Chapter 57

👾Chapter 57

[ ဘာလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူကမှ မြင်မှာမဟုတ်ဘူး ]

နည်းနည်းလောက်၊နည်းနည်းလောက်ပါပဲ။

သူ့ကိုယ်သူ ပြောလိုက်၏။

တခြားဘာမှမလုပ်ဘူး။

သူ နှေးကွေးစွာ ချဉ်းကပ်ကာ ထိုင်ချလိုက်လေသည်။

ခြေထောက်များကကွေးနေပြီး သူ၏အနေအ‌ထားမှာ သတိအပြည့်ရှိနေကာ အခြားသူ၏အိပ်မောကျနေသည့်မျက်နှာကို စောင့်ရှောက်နေသည့်အတိုင်းပင်။

သို့‌သော် ကြည့်ချင်ရုံမျှသာမဟုတ်မှန်း သူ သိလေ၏။ 

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် တောင့်ခံမထားနိုင်တော့သဖြင့် တစ်ဖက်သူထံ နီးကပ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများကို လူငယ်လေး၏လက်ပြင်ပေါ် ထိကပ်ကာ နူးညံ့လျင်မြန်သည့်အနမ်းတစ်ခုပေးလိုက်တော့သည်။

ကူးလုလုသည် ဤအပြုအမူက မည်သည်ကို ဆိုလိုသည်အား နားမလည်နိုင်‌သော်လည်း သူသည်လည်း အိပ်ပျော်နေသည့်လူငယ်လေး၏ လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် မနေ့ကနှင့်ယနေ့တွင် တစ်နေ့တာလုံး အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပို၍ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး လင်းဟန်ကို ကြည့်လျက် အိပ်ငိုက်လာ‌လေသည်။

ထိုအနမ်းမှာ ငြင်းပယ်မခံခဲ့ရသောကြောင့် သူက ပို၍ရဲတင်းလာ တော့သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင်...သူသည် တစ်ခဏမျှ အနားယူမှဖြစ်ပေမည်။

မောင်းသူထိုင်ခုံမှာ အမှန်တကယ်၌ ကြီးကြီးမားမားမဟုတ်ချေ။ သို့‌သော် ဟယ့်ယွင်ထင်က သူ့ဘေးနားရှိ ခုံပေါ်တွင် ၀င်ထိုင်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသည့်အနေအထားတွင် လဲလျောင်းကာ လင်းဟန်ဘေးတွင် အိပ်လိုက်သည်။ သူက တစ်ဖက်သူ၏လက်ကို ကိုင်လျက် နောက်ကျောဘက်မှ ‌ဖက်လိုက်သည်။ 

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် ထိုလက်လေးကို နမ်းခဲ့ခြင်းကြောင့် သို့မဟုတ် ဤနေ့တ၀က်လုံး  အိပ်ပျော်ရန် သူ့အား နောက်ကျော်ဘက်မှ ဖက်ထားခဲ့သောကြောင့်...သို့မဟုတ်  ဖက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး လက်လွှတ်ရန် ငြင်းဆန်နေခြင်းသည်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

လင်းဟန်သည် မနိုးသေးသော်လည်း ဟယ့်ယွင်ထင်နှင့် ပတ်သက်သော အိပ်မက်လှလှ မက်ခဲ့ပြီး အိပ်မက်ထဲတွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အချိန်အတော်ကြာ ထွေးဖက်ကာ ကြာရှည်စွာ ချစ်ခဲ့ကြပေသည်။

*

လင်းဟန် အိပ်ရာနိုးသောအခါ ဟယ့်ယွင်ထင်မှာ နိုးနှင့်နေလေပြီ။

အိပ်ရာနိုးပြီးနောက် သူ့အိပ်မက်က  တဖြည်းဖြည်း မသဲမကွဲဖြစ်လာသည်။ ဟယ့်ယွင်ထင်သည် ပုံမှန်အတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ချစ်စဖွယ်စုံတွဲတစ်တွဲကဲ့သို့ သူနှင့် ရင်းနှီးနေသည်မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အခြေအနေကိုမျှ အတိအကျကို မမှတ်မိချေ။

ဝေးကွာသော်လည်း အစစ်အမှန်ဖြစ်နေသည်။

လင်းဟန်က မသိစိတ်ဖြင့် သူ့လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည် ။

၎င်းတို့က သာမာန်နှင့် ကွဲပြားထူးခြားမနေချေ။

ဤထူးဆန်းမှုသည် ဘယ်ကလာမှန်း မသိပေမယ့် သူတို့နှစ်ယောက်အတူရှိနေသည့်အိမ်မက်မှ တိတ်တခိုးပျော်ရွှင်မှုကို သူ ခံစားရမိသည်။ သို့သော် အိပ်မက်သည် အလွန်ဝေဝါးလွန်းကာ ပြန်မှတ်မိရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်ဖြစ်နေ၏ လင်းဟန်သည် အိပ်မက်ထဲတွင်သာ ရှိခဲ့သောဟယ့်ယွင်ထင်အား အနည်းငယ် နှမြောတသဖြစ်နေချိန်တွင် ထိုသူက သူ့ဆီသို့  ရောက်ရှိလာသည်။

" မစ္စတာလင်း နိုးပြီလား " 

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် စွန့်ပစ်ထားသော ဇလုံတစ်လုံးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ရေအနည်းငယ်ဖြည့်ထားပြီး အချို့အခြေအနေများတွင် လက်ဆေးကြောရန် လင်းဟန်အတွက် ပြင်ဆင်ထားသည်။

လင်းဟန်က မတ်တတ်ရပ်ကာ ဟယ့်ယွင်ထင်ကို ကျေးဇူးတင်ချင်သော်လည်း သူ့ခြေလက်များမှာ အလွန်နာကျင်ကာ အားနည်းနေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် မောင်းသူထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပြန်လှဲလိုက်ရသည်။ မောင်းသူထိုင်ခုံကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ အိပ်နေသည့်အချိန်မှာ ထိုင်ခုံမှာ လှဲချထားခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ အဘယ့်ကြောင့် ဘေးဘက် လှည့်နေရသနည်း။ သူ အိပ်စက်သည့်အနေအထားမှာ ထိုမျှ ဆိုးရွားနေသည်လား။

သို့သော် လင်းဟန်သည် ထိုမေးခွန်းကို မမေးနိုင်ပေ။ သူက ယာဉ်၏ပြတင်းအ၀ိုင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကောင်းကင်ယံမှာ တဖန်မှောင်မိုက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခရမ်းရောင် အယ်အင်နာအုန်းနက်ဗျူလာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ နယ်စပ်ဧရိယာက တစ်ဖန်ခြောက်ကပ်တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

သူ အလွန်အိပ်ငိုက်လာသဖြင့် တစ်ဖက်သူမှ သူ့အား ကျောပိုးမသွားမီ သူနှင့် ဟယ့်ယွင်ထင်သို့ အပြင်ထွက်ခဲ့သည်ဟု လင်းဟန် သတိရသွားသည်။

သူ့မျက်နှာကို ဆေးကြောပြီးနောက် ဟယ့်ယွင်ထင်ကို အော်ခေါ်သည်။

" ဗိုလ်ချုပ် "

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် သာမန်ကာလျှံကာ ' အင်း ' ဟုဖြေကာ သူ့အား ကြည့်လာမည်ကို လင်းဟန် မမျှော်လင့်ထားချေ။

လင်းဟန်က မေးလိုက်သည်။

" ကျွန်တော် အိပ်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ "

ဟယ့်ယွင်ထင်က "...တစ်နေကုန်နီးပါး " ဟု ရိုးရိုးသားသား ပြန်မဖြေမီ တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

လင်းဟန်၏ ကွေးညွတ်ခါစဖြစ်နေသည့်နှုတ်ခမ်းများ တောင့်တင်းသွားလေသည်။ သူ့ထံတွင် ညံ့ဖျင်းသည့် ဖွဲ့စည်းပုံရှိသည်ဆိုသည်ကို သိရှိထားသော်လည်း အာဟာရဓာတ်စာများ မမှီဝဲသည့်အခါ ဤကဲ့သို့အခြေအနေမျိုး ရှိနေမည်ဟု မထင်ထားပေ။

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် လင်းဟန်၏အမူအရာကို မြင်သည့်အခါ နှစ်သိမ့်ပေးချင်သော်လည်း မည်သည့်စကားကိုမှ ပြန်မပြောနိုင်ပေ။ သူက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားကာ အေးစက်စက်မျက်နှာထားဖြင့် တစ်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပျော့ပျောင်းပူနွေးသော အမွှေးလုံးလေး ခြေဖဝါးတစ်ဝိုက်တွင် လှည့်ပတ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါတွင် လင်းဟန်မှာ အနည်းငယ် အိပ်ငိုက်နေဆဲဖြစ်လေ၏။

အကောင်လေးသည် တစ်နေ့လုံး လှည့်ပတ်သွားရန် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ရပြီး ယခုအခါ ရနံ့မွှေးသည့်လူသားမှာ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ရေးတစ်မော အိပ်ရာမှ နိုးလာပြီဖြစ်သဖြင့် ၎င်းမှာ ထိုသူ့အပေါ်  သူ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာများကို စတင်ပြသရန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

၎င်း၏စနောက်မှုနှင့်အတူ နောက်ဆုံးတွင် လင်းဟန်၏စိတ်အခြေအနေမှာ ပို၍ကောင်းလာသဖြင့် အောက်သို့ ငုံ့ကာ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ခွက်တစ်ခုကဲ့သို့ လုပ်လိုက်သည်။ 

" လာ "

ကူးလုလုသည် နောက်ဆုံးတွင် ပျော်ရွှင်သွားပြီး အမြင့်တစ်နေရာမှ ထို 'ခွက်' ကလေးထဲသို့ ခုန်ဆင်းကာ လူးလိမ့်နေတော့သည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်မျက်ခုံးများက မြင့်တက်သွားလေသည်။

သို့သော် ၎င်းသည် မစ္စတာလင်းအား ချော့မြူသည့်နေရာတွင် ကောင်း‌မွန်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် ဆုလာဘ်များနှင့် ပြစ်ဒဏ်များတွင် အလွန်ရှင်းလင်းပြတ်သားသည့်ဗိုလ်ချုပ်သည် ထိုဇီ၀မျိုးကွဲသတ္တဝါလေးနှင့် တွက်ကပ်ရန် ဆန္ဒရှိမနေပေ။ လင်းဟန်သည် ၎င်းကို သူ့လက်‌မောင်းများထဲတွင် ပွေ့ချီလိုက်ရာ သေးငယ်သည့်အကောင်လေးက သူ့ပခုံးဆီသို့ သုတ်သုတ်ပြာပြာပြေးလွှားတက်လာသည်။ လင်းဟန်က ထိုအကောင်လေးပြုတ်ကျမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အတွက် သူ၏လက်ဖြင့် အမြီးလေးကို ထောက်ပံ့ပေးလိုက်သည်။

ကူးလုလု၏အမြီးကိုထိခြင်းမှာ ဦးခေါင်းကိုထိခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ကာ ထိုအရာနှစ်ခုစလုံးသည် ယင်းသတ္တဝါအား  အလွန်ပျော်ရွှင်ခံစားရစေနိုင်သည်ကို လင်းဟန် မသိပေ။ ကူးလုလုသည် ထိုအပြုအမူကြောင့် လှုပ်ခါသွားပြီး ၎င်းက ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပျော်ရွှင်ဆုံး ခု‌ကောတစ်ကောင်အလား ခံစားရကာ ကျေနပ်စွာဖြင့် အော်မြည်လေတော့သည်။

သဲလှိုဏ်ဂူမှ ယူဆောင်လာသည့် ရွှေရောင်လင်ဂိုအသီးကို ‌သူ့ဘေးနားရှိ လင်းဟန်အား လှမ်း၍မပေးမီ ၎င်းသည်  အနည်းဆုံးတော့ ပြေပြေလည်လည်ဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရ၏။ အပြုအမူမှာ အလွန်ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်ဖြစ်ပြီး လုအန်းဟယ်၏မုန့်ထုတ်များကို သူ့ရှေ့တွင် ထုတ်ယူလာခဲ့စဉ်ကအတိုင်း ဖြစ်နေ၏။

ဟယ့်ယွင်ထင်၏လုပ်ရပ်ကို ဗုဒ္ဓအား ပန်းများပူဇော်ခြင်းဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်ကို ကူးလုလုက မသိပေ။ ထိုအစား ၎င်းသည် ဟယ့်ယွင်ထင် ထုတ်ယူလာသည့်အရာကို မြင်သော်  ခြေလက်တိုလေးများကို ဆန့်တန်းကာ သူ့အတွက်သူ တစ်ခုယူရန်  ကြိုးပမ်းပြီးနောက် သူ့ရှေ့တွင် စတင်စားသုံးကာ  မည်သို့စားရမည်ကို သင်ပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်တော့သည်။

အ‌ကောင်လေး၏ပါးပြင်မှာ ဖောင်းကာလာပြီး ၎င်းက လင်းဟန်အား စားသုံးရမည့်နည်းလမ်းကို သင်ပေး‌နေသကဲ့သို့ တစ်ကိုက်စားတိုင်း လင်းဟန်အား တစ်ချက်ကြည့်နေသည်။

" အခု စားဖို့ ဒီတစ်ခုပဲရှိတယ် "

လင်းဟန် အစားချေးများမည်ကို စိုးရွံ့သည့်အလား ဟယ့်ယွင်ထင်က ရှင်းပြ၏။

" အဲ့ဒါက တကယ် ဗိုက်ပြည့်စေပါတယ် "

လင်းဟန်က နှစ်ခုယူလိုက်ကာ သေသေချာချာကြည့်ပြီးသည့်နောက် တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။

လင်းဟန်မှာ ရွှေရောင်အတွင်းပိုင်း ပေါ်လာစေရန်အတွက် တစ်ကိုက်ကိုက်ရန် အားအနည်းငယ်ပင် သုံးခဲ့ရသည်။ဤအသီးမှာ သာမန်သစ်သီးများကဲ့သို့ ချိုမြိန်ကာ အရသာရှိမနေပေ။  ယင်းအကြောင်းရင်းကြောင့်လည်း နယ်စပ်ဒေသတွင် အတွေ့ရအများဆုံး အစားအစာဖြစ်နေခြင်းပင်။ 

လင်းဟန်သည် တစ်ကိုက်ဝါးကာ မြိုချလိုက်ပြီး သူ့အရှေ့မှ သတ္တဝါတစ်ကောင်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားပုံရနေသည့် လူတစ်ယောက်ကိုကြည့်ကာ ၎င်းတို့ စိတ်သက်သာစေရန် အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူက တစ်နေ့ခင်းလုံး အိပ်စက်ခဲ့သော်လည်း စိုးရိမ်ရမည့်ကိစ္စများစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဒုတိယနေ့တွင် ၎င်းတို့သည် M2742 ၏ စွမ်းအင်သုံးစွဲမှု နည်းပါးနေစေရန် လိုအပ်ပြီး ဆူညံခြင်းမရှိသော နောက်ထပ်သတ္တဝါငယ်လေးကြောင့်  ၎င်းတို့၏ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရမှုအား  ကြောက်လန့်မှုလျော့ပါးစေသည်။ဤသံအပိုင်းအစသည် ကြမ်းတန်းသောပြင်ပပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လွန်ကဲသည့်အပူချိန်ကွဲပြားမှုကို အကာအကွယ်ပေးထားနိုင်သည်။ သို့သော် ၎င်းတွင် ရေသာလျှင်ရှိနေသောကြောင့် စွမ်းအင်မှာ ကြာရှည်ခံမည်မဟုတ်‌ပေ။ ရွှေရောင်လင်ဂိုသည် ဗိုက်ဝကာ ပြည့်တင်းစေသည်။ လင်းဟန်က သစ်သီးနှစ်လုံး စလုံး စားပြီးသွားသည့်အခါ သူ၏ဗိုက်ကို ပွတ်လိုက်ပြီး ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုမှာ နောက်ဆုံးတွင် ခဏတာ ပြေလျော့သွားတော့သည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် လင်းဟန်စားပြီးသည့်အချိန်ကို စောင့်စားပြီးမှသာ နောက်ရက်များအတွက် အစီအစဉ်ကို ပြောပြသည်။

" ကိုယ် ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ဒီအနီးတဝိုက် နဲ့ ခပ်ဝေးဝေးမှာ အစားအသောက် နည်းနည်းရှာကြည့်မယ် "

ဟယ့်ယွင်ထင်ကဆက်ပြောသည်။

" မက်ခါကို အခုတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ထားထားရလိမ့်မယ်။  လမ်းကြောင်းတစ်ခုရှာတွေ့တဲ့အခါ အဲ့အချိန်မှ မောင်းနှင်မယ်ဆို သိပ်ပြီးနောက်မကျဦးမှာ မဟုတ်ပါဘူး "

လင်းဟန်က သူသည် ဤအတိုင်းထိုင်စောင့်နေရန်မဖြစ်ကြောင်း နားလည်စွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ မက်ခါတွင် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် စွမ်းအင်အလုံအလောက်မရှိပါက အဆုံးသတ်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ယောက် ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် လုံးလုံလျားလျား အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားမည်ဖြစ်လေ၏။

သူ့အနားတွင် ပူပန်စရာတစ်ခုရှိသဖြင့် လင်းဟန်က အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသည်။

" ဒါပေမဲ့...."

ဟယ့်ယွင်ထင်က ပြောသည်။ 

" မစ္စတာလင်းက အပြင်မထွက်ဘဲ ကိုယ်ပြန်ရောက်တဲ့အထိ မက်ခါထဲမှာပဲ စောင့်နေပါ "

လင်းဟန်က ခဏတာ တိတ်‌ဆိတ်သွားသည်။ သူက သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေနှင့် ဟယ့်ယွင်ထင်၏နောက်သို့ အတူလိုက်ပါလျှင် ၀န်ထုပ်၀န်ပိုးသာလျှင် ဖြစ်လိမ့်မည်ကို နားလည်သည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းမည်ဖြစ်သည့်အတွက် ထိုသူသည်လည်း သူ့အား တစ်ချိန်လုံး ချီထားနိုင်မည်မဟုတ်သည့်အပြင် ထိုသို့လုပ်ရကျိုးလည်း မနပ်မည်ကို သူ နားလည်သည်။ 

" ကိုယ့်အတွက် စိတ်မပူနဲ့ "

ဟယ့်ယွင်ထင်က လင်းဟန်စိတ်ပူနေသည့်အရာကို နားလည်ပုံရပြီး ကိုးယိုးကားယား သူ့အား နှစ်သိမ့်သည်။

" ကိုယ့်မှာ ဦးတည်ရာအရပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အာရုံခံစားမှု ကောင်းကောင်းရှိတာမို့ မူလအပြန်လမ်းကို ရှာဖွေဖို့ ပြဿနာမရှိဘူး "

လင်းဟန်က သူ ကူညီနိုင်သည့်အရာ မရှိဟူ၍ ခံစားနေရကာ နှလုံးသားက အပြစ်ရှိစိတ်များဖြင့် ပြည့်နေသွားတော့သည်။

"...ကောင်းပါပြီ "

လင်းဟန်သည် သူ့အား ဟန့်တားရန် အကြောင်းရင်းမရှိနေသည်ကို နားလည်စွာဖြင့် တစ်ခဏမျှ ပြောစရာစကားမဲ့နေသည်။ သူက ရှေ့မှလူကို ကြည့်ရန် ခေါင်းစောင်းလိုက်ပြီး တစ်ဖက်သူ၏မျက်နှာမှာ မလှုပ်မယက်ဖြစ်လျက် မျက်လုံးများက အေးစက်ကာ မည်သည်ကမှ သူ၏ခံစားချက်များကို လွယ်လင့်တကူ မပြောင်းလဲစေမည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ သို့‌‌သော် ဟယ့်ယွင်ထင်မှာ ရင်ဆိုင်ရမည့်အရာများရှိနေသည်ကို သူ သိရှိပြီး သူကိုယ်တိုင်မူက သတင်းများအား စောင့်နေရန်သာ တတ်နိုင်သည်။

" ကောင်းပြီ " လင်းဟန် ပြောလိုက်သည်။ ဤအခြေအနေတွင် သူက ဟယ့်ယွင်ထင်အား အပြည့်အ၀ ယုံကြည်ရန်မှလွဲ၍ ‌အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

သူ မူလက ကူးလုလုအား ဟယ့်ယွင်ထင်နှင့်အတူ လွှတ်လိုက်ချင်သော်လည်း ၎င်းမှာ မျှော်လင့်သည်ထက်ပို၍ သူ့အား အလွန်အမင်းတွယ်ကပ်ကာ ဟယ့်ယွင်ထင်အား  သဘာ၀အလျောက် ဆန့်ကျင်နေပုံရသောကြောင့် အဆုံးတွင် ၎င်းအကောင်လေးအား ဟယ့်ယွင်ထင်နှင့်အတူ သွားရန် ဖိအားမပေးရက်တော့ပေ။ လင်းဟန်က ဟယ့်ယွင်ထင်အား ဂျာကင်အကျီ လှမ်းပေးလိုက်ပြီး ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူက ယူဆောင်လိုက်သော်လည်း မည်သည်ကိုမှ မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်မှာ လင်းဟန်နှင့် တူညီသည့်အနေထားတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူက ဟယ့်ယွင်ထင်၏တလက်လက်ဖြစ်သည့်ငွေရောင်ဆံနွယ်များနှင့်  ကြီးမားကျယ်ပြန့်ကာ နွေးထွေးသည့်ကျောပြင်ကို မျက်နှာမူထားသည်။ ဤအဆင့်သို့ လျှော့ချခံထားရလျှင်တောင်မှ ထိုသူသည် ဘယ်အရာကိုမဆို လုပ်နိုင်သည်ဟုထင်ရသည်။

လင်းဟန်သည်  အဆိုးမြင်မူတစ်ခု ရုတ်တရက် ပုံကြီးချဲ့မိသွားသည်။သို့သော် ထိုအဆိုးမြင်မှုကြောင့် လက်တွေ့မဟုတ်သည့် ရက်စက်သောစိတ်ကူးယဉ်မှုတစ်ခုလည်း သူ့နှလုံးသားထဲ၌ ပေါက်ဖွားလာလေသည်။ 

ပြန်မသွားနိုင်ရင် ဒီနေရာမှာ ဘယ်လောက်လောက်ထိ ဆက်နေရဦးမှာလဲ။ ဘယ်သူတွေက မှတ်မိပေးမှာလဲ။ ဒီနေရာမှာ ငါတို့က နယ်စပ်ဒေသမှာ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ခရီးသည်ဆိုတာထက် ဘာမှမပိုဘူး။ ဘယ်သူကမှ ငါတို့နာမည်တွေကို မသိတဲ့အပြင် ဘာလုပ်တယ်ကိုလဲ ဘယ်သူကမှ မြင်မှာမဟုတ်ဘူး။

အရင်က ဘယ်သောအခါမှ မလုပ်၀ံ့တဲ့အရာတစ်ခုကို... လွတ်လွတ်လပ်လပ် လုပ်ပစ်လိုက်လို့ရမလား။

တကယ်လို့ ငါတို့ သေသွားရင် အစကနေ အဆုံးအထိ သက်သေက ကူးလုလုတစ်ကောင်တည်းပဲ ရှိနေမှာ။

သူက စိတ်ချရပြီး စကားတောင်မှ မပြောနိုင်ဘူး။

ဒီလိုပုံစံနဲ့ ငါတို့အသက်တွေဆုံးရှုံးသွားပြီး လျှို့ဝှက်ချက်တွေအားလုံးကလဲ ဒီနေရာမှာ မြှုပ်နှံခံရလိမ့်မယ်။

အဲ့ဒီနောက် စကြာ၀ဠာဆီ ပြန်တဲ့အခါ ကြယ်မှုန်တွေအဖြစ် ‌ပျံ့လွှင့်သွားပြီး ကြယ်အစုအဝေးတွေထဲ ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်။

အဲ့ဒါက ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခုအတိုင်းပဲ။

ထို့နောက် ဆင်းသက်တော့မည့်ဟယ့်ယွင်ထင်က ရပ်တန့်သွားသည်။

လင်းဟန်သည် ယခုလေးတင် ခံစားနေရသည့်၀မ်းနည်းမှုများထဲမှ မထွက်လာသေးသော်လည်း ဟယ့်ယွင်ထင်မှ သူ့ထံသို့ လျှောက်လာနေသည့်အခါ အေးခဲသွားမိသည်။ တံခါးမှာ ဖွင့်ထားလျက်သားဖြစ်ပြီး သူ့‌အနောက်တွင် လူသူကင်းမဲ့တိတ်ဆိတ်သော ပျက်သုန်းခြင်းကုန်း‌မြေက တည်ရှိနေသည်။

" အင်ပါယာကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မစ္စတာလင်းက အဖွဲ့အစည်းဆီ ပြန်သွားမှာ ဟုတ်တယ်မလား "

ဟယ့်ယွင်ထင်က ရုတ်တရက် ပြောလာ၏။

လင်းဟန်သည် ဟယ့်ယွင်ထင်မှ ထိုကဲ့သို့ အဘယ့်ကြောင့် ရုတ်တရက် ပြောလာသည်ကို နားမလည်ချေ။ သူ့နှုတ်ခမ်းများက ‌လှုပ်ရှားသွားပြီး 'အင်း'ဟူ၍ ခြောက်ကပ်ကပ်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

" ...ကျွန်တော် မက်ခါအသစ်ကို လေ့လာဖို့ရှိတယ် "

လင်းဟန်က နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေသည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်က ချက်ချင်း ပြန်မပြော။

လင်းဟန်သည် ပြန်သွားရန် လမ်းစ ရှိမနေသည်ကို သိလျက် အဘယ့်ကြောင့် ရုတ်တရက် ဤသို့ မေးလာသည်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

" ကျွန်တော်တို့ကို လာခေါ်မဲ့ စစ်ကူတွေ တကယ်ရှိတာလား "

လင်းဟန်က မေးလေ၏။

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် ပြန်ဖြေမပေးဘဲ သူ့မျက်နှာက ယခင်အတိုင်း အေးစက်နေသည်

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လင်းဟန်၏ နှလုံးသားထဲမှ အဆိုးမြင်မှုလေးများ သည် အကြိမ်များစွာ ကျုံ့သွားကာ  သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟပြန်သည်။

သူက ယခင်က ဗိုလ်ချုပ်ဟူ၍ ခေါ်ဆိုချင်ခဲ့သော်ငြား ရုတ်တရက် ထိုသူအား ‌ဗိုလ်ချုပ်ဟု မခေါ်လိုတော့ချေ။

ဟယ့်ယွင်ထင်မှ ဆက်ပြောလာသောကြောင့် လင်းဟန်၏ စကားများသည် အဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာခြင်းမရှိပေ။

" ကိုယ်တို့ ပြန်နိုင်တယ် " သူကပြောလေ၏။ " ကိုယ် သေချာပေါက် မင်းကို ပြန်ခေါ်သွားမယ် "

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် လင်းဟန်၏ရှင်းမပြနိုင်သောဝမ်းနည်းမှုကို နားလည်ပုံရကာ ပြောလာ၏။

 " ကိုယ့်ကို ယုံပါ။ မစ္စတာလင်းပဲ ကိုယ်က အံ့ဖွယ်ဆိုပြီး ပြောခဲ့တယ်လေ "

ထိုသူသည် သူ့လက်များဖြင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို မြှင့်တင်ချင်သကဲ့သို့ ဖြစ်‌  နေသော်လည်း နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့မျက်နှာက ထူးဆန်းစွာ တောင့်တင်းသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် ရပ်တန့်လိုက်သည်ကို လင်းဟန် မြင်တွေ့ရသည်။

"အချိန်ကျလာတဲ့အခါမှာတော့ M2742 ကို ပြုပြင်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းရဦးမယ်။ ကိုယ်က တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံကြည်နိုင်ဘူးလေ "

ဟယ့်ယွင်ထင်က ဤကဲ့သို့ပင် ပြောလာ သေး၏။  

"  ကိုယ်တို့တွေ အင်ပါယာကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကိုယ်မှာ့ မစ္စတာလင်းကို ပြောချင်တာတစ်ခုရှိတယ် "

လင်းဟန်က သူ့နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ထားကာ မျက်လုံးထောင့်လေးများက အနည်းငယ်ပင် နီရဲနေသည်။ ဟယ့်ယွင်ထင်မှ သူ့ကိုပြောပြမည်ဟု ကတိပေးသော်လည်း သူ ပြောလိုသည့်အရာကို ကြိုတင်သိရှိလိုသောကြောင့် လင်းဟန်သည် ရုတ်တရက် သူ့ကိုယ်သူ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟူ၍ ခံစားမိသွားသည်။

ဟယ့်ယွင်ထင် နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်၍ မက်ခါထဲမှ ထွက်သွားတော့မည့်အချိန်တွင် လင်းဟန်သည် သူ့အား လှမ်း၍ ဆွဲလိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် လင်းဟန်၏အနည်းငယ်ရှုပ်ပွနေသည့်ပုံစံမှာ  အပြာရောင်မျက်လုံးများထဲတွင်   ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော်ငြား ဟယ့်ယွင်ထင်မှ သူ့အား ချက်ချင်း ‌မေးခွန်းမထုတ်ပေ။

" ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပြန်နိုင်မှာလား "

👾