MM Story Teller

Chapter 241

Viewers 32k

🌍Chapter 241

အချိန်များကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ကျောက်ရှောင်ဖေးက အဆုံးတွင်ပြောလာခဲ့သည်။

"အလုပ်မဖြစ်ဘူး စတီးတောအုပ်ကအပင်တွေကအတူတူပဲ မှောင်လည်းမှောင်နေတော့ အမှတ်အသားလုပ်ဖို့လည်းမလွယ်ဘူး..ဒီတောအုပ်ဘယ်လောက်ကျယ်လဲ ကျွန်မတို့ဘယ်သူမှမသိသလို အနက်ရောင်မျှော်စင်ကလည်း သဲလွန်စပေးမထားဘူး ကျွန်မတို့လူချင်းခွဲမှရမယ် မဟုတ်ရင်အချိန်ပဲဖြုန်းရာကျမှာ"

ထန်မော့ကဆိုလိုက်သည်။

"ဓါတ်မီးက၂ခုပဲရှိတယ်"

ကျောက်ရှောင်ဖေးကအကြံပေးလာသည်။

"၂သင်းခွဲသွားရင်ရော"

လီမြောင်မြောင်မှာလည်း ထန်မော့၏ မျက်လုံးများထံမှ အချက်ပေးမှုကို လက်ခံရရှိပြီး သဘောတူလာခဲ့သည်။

"အိုကေလေ ဒီလို ကျွန် ထန်ကျီနဲ့ ရှင် အတူသွားရအောင် ဗစ်တာနဲ့ ဂရီဆီယာက ၂ယောက်လုံးနိုင်ငံခြားသားတွေဆိုတော့ အတူသွားကြပေါ့"

နိုင်ငံခြားသားဖူ၀မ်သော်မှာ ထန်မော့ကို စိုက်ကြည့်လာခဲ့သည်။ ထန်မော့မှာ သူ၏လက်တစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်လျက် အကြည့်များဖြင့်ဆိုလိုက်သည်။

'ခင်များသူ့ကိုစောင့်ကြည့်တာက ပိုကောင်းမယ်'

ဖူ၀မ်သော် မျက်ခုံးအသာပင့်လာခဲ့သည်။

အသင်း၂သင်းမှာ အလျင်အမြန်လုချင်းခွဲလိုက်ကြပြီး ထွက်လမ်းကိုရှာဖွေကာ ၁နာရီအတွင်း သတ်မှတ်ထားသောနေရာတွင် ပြန်ဆုံကြမည်ဖြစ်သည်။

ထန်မော့က မထွက်ခွာခင် ဖူ၀မ်သော်အား သတိပေးခဲ့သည်။

'အဲဒီလူကိုသတိထားပါ'

ဖူ၀မ်သော်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တို့မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

'ကောင်းပြီ'

ထန်မော့မှာ ဓါတ်မီးကို ကိုင်လျက် အမျိုးသမီး၂ဦးနှင့်အတူ စတီးတောအုပ်ထဲတွင် စူးစမ်းနေခဲ့သည်။

သူတို့တောအုပ်ထဲ၀င်၀င်ချင်းကြားရသော တ၀ုန်း၀ုန်းအသံများမှာ သစ်ပင်များကြား လေများတိုးနေခြင်းပင်။ သာမာန်လေတိုးခံရသော သစ်ပင်များမှာ သစ်ရွက်များလှုပ်ခတ်သံသာထွက်တတ်သည်။

ရှိုးဒင်းဂါးတောအုပ်ထဲမှ အပင်များမှာမူ စတီးဖြင့်ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ လေတိုက်သည်နှင့် စတီးသစ်ရွက်များမှာ အချင်းချင်းထိခတ်မိလျက် သတ္တုချင်းပွတ်တိုက်သံများ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ထွက်ပေါ်လာစေသည်။

ထန်မော့တို့၃ဦး ထိုတောအုပ်ထဲ အတော်ကြာလျှောက်လာခဲ့ကြလေသည်။ ၂ဦးမှာ အမျိုးသမီးဖြစ်နေ၍လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ကျောက်ရှောင်ဖေးက ထန်မော့ဆီမှ အကွာအဝေးတစ်ခုထားလျက် လီမြောင်မြောင်နားသာကပ်ကာ သူမကိုစကားပြောရန်ကြိုးစားနေခဲ့လေသည်။ သူတို့၂ဦးအတူပူးပေါင်းနိုင်လျှင် ပိုကောင်းပေသည်။ သို့သော် လီမြောင်မြောင်က အလွန်အေးစက်ကာ ကျောက်ရှောင်ဖေးနှင့်မရင်းနှီးလိုချေ။ ကျောက်ရှောင်ဖေးမှာ ၂ကြိမ်ကြိုးစားပြီးနောက် လက်လျှော့သွားခဲ့တော့သည်။

ထန်မော့သည် သူ၏ရင်ထဲမှ အချိန်ကိုတွက်ချက်နေခဲ့ပြီး ကြီးမားသော စတီးပင်ကြီး၂ပင်၏ အလယ်သို့ရောက်သော် ရပ်လိုက်လေသည်။

"အချိန်ပြည့်ပြီ ပြန်သွားကြစို့"

အမျိုးသမီး၂ဦးမှာ ခေါင်းညိတ်လာခဲ့သည်။

သူတို့နောက်သို့လှည့်လိုက်စဥ်မှာပင် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ အလင်းမှုန်ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ ထန်မော့ တန့်သွားခဲ့လျက် ၃ယောက်သားမှာ ၄င်း အချက်ပြမီးပန်းကို အံ့အားသင့်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့ချက်ချင်းဆိုသလို ရွေ့လျားလိုက်ကြပြီး မိနစ်၂၀အတွင်း ဖူ၀မ်သော်နှင့် ဂရီဆီယာတို့ကို တွေ့လိုက်ကြရလေသည်။

ထန်မော့ တိုက်ရိုက်သာ မေးလိုက်သည်။

"ထွက်ပေါက်ကို တွေ့လား"

သူ ပတ်၀န်းကျင်ကို စူးစမ်းနေခဲ့သည်။ သူတို့မှာ ယခုအထိတောထဲတွင်သာရှိသေးသာ မည်သည့် ထွက်လမ်းကိုမျှ မမြင်ရချေ။

ဖူ၀မ်သော် ခေါင်းကိုအရင်ယမ်းလိုက်ပြီးမှ ခေါင်းခါလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူကအနောက်အရပ်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလာခဲ့လသည်။

ထန်မော့မှာ သူလက်ညိုးညွှန်ရာဆီကြည့်လျက် အစကနားမလည်ခဲ့ချေ။ ထို့နောက် ထိုဦးတည်ရာကို ကြည့်နေရင်း သူ၏အမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်းပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

အတော်ကြာပြီးနောက် ကျောက်ရှောင်ဖေးနှင့် လီမြောင်မြောင်ပင် ၄င်းကို မြင်နိုင်ခဲ့လေသည်။ ကျောက်ရှောင်ဖေးက ရေရွတ်လာခဲ့သည်။

"ဘာကြီးလဲ"

၄င်းမှာ မည်သည့်အရာပင်ဖြစ်စေ လူ၅ယောက်မှာဤနေရာမှ မထွက်ခွာနိုင်ပဲ ပိတ်မိနေသည်ဖြစ်၍ သွား၍ စူးစမ်းရန်လိုအပ်လေသည်။

သူတို့သည်ထူးဆန်းသော အရာနားသို့ချည်းကပ်သွားလျက် အနီးသို့ရောက်သော် ပို၍ပင် ရှော့ခ် ရသွားရလေသည်။

ကျောက်ရှောင်ဖေး ၄င်းကို စိုက်ကြည့်လျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သောက်ကျိုးနဲ ဘာကြီးလဲ"

၄င်းမှာ ကြီးမားပြီး လုံး၀န်းသော လင်ဗန်းကြီးဖြစ်ခုဖြစ်သည်။

သူတို့အဝေးမှ ကြည့်စဥ်က ၄င်းမှာ သေးငယ်ပြီးလုံး၀ိုင်းသောUFOကဲ့သို့ အရာလေးတစ်ခု လေပေါ်ပျံနေသလိုပင်။ သူတို့နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ၄င်းမှာ လေပေါ်ပျံနေခြင်းမဟုတ်သည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ၄င်း၏အောက်တွင် အနက်ရောင် စတီးချောင်း ဒါဇင်ခန့်က ၄င်းကို ထောက်ထားပေးခဲ့လေသည်။

အတိုချုံးဆိုရပါလျှင် ၄င်းမှာ တူများနှင့်မြေကြီးပေါ်မှ ထောက်ထားသော စတီးပန်းကန်ပြားတစ်ချပ်လိုပင်။ ထိုပန်းကန်ပြားမှာ ကြီးလွန်းနေ၍သာ ထိုစတီးချောင်းများမှာ တောင့်မခံနိုင်ပဲ ပြိုကျသွားသင့်သည်ဟု ထန်မော့တွေးနေခဲ့မိလေသည်။ သို့သော် ထိုစတီးချောင်းများမှာ ပန်းကန်ပြားကို ထောက်ကန်ထားဆဲပင်။ တောအုပ်ထဲမှ လေပြင်းများကပင် ၄င်းကိုတစ်ချက်လေးမှ မယိုင်နဲ့စေခဲ့ပေ။

သူတို့သည် ထိုပန်းကန်ပြားထံမှ အဝေးတွင်သာရပ်လျက် စူစမ်းနေခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့အကြာကြီးစောင့်နေခဲ့ကြသော်လည်း ဘာမှဖြစ်မလာခဲ့ချေ။

ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်မိကြလေသည်။ ထို့နောက် ဖူ၀မ်သော်က ရှေ့သို့ထွက်လျက် ထိုစတီးချောင်းများကို စူးစမ်းလိုက်လေသည်။ သူသည်၄င်းအနီး ၁၀မီတာခန့်သို့ရောက်စဥ်မှာပင် ကလေးသံ၏ကြေညာမှုကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"တင်းတောင်~ အရံမစ်ရှင်ခွဲ ၁ ရှိုးဒင်းဂါးရဲ့ စတီးခံတပ်ထဲသို့၀င်ပါ"

ထိုကြေညာသံမှာ လူ၅ဦးလုံး၏ နားထဲ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

ဖူ၀မ်သော်မှာ ၁၀မီတာ အကွာသို့အရောက် ထိုအသံကို ကြားသော် သူ၏ခြေလှမ်းတို့ကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။ ထန်မော့နှင့် ကျန်သူတို့မှာ အံအားသင့်သွားခဲ့လေသည်။

သူတို့ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ အလျင်အမြန်စူးစမ်းလိုက်သော်လည်း မည်သည့်အရာမှ ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ချေ။ ထို့နောက် လူတိုင်း ထိုစတီးချောင်းများနား လျှောက်လာခဲ့ကြလေသည်။ ထန်မော့ ဂရုတစိုက်နှင့် လက်ကိုဆန့်လျက်မီတာ ၃၀ခန့်မြင့်သော စတီးချောင်းများကို ထိလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူကလက်ကိုမြှောက်လျက်ဆိုလာခဲ့သည်။

"သာမာန်စတီးလိုပါပဲ.. ၃၅မီတာလောက်ရှည်မယ်ထင်တယ်"

ထန်မော့မော့ကြည့်ကာ စူးစမ်းလျက်ဆိုသည်။

ခေါင်းဆောင်နေရာကို ထိုးပေးခံထားရသော လီမြောင်မြောင်မှာ လိုက်လံ တွက်ချက်လာခဲ့သည်။

"အနက်ရောင်မျှော်စင်က ရုတ်တရက်ကြီး အရံမစ်ရှင်ခွဲကို ဖွင့်ပေးပြီးတော့ ရှိုးဒင်းဂါးခံတပ်ထဲ၀င်ဖို့ပြောတယ်..ဒီတောအုပ်ကလည်း ရှိုးဒင်းဂါးစတီးတောအုပ်ပဲဆိုတော့ ကျွန်မတို့ ထွက်မသွားပဲ ဒီမှာပဲနေသင့်တယ်.. ပြီးမှ စတီးခံတပ်..."

လီမြောင်မြောင် တန့်သွားပြီး ဆက်ပြောမလာတော့ပေ။ သူမကခေါင်းကိုမော့လျက် ထူးဆန်းသော စတီးလင်ဗန်းကြီးကိုကြည့်လိုက်လေသည်။ ကျောက်ရှောင်ဖေးသည်လည်း ၄င်းကိုမော့ကြည့်လျက် ပူပန်စွာနှင့် တံတွေးအသာမြိုချလိုက်လေသည်။

ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့်လူက သူ၏ဦးထုပ်ကို နှိမ့်လျက် ပြုံးလိုက်သည်။

ကျောက်ရှောင်ဖေးကဆိုသည်။

"ကျွန်မတို့တောအုပ်ထဲမှာ ရှိနေတာအတော်ကြာပြီ ဒီကိုလာပြီးမှ အရံမစ်ရှင်ခွဲပွင့်လာတယ်..ဒီတော့ စတီးခံတပ်ကလည်း ဒီနားမှာပဲ ရှိရမယ်..ဒီတော့ကျွန်မတို့ခေါင်းပေါ်တည့်တည့်မှာများလား.."

၄င်းမှာ မေးခွန်းတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း သူမ၏လေသံမှာ အလွန်သေချာနေခဲ့သည်။

"အဲလိုပဲနေမှာ သွားကြစို့"

ထန်မော့ ကျောက်ရှောင်ဖေး၏ စကားများကို မတားမြစ်ခဲ့ချေ။

စတီးခံတပ်က သူတို့ခေါင်းပေါ်တွင်ရှိနေသည်မှာ ၉၀ရာခိုင်နှုန်းသေချာလေသည်။

စတီးချောင်းများက မီတာ၃၀ကျော်ရှည်ကာ စတီးလင်ဗန်းကြီးမှာလည်း အလွန်ကျယ်ပြန့်လေသည်။ ၄င်းမှာ ကောင်းကင်ပေါ်မှ အနီရောင် လကြီးကိုပင် ကာထားပြီး မြေပြင်ပေါ် အရိပ်ထင်နေစေသည်။

အကယ်၍ စတီးခံတပ်မှာ ဤနေရာတွင်ရှိပါက ဤလင်ဗန်းကြီးပေါ်တွင်သာဖြစ်လိမ့်မည်။ သူတို့သည် အပေါ်တွင်ဘာရှိသလဲ မမြင်နိုင်ချေ။

ထို့နောက် အချိန်ဆွဲမနေတော့ပဲ လီမြောင်မြောင်သည် ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော်အစား ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေနှင့် ကျောက်ရှောင်ဖေး ဂရီဆီယာတို့နှင့်အတူ ဆွေးနွေးလိုက်လေသည်။ သူမက စတီးချောင်းများကို ထိလိုက်သည်။

"ဒါရိုးရိုးစတီးချောင်းတွေပဲ ကျွန်မအပင်တွေလည်းတက်ဖူးတော့ ဒီစတီးချောင်းတွေကို တွယ်တက်ရတာလည်း ပြဿနာရှိမယ်မထင်ဘူး.. ကျွန်မအရင်တက်သွားလိုက်ရမလား"

ကျောက်ရှောင်ဖေးကဆိုသည်။

"ကျွန်မအရင်က ဒီလိုတိုင်မျိုးကိုတော့မတက်ဖူးဘူး..ဒါပေမယ့်အဆင်ပြေမှာပါ"

သူမကဂရီဆီယာကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချောမောသော သွေးနှောအမျိုးသားက သူ၏ခေါင်းကိုမော့လျက် ညင်သာပြီး ကျက်သရေရှိသော မျက်နှာကို ထုတ်ဖော်လာခဲ့သည်။ သူ၏လက်တို့လှုပ်ရှားသွားလျက် သူ၏တောင်ဝှေးကို ခါးတွင်ချိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေါ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က အကူအညီလိုအပ်တဲ့အခါ ကူညီဖို့အသင့်ရှိနေရမှာ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ တာ၀န်ပဲလေ"

သူသည် ထန်မော့နှင့် ဖူ၀မ်သော် အပါအ၀င်လူတိုင်းကို ကြည့်လျက်ဆိုလာသည်။

ထန်မော့ကဆိုသည်။

"ကျွန်တော်ကတော့ကိစ္စမရှိဘူး"

ဖူ၀မ်သော်က ထန်မော့နှင့် လီမြောင်မြောင်ကို မသိသည့်အလား ဘေးတွင် အေးစက်စွာရပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏အကြည့်တို့မှာ ပြုံးနေသော ဂရီဆီယာထံဖြတ်သန်းသွားလျက် ဆိုလာခဲ့သည်။

"ကိစ္စမရှိဘူး"

ထိုစတီးတိုင်များကိုတက်လျှင် အန္ဆရာယ်ရှိမရှိ မည်သူမျှမသိနိုင်ချေ။ မူလက ထန်မော့သည် ဖူ၀မ်သော်အား အရင်သွားစေလိုခဲ့သော်လည်း လီမြောင်မြောင်ကဆိုလာသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး..သာမာန်ဟာတွေလောက်ကတော့ ကျွန်မကို မသတ်နိုင်ဘူး တစ်ခုခုဆို ကျွန်မပြေးနိုင်တယ်.. ပြီးတော့အပင်တက်တာလည်း ကျွမ်းတယ်"

ထန်မော့သူမဆိုလိုသည်ကို နားလည်ကာ မတားတော့ချေ။ သူသည်လီမြောင်မြောင်၏ အလွန်သန်မာသော ကုသခြင်းစွမ်းရည်ကို မြင်တွေ့ဖူးသည်။ အလွန်ပြင်းထန်သော ထိချက်မှမဟုတ်လျှင် သူမကျိန်းသေပေါက် လွတ်မြောက်နိုင်လေသည်။

အေးစက်သောလေများက စတီးတောအုပ်ကိုဖြတ်သန်းတိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးဆရာ၀န်က အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလျက် ပြန်ရှူထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့သို့လျှောက်သွားလျက် သူမ၏လက်အစုံကို ထိုစတီးတိုင်တစ်တိုင်ထံကပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ညာခြေထောက်ကိုမြောက်လျက် သူမ၏ကိုယ်ကို တိုင်တွင် တွယ်ချိတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ၃စက္ကန့်ထဲနှင့် ထိုတိုင်၏ ၅မီတာမျှတွယ်တက်သွားခဲ့လေသည်။ သူမအဆင်ပြေသည်ကိုမြင်သော် ကျောက်ရှောင်ဖေးမှာ ရှေ့သို့လျှောက်သွားလျက် စ၍တက်လိုက်လေသည်။

ကျောက်ရှောင်ဖေးမှာ တစ်ခါမျှ တိုင်ကိုတွယ်မတက်ဖူးပေ။ သူမ သည်အတိုင်းအဆင်ပြေသလိုတွယ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ တက်သွားလိုက်သည်။ သူမ ၁၀မီတာခန့် ကောင်းကောင်းတက်သွားသည်ကိုမြင်လျှင် ထန်မော့ရှေ့သို့လျှောက်သွားလျက် တက်ရန်ပြင်လိုက်သည်။ သူ တိုင်ကို ထိရန်ပြင်လိုက်စဥ်မှာပင် အပေါ်မှ အော်သံတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရလေသည်။

ထန်မော့ချက်ချင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဖူ၀မ်သော် မျက်မှောင်ကျုံ့လျက် ကျောက်ရှောင်ဖေး၏ ကိုယ်ကိုဖမ်းရန်ပြင်လိုက်၏။

ရုတ်ချည်း အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုမှာ ထန်မော့၏ဘေးသို့ ဖြတ်ခနဲရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သိပ်မကြီးသော စတီးတိုင်မှာ ခပ်သာသာ လှုပ်ခါသွားလျက် အနီရောင် လရောင်အောက်တွင် အနက်ရောင်လူရိပ်တစ်ခုမှာ ထိုတိုင်ကိုဖက်တွယ်၍ အလွန်အလျင်မြန်သောအလျှင်ဖြင့် တက်သွားခဲ့လေသည်။

ဂရီဆီယာက ပြုတ်ကျလာသော ဆံပင်တိုအမျိုးသမီး၏ ခါးမှတဆင့်ကျင်လည်စွာ ဖမ်းယူထားလိုက်လေသည်။

ကျောက်ရှောင်ဖေးမှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားခဲ့လေသည်။ အနက်ရောင်မျှော်စင်ပထမထပ်ကို ရှင်းထားသူတစ်ဦးအနေနှင့် ထိုအမြင့်မှ ပြုတ်ကျရုံဖြင့် သူမမထိခိုက်နိုင်ချေ။ သူမက တိုင်တစ်ခါမျှမတက်ဖူး၍ ခြေချော်ကျခြင်းပင်။

တိတ်ဆိတ်လှသော တောအုပ်ထဲတွင် လီမြောင်မြောင်သည် ထိုအော်သံကို ကြားလိုက်ရလျှင် ငုံ့ကြည့်လျက်မေးလာခဲ့သည်။

"အဆင်ပြေရဲ့လား"

တိုင်၏ အလယ်တွင် ဂရီဆီယာက တိုင်ကို လက်တစ်ဖက်နှင့်ကိုင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်မှာ ကျောက်ရှောင်ဖေးကိုဖမ်းကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူကယခုထိမတုန့်ပြန်နိုင်သေးသော ကျောက်ရှောင်ဖေးကိုကြည့်ကာ အပြုံးဖြင့်မေးလိုက်သည်။

"မိန်းကလေး အကူအညီလိုသေးလား"

ကျောက်ရှောင်ဖေးမှာ သတိပြန်၀င်လာခဲ့သည်။ သူမလည်းအပေါ်ကို တက်သွားရမည်ဖြစ်၍ တဖက်လူ၏ အကူအညီကို မငြင်းဆန်လိုက်တော့ချေ။ သူမက တိုက်ရိုက်သာဆိုလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ"

အန္တရာယ်များကာ တင်းကြပ်လွန်းသော မျှော်စင်တိုက်ခိုက်ခြင်းဂိမ်းထဲတွင် မည်သူမျှ အချစ်အကြောင်းပြောဆိုနေရန် အချိန်မရှိချေ။ ကျောက်ရှောင်ဖေးမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ အနေခက်မှု ရှက်ရွံ့မှု အမူအရာတစ်ခုမျှပြမလာချေ။ သူမမှာ ထိုနိုင်ငံခြားသားကိုစိုက်ကြည့်လျက် တစ်ချက်မှ သတိလွတ်မသွားခဲ့ချေ။

ဂရီဆီယာမှာ သူမ၏ အပြုအမူကြောင့် စိတ်ဆိုးမသွားခဲ့ဘဲ ပို၍ပင်တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူကကျောက်ရှောင်ဖေးထက်ပို၍ လျှင်မြန်စွာ တက်သွားခဲ့သည်။ လက်တစ်ဖက်တွင် ကျောက်ရှောင်ဖေးကိုသယ်ထားလျက်နှင့်တောင် သိပ်မကြာခင်မှာပင် လီမြောင်မြောင်ကို နောက်တွင် ချန်ထားရစ်ခဲ့တော့သည်။ သူ၏ခြေထောက်အောက်တွင် မြေဆွဲအားမှာ မတည်ရှိတော့သလိုပင်။ သူသည်ထိုတိုင်ကို တွယ်တက်နေခြင်းမဟုတ်ပဲ ၄င်းမှာ မြေပြင်ကဲ့သို့ လျှောက်သွားနေခြင်းပင်။

ထန်မော့ ၄င်းကိုမော့ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်လုံးတို့ ကျဥ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။

တစ်မိနစ်မျှကြာပြီးနောက် ထန်မော့ ဖူ၀မ်သော်အား လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ၂ဦးသား ဆိုလိုရင်းကို အပြန်အလှန်နားလည်သွားခဲ့ကြသည်။

ဖူ၀မ်သော်မှာလည်း ထိုကဲ့သို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိပြီးသားပင်။ သူက ရှေ့သို့လျှောက်သွားလျက် တိုင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ခြေထောက်တစ်ဖက်က မြေပြင်ကို ကန်လိုက်ပြီး ဒုံးကျည်တစ်စီးနှယ် တရှိန်ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။

ထန်မော့အောက်မှ ဂရုတစိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

ဖူ၀မ်သော် ထိုလူကို လိုက်မီသွားချိန်တွင် ထန်မော့၏နှုတ်ခမ်းတို့ အသာတွန့်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူလည်းအပေါ်သို့ စတင်တွယ်တက်လိုက်တော့သည်။

မိနစ်၀က်ခန့်ကြာပြီးနောက် လူ၅ယောက်မှာ အပေါ်သို့ လုံလုံခြုံခြုံရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။ ထန်မော့၏ ခြေအစုံ အပေါ်မှ ကြမ်းပြင်ကို နင်းမိသည်နှင့် ကလေးသံ၏ကြေညာမှုကို သူတို့၏ခေါင်းထဲတွင် ကိုယ်စီကြားလိုက်ကြရလေသည်။

"တင်းတောင်~ အရံမစ်ရှင်ခွဲ ၁ ရှိုးဒင်းဂါးရဲ့ စတီးခံတပ်ထဲကို၀င်ပါ ပြီးမြောက်သွားပါပြီ"

🌍

Prev Next