MM Story Teller

Chapter 142

Viewers 18k

🐯Chapter 142

ကုယွီမြန် ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် သဝန်တိုမိမှာမို့လို့..."

အခြားသူများက နှင်းကျားသစ်လေး၏ လက်ဖဝါးလေးနှင့်ဗိုက်အားမထိနိုင်၊မဖက်နိုင်၊ သူ့အားမနမ်းနိုင်ပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ ကုယွီမြန် သဝန်တိုရလိမ့်မည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူမက အရမ်းဆိုးဝါးတယ်... သူ့ကိုထိဖို့ မထိုက်တန်ဘူး...

လေထုမှာ ဖြေးညင်းစွာရပ်တန့်သွားသည်။

ကုယွီမြန်၏လက်က ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ပခုံးပေါ်မှ နှင်းကျားသစ်လေးကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ရှို့ဟန်၏လက်ချောင်းများက အေးစက်သော်လည်း သူ၏လက်ဖဝါးမှာ ပူနွေးနေသည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းများအား တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီးနောက် သူ့လက်ငါးချောင်းအား ကုယွီမြန်၏ လက်ချောင်းကြားတွင်ထည့်ပြီးနောက် တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ကောင်မလေးက မမျှော်လင့်ထားသောအဖြေကြောင့် ကြက်သေသေသွားသည်။

ထို့နောက် သူမအပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မြင်သင့်သည်ထက်ပို၍မြင်သွားခဲ့သည်။

အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာနှင့် ထူးကဲသောအလှတရားနှင့်အမျိုးသား။ ထိုသူ၏မျက်နှာက နှင်းကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ သူ၏ခဲပြာရောင် မျက်လုံးများက သူမအား ခံစားချက်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ့ခေါင်းအားလှည့်ကာ ကုယွီမြန်၏လက်ကိုဆွဲ၍ သူ့၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

၎င်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးအကြည့်တစ်ချက်သာဖြစ်သော်လည်း ကောင်မလေး၏ကျောတစ်ခုလုံးက အလွန်အမင်းထိတ်လန့်မှုကြောင့် ကိုင်းညွှတ်သွားပြီး အေးခဲသွားခဲ့သည်။ လျင်မြန်စွာပင် သူမ ခန္ဓာကိုယ် နေရာအနှံမှ ချွေးများထွက်လာပြီး တဆတ်ဆတ်တုန်ရီနေမိသည်။

၎င်းက သိသိသာသာပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော်လည်း ကုယွီမြန်၏မျက်လုံးများက အလွန်နူးညံ့ပြီးစိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

၎င်းက ထိတ်လန့်စရာကောင်းပြီး သူ အားကျနေမိသည်။

"......"

-----

သူ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ၇နာရီထိုးလုနီးပါးပင်။

ကုယွီမြန် အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ညစာအားပြင်ဆင်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ကလေးများက အစားအစာအတွက် အော်ဟစ်နေကြသည်။

ဟက်စကီးလေးက ကုယွီမြန် တားလိုက်သောကြောင့် ကောင်မလေးကိုကိုက်ရန် ကျရှုံးသွားသည့်အတွက် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူနှင့်ထန်ယွမ်လေးက ဆိုဖာပေါ်တွင် မပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေခဲ့ကြသည်။ မြေခွေးလေးက စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုင်ထားပြီး သူတို့အား စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှို့ဟန်တွင် ကောင်မလေးကို ခြောက်လှန်လိုက်သည့်အချိန်ကကဲ့သို့ တူညီသောအရှိန်အဟုန် မရှိတော့ပေ။ သူက မကျွမ်းကျင်သော ဖခင်အသစ်ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်နေသည်။ သူက လက်မအားလုံးထောင်လိုက်ပြီး အလွန်မခြိမ်းခြောက်နိုင်သည့် တစ်စုံတစ်ခုအားပြောလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ကုယွီမြန်ရှိနေသည့် မီးဖိုချောင်အား အချိန်နှင့်အမျှ ကြည့်နေမိသည်။

ထန်ယွမ်လေးက ပါးစပ်အပြည့်နို့များအား သူ့အပေါ်အန်ထုပ်မိလိုက်၍ ထိတ်လန့်တကြားကြည့်လိုက်သည်။ ရှို့ဟန်မှာ မတုန့်ပြန်ခဲ့ချေ။ အံ့အားသင့်နေစဥ်တွင် သူက ပဝါတစ်ခုအားယူ၍ ထန်ယွမ်လေး၏ပါးစပ်နှင့် အဝတ်များအား သုတ်ပေးသည်။

သဝန်တိုတယ်တဲ့လား...

ရှို့ဟန်၏ ဦးနှောက်က ထိုစကားလုံးဖြင့် ပြည့်နေခဲ့သည်။

သူက မနာလိုတွန့်တိုပြီး အမြဲဒေါသထွက်နေလိမ့်မည်။

သူလည်း ငါ့ကိုဂရုစိုက်သားပဲ...

သူ၏နှလုံးသားမှာ အရှိန်မလျှော့နိုင်တော့ပေ။

"ရှို့ဟန်..."

ကုယွီမြန်က ညစာပြင်ပြီးနောက် အေပရွန်ချွတ်ကာထွက်လာခဲ့ပြီး သူ့ကိုခေါ်လိုက်သည်။

"ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ဦး..."

ရှို့ဟန်က ချက်ချင်းထရပ်လိုက်ကာ တင်းမာမှုပြင်းထန်သော အခြေအနေသို့ရောက်သွားပြီး ကုယွီမြန်ထံသို့သူ့လက်နှင့်ခြေဖဝါးများ ဘေးကပ်၍ လျှောက်သွားလုနီးပါးဖြစ်သည်။

ကုယွီမြန်က ဗီရိုအားလှမ်းလိုက်ပြီး သူ့အား စူးစမ်းချင်စိတ်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာတွေ စိတ်ပူနေတာလဲ..."

ရှို့ဟန် : "......"

ကုယွီမြန်က သူရွေးထားသည့် လက်ဆောင်ဘူးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့မွေးနေ့မရောက်သေးပေမယ့် အရင်ပေးလိုက်မယ်...တခြားလက်ဆောင်တွေလည်း ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ..."

ကုယွီမြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ.. ခေါင်းနည်းနည်းငုံ့ပေးဦး..."

ရှို့ဟန်က ကုယွီမြန်ထက် ပိုအရပ်ရှည်သည်။ ကုယွီမြန်လက်ဆန့်ပြီး ရှို့ဟန်အား နက်ကတိုင်ကူစည်းပေးလိုက်သည်။ ဖြူဖွေးသွယ်လျသော လက်ချောင်းများက နက်ကတိုင်ကိုဖြတ်ပြီး ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်သွားနေခဲ့သည်။ ရှို့ဟန် သူ့ခေါင်းအား အနည်းငယ် ငုံ့ပေးလိုက်သည်။

ရှို့ဟန် သူ့မျက်ခွံများကို နှိမ့်ချလိုက်သည်။ သူ၏လည်စလုတ်မှာအပေါ်အောက် တက်လိုက်ကျလိုက်ဖြစ်နေပြီး ကုယွီမြန်ကို မနမ်းမိစေရန် များစွာကြိုးစားအားထုတ်ထားရသည်။

နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် ပူပူနွေးနွေးအစားအစာအနံ့က ပျံ့နှံ့လာသည်။ ကလေးများက တံခါးနှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင် ဧည့်ခန်းတွင် အိပ်ငိုက်နေကြပြီး သိမ်မွေ့သောဟောက်သံလေးတစ်ခု ထွက်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အားလုံးပြီးသွားပြီးနောက် ကုယွီမြန်က ရှို့ဟန်၏ဆံပင်များအားပွတ်ပြီး မရယ်ဘဲမနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"မင်းနဲ့လိုက်တယ်..."

ရှို့ဟန်လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး ကုယွီမြန်၏လက်ကိုဆွဲထားလိုက်သည်။

ကုယွီမြန် ငါ့ကိုကြိုက်လား၊ မကြိုက်ဘူးလားဆိုတာသိချင်တယ်...

ဘာလို့ လည်စည်းတစ်ခုလဲ...

ဘာလို့ ညလယ်ခေါင်မှာ ငါ့မျက်နှာနဲ့ဆံပင်ကိုထိတာလဲ...

ဘာလို့ ရှို့ဟန်က ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ပြောတာလဲ...

ဘာလို့ ရှို့ဟန်ဆီကနေ အပွေ့ဖက်ခံရမှာကို တားလိုက်တာလဲ...

"....."

"ငါ..."

ကုယွီမြန် ပါးစပ်ဟလိုက်ချိန်တွင် သူ၏လက်ပက်ကွန်ပျူတာက ဖျက်ခနဲ လင်းသွားသည်။

ကုယွီမြန် ၎င်းအားနှိပ်လိုက်သည်။

ရှို့ဟန် :"....."

ရုတ်တရက် ရှို့ဟန်၏ လက်ပတ်ကွန်ပျူတာလင်းသွားသည်။

ရှို့ဟန် အေးစက်သောမျက်နှာဖြင့် ၎င်းကိုပိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကုယွီမြန်၏လက်ပတ်ကွန်ပျူတာ လင်းလာသည်။ ရှို့ဟန်၏လက်ပတ်ကွန်ပျူတာ လင်းလာပြီးနောက် ကုယွီမြန်၏လက်ပတ်ကွန်ပျူတာက လင်းလာပြန်သည်။

၂မိနစ်ခန့်ကြာပြီးနောက် ကုယွီမြန် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့်ဖုန်းဖြေလိုက်ရသည်။

"ဟဲလို..."

"မစ္စတာကု မင်းကိုနှောင့်ယှက်ရလို့ တကယ်အားနာပါတယ်ဗျာ...ကျွန်တော်က မင်းရဲ့မိသားစုဝင် အာ့အာရဲ့တာဝန်ရှိသူ လင်းရှောင်အာပါ..."

သူ၏ဘေးမှာ ရှို့ဟန်ကအမူအရာမဲ့စွာဖြင့် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာအား ချိတ်ဆက်လိုက်ပြီး အခြားဘက်မှ ပြောသည်ကိုမစောင့်ဘဲ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အလုပ်ဆိုင်းငံ့ခံရမယ်..."

-----

ခုနစ်ရက်ကြာပြီးနောက် 'ခရီးလမ်းသာယာဖြောင့်ဖြူးပါစေ၊ရှေးဟောင်းကမ္ဘာ'၏အဖွင့်နေ့ဖြစ်ပြီး တရားဝင် စတင်ရိုက်ကူးပြီဖြစ်သည်။ နံနက်ရှစ်နာရီတွင် ဧည့်သည်များအားလုံးက အိမ်မှထွက်ဘာကြပြီး သူတို့ ရှေးဟောင်းကမ္ဘာမြေပေါ်တွင်ညနေ ရှစ်နာရီ၌ စုစည်းကြမည်ဖြစ်သည်။သေချာပေါက်ပင် လူအားလုံးက ရှေးဟောင်းကမ္ဘာမြေအား

သွားကြည့်ရန် မလိုအပ်ချေ။ အစည်းအဝေးအလယ်တွင် ဧည့်သည်များနှင့် NPCရှိလိမ့်မည်။

ဧည့်သည်များ ထွက်ခွာရန် အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ ရိုက်ကူးမှုစတင်ခဲ့သည်။ စောင့်မျှော်နေကြသည့် ဧည့်သည်စာရင်းအားတရားဝင် ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ ဧည့်သည်ရှစ်ဦး၏ ထွက်ခွာရာနေရာများက တူညီခြင်းမရှိသောကြောင့် ၎င်းတို့အား သီးခြားထုတ်လွှင့်ပြီးနောက် လမ်းညွှန်က မှန်ပြောင်းကိုလှည့်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ပရော်ဖက်ရှင်နယ် တင်ဆက်သူ ၂ယောက်က တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအစီရင်ခံရန်အတွက် တာဝန်ရှိသည်။ ကြယ်ကွန်ရက်၏ရေပန်းစားသည့် အမျိုးမျိုးသော ချန်နယ် ဒါဇင်များစွာနှင့် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအားလုံးကို တစ်ချိန်တည်း ထုတ်လွှင့်ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်ပတ်ခန့်မှစ၍ ဤရသစုံရှိုး၏ ပိုစတာများနှင့်ပရိုမိုးရှင်းဇာတ်လမ်းများကို နေရာတိုင်းတွင် တွေ့နိုင်သည်။

ဤရသစုံရှိုးက အမှန်တကယ် ကြီးမားသောရိုက်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ဇာတ်ဝင်သီချင်းနှင့် အဖွင့်ဗီဒီယိုပြပြီးနောက် ကြည့်ရှုသူအရေအတွက်မှာ တစ်ဘီလီယံနီးပါး

တိုးလာပြီး မှတ်ချက်မျက်နှာပြင်ကလည်း အလွန်တက်ကြွလျက်ရှိကာ ပရိသတ်အမျိုးမျိုးစုစည်းနေသည်။

[ကင်းမွန်လေး:အား ဘယ်သူတွေပါမှာလဲ...ငါ့မိသားစုက ပဲစေ့တွေကြိုက်ပါ့မလား... အဖွင့်သီချင်းက နားထောင်လို့ကောင်းလိုက်တာ...]

[သစ်တော်ပန်းပွင့်အဖြူရောင်လေး:ငါ့မိသားစုဝင်

မြန်မြန်ပါမယ်ဆိုရင် ငါနောင်တမရဘဲသေနိုင်ပြီ...]

[ဟိုင်လန်:ရှေးဟောင်းကမ္ဘာကိုအမြဲတမ်း စိတ်ဝင်စားနေခဲ့တာ...ဒီရှိုးကိုတော့ မျှော်လင့်နေမိပြီ ...]

"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့'ခရီးလမ်းသာယာဖြောင့်ဖြူးပါစေ၊ရှေးဟောင်းကမ္ဘာ'အစီအစဥ်ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်..."

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို တင်ဆက်သူများက ချက်ချင်း လိုင်းတက်လာခဲ့ပြီး တက်ကြွသောလေထုဖြင့် ဤစကားလုံးများအားပြောကာ မကြာမီတွင် အဓိကအကြောင်းအရာသို့သွားခဲ့သည်။

"ပထမဆုံး ဧည့်သည်တော်ကတော့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ...တစ်ချက်လောက်ကြည့်ကြရအောင်..."

သူ စကားပင်မဆုံးသေးချေ။

တင်ဆက်သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ကြည့်ပြီးနောက် ကြည့်ရှုသူများကဲ့သို့ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ကင်မရာက ပထမဆုံး ဆန်ပြုတ်အိုးပေါ်ကို ရိုက်ပြသည်။

၎င်းက သာမန်လတ်ဆတ်သောအသားဖြင့် ဆန်ပြုတ်တစ်ခွက်ဖြစ်သော်လည်း ဆူပွက်နေသည့်ဆန်စေ့က မွှေးကြိုင်၊နူးညံ့၊ စီးကပ်ပြီးပျစ်သည်။ အပူနှင့်အတူ ဆန်စေ့များကတစ်လုံးပြီးတစ်လုံးကွဲထွက်သွားသည်။ ထို့ပြင် မျှစ်၊ မှိုနှင့်လတ်ဆတ်နူးညံ့သော အသားလုံးများနှင့် ၎င်းဆန်ပြုတ်က အငန် အရသာရှိသည်။

တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ကြည့်ရှုသူအများအပြား စတင် စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့ကြသည်။

ဆန်ပြုတ်ဆိုတော့...ဖြစ်နိုင်တာက...

ကုယွီမြန်က သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော နှင်းကျားသစ်လေးနှင့်အတူ ချစ်စဖွယ်မြေခွေးလေးအား ဖက်ထားသည်။ထန်ယွမ်လေးနှင့်ဟက်စကီးလေးက ခရီးအစ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဧည့်ခန်းထဲတွင် လှည့်ပတ်ပြေးနေခဲ့ကြသည်။

သိမ်မွေ့ပြီးချောမောသော အမျိုးသားလေးက အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

"ဟဲလို... ကျွန်တော်က တင်ဆက်သူ...အာ မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော်က ဧည့်သည်တော် ကုယွီမြန်ပါ... ဒါက ထွမ်ထွမ်၊ ယွမ်ယွမ်၊ ချိုးချိုးနဲ့ ကျွန်တော့်မိသားစုဝင်လေး အာ့အာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်၇ရက်အတွင်း ကျွန်တော့်ကိုအကြံတွေပေးကြပါဦးနော်..."

ကြည့်ရှုသူများ :"...."

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်…

ကြည့်ရှုသူများ :"အားးးးး"

-----

အခြားတစ်ဖက်၌ အထက်တန်းစားနယ်မြေ 'ကော'အိမ်တော်တွင် ဝဝတုတ်တုတ် ပန်ဒါများစွာက သူတို့၏ဗိုက်များပေါ်တွင် တွန့်ခေါက်နေသော အဝတ်အစားများနှင့်အမျိုးမျိုးသော မျက်မှန်များ၊ အပြင်အဆင်များနှင့် လည်စည်းများဖြင့် ပြန့်ကျဲနေသည်။

သူတို့က ယမန်နေ့တည်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အဝတ်အစားပေါင်းစုံကို ဝတ်ဆင်ကြည့်နေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ မည်မျှ ကြိုးကြိုးစားစား ပြင်ဆင်ကြည့်သည်ဖြစ်စေ သူတို့ စိတ်မကျေနပ်နိုင်ပေ။ ယခုက သူတို့၏ဘိုးဘေးကို သွားတွေ့ရမည်ဖြစ်၍ ဗီရိုထဲမှ အကောင်းဆုံးအဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်ဆင်လိုကြသည်။

ကင်မရာကို နေရာတွင် ထားရှိထားသည်။

ရှစ်အာနှင့်ကောရှစ်စန်းက လုံးဝမရွှေ့ချင်ကြပေ။

သူတို့က တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေသည့်ရှိုးကိုကြည့်ပြီး လက်တွေ့ဘဝမှ ကင်းကွာနေသည်။ သူတို့ထံမှ အမိမြေ၏ဒေသိယစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကောရှစ်အာ :"ရှစ်စန်း...မင်း မဖယ်နိုင်ဘူးလား..."

ကောရှစ်စန်း :"မင်းလည်း လောင်ဇီကိုပြောတာပဲ...

မင်း အရင်က ဒီလို လိပ် မဟုတ်ပါဘူး..."

ကောရှစ်အာ : "ငါစိတ်ပူတယ်..."

ကောရှစ်စန်း: "အတူတူပဲ..."

-----

'ခရီးလမ်းသာယာဖြောင့်ဖြူးပါစေ၊ရှေးဟောင်းကမ္ဘာ'ထုတ်လွှင့်မှုစတင်ပြီးနောက် မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် အကျော်ကြားဆုံး ဧည့်သည်များထဲမှ ပထမတစ်ဦးမှာ ကုယွီမြန်ဖြစ်ကြောင်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ဤဖြစ်စဥ်နောက်ပိုင်း တိုးတက်မှုအား အလွန် မျှော်လင့်ထားကြသည်။ အများပြည်သူလေပေါ်ဝဲထိုင်ခုံများတွင်သာမက ကျောင်းများနှင့်ကုမ္ပဏီများထံမှ လူငယ်များစွာက ရသစုံရှိုးပွဲအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။

"အဲ့ဒီတင်ဆက်သူက လူသားတစ်ယောက်လား..."

တန်းလင်းက သူမ၏ ခရမ်းရောင်လက်သည်းများကိုကြည့်ပြီး ဖွင့်ထားသော လက်ပတ်ကွန်ပျူတာအားကြည့်ကာ

ဗလုံးဗထွေးပြောလိုက်သည်။

"လူအများကြီးက ဘယ်လိုများ အဆင့်နိမ့်တဲ့လူသားနောက်ကို လိုက်နိုင်ကြတာလဲ... အဲ့ကျားသစ်ကလည်း စွမ်းရည်မနိုးထနိုင်တဲ့သူမလား..."

သူမ၏သူငယ်ချင်းများက ကုယွီမြန်အား အလွန်သဘောကျသောကြောင့် ကောင်းမွန်သောပေါင်းသင်းဆက်ဆံရရှိအတွက် သူမက ကုယွီမြန်ကို သဘောကျဟန်ဆောင်ခဲ့ရ၍ ယမြန်နေ့မှ ဆုပေးပွဲအခမ်းအနားအား တက်ရောက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမက စွမ်းရည်မနိုးထနိုင်သည့်အကောင်ပေါက်လေးအား မြင်ခဲ့သည်ကို သတိရမိသည်။ သူမက သူ့အားထိချင်ခဲ့သည်။ ထိုတင်ဆက်သူမှာ အလွန်ဆိုးဝါးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

အဲဒီနောက် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...

တမြန်နေ့ကပင်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူမ မှတ်ဥာဏ်မှာ ဝေဝါးနေသည်။ သို့သော် ရှက်ရွံ့မှုနှင့်အကြောက်တရား၏ ခံစားချက်အား သတိရမိသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့..."

တန်းလင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဤရသစုံရှိုးကို မြင်နေရဆဲဖြစ်၏။ အဆုံးတွင် သူမက လူသားများနှင့် စွမ်းရည်မနိုးထသူမျိုးများကို လုံးဝခွဲခြားဆက်ဆံခြင်းမရှိကြောင်း ပြသရန် သူမကိုယ်တိုင် "ကုယွီမြန်အားနှစ်သက်သည်" ဟူသော ဇာတ်လမ်းတစ်ခု ဖန်တီးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ယမြန်နေ့က ဆုပေးပွဲအား

သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အနီးနားမှလူများက ရသစုံရှိုးအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသော်လည်း သူမ အမီမလိုက်နိုင်ပေ။ ထိုအတိုင်းဆိုလျှင် သူမ၏မျက်နှာဖုံးအား ဖြတ်မြင်ရလိမ့်မည်။

တန်းလင်းက မာနကြီးကာ ဝင့်ကြွားတတ်သူဖြစ်၍ သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ချစ်ခြင်းနှင့် နောက်လိုက်ခြင်းက သူမ၏ဘဝအတွက် လိုအပ်သည်။ သို့သော် သူမက ရှိုးအား မဖွင့်နိုင်ခဲ့ဘဲ စနစ်က သူမအား 'ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိပါ' ဟု

ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ တန်းလင်းက ၎င်းအား အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ချန်နယ်များစွာပြောင်းပြီးနောက် ၎င်းက အတူတူပင်။ သူမ အနည်းငယ် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်လာပြီး စာမျက်နှာအား ပိတ်လိုက်သည် ။

သူမက အဲလ်ဘတ်စားသောက်ဆိုင်တွင် သူငယ်ချင်း

အုပ်စုနှင့်အတူ နေ့လယ်စာသွားစားရန်လိုအပ်သည်။

တန်းလင်းက ဤစားသောက်ဆိုင်တွင် VIPအဖွဲ့ဝင်ဖြစ်သည်။ ပိုင်ရှင်က အဆင့်နိမ့်လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း အစားအစာများက အရသာရှိကြောင်း မငြင်းပယ်နိုင်ချေ။ ယနေ့တွင် သူမက စားသောက်ဆိုင်တွင် ကောင်မလေး ၆ယောက်၊၇ယောက်လောက်နှင့် တွေ့မည်ဖြစ်သော်လည်း သူမဝင်သွားသောအခါ မမျှော်လင့်ထားသည့် တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

သူတို့ တံခါးမှဝင်လိုက်သည်နှင့် စက်ရုပ်ကလေးတစ်ရုပ်ရှိသင့်သော်လည်း သူတို့၏လက်ဗွေရာ စကန်ဖတ်ပြီးနောက် စက်ရုပ်ကလေးက မီနူးကိုမပြသခဲ့ချေ။ ထိုအစား

"တုံ့ပြန်မှု အချက်အလက်"အား ပြသခဲ့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် စားသောက်ဆိုင်၏

ခေါင်းဆောင်က လူကိုယ်တိုင်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ် မစ္စလင်း... ကျွန်တော်တို့ရဲ့စားသောက်ဆိုင်က ဒီနေ့ကနေစပြီး မင်းဆီက VIP ကတ်ကို ပြန်ယူလိုက်မှာဖြစ်ပြီး နောက်နှစ်၃၀၀ကြာတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ရဲ့စားသောက်ဆိုင်ထဲမှာ စားခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ပါဘူး..."

မူလတွင် ကောင်မလေးများက တန်းလင်း၏ပတ်လည်တွင် စုဝေး၍ ပျော်ရွှင်စွာ စကားစမြည်ပြောနေခဲ့ကြသည်။ယခုအချိန်တွင် သူတို့အားလုံးအံ့အားသင့်သွားရသည်။

"နှစ် ၃၀၀လား...VIPအဖွဲ့ဝင်ကတ်ကိုလည်း ပြန်သိမ်းမယ်တဲ့...လင်းလင်း တစ်ခုခုမှားနေတာလား..."

"ဟုတ်တယ် လင်းလင်းက ရှင်တို့ဘောစ့်ရဲ့ ပရိသတ်အကြီးစားဖြစ်နေတုန်းပဲလေ...တစ်ခုခုမှားနေတာလား... ပြန်ညှိနှိုင်းပေးနိုင်မလား... ဒီကစားစရာတွေက အရမ်းကောင်းတယ်လေ..."

တန်းလင်း၏နှလုံးသားမှာ ရှင်းမပြနိုင်လောက်အောင်တုန်လှုပ်သွားပြီး မကောင်းသောခံစားချက်တစ်ခု

ရလာခဲ့သည်။

"ဘာလို့လဲ..."

တာဝန်ရှိသူမှ ပြန်ပြောခဲ့သည်။

"အဖွဲ့ဝင်ကတ်ကို ပြန်လိုချင်တယ်ဆိုရင် မစ္စတာကုနဲ့ ကလေးတွေကို ကျေးဇူးပြုပြီး တောင်းပန်လိုက်ပါ..."

တန်းလင်း : "ရှင်ပြောနေတာကို ကျွန်မမသိဘူး..."

တာဝန်ရှိသူ :"ပြန်ပြီး သတိပေးဖို့လိုသေးလား..."

နားထောင်နေကြသည့် ကောင်မလေးများမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

"တစ်ခုခု နားလည်မှုလွဲနေတာများလား..."

"တောင်းပန်ရမယ် ..."

"ဘာအတွက်လဲ..."

တန်းလင်း၏နှလုံးသားမှာ အဆင်မပြေတော့ပေ။ သူမ မရပ်တန့်နိုင်မီ အလင်းမျက်နှာပြင်တစ်ခုက လေထဲတွင်ပေါ်လာသည်။

"......"

🐯🐯🐯

Prev Next