယောက် လွတ်လိုက်တာလား။ ဒါက မျက်နှာကိုရိုက်ပြီး မုန့်ချော့ကျွေးတယ်၊ ပြီးရင် ပိုပြီးကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ရိုက်ဦးမှာမလား။"
ရှင်းယန်: "..."
ခယ်ရှောင်ပင်း၏ဖော်ပြချက်က အမှန်တကယ်ပင် သင့်လျော်ပါသည်။ သူတို့ကို တစ်ပတ်လောက် အစာငတ်ထားပြီး ရှာဖို့ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ကို လွတ်လိုက်သည်။ စားနပ်ရိက္ခာပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်သော်လည်း သူတို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော တာဝန်က ပိုမိုခက်ခဲလာမည်မှာ သေချာပါသည်။ ဒါက မျက်နှာကိုရိုက်ပြီး မုန့်ချော့ကျွေး၊ ပြီးရင် ပိုပြီးကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ရိုက်ဦးမှာမဟုတ်ပါလား။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့သည် အစီအစဉ်များကိုသာ လက်ခံနိုင်သည်။
လူဆယ့်နှစ်ဦး တန်းစီပြီး ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့၏ လေယာဉ်ပေါ်ကို စနစ်တကျ စီးနင်းလိုက်ပါခဲ့သည်။
ပေါ့ပါးသွက်လက်သော လေယာဉ်သည် တိမ်တိုက်များမှ လျှပ်စီးကြောင်းများအရှိန်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာကာ အာကာသထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကြီးမားသော လေယာဉ်တင်သင်္ဘောကြီး၏ ကတ္တရာလမ်းပေါ် ဆင်းသက်ခဲ့သည်။
ဗိုလ်ချုပ်ခဲရန်က သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ နှုတ်ဆက်သည်။ "ကောင်းလိုက်တာ၊ မင်းတို့တွေ အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ!"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ ညာလက်သည် သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသောကြောင့် အလေးမပြုနိုင်တော့ဘဲ တစ်ဖက်လူကို ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောသည်။ "ဗိုလ်ချုပ်ကို ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့လမ်းခရီးမှာ သဲမုန်တိုင်းနဲ့ ကြုံခဲ့ရပြီး တာဝန်တည်နေရာကို အချိန်မီမရောက်နိုင်ခဲ့ဘူး။"
ဗိုလ်ချုပ်ခဲရန်သည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ "ဒီလိုပြင်းထန်တဲ့ သဲမုန်တိုင်းကို အနှစ်တစ်ရာအတွင်း တွေ့ရခဲပါတယ်။ ဒီလိုမတော်တဆတစ်ခုနဲ့ တွေ့ကြုံတာက ကံဆိုးတာပဲဖြစ်လို့ ငါမင်းတို့ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး... အသက်ရှင်နေရင် ရပါပြီ။"
ဖုန်မှုန့်များဖုံးလွှမ်းနေသော လူဆယ့်နှစ်ဦးကို သူ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြောခဲ့သည်။ "တပ်ဖွဲ့ဆရာဝန်ကို ခေါ်ပြီး အားလုံးရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို စစ်ဆေးဖို့ ကူညီခိုင်းလိုက်၊ နောက်ပြီး အထူးတပ်ဖွဲ့ 183 က လူတွေအတွက် ညစာစားပွဲလုပ်ဖို့ မီးဖိုချောင်ကို စီစဉ်ခိုင်းလိုက်။"
သူ့ဘေးနားရှိ တပ်သားက ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးသည်။
ခဏအကြာတွင် အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီနှင့် ဆေးသေတ္တာကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဆရာဝန်လူငယ်တစ်ဦး ရောက်လာပြီး လူတိုင်းအတွက် ပုံမှန်စစ်ဆေးမှုအချို့ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ အရိုးကျိုးခြင်းမှလွဲ၍ မည်သူမျှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိဘဲ အာဟာရချို့တဲ့မှုအဆင့်သာဖြစ်သည်။ ဆရာဝန်သည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏လက်မောင်းတွင် တပ်ဆင်ထားသော သစ်သားပြား ဖယ်ရှားပြီး ပုံစံခွက်နှင့် ပတ်တီးဖြင့် ထပ်မံပြင်ဆင်ခဲ့သည်။
အနောက်မှာ စားဖိုမှူးမှ ပြင်ဆင်ထားသော အရသာရှိသော ညစာကိုလည်း စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားပြီး တစ်ပတ်ကြာ ဗိုက်ဆာနေသူတိုင်းကို စားသောက်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပါသည်။ ဤနေရာတွင် အစားအစာသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အရသာများနှင့် ယှဉ်လျှင် အခြေခံကျသော်လည်း ဤအသားဘူးမှ ပြုလုပ်ထားသော ဟင်းပွဲများသည် ယခုအပတ်တွင် အရွက်ကို စားခြင်းထက် များစွာသာလွန်သည်။
လူတိုင်းသည် သမရိုးကျ စားသောက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် လျှာသည် ပုံမှန်အရသာ ခံစားမှုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ထမင်းစားပြီးနောက် ဗိုလ်ချုပ်က အားလုံးကို ရေမိုးချိုးစေပြီး အဝတ်အစားအသစ် ပေးခိုင်းသည်။ ပြီးနောက် သူက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေးလေသည်။ "ငါသိသလောက် မင်းတို့ဆင်းသက်ခဲ့တဲ့ ဂြိုဟ်က လူသားတွေ အသက်ရှင်ဖို့ လုံးဝ မသင့်တော်ပါဘူး။ ဒီခုနှစ်ရက်အတွင်း မင်းတို့ ဘယ်လို ရှင်သန်ခဲ့တာလဲ။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ဖြစ်စဉ်ကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ဖန်တီးထားသည်။ "ကျွန်တော်တို့ မြေအောက်ဂူတစ်ခုထဲ ဆင်းသက်ပြီး ချောက်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ သားရဲတစ်ကောင်က နိုးလာပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အရူးအမူး လိုက်ဖမ်းခဲ့တယ်။ သားရဲက အရမ်းကြီးမားပြီး ဂူထဲမှာ သောင်းကျန်းတာကြောင့် ဂူပြိုကျသွားတယ်။" သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "ကျွန်တော်တို့ အန္တရာယ်မရှိဘဲ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး လေထုထဲကနေ ပြုတ်ကျလာတဲ့ ကျောက်စရစ်ခဲတွေကို သားရဲကိုသတ်ဖို့ အသုံးချပြီး ဒီရက်တွေအတွင်း သားရဲရဲ့အသားကို စားသောက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှင်ခဲ့တယ်။" သူက သူ့လက်မောင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ညွှန်ပြသည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့လက်ကောက်ဝတ်ကလည်း ထွက်ပြေးနေတုန်း ဒဏ်ရာရခဲ့တာ"
သူပြောသည့်စကားသည် တစ်ဝက်မှန်ပြီး တစ်ဝက်မှားသည်၊၊ ခဲရန်သည် သားရဲကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်းရှိမရှိ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျစစ်ဆေးရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို ဂြိုဟ်ပေါ်သို့ ထပ်မံစေလွတ်ခြင်းမရှိပါက ယွဲ့ရှင်းဝမ် လိမ်ညာနေကြောင်းကို သိရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။
အခြားကျောင်းသားများကလည်း ယွဲ့ရှင်းဝမ်နှင့် ပူးပေါင်းကာ 'ခေါင်းဆောင်ပြောတာမှန်တယ်'ဆိုသော အမူအရာပြကြသည်။
ခဲရန်သည် ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ အလွန်စိတ်ထက်သန်စွာ ပြောသည်။ "လုပ်တာကောင်းတယ်! ဒီလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှင်သန်နိုင်တဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့ 183 ရဲ့ အင်အားက လေးစားစရာကောင်းတယ်၊ ငါမင်းတို့အပေါ် လုံးဝအမြင်မမှားဘူး!"
ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူက ပြောလိုက်သည်။ "ဘီတာ-71 နက်ဗျူလာရဲ့ ထောက်လှမ်းခြင်းတာဝန်ကို မင်းတို့ လုပ်ဆောင်ဖို့ ကျန်သေးတယ်နော်။ မင်းတို့ကို အဆုံးထိခေါ်ဆောင်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ငါစေလွတ်လိုက်မယ်။"
လူတိုင်း: "..."
ဤ NPC သည် သူတို့အား စားစရာပေးရန်အတွက် မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာကနေ ခရီးထွက်လာသော ကြင်နာတတ်သည့် ညီအစ်ကိုတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ ခက်ခဲသောတာဝန်များကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ပြီး ကွပ်မျက်ရေးမြေပြင်သို့ သူတို့ကို ပို့ဆောင်ရန်ဖြစ်သည်။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ အမူအရာသည် လေးနက်ပြီး တွန့်ဆုတ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ဗိုလ်ချုပ်ခဲရန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ညာဘက်လက်က ဒဏ်ရာရသွားတဲ့အတွက် ဒီတာဝန်အတွက် အနားယူနိုင်ပြီး ကျန်းဖျင်စစ်ကို တပ်ဖွဲ့ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ဦးဆောင်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။ "အနားယူစရာမလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ဒဏ်ရာက မပြင်းထန်ပါဘူး။ ကျွန်တော် သူတို့နဲ့လိုက်သွားမယ်။"
ခဲရန်က ပြုံးလေသည်။ "ကောင်းပြီ! မင်းတို့တွေ ပြန်ပြီး ခဏလောက် အနားယူသွားလိုက်ပါ၊ မနက်ဖြန်မနက် ထွက်မယ်။"
လူတိုင်းကို ယာဉ်၏ အနားယူမည့်ဧရိယာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဘယ်သူမှ မရှိတော့သောအခါ ခယ်ရှောင်ပင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ပြောသည်။ "အဲဒီဂြိုဟ်ပေါ်မှာ ရက်ပေါင်း 20 လောက် အရွက်တွေစားတာ ပိုကောင်းပါတယ်၊ နောက်လာမဲ့ တာဝန်က ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်လြိ့ ငါအမြဲခံစားရတယ်။"
လျှိုကျောက်ချင်းက ညည်းညူသည်။ "7 credit သင်တန်းက မင်းကို အရွက်တွေချည်း ရက် 20 ကြာအောင်စားခိုင်းပြီး စာမေးပွဲကို လွယ်လွယ်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ်အောင်ခွင့်ပေးမှာလဲ။"
ကျန်းဖျင်စစ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "လာသင့်တဲ့အရာက အမြဲတမ်းလာမှာပဲ။ ဒီထောက်လှမ်းရေးတာဝန်က စာမေးပွဲရဲ့ပစ်မှတ်မို့ ငါတို့ ကျော်သွားလို့မရဘူး။ လူတိုင်းက အားပြန်သွင်းပြီး နောက်ထပ်စိန်ခေါ်မှုအတွက် အသင့်ပြင်ထားကြပါ။"
ခယ်ရှောင်ပင်းသည် တာဝန်၏ ဦးတည်ရာနှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များကို တက်ကြွစွာ ရှာဖွေခဲ့ပြီး ပြောသည်။ "ငါတို့သွားမဲ့နေရာမှာ အဖိုးတန် သတ္တုရိုင်းတွေ အများအပြား ရှိနေတယ်။ ဒရုန်းက ဂြိုဟ်ပေါ်မှာ ဂြိုလ်သား သတ္တဝါတွေ ရှိနေတာကို မတွေ့ခဲ့ရပေမဲ့ ဒရုန်းရဲ့ အစီရင်ခံစာရလဒ်တွေက တိကျမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် သားရဲအများစုက မြေအောက်မှာ ပုန်းအောင်းနေနိုင်တာကြောင့် ငါတို့သတိထားရမယ်။"
ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကိုကြည့်ကာ ပြောသည်။ "ဒီတစ်ခါတော့ စားစရာများများယူလာပြီး ကျောပိုးအိတ်တွေအပြည့် ဖြည့်ကြရအောင်။ အန္တရာယ်ကြုံလာတဲ့အခါ ငါတို့တွေ မတိုက်ခိုက်နိုင်လောက်တဲ့အထိ အရမ်းဗိုက်ဆာပြီး အားမနည်းတော့ဘူး။"
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းညိတ်သဘောတူသည်။ "အင်း၊ နောက်ထပ် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ယူလာပြီး အချိန်ကျတဲ့အခါ ရှောင်နျန် တည်ဆောက်ထားတဲ့ အခြေစိုက်စခန်းမှာ ဝှက်ထားလိုက်မယ်။"
အသံကျသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်း၏ အချက်ပြဘောက်စ်တွင် သတိပေးချက်မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
[တာဝန်ကို မွမ်းမံလိုက်ပါပြီ။]
[ရည်ရွယ်ချက်: သတ္တုရိုင်းအရင်းအမြစ် 100 ကို စုဆောင်းပြီး သုတေသနအတွက် လူသားအခြေစိုက်စခန်းသို့ ပြန်ပို့ပါ။]
[ဆု: နောက်ဆုံးအကဲဖြတ်ရမှတ် +30]
သတ္တုရိုင်းအရင်းအမြစ် 100 ကိုစုဆောင်းပါ။ ၎င်းသည် ဂိမ်းရှိ စုဆောင်းခြင်းလုပ်ငန်းစဥ်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
စာကြည့်တိုက်က သတ္တုရိုင်းများကို အပြင်မှာထားပြီး ဘာမှမလုပ်ရဘဲ ယူလို့ရအောင် ထားမှာမဟုတ်ဘူး။ ၎င်းတို့ကိုရှာဖို့ တောင်များကို တက်ရတာ ဒါမှမဟုတ် သတ္တုရိုင်းကို မယူခင်မှာ စောင့်ကြပ်နေသော သားရဲများကို သတ်ပစ်ရတာမျိုးရှိနိုင်သည်။
100 က သေးငယ်သော ဂဏန်းမဟုတ်ဘူး။
ယွဲ့ရှင်းဝမ်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်အတွင်း ငါတို့လုပ်ခဲ့တာက ကွက်လပ်တွေကို ရွေးပြီး ဖြည့်ဖို့ပါပဲ။ ဒီစာမေးပွဲမှာ အမှတ်အများဆုံးရတဲ့ အမေးအဖြေမေးခွန်းက အခုမှစတာ"
