MM Story Teller

Chapter 132

Viewers 18k

🐯Chapter 132

ကုယွီမြန်၏အရှေ့ရှိလူက အလွန်အရပ်ရှည်၏။ ထိုလူက ဖြောင့်စင်းနေသောဘောင်းဘီရှည်နှင့်အတူ အနက်ရောင်စစ်ဝတ်စုံနှင့် စစ်ဖိနပ်တစ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ခံ့ညားမှုသည်လည်း ထက်မြက်ကာခွန်အားကြီးလှသည်။

ကုယွီမြန်က လူသားမျိုးနွယ်များကြားတွင် အရပ်ရှည်သော်လည်း ဤလူက သူ့အရပ်ထပ်ပိုပြီး ခေါင်းတစ်ဝက်ကျော်မျှမြင့်လေသည်။ သူ၏ပုံပန်းသွင်ပြင်က စွမ်းအားကြီးမားပြီး သန်မာကာ အအချိန်ကြာမြင့်စွာ လေ့ကျင့်ခဲ့သည့်ပုံပင်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖုံးကွယ်ထားမှုတစ်ခုမှမရှိသည့် အရှိန်အဝါအားလုံးက ပေါ်ထွက်လာသည်။

အခန်းထဲရှိ ရေထည့်သည့်ဖန်ခွက်က ဘန်း ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကွဲထွက်သွားသည်။

ငါးများအားလုံးက ပင်လယ်ရေမှော်ပင်များထဲသို့ တိုးဝင်ကုန်ကြပြီး သန္တာများသည်လည်း လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

အခုလေးတင် ကုယွီမြန်က 'သန်မာမှု' ခံစားလိုက်ရသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် 'အားနည်းမှု' ကိုလည်း ခံစားမိသည်။ ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ သတ်မှတ်ချက်အရဆိုလျှင် သူ လုပ်နိုင်သည့်အရာအားလုံးက ဤလူ၏ရှေ့တွင် အားလုံးဘာမှမဟုတ်တော့သလိုပင်။

"....."

သူ့ရှေ့ရှိ ထိုလူ၏လည်စေ့က အထက်အောက် ရွေ့လျားနေသည်။ ကုယွီမြန်၏နောက်တွင် သစ်သားတံခါးရှိပြီး ကုယွီမြန်ကို သူ၏ရင်အုပ်၊ သန်မာသောလက်မောင်းများနှင့် အနမ်းများကြားထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားသည်။ အမြဲတမ်းအေးစက်ကာ အရိုင်းဆန်သော ခဲပြာရောင်မျက်လုံးများက တောင်လောင်နေပြီး ပို၍ပင် အပြာရောင်တောက်ပလာသည်။ သို့သော် သေချာသည့်အရာတစ်ခုတော့ ရှိပေ၏။

ထိုလူသည် ရှို့ဟန်ပင်။

ဒါမှမဟုတ် ရွှယ်ထွမ်လား...

ထိုအချိန်တွင် ကုယွီမြန် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

စုန်းမပြောခဲ့သည့်အတိုင်း မုသားများ ပေါ်ပေါက်လာပေပြီ။

ရှို့ဟန်က ကုယွီမြန်၏နှုတ်ခမ်းကို နမ်းချင်သည့်ပုံပေါ်သော်လည်း လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် သူ့ဦးနှောက်၏အသိအာရုံများ ဆဆုံးရှုံးသွားလျှင်ပင် သူ၏မသိစိတ်ကနေပြီး ကုယွီမြန်၏မျက်လုံးများနှင့် တုန့်ပြန်ပုံတို့ကို မမြင်ချင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူ့ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ကုယွီမြန်၏လည်ပင်းနှင့် ညှပ်ရိုးကြားတွင် နှစ်မြှုပ်ထားလိုက်ပြီး နမ်းရှုပ်ကာကိုက်လိုက်သည်။

ကုယွီမြန် မျက်လွှာများကို ချထားလိုက်၏။

သူ့လက်ကို ထိုလူ၏နှဖူးပေါ်တင်ကာ နောက်သို့တွန်းလိုက်သည်။ အမှန်တွင် သူ့တွန်းအားက အားမပါပေ။ အအားပါသည်ဆိုလျှင်ပင် တစ်ဖက်လူအပေါ် ဘာမှသက်ရောက်မှုရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ခုခံလိုသည့်အဓိပ္ပါယ်က ထိုလူ အလွန့်ကိုမလိုလားလျှင်ပင် သူ့အား အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားစေသည်။

"မင်းက ထွမ်ထွမ်လား…"

သူက ပြန်မဖြေပေ။

သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဆယ်စက္ကန့်ကျော်သည်အထိ စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။

ကုယွီမြန်၏အသံက ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်နေ၏။

"မင်းကထွမ်ထွမ်ပေါ့…"

တိတ်ဆိတ်နေလျှက်ー

"ငါ့ကို အရင်လွှတ်ပေး..."

ကုယွီမြန် ပြောလိုက်သည်။

အတော်ကြာအောင်တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ထိုလူက စကားပြောလာသည်။

"ကိုယ် မင်းကိုသွားခွင့်မပြုနိုင်ဘူး…"

သူ ဆုပ်ကိုင်ထားသော ကုယွီမြန်၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ခရမ်းပုပ်ရောင်အကွင်းလေးပင် ဖြစ်လာသည်။

သို့သော် အလျင်အမြန်ပင် ကုယွီမြန်၏လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်ပေးလာ၍ နာကျင်မှုအားလုံးနှင့် ခရမ်းပုပ်ရောင်အမှတ်အသားများအား ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။ သူ့လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကုယွီမြန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို ကုယွီမြန်၏ကုပ်ပိုးပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ ကုယွီမြန်အား နောက်သို့ဆုတ်ခွင့်မပြုဘဲ သူ့အားကြည့်လာစေရန် တွန်းအားပေးနေလေသည်။

ထိုယောက်ျားက ကုယွီမြန် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပြီး ပြန်မလာတော့မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည့်ပုံပင်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ရှူသံများ အလွန်မြန်နေကြ၏။ တစ်ယောက်၏ဦးနှောက်က တွေဝေမှင်တက်နေပြီး ဤကဲ့သို့အချက်အလက် ပမာဏမြောက်မြားစွာကို လက်ခံရန်နှင့် နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားနေရသည်။

အခြားတစ်ယောက်၏အတွေးမှာ အလွန်ရိုးရှင်းလွန်းလှ၏။

ငါ သူ့ကို ထွက်သွားခွင့်မပြုနိုင်ဘူး...

ကုယွီမြန် ရှို့ဟန်၏မျက်လုံးများထဲ ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုလူ စိုးရိမ်နေသည့်အရာကို တစ်နည်းနည်းနှင့် ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

"ငါ ထွက်မသွားပါဘူး…"

ကုယွီမြန် ဖြေးညင်းစွာနှင့် ပြောလိုက်သည်။ ခဏမျှစဉ်စားပြီးနောက် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ သူ့ခေါင်းကိုထိလိုက်ပြီးပြောသည်။

"စိတ်အေးအေးထားပြီး အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားဖို့ လိုအပ်တယ်လေ…"

ကုယွီမြန်က ထိုလူ၏ဆံပင်ကို လက်မနှင့်လက်ညှိုးကြား၌ ရစ်ပတ်နေသည်။ မမျှော်လင့်ထားစွာပင် သူ့ဆံပင်က ပျော့ပျောင်းနေပြီး ရွှယ်ထွမ်၏လည်ပင်းတစ်ဝိုက်ရှိ အမွေးများနှင့် ဆင်တူပေ၏။

သို့သော် သူ ရွှယ်ထွမ်နှင့်ရှို့ဟန်ကို အတူတကွ တွဲ၍မမြင်နိုင်သေးပေ။

ရှို့ဟန် ငြင်းလိုက်၏။

"ဒီနေရာမှာပဲ စဉ်းစား…"

ကုယွီမြန် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"တစ်ယောက်တည်း အေးအေးဆေးဆေး စဉ်စားဖို့ နေရာတစ်ခုလိုတယ်…"

ကုယွီမြန် အချိန်ကြားမြင့်စွာ မခံစားခဲ့ဖူးသည့် ဒေါသကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤကဲ့သို့အချိန်အတော်ကြာ လှည့်စားခံရသည့် ဒေါသက ကုယွီမြန်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လောင်ကျွမ်းသွားသော်လည်း ရွှယ်ထွမ်အပေါ် ခြွင်းချက်မရှိအလိုလိုက်ခြင်းက သူ့အကျင့်နှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။

သူ့ခေါင်းထဲတွင်ရုတ်တရက် နာကျင်သွားရ၏။

သူ့အား အရမ်းနာကျင်သွားစေမည့်အရာများကို ထုတ်မပြောမိစေရန် ကုယွီမြန် အလွန်ကြိုးစားနေရသည်။

"လူသားပုံစံပြောင်းသွားတာနဲ့ ဘာလို့ ငါ့စကားကို နားမထောင်တော့တာလဲ…"

ရှို့ဟန် ရပ်တန့်သွား၏။ ကုယွီမြန်၏မျက်နှာက အနည်းငယ်တင်းမာနေပြီး အပြုံးများရှိမနေပေ။

မိနစ်ဝက်မျှ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက်ー

ကုယွီမြန်၏လည်ပင်းတစ်ဝိုက်တွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော ရှို့ဟန်လက်၏ခွန်အားက အနည်းငယ်ပေါ့ပါးသွားပြီး တဖြည်းဖြည်းပြေလျော့သွားသည်။

ထိုလူ သူ့ကိုမလွှတ်ပေးချင်သည်ကို ကုယွီမြန် မြင်နိုင်ပေသည်။

ထိုယောက်ျား၏မျက်လုံးများက နီရဲနေဆဲဖြစ်ပြီး အခြားသူများ၏မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်ပြီးစိတ်တိုနေသော အမူအရာဖြစ်သော်လည်း သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ရှို့ဟန်က ငိုနေသယောင်ထင်ရပြီး တစ်နည်းနည်းဖြင့် သနားစရာကောင်းသည်ဟုသာ ကုယွီမြန် ခံစားရသည်။

ရှို့ဟန်မှာ ပို၍စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပုံပေါ်ပြီး ထွမ်ထွမ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူ့နားရွက်လေးများကို ကုယွီမြန်၏လက်ဖဝါးနှင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ကုယွီမြန် စိတ်ပြောင်းသွားစေရန် မျှော်လင့်နေမိသည်။

သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံ၏ ကြီးမားသောကွဲလွဲမှုကြောင့် သက်ရောက်မှုမရှိလှပေ။

ကုယွီမြန် လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး သူ့လက်ကိုအဝေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ထိုနောက် နောက်သို့လှည့်ကာ သစ်သားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ရှို့ဟန် ကုယွီမြန်၏ခြေလှမ်းအတိုင်း နောက်မှလိုက်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့စွာမေးလိုက်သည်။

"ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ…"

ကုယွီမြန် ပြန်မဖြေပေ။ ရှို့ဟန် ကုယွီမြန်နောက်မှ တစ်လှမ်းချင်းလိုက်လာပြီး ဘယ်ညာကြည့်ကာ ရပ်လိုက်သည်။

"အချိန်ကအရမ်းနောက်ကျနေပြီ…အပြင်ဘက်မှာ ပင်လယ်ပဲရှိတယ်… နောက်ပြီး မင်းကရေမကူးတတ်ဘူး… အဲဒီအရူးသုံး... အကောင်ပေါက်သုံးကောင်ကလည်း အိပ်နေတုန်းပဲ…"

ကုယွီမြန် အဝေးသို့ဆက်လျှောက်မသွားတော့ပေ။

ကုယွီမြန် "....."

ဘယ်လိုတောင် အဓိပ္ပါယ်မရှိရတာလဲ...

လူနှစ်ဦး၏အခြေအနေက လုံးဝပြောင်းလဲခြင်းခံလိုက်ရသည့်ပုံပင်။ ယခင်က သူတို့ကို အလွန်အမင်းလေးနက်စွာ ပြောဆိုသူက ကုယွီမြန်ဖြစ်ပြီး စိတ်မရှည်စွာ နားထောင်တတ်သူက ရွှယ်ထွမ်လေးပင်ဖြစ်၏။

"မလိုက်လာနဲ့တော့..."

ကုယွီမြန် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ့အသံကိုမြှင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ရှို့ဟန်မှာ ခြွင်းချက်မရှိ ရပ်တန့်သွားသည်။

ကုယွီမြန် တံခါးကို အလျင်အမြန်ပိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ရှို့ဟန် သူ့ကို တားလိုက်သည်။ တံခါးဘောင်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကိုင်ထားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စိတ်ပူပန်စွာ အလေးအနက်ပြောလာသည်။

"မိနစ်သုံးဆယ်ပဲ…မိနစ်သုံးဆယ်ပြည့်လို့ မင်း ထွက်မလာရင် ကိုယ် တံခါးကိုကန်ပစ်မယ်…"

"....."

တံခါးက ရှို့ဟန်၏အရှေ့တွင် ပိတ်သွားသည်။

ရှို့ဟန်က လုံးဝဖြောင်းဖျပြောဆိုနေခြင်းနှင့်မတူဘဲ အပြင်ဘက်မှနေ၍ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ထပ်ကာပြောလာသည်။

"မိနစ်သုံးဆယ်ပဲနော်…"

ကုယွီမြန် စိတ်ဆိုးလွန်းသောကြောင့် ရယ်ရုံသာတတ်နိုင်တော့၏။

ရေချိုးခန်းထဲတွင် ကုယွီမြန် ရေပန်းကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ရေအပူချိန်ကို အမြင်ဆုံးအထိပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ရေပန်းအောက်တွင် အဝတ်အစားများမချွတ်ဘဲ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး ရေပူများကို သူ့ခေါင်းမှခြေချောင်းများအထိ စီးဆင်းသွားစေလိုက်သည်။

သူ ရှို့ဟန်ကို ညာပြောလိုက်ခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူတစ်ယောက်တည်း အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားရန် အမှန်တကယ် လိုအပ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ အရေးကြီးသည့်အကြောင်းအရာများနှင့် ပတ်သက်ပြီး စဉ်းစားသည့်အခါ သူ လုပ်လေ့ရှိသည့်အကျင့်ပင်ဖြစ်၏။

ရေချိုးခန်းအပြင်ဘက်တွင် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် လူတစ်ယောက်က တိတ်ဆိတ်စွာ အချိန်ခဏမျှ မတ်တပ်ရပ်နေပြီးနောက်က် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့်ပုံဖြစ်နေ၏။ သူ၏အတွေးကိုနာခံကာ စိတ်ရှည်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်ပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့သည်။ ရေချိုးခန်းထဲမှထွက်သွားရန် အောက်စီဂျင်ပေးပို့သည့်ပိုက်နှင့် ထုတ်လွှတ်သည့်ပိုက်မှလွဲ၍ အခြားနည်းလမ်းမရှိပေ။

သို့သော် သူ ထွက်သွားခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

"....."

ဤညနေခင်း၊ အထူးသဖြင့် သားအဖနှစ်ယောက် ထွက်သွားချိန်ဖြစ်နိုင်သည်။ ရှို့ဟန်၏စိတ်အခြေအနေက စတင်ဆိုးဝါးလာခဲ့သည်ー ကုယွီမြန် ရည်ညွှန်းပြောဆိုခဲ့သော "လွမ်းတယ်" ဟူသော စကားလုံးက သူ့အား အကြောင်းပြချက်မရှိ စိတ်ပူလာစေသည်။

နောက်တစ်ခုက ရေသူမလေး၏နတ်သမီးပုံပြင်ဖြစ်၏။ သူက ကလေးတစ်ယောက်မဟုတ်၍ ပုံပြင်၏မူလအဆုံးသတ်ကို သေချာပေါက်သိပေသည်။

စိတ်ပူပန်ခြင်းမျိုးစေ့များကို အချိန်အကြာကြီးကတည်းက စိုက်ပျိုးခဲ့ကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်။ အားလုံးခြုံငုံကြည့်လိုက်လျှင် အမျိုးမျိုးသောအခြေအနေများက ရှို့ဟန်ကို ရှည်လျားလှသောအိပ်မက်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ထိုအိပ်မက်ထဲတွင် ဆုံးရှုံးမှုများ၊ လွမ်းဆွတ်မှုများနှင့် ရှာဖွေမှုများကို မရေမတွက်နိုင်အောင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အိပ်မက်က ကုယွီမြန်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော စိတ်စွမ်းအားကြောင့် ကြားဝင်နှောင့်ယှက်ခံလိုက်ရသည်။

လိုက်ဖက်ညီသော လူတစ်ယောက်၏စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အလုံအလောက်သန်မာပြီး ပိုပြီးပြင်ထန်လာလျှင်ပင် မျိုးလိုက်ခြင်းဖြစ်စဉ်ကို နောက်ထပ်တစ်ဖန် လှုံ့ဆော်ပေးလာနိုင်သည်။

အိပ်မက်ဆိုးမှ နိုးထလာချိန်တွင် သူ့၌ ယခင်ကကဲ့သို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းမရှိတော့ပေ။ ဂရုတစိုက်အကွက်ချကာ စီစဉ်ထားသော အလိမ်အညာများအားလုံးက ထုတ်ဖော်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။

"ကျစ်…"

ရေချိုးခန်း၏တံခါးလက်ကိုင်ကို ရှို့ဟန် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

နှစ်ဆယ့်ရှစ်မိနစ်ကျန်သေး၏။

သူ နောင်တရလာပေပြီ။ မိနစ်သုံးဆယ်က အလွန်ကြာလွန်းလှသည်။ အစောပိုင်းက ပိုနည်းသောအချိန်ပမာဏကို ပြောလိုက်သင့်သည်။

ကုယွီမြန်နှင့်မတွေ့မီက သူ့ဘဝ၌ 'နောင်တ' ဟူသောစကားလုံးက သူ့အဘိဓာန်တွင်မရှိခဲ့ဖူးပေ။

သတ္တိနည်းသူများသာ နောင်တရကြသည်။ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ကံကြမ္မာကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမရှိသည့် အားနည်းသူများသာ နောင်တရလိမ့်မည်။

သူက ထိုလူများနှင့် ခြားနားပေသည်။

သူ အလိုရှိသည့်အရာတိုင်းကို ဖမ်းဆုပ်ထားနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ မတူညီတော့သလို ရှို့ဟန် ရုတ်တရက် ခံစားလာရသည်။

ကိုယ်ပိုင်အားနည်းချက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်သော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူလည်း ကုယွီမြန်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကုယွီမြန်က အလွန်အရေးကြီးကာ ထိခိုက်လွယ်လွန်းပြီး သူ့ကို အလွန်အလေးထားလွန်းသောကြောင့်ဖြစ်၏။ သူသာ ကုယွီမြန်ကို အနည်းငယ်နာကျင်စေမိလျှင် သူ့နှလုံးသားက အဆရာပေါင်းများစွာ ပို၍နာကျင်ပေလိမ့်မည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ့ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သူမှာ ကုယွီမြန်ပင်ဖြစ်၏။

-----

အထက်တန်းလွှာနယ်မြေ၊ ကောမိသားစု၏အိမ်တော်အဟောင်း၌ー

"ဦးလေးခုနစ်..."

ထန်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အညိုနှင့်အဖြူရောင်ရှိသည့်ပန်ဒါ ကောရှစ်စန်းက ကိုယ်ကိုကွေးညွတ်၍ ကန့်လန့်ကာကို ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာသည်။ ဆေးပန်းကန်ကိုယူပြီး အိပ်ရာရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ မေ့မြောနေသော ၇ယောက်မြောက် ကောမိသားစုအကြီးအကဲကို ဆေးတိုက်ရန် နောက်မှကူညီပေးလိုက်၏။

ကြယ်တာရာခေတ်လူတစ်ယောက်၏ ပျမ်းမျှအသက်ရှင်နိုင်ခြေက နှစ် ၅၀၀ ဖြစ်၏။ ၇ ယောက်မြောက် ကောမိသားစုအကြီးအကဲက ယခုနှစ်တွင် အသက် ၅၈၅ နှစ်ပြည့်ပြီဖြစ်သည်။ မည်သည့်လူမျိုးမဆို အချိန်ကြာမြင့်စွာ အသက်ရှင်နေနိုင်သော်လည်း ရောဂါဘယကို ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ပေ။

ကြယ်တာရာခေတ်တွင်လည်း ကောမိသားစုက ဓလေ့ထုံးတမ်းအဟောင်းများကိုသာ ဆက်လက်ကျင့်သုံးဆဲဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲတစ်ယောက် နေမကောင်းဖြစ်ချိန်တွင် လူငယ်မျိုးဆက်များ၏ ဂရုစိုက်ပေးခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။ အစေခံများ သို့မဟုတ် ဉာဏ်ရည်မြင့်စက်ရုပ်များစသည့် သူတစ်ပါး၏အကူအညီကို ယူခွင့်မရှိပေ။

🐯🐯🐯

Prev Next