MM Story Teller

Chapter 227

Viewers 32k

🌍Chapter 227

ထန်မော့မှာ ဘေးကိုစောင်းလျက် လိပ်ပြာဓါးကိုရှောင်လိုက်သည်။

လှပသောလိပ်ပြာဓါးမှာ လေထဲတွင်လည်လျက် ကလေးမျက်နှာနှင့် လူရွယ်ထံပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ပိုင်ရို့ယောင်၏ခြေထောက်မှာရွေ့ရှားလျက် ရှေ့သို့၀ိုက်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ထဲမှ ပါးလွှာသော လိပ်ပြာဓါးနှစ်လက်မှာ သေခြင်းနမိတ်နှယ် ရှေ့သို့ ဖြတ်ခနဲပျံသန်းသွားကြလေသည်။ အလျင်မှာအလွန်မြန်လှသည်။

ထန်မော့၄င်းတို့ကို ဆက်တိုက်ရှောင်ရှားနေရင်း ထီးကလေးကိုဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုလိပ်ပြာဓါးမှာ ထီးကလေး၏မျက်နှာပြင်ကိုထိလျက် သတ္တုချင်းချင်းထိခတ်သံထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူတို့၂ဦးစလုံး နောက်သို့ ၃လှမ်းခန့်ဆုတ်လိုက်ရသည်။

ပိုင်ရို့ယောင်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတို့မရှိဘဲ ထန်မော့အား အေးစက်စွာကြည့်နေခဲ့သည်။ ထန်မော့သူ့အားပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့အချင်းချင်းအတော်ကြာစိုက်ကြည့်နေပြီးသည့်နောက် ပိုင်ရို့ယောင်၏ နှုတ်ခမ်းမှာတဖြည်းဖြည်းတွန့်ကွေးလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထန်မော့ရပ်နေသော အကွက်ကိုလှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။ ထိုအကွက်တွင်ကြီးမားသော မီးခြစ်ဆံကြီးမှာ လေထဲတွင်ပျံ၀ဲနေလျက် ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ချေ။ ထန်မော့ E4တွင်ရပ်လိုက်သည်နှင့် အနက်ရောင်မျှော်စင်မှာ ဂိမ်း၏အဆုံးသတ်ကို ချက်ချင်းကြေညာလာခဲ့လေသည်။ ဘုတ်ပြားပေါ်မှပစ္စည်းများအားလုံးပျောက်ကွယ်သွားလျက် စာအုပ်၂အုပ်နှင့် ဤမီးခြစ်ဆံသာလျှင် ကျန်ရစ်ခြင်းဖြစ်သည်။

ပိုင်ရို့ယောင်က ထန်မော့၏ကိုယ်ကိုကြည့်ရင်း တစ်ခုခုကိုစောင့်ကြည့်နေသည့်အလားပင်။ အတော်လေးကြာပြီးနောက် လိပ်ပြာဓါး၂ချောင်းမှာ ရွေ့လျားသွားလျက် သူ၏အင်္ကျီလက်ထဲပြန်၀င်လာခဲ့သည်။ ထန်မော့လည်း ထိုငကြောင်မှာ ထပ်ရှုပ်မလာတော့မှန်း မြင်လျှင်သူ၏ထီးကလေးကိုပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

ပိုင်ရို့ယောင် သူ၏ခြေထောက်ကိုမြောက်လျက် အကွက်များကြားသို့ရွေ့လိုက်သည်။

သူ၏လက်၂ဖက်ကိုနောက်ပစ်လျက် အကွက်များတစ်ခုမှတစ်ခုသို့ ခုန်ကူးနေခဲ့သည်။ တစ်ကွက်စီတိုင်းမှာ ၁မီတာမျှရှည်လျားကာ ပိုင်ရို့ယောင် ခြေလှမ်းအကျယ်ကြီးခုန်ရန်လိုအပ်လေသည်။ သူသည်ထိုအကွက်များကြားထူးဆန်းစွာ ခုန်ကူးနေပြီးမှ ရုတ်တရက်ရယ်မောလာသည်။

သူ၏ရယ်သံမှာ ကျယ်လောင်လျက် သူရူးတစ်ယောက်နှယ်။

ဘုတ်ပြား၏အစွန်ကိုရောက်သည်နှင့် သူ ခေါင်းကိုလှည့်လျက် ထန်မော့ကိုကြည့်လိုက်သည်။

"ဆိုတော့ အဲဒီမီးခြစ်ဆံပေါ့"

ထန်မော့ သူ့အား ဂရုမစိုက်ချေ။

သူသည်လေထဲတွင် မျောနေသော မီးခြစ်ဆံကိုယူလျက် မျက်နှာပြောင်လေးဆီလျှောက်သွားလိုက်သည်။ အနီရောင်၀တ်ကလေးမလေးမှာ ဖြစ်ပျက်သွားသမျှကိုနားမလည်နိုင်ပုံဖြင့် ကြောင်တောင်တောင်နှင့် ထိုင်နေဆဲပင်။ ထန်မော့လျှောက်လာလျက် ထိုမီးခြစ်ဆံကြီးကို သူမထံပေးလိုက်လျှင် ကလေးမလေးက ထန်မော့အား မော်ကြည့်လာခဲ့သည်။

မှုန်၀ါး၀ါးအလွှာကြီးတစ်ခုက သူမ၏မျက်နှာကိုကာထားသဖြင့် ထန်မော့မှာ သူမ၏အမူအရာကိုကောင်းစွာ မမြင်နိုင်ချေ။ သို့သော် မျက်နှာပြောင်လေးမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်က သိသာလှသည်။

သူမက မီးခြစ်ဆံကြီးကိုဖက်လျက် ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

"သမီးဒီအသုံးမကျတဲ့စာအုပ်တွေကို မဖတ်ချင်ဘူး ဒီစာအုပ်တွေကို မီးရှို့ပစ်သင့်တယ် အကုန်မီးရှို့ပစ်မယ်"

ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရသည်။

"သူ့အတွက် အဲဒီမီးခြစ်ဆံကအရေးကြီးတာလား"

ထန်မော့ ပိုင်ရို့ယောင်အားလှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ပိုင်ရို့ယောင်မှာ ထန်မော့၏အဝေးတွင်ရပ်နေရာမှ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါ့ မီးခြစ်ဆံက သူ့အတွက်အရမ်းအရေးကြီးမှာပေါ့ ဟိတ် ထန်ထန် အစကတည်းက မင်းသိနေတာပဲ"

သူ၏အသံမှာ ထူးဆန်းစွာ ရပ်သွားခဲ့သည်။ ပိုင်ရို့ယောင်၏ အကြည့်မှာပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည်ပြုံးနေပါသည့်တိုင် သူ၏မျက်လုံးများမှာ အေးစက်လျက်။

"E4ကိုသွားပြီး အဲဒီမိန်းမကို ငါကသူ့ကိုမကယ်ချင်ပါဘူးလို့သွားပြောတယ်...ဒါတွေအကုန်လုံးပဲ...ထန်ထန် မင်းဘယ်ကတည်းကစ ငါ့ကိုအကွက်ချကြံစည်နေခဲ့တာလဲ"

ထန်မော့ ပိုင်ရို့ယောင်၏ မေးခွန်းများကို ပြန်ဖြေရန်အစီအစဥ်မရှိချေ။ သို့သော် ၄င်းကိုကြားပြီးနောက် သူကမျက်ခုံးကိုပင့်လျက်ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းကို အကွက်ချကြံစည်တယ်ဟုတ်လား"

ထန်မော့ ဟာသတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရသည့်အလား ရယ်လိုက်သည်။

"ငါကဂိမ်းကိုပဲရှင်းလိုက်တာပါ"

တဖက်တွင်တော့ လျို၀မ်ရှန်းနှင့် လင်းရှန်းရှီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း နားမလည်ချေ။

သူတို့သည် ပိုင်ရို့ယောင်မှ ထန်မော့အား ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာသည်ကို ရပ်ကြည့်နေမိခဲ့ကြသည်။ ယခုတော့ နားမလည်သော စကားများကိုထုတ်ပြောလာချေပြီ။

သူတို့မှာ ၄င်းတို့ကိုနားမလည်သော်လည်း ပိုင်ရို့ယောင်မှာ မျက်လုံးကိုမှိတ်လျက် ပုံရိပ်များစွာက သူ၏အာရုံထဲ တဖြတ်ဖြတ်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။ သူ၏အပြုံးတို့ပိုပိုတောက်ပလာလျက် မျက်လုံးတို့ဖြတ်ခနဲပွင့်လာခဲ့သည်။

"ခပ်ညံညံအရည်အသွေးနဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲမှာ မျက်နှာပြောင်လေးကအသာဆုံးပဲ...E4..မီးခြစ်ဆံကြီး....အလင်းနဲ့အမှောင်...အဲဒီမိန်းမကို B4ကိုသွားခိုင်းတာ"

ပိုင်ရို့ယောင်၏ ရေရွတ်သံရပ်တန့်သွားလျက် သူ၏အကြည့်တို့က လျို၀မ်ရှန်းထံကျရောက်သွားခဲ့သည်။

လျို၀မ်ရှန်းမှာ တုန်လှုပ်သွားမိလျက် ဤငကြောင်မှာ ဂိမ်းပြီးဆုံးသွားသော်လည်း မိမိကိုတိုက်ခိုက်လာဦးမည်စိုး၍ ကြောက်လန့်တကြားသူ၏လက်နက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သို့သော်ပိုင်ရို့ယောင်က သူ၏မျက်နှာကိုသာစိုက်ကြည့်လာခဲ့သည်။ အတိအကျဆိုရလျှင် သူ၏စိတ်၀ိဥာဥ်အထိတိုင်စိုက်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည်လျို၀မ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများကိုအတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"အနက်ရောင်ကိုင်းမျက်မှန်ဟုတ်စ...ထန်ထန် ငါတကယ်မင်းကိုယုံခဲ့မိတာပဲ"

ထန်မော့ကအသာတုန့်ပြန်လာခဲ့သည်။

"ယုံကြည်ပေးလို့ ကျေးဇူး"

"ဟီးဟီး ထန်ထန် ငါမင်းကို အခုပဲသတ်ပစ်ချင်တယ်

ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"

"ဘာလို့မစမ်းကြည့်တာလဲ"

ပိုင်ရို့ယောင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"မင်းနားမလည်ဘူးလား ထန်ထန် မင်းအခုထိ ငါနဲ့ကစားနေသေးတာလား..မင်းငါ့ကိုတကယ်အသည်းခွဲနေတာပဲကွာ..မင်းငါဘာကိုမြင်ခဲ့လဲဆိုတာကိုရော..မင်းမသေဘူးဆိုတာကိုရော သိတယ်မလား..ငါထင်တာသာမမှားရင် မင်းရဲ့အခုအကြည့်က...ဟိတ် ငါသေတော့မှာလား..မင်းလက်ထဲမှာ ငါသေမှာလား"

အေးစက်သောလေပြည်တို့ တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။ မျက်နှာပြောင်လေးမှာ မီးခြစ်ဆံကြီးကိုရရှိပြီးနောက် သူမ အဆောက်အဦးထဲသို့ပြေး၀င်သွားလျက် ဘာလုပ်နေမှန်း မသိချေ။ ကစားသမား၄ဦးစလုံးက လေအေးထဲတွင် ရပ်လျက် မည်သူကမျှ ပိုင်ရို့ယောင်၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေပေးကြချေ။

လျို၀မ်ရှန်းနှင့် လင်းရှန်းရှီမှာ ပိုင်ရို့ယောင်ပြောသမျှကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ ထန်မော့သာလျှင် ထိုငကြောင် အဘယ်ကြောင့် ရပ်တန့်သွားကာ ဆက်မတိုက်ခိုက်တော့သည်ကို သိလေသည်။

ပိုင်ရို့ယောင်သည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှာ သေခြင်းအရိပ်အငွေများကို မြင်ခဲ့သည်။

ပိုင်ရို့ယောင်မှာ လူသတ်ရခြင်းကို ရူးသွပ်နေသော ငကြောင်ဟုထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ထိုမျှမရူးသွပ်ချေ။ သူလုပ်သမျှအရာတိုင်းတွင် ဂိမ်း၏မစ်ရှင်ကို မသက်ရောက်စေရန်နှင့် သူကိုယ်တိုင်လည်းအသက်အန္တရာယ်မရှိစေမှန်း သေချာသည်ချည်းပင်။ ထိုသည်းမခံနိုင်ဖွယ် အမြင်ကပ်စရာကောင်းသော မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် သူလည် အလွန်ထက်မြက်သော ကစားသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။သူ၏ခွန်အားမှာ ထန်မော့ကိုယှဥ်နိုင်သည့်အပြင် သူသည် ဘ၀င်မြင့်သောသူမျိုးဖြစ်သည်။

ထန်မော့မှာ အဆောက်အဦးထဲမှ မီးရောင်များကိုတွေ့လိုက်ရပြီး မီးတောက်မီးညွန့်များမှာ ကျောင်းဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့လာသည်အား မြင်လိုက်ရလေသည်။ ဆံပင်၂ဖက်စည်းပြီး မီးခြစ်ဆံကြီးးကိုပိုက်ထားသော ကလေးမလေးမှာ ပျော်ရွှင်စွာပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ပြေးလွှားနေရင်းဖြင့် သူမမှာ သီချင်းလေးညည်းရင်း ဒုတိယကျောင်းဆောင်သို့သွားကာ မီးရှို့ပြန်သည်။

ကစားသမားများမှာ ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို မသိတော့ဘဲထိုအတိုင်းရပ်နေခဲ့ကြသည်။

လျို၀မ်ရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုလွန်ဆွဲနေခဲ့လေသည်။ ပိုင်ရို့ယောင်သည် သူ့အားအချိန်မရွေးသတ်ဖြတ်လာနိုင်သော ငကြောင်ဖြစ်သည့်တိုင် ထန်မော့မှာလည်းသူတို့အားလုံးကိုလှည့်စားကာ ဂိမ်းကိုတစ်ယောက်တည်းရှင်းသွားခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထိုရွေးချယ်မှု၂ခုတွင် သူထန်မော့ကိုသာရွေးခဲ့သည်။ လင်းရှန်းရှီသည်လည်း ခတ္တတုန့်ဆိုင်းနေပြီးနောက်လျှောက်လာခဲ့သည်။

လျို၀မ်ရှန်းက မီးဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေသော အဆောက်အအုံကိုကြည့်လျက် မမေးပဲမနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"ထန်...ထန်မော့ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ ငါမသိပေမယ့် မင်းရှင်းပြပေးမယ်လို့မျှော်လင့်တယ်"

လင်းရှန်းရှီသည်လည်းသတ္တိမွေးလျက်ဆိုလာသည်။

"လျို၀မ်ရှန်းနဲ့ကျွန်မ ဒီဂိမ်းထဲမှာ အကြာကြီးပိတ်မိနေခဲ့တာ..၀ံပုလွေကြီးနဲ့ အဲဒီကလေးမလေးဆီမှာ ကစားသမားတွေအများကြီးအသတ်ခံလိုက်ရတာကိုလည်း မြင်ဖူးတယ်...တကယ်တမ်းပြောရရင် ကျွန်မတို့ဆုကိုမလိုချင်ပါဘူး...ဒီဂိမ်းထဲကပဲထွက်သွားချင်တာ...ကျွန်မကမတော်တော့ ဂိမ်းထဲကထွက်မသွားနိုင်ခဲ့ဘူး...တစ်ခုပဲသိချင်တာပဲ ရှင်တစ်ယောက်တည်းနိုင်သွားတာဆိုတော့ ကျွန်မတို့ကျန်တဲ့သူတွေအကုန်သေမှာလား"

ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်ရပ်နေသော ပိုင်ရို့ယောင်က ၄င်းကိုကြားလျှင် တစ်ချက်လှောင်ရယ်လာသည်။ ပိုင်ရို့ယောင်မှာ နေရာတိုင်းကို အပြေးအလွှားမီးရှို့နေသော မျက်နှာပြောင်လေးကို ပြုံးလျက်သာကြည့်နေခဲ့လေသည်။

လျို၀မ်ရှန်းနှင့် လင်းရှန်းရှီတို့သည် ထန်မော့အား မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ဂရုတစိုက်ကြည့်လာခဲ့သည်။ ထန်မော့သည် တစ်ဦးတည်းဂိမ်းကိုရှင်းလင်းလိုက်သဖြင့် သူတို့မှာ ထုတ်ပယ်ခံရကာ ၀ံပုလွေကြီးထံ အစားခံရမည်ကိုကြောက်နေခဲ့ခြင်းပင်။

ထန်မော့ကမေးလိုက်သည်။

"သူကြောက်နေတဲ့ပုံပေါ်လား"

လျို၀မ်ရှန်းနှင့် လင်းရှန်းရှီတို့မှာ ထန်မော့ညွှန်ပြရာသို့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ပိုင်ရို့ယောင်က ခေါင်းကိုစောင်းလျက် သူတို့ကိုပြုံးပြလာခဲ့သည်။

"ဘယ်လိုဆက်ဖြစ်မလဲ ငါမသိပေမယ့် မင်းတို့မသေဘူး...မင်းတို့အရင်က အနက်ရောင်မျှော်စင်ဂိမ်းတွေအများကြီး ကြုံဖူးမှာပဲ ဂိမ်းကိုမှန်မှန်ကန်ကန်ရှင်းပြီးသွားတဲ့အခါ ကစားသမားတွေအသတ်ခံရတယ်လို့များ ကြားဖူးလို့လား"

လျို၀မ်ရှန်းက အရင်ဆုံးသဘောပေါက်သူဖြစ်ပြီး တုန့်ပြန်လာခဲ့သည်။

"မင်းပြောတာ ငါတို့မသေဘူးပေါ့...လူ၄ယောက်အတူဂိမ်းကိုရှင်းနိုင်ရင် ဆုမရဘဲ ၀ံပုလွေကြီးဆီမှာ အစားခံရနိုင်ချေရှိပေမယ့် အခုကျ ငါတို့ကရှင်တယ်ပေါ့"

"ငါ့ကိုမယုံချင်ရင် သူ့ကိုယုံလို့ရတယ်..."

ထန်မော့ ပိုင်ရို့ယောင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"သူ အခုဘာမှ၀င်ပြောမနေပေမယ့် ဘယ်သူမှမသေနိုင်ဘူးဆိုတာ သူသိပြီးသား..ဂိမ်းကတရား၀င်ပြီးသွားပြီ"

လင်းရှင်းရှီမှာ မမြင်ရသောနံရံကိုလှမ်းထိလိုက်သည်။

"အခုထိထွက်မရသေးဘူးပဲ"

ထန်မော့ကဆိုသည်။

"အဲဒီကောင်မလေးပြန်ရောက်လာရင် ထွက်ချင်ထွက်လို့ရမှာ"

ထန်မော့၏လေသံမှာတည်ငြိမ်လျက် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အမူအရာအများကြီးမရှိချေ။ သူ့တွင် ထိုကစားသမားများကို ဂရုစိုက်ပေးရန် စိတ်ကူးမျိုးမရှိ။ သူ၏စကားများကြောင့် လျို၀မ်ရှန်းနှင့် လင်းရှန်းရှီတို့တည်ငြိမ်သွားခဲ့ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ရယ်မသိသော်လည်း သူတို့မှာ ထန်မော့မှန်ကန်လိမ့်မည်ဟုသာ ခံစားနေရသည်။ သူတို့သေဆုံးမည်မဟုတ်ပဲ ဤဂိမ်းထဲမှ ထွက်သွားနိုင်လိမ့်မည်။

သို့သော်...

လျို၀မ်ရှန်းမှာ ထန်မော့အားကြည့်ရင်း မမေးပဲမနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"ထန်မော့...ငါအဲဒီမီးခြစ်ဆံကြီးအကြောင်းသိချင်လို့...မင်းရုတ်တရက် ဘယ်လိုနိုင်သွားတာလဲ"

လျို၀မ်ရှန်းစကားဆုံးသည်နှင့် အဆောက်အအုံထဲမှ အနီ၀တ်နှင့် အရိပ်တစ်ခုပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုစဥ် ကျယ်လောင်သော မြည်ဟီးသံကြီးသံကြီးနှင့်အတူ အဆောက်အဦးတစ်ခုလုံးမီးတောက်များကြား ပြိုကျသွားတော့သည်။

ထန်မော့သည် ကလေးမလေး၏ရိုးရိုးသားသားအသွင်အပြင်ကိုကြည့်လျက်ဆိုလိုက်သည်။

"သူကမီးရှို့ပြီးလူသတ်ရတာ ကြိုက်ပေမယ့် လိမ္မာတဲ့ကလေးမလေးလေ"

လင်းရှန်းရှီနှင့် လျို၀မ်ရှန်းမှာ ကြောင်သွားခဲ့သည်။

"အာ..."

ထန်မော့ထိုကစားသမား၂ယောက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါပြောတာက မျက်နှာပြောင်လေးက မီးရှို့ပြီးလူသတ်ရတာကြိုက်တဲ့ လိမ္မာတဲ့ကလေးလို့"

မျက်နှာပြောင်လေးမှာ အနက်ရောင်မျှော်စင်ဘော့စ်ဖြစ်သည်။ သူမမှာ သိပ်မသန်မာပဲ မီးခြစ်ဆံကြီးကိုသုံး၍ နေရာစုံကို မီးရှို့တတ်သည်။

၀ါသနာ: မီးရှို့ခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း

မကြိုက်သည့်အရာ: စာဖတ်ခြင်း

ဤဂိမ်းထဲသို့ရောက်လာပြီးနောက် ထန်မော့ပထမဆုံးလုပ်ခဲ့သည့်အရာမှာ မျက်နှာပြောင်လေးအား ဂိမ်းရှင်းလင်းနည်းကိုမေးခြင်းဖြစ်သည်။ မျက်နှာပြောင်လေး၏အဖြေမှာ သူမကိုစာအုပ်ပေး၍ စာဖတ်ခိုင်းရန်ပင်။ သို့ဆိုလျှင် ၀ံပုလွေကြီးမှာသူတို့ကို မစားပဲ ဂိမ်းကိုရှင်းနိုင်လိမ့်မည်။ သို့သော် ဂိမ်းရှင်းနည်းမှာ ထိုတစ်နည်းသာရှိသည်ဟု သူမဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ချေ။

ဤဂိမ်း၏အမည်မှာ 'ခပ်ညံ့ညံ့အရည်အသွေးနဲ့ ပစ္စည်းများ' ဖြစ်ပြီး အဓိကမစ်ရှင်မှာ 'ခပ်ညံ့ညံ့အရည်အသွေးနဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲမှာ မျက်မှာပြောင်လေးကအသာဆုံးပဲ'ဖြစ်သည်။ ထန်မော့မှာမီးများနှင့် ဆော့ကစားနေသော ကလေးမလေးကို ဘောင်းဘီအိတ်ထဲလက်ထိုးထည့်လျက် ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ဒီဂိမ်းထဲမှာ ဘယ်ဟာကမှ အရေးမကြီးဘူး...အစတည်းက မျက်နှာပြောင်လေးကအသာဆုံး(အရေးအကြီးဆုံး)ပဲ"

လျို၀မ်ရှန်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင်အလင်းတစ်ချက်လက်သွားခဲ့သည်။

"နေဦး အနက်ရောင်မျှော်စင်ကလည်း ရှင်သန်ရေးလား လိုလီလားလို့ မေးခဲ့တာပဲ...အဲဒါကပြဿနာဖြစ်နေတာပဲ"

ထန်မော့သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။

"ပြဿနာရှိလို့လား"

လျို၀မ်ရှန်းကဆိုသည်။

"ရှိတ်စပီးယားရဲ့ နဂိုစာသားနဲ့ဆင်တယ်လေ..အနက်ရောင်မျှော်စင်က ငါတို့ကိုရှင်သန်ရေးလား လိုလီလားဆိုပြီး ရွေးခိုင်းခဲ့တာပဲ ငါတို့မျက်နှာပြောင်လေးကို ရွေးပြီး စာမဖတ်ခိုင်းဘူးဆိုရင် ၀ံပုလွေကြီးဆီ အစားခံရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟီးဟီး အနက်ရောင်မျှော်စင်ကမင်းကိုရွေးပါလို့များပြောခဲ့လို့လား"

သူတို့အားလုံး အဝေးတွင်ရပ်နေသော ပိုင်ရို့ယောင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လင်းရှန်းရှီကရေရွတ်လိုက်သည်။

"အနက်ရောင်မျှော်စင်က မပြောခဲ့သလိုဘဲ"

မှန်၏။ အစကတည်းက ကစားသမားများမှာ နားလည်မှုလွဲအောင်လုပ်ထားသော စကားလုံးထောင်ချောက်ထဲမိသွားခြင်းပင်။

အနက်ရောင်မျှော်စင်ဂိမ်းတွေမှာ ရှင်းလင်းနည်းတစ်နည်းပဲရှိတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ...

🌍

Prev Next