MM Story Teller

Chapter 150

Viewers 18k

Chapters 187

🐯Chapter 150

ကုယွီမြန် : "တော်ဝင်မိသားစုလား... ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ…"

ရှို့ဟန် : "........"

ခဏအကြာတွင် သူ လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိသည်ကို အလွန်ကျေနပ်နေမိသွားသည်။

"....."

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက် ရှေးဟောင်းကမ္ဘာရှိလက အေးချမ်းငြိမ်သက်လာခဲ့သည်။

ဧည့်သည်တော်များအားလုံးက များပြားလှသော သစ်ခေါင်းပေါက်များထဲတွင် ဟိုတစ်စုသည်တစ်စု ပြန့်ကျဲနေကြသည်။ ကုယွီမြန်နှင့်အနီးဆုံး သစ်ခေါင်းပေါက်က ကောရှစ်အာရှိသော သစ်ခေါင်းပေါက်ပင်ဖြစ်၏။ ဤကလေးကြီးနှင့် ကလေးငယ်တို့က ယနေ့ညတွင် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်ကို အလွယ်တကူ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် နောက်ဆုံးတွင် ကုယွီမြန်နှင့်တွေ့ဆုံခဲ့ကြသောကြောင့်ပင်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တီးတိုးတီးတိုး ဆွေးနွေးနေကြပြီး ရယ်သံများလည်း ပေါ်ထွက်လာတတ်သည်။

ထို့နောက် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ သစ်ပင်ထဲရှိ ခိုအားလားထံမှ ဟောက်သံများကိုလည်းကြားနေရ၏။

အမျိုးသမီးငယ်နှစ်ဦးဖြစ်သည့် မန်ချူးရီးယားကြိုးကြာနှင့် ယုန်လေးတို့က အိပ်ရန် မျက်လုံးအကာများကို ပြင်ဆင်နေခဲ့ကြသည်။

မြစ်ကမ်းနံဘေးရှိ သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ကုယွီမြန်နှင့်ရှို့ဟန်တို့ ထိုင်နေခဲ့ကြ၏။

ကုယွီမြန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ငါ့တစ်ဘဝလုံးစာအတွက် ဒီနေ့ကိုတော့ သေချာပေါက် အမှတ်ရနေတော့မှာပဲ…

ကုယွီမြန် တွေးလိုက်မိသည်။ ယနေ့တွင် များစွာသောအရာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည။

____ကောမိသားစုက ကလေးတွေနဲ့ တွေ့ခဲ့ရတယ်…

____ပထမဆုံးအကြိမ် အချစ်ကို ခံစားခဲ့တယ်…

____အင်း... မျိုးရိုးမတူတဲ့အချစ်ပေါ့…

ထို့အပြင် ယနေ့၏အဆုံးသတ်တွင် အံ့ဩစရာများလည်းရှိသေး၏။

သူ ချစ်မြတ်နိုးသည့်လူက ဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ ရှေ့တန်းထွက်သည့်အချိန်တွင် အသက် ၂၀ သာရှိသေးပြီး ဇာ့ဂ်များကို ခုနစ်နှစ်ကြာသည်အထိ အနိုင်တိုက်ကာ စစ်အာဏာကျင့်သုံးသည့် ယခင်ဧကရာဇ်ဟောင်းကို တစ်နှစ်အတွင်း ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သည့် ထူးခြားသော SSS-အဆင့်ရှိ စိတ်ဝိညာဉ်အစွမ်းရှိသူပင် ဖြစ်၏။

သူ့ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အငြင်းပွားမှုများက စစ်ပွဲထဲ၌သူ၏ကြိုးစားမှုကဲ့သို့ ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။ ဤကြယ်တာရာခေတ်၌ အင်တာနက်ပေါ်ရှိ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမှ သူ့နာမည်ကို ရည်ညွှန်းမပြောဆိုရဲသလို သူ့၏ဓာတ်ပုံလေးတစ်ပုံကို‌ပင် လျှို့ဝှက်စွာ မဖြန့်ရဲပေ။

ဤကဲ့သို့ထူးခြားသော ဧကရာဇ်တစ်ပါးက သူ့ချစ်သူကောင်လေးပင်။

ကုယွီမြန် သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပြီး သူ၏ဝမ်းဗိုက်လေးကိုလည်း ပွတ်သပ်ပေးခဲ့သည်။ သူ့ကို အရသာရှိသော စားစရာသောက်စရာများလည်း ပေးခဲ့သည်။ သူက ရှာလကာရည်ကဲ့သို့ ချဉ်စူးနေအောင် သဝန်တိုတတ်သည့်အပြင် သာမန်အချိန်များတွင်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူဖြစ်၏။

ကုယွီမြန် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ အေးမြနေသာမြစ်ထဲမှ ရေကိုလက်တစ်ခုပ်စာယူလိုက်သည်။

"ငါတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားချင်တယ်…"

ရှို့ဟန်က မသည်းမကွဲပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဖုံးကွယ်ထားချင်တာလဲ…"

ကုယွီမြန် "....."

သူသည် အလွန်ကိုရှေးရိုးဆန်သော လူတစ်‌ယောက်ပင်ဖြစ်၏။ ယခုအခါ သူ့နောက်ကျောပေါ်တွင် ချွေးများဖြင့် အေးစက်နေပေသည်။

"အားလုံးခြုံကြည့်ရရင် ငါー"

စကားမဆုံးမီမှာပင် ကုယွီမြန်၏အသံက ရုတ်တရက် တိမ်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ ရှို့ဟန်ကို အချိန်ခဏကြာအောင် ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ့လက်ဖမိုးကို ရှို့ဟန်၏နဖူးပေါ်၌တင်ကာ စဉ်းစားရင်း နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း မကြောက်ဘူးလား…"

ရှို့ဟန်က အမှန်တစ်ကယ်ပင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

သူက အကောင်ပေါက်လေး အမှန်တကယ် မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ထုတ်ခံရချိန်ကကဲ့သို့ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေခြင်းမရှိပေ။ သူ၏သရုပ်မှန်အကြောင်း ပြောနေခဲ့ချိန်တွင် သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ အကြောင်းကိုပြောနေသကဲ့သို့ သူ့လေသံက အတက်အကျမရှိဘဲ အလွန်ကိုတစ်ပြေးညီဖြစ်နေသည်။

ကုယွီမြန်၏ နားလည်ရခက်ခဲသော အမူအရာများကို လွတ်မသွားစေရန် ရှို့ဟန်၏ ခဲပြာရောင်မျက်လုံးများက ကုယွီမြန်ကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှို့ဟန် ခ‌ဏငြိမ်နေခဲ့ပြီးနောက် ကုယွီမြန်၏လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"မကြောက်ဘူး…"

သူတို့၏ဧကရာဇ်က သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာနှင့်ပတ်သက်ပြီး မည်သည့်အခါကမှ ဂရုမစိုက်ဟု အဖွဲ့ဝင်အများစုနှင့် ဝန်ကြီးများ ထင်ကောင်းထင်ပေလိမ့်မည်။

တိုက်ပွဲတွင် လက်နက်ကိုင်တပ်များကို သူဦးဆောင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် လွန်ခဲ့သောခုနစ်နှစ်တွင် ကြယ်တာရာမြို့တော်၏ "တော်ဝင်မိသားစု အရှုပ်တော်ပုံ" ကို ဖြေရှင်းရန် အချိန်တစ်မိနစ်ခန့် အသုံးပြုခြင်းထက် နာရီ ၂၀ လောက် ညမအိပ်ဘဲ နည်းဗျူဟာများ စီစဉ်ဆောင်ရွက်ရသည်ကို ပို၍နှစ်သက်လိုလားခဲ့သည်။

ရှို့ဟန် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

အရေးမပါသည့်လူများ၏ အရေးမပါသည့် ထင်မြင်ယူဆချက်များကြောင့် ၎င်းကိုထုတ်ဖော်ပြောဆိုရသည်မှာ မထိုက်တန်လှပေ။

လိုချင်သည့်အရာများကို အရယူနိုင်ရန်အတွက် သူက အလုံအလောက်သန်မာပေသည်။

သို့သော် သူက ကောင်းမွန်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာနှင့်ပြည့်စုံနေသော ဧကရာဇ်တစ်ပါးမဟုတ်သည်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း သိပေ၏။

'ဖခင်ကိုသတ်သူ' 'ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသူ' 'လောဘကြီးသူ' 'ဇစ်မြစ်မရှိသည့်သွေးနှော' 'တော်လှန်ပုံကန်သူ' ...

ရှို့ဟန်က မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေငွေရတနာများပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ အိပ်ပျော်နေသည့် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။ ရုပ်ဆိုးအကျဉ်းတန်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းလှသည့် အမာရွတ်များမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်ရှိ အတော်များများရှိနေ၏။ ထိုအရာများက လူအများကြောက်လန့်ကြသည့်အရာများပင်။ ကုယွီမြန်နှင့် မတွေ့မီအချိန်က ထိုအမာရွတ်များနှင့် ကြောက်စရာကောင်းသည့်မျက်လုံးများက ဘာမှမထူးဆန်းဘဲ ထုတ်ဖော်ပြသရန် ထိုက်တန်သည်ဟုပင် သူ တွေးခဲ့မိသည်။

သူတို့အားလုံး သူ့ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှ၏။

"....."

နောက်ပိုင်းတွင် သူ့အရေပြားပေါ်ရှိ အကျဉ်းတန်မှုများက သူ ချစ်မြတ်နိုးရသည့် လူသားလေးကိုလည်း ကြောက်ရွံ့သွားစေနိုင်ကြောင်း ထိုနဂါးကြီး နားလည်လာခဲ့သည်။ အခြားသူများ၏ ကြောက်လန့်တကြားမျက်လုံးများက ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ပင်။ ထို့အကြည့်များသည် နဂါးကြီးကို တဖြည်းဖြည်းနှင့် အဝေးသို့တွန်းပို့ကာ ပို၍အေးစက်သွားစေပြီး သူ့လူသားလေးသည်လည်း ထိုနေရာတွင် ဘယ်သောအခါမှရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုအတိုင်းဖြစ်ပြီးနေပေပြီ။ သူက လူအများ သဘောကျသည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုနှိမ့်ချကာ ကူညီတတ်ပြီး ကြင်နာသနားတတ်သည့်သူ ဘယ်သောအခါမှ ဖြစ်မလာနိုင်တော့ပေ။

နဂါးကြီးက စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး ကို့ယို့ကားယားနိုင်စွာဖြင့် အတုအယောင်လှပသည့် အပေါ်ယံလွှာကိုခြုံကာ တစ်ချိန်လုံး လေးလံလှသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကို ထမ်းရွက်ရင်း နေထိုင်လာခဲ့သည်။

"....."

ရှို့ဟန်က ကုယွီမြန်အတွက် ကိစ္စအတော်များများကို လုပ်ပေးနိုင်စွမ်းရှိ၏။

စကြဝဠာတစ်ခုလုံးရှိ အနူးညံ့ဆုံးပိတ်စများကို ကုယွီမြန်၏ခြေဖဝါးအောက်တွင် စုပုံခင်းပေးနိုင်ပြီး ကြယ်တာရာမြို့တော်၏ အချမ်းသာဆုံးနေရာများတွင် ကုယွီမြန်အတွက် မီးရှူးမီးပန်းများ ညပေါင်းများစွာ ပေးနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ကုယွီမြန်အား အရင်းအမြစ်များနှင့် ပျော်စရာကောင်းသည့် ရှုခင်းများပေါများသည့် ကြယ်အစုအဝေးများပေါ်သို့ ပို့ပေးနိုင်ပြီး လူတိုင်အား အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သူ့နာမည်ကို ပြန်လည်မှတ်မိနေစေမည်။

ရှို့ဟန်က 'အကြွင်းမဲ့နီးပါး' အာဏာရှိပေ၏။

သို့သော် သူက အနီးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ ချီးကျူးအားပေးမှုကိုခံရသော လူတစ်ယောက်၊ ကောင်းသတင်းဖြင့်ကျော်ကြားသည့် ချစ်သူတစ်ယောက်၊ သာမန်အဖြစ်ဆုံး လူတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း ကုယွီမြန်၏ကြင်နာမှုနှင့် ထိုက်တန်သည့် လူတစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

လူအများအပြားက သူ့ကို ကြောက်ရွံ့ကြ၏။

ဒါဆို ကုယွီမြန်ကရော...

ကုယွီမြန်ရော ငါ့ကို ကြောက်ရွံ့သွားမှာလား...

သူက အတုအယောင်အလှတရားကိုသာ ခင်းကျင်းပြသထားသည့် ညံ့ဖျင်းစွာပြုလုပ်ထားသော ထုတ်ကုန်အတုတစ်ခုပင်။ ကြောက်လန့်ဖွယ်ရာ မျက်လုံးများရှိသည့် သူ့ချစ်သူက သူ့အတွက် အိမ်ဝယ်ပေးခဲ့သော်လည်း သူ အိမ်ပြန်သွားရမည်ကို ကြောက်လန့်နေမိသည်။ အကြွင်းမဲ့အာဏာရှိသော ဧကရာဇ်က ထို 'ကြောက်လန့်ခြင်း' ခံစားချက်ကို ဘယ်သောအခါမှ နားလည်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

သူ့လည်ချောင်းများ ခြောက်သွေ့လာသည်။

သူ့နောက်ကျောသည်လည်း တောင့်တင်းနေ၏။

အရိုးအဆစ်များမှာလည်း တောင့်တင်းနေပေသည်။

ရှို့ဟန် ကုယွီမြန်ကို ခဏမျှကြည့်လိုက်သည်။

"ကြောက်စရာမရှိပါဘူး…မင်းက ဘာကိုကြောက်နေတာလဲ…"

ကုယွီမြန် မျက်ခုံးများကိုပင့်လိုက်ပြီး ရှို့ဟန်ကို ကြည့်ကာ တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ပြောလိုက်၏။

"အမ်... ဒါဆို ငါမင်းကို စီးလို့ရလား…"

ကုယွီမြန်က ထိုစကားကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် ပြောနေကျစကားကဲ့သို့ ပြောလိုက်မိ၏။

"....."

ဘန်း

ရှို့ဟန်၏လက်မှာ အကြောဆွဲသလို လှုပ်ရှားသွားသည်။ ပြင်းထန်သောအားတစ်ခုနှင့်အတူ သူ၏လက်အောက်တွင်ရှိသည့် ခိုင်မာသောသစ်ပင် ပင်စည်ကိုချိုးပစ်မိသွား၏။

ဘဝအကြောင်း၊ အချစ်အကြောင်းနှင့်ပတ်သက်ပြီး အလေးအနက် တွေးတောကြံရွယ်ထားမှုများအားလုံးကရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကုယွီမြန် "....."

ရှို့ဟန် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး သူ့နားရွက်တစ်ခုလုံးက နီရဲနေ၏။ သူ အပေါ်သို့မော့ကြည့်ပြီး ကုယွီမြန်ကို နောက်ထပ်ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုမျိုးစီးတာလဲ…"

သူ ဆိုလိုချင်တာက အဲဒီပုံစံလား...

ဒီနေရာမှာလား... အပြင်ဘက်ကြီးမှာလား...

ငါ စောဒကတက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့...

ကုယွီမြန် "....."

ကုယွီမြန်လည်း ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ထိန်းကာ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်၏။

မင်း တစ်ခုခုဆို လေးလေးနက်နက် ပြောလို့မရဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ် မင်းရဲ့ဦးနှောက်က အဲဒီနေရာကိုပဲ ဘူတာသွားစိုက်နေရတာလဲ...

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ရှို့ဟန်က ဒီလိုအရာတွေကိုပဲ တွေးနေရတာလဲ...

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ခန့်ညားထင်ရှားသော နှင်းကျားသစ်ကြီးတစ်ကောင်က သူ့ကျောပေါ်တွင် ကုယွီမြန်ကို သယ်ဆောင်ရင်း ကြယ်များကြား ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

နှင်းကျားသစ်ကြီးက နှင်းကျားသစ်လေးကြီးပြင်းလာသည့်ပုံနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။ သို့သော် ကုယွီမြန် စိတ်ကူးယဉ်ထားသည်ထက် ပို၍ခန့်ညားပေ၏။

နူးညံ့လှပကာ ကျက်သရေရှိလှသည့် ငွေရောင်အမွေးများပေါ်တွင် အစင်းကြောင်းများနှင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ သွယ်လျပြီးသန်မာသောခန္ဓာကိုယ်နှင့်အတူ သူ့မျက်လုံးအရောင်က အကောင်ပေါက်လေးဖြစ်စဥ်ကထက် အရောင်ဖျော့သွား၏။ သူ့မျက်ဆံများက မပြောင်းလဲဘဲ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည့် ငွေမှင်ရောင်ဖျော့ဖျော့လေးပင်။

သူက ကုယွီမြန် မြင်ဖူးနေကြ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကြီးများထက် ပို၍ကြီးမားလှ၏။

အလွန်လည်းခန့်ညားပေသည်။

တည်ငြိမ်သူ...

သူ့စကားများကိုလည်း နာခံသေးသည်။

ကုယွီမြန် သူ့လည်ပင်းကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ကြီးမားသော အမွေးထူထူဦးခေါင်းကိုလည်း ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

နှင်းကျားသစ်က သူ့အား တည်ငြိမ်သည့် အကြည့်တစ်ချက်ကို ပေးလာပြီး သူ၏အေးစက်စက် မျက်လုံးများက အနည်းငယ် နူးညံ့ပျော့ပြောင်းလာကာ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းအမူအရာဖြင့် အဝေးသို့အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

၎င်းက လူအများစု၏ဘဝတွင် တစ်ခါမျှကြုံဖူးကြလိမ့်မည် မဟုတ်သည့်အရာပင်ဖြစ်၏။

မကြာသေးမီက နှင်းကျားသစ်နှင့် ကုယွီမြန်တို့သည် သေးငယ်လှသောမြစ်မှ ညကောင်းကင်တစ်ခွင်လုံး နူးညံ့တိတ်ဆိတ်သော အပြာရောင်ကြယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသည်အထိ ပျံသန်းသွားခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် ထိုးဖောက်မြင်ရသော အကာအကွယ်အတားအဆီးက အဆုံးသတ်မဲ့ စကြဝဠာကြီးဆီသို့ ဖြတ်သန်းသွားရာလမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးထားခဲ့သည်။

ကမ္ဘာဂြိုဟ်၏အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ဂြိုလ်များစွာရှိပေ၏။

၎င်းက ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး တောက်ပကာ အဖော်မဲ့နေ၏။

အားလုံးသော မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ကြယ်လေးများက ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တောက်ပသော နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် အတူတကွ ရောယှက်နေခဲ့သည်။ နှစ်သန်း‌ပေါင်းများစွာကတည်းက စကြဝဠာ၏အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ တိုက်ခတ်‌နေခဲ့သောလေများက ကုယွီမြန်၏နဖူးထက်သို့ ညင်သာစွာ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

"........."

"မင်း တခြားသူတစ်ယောက်ကိုရော ဒီလို စီးနင်းခွင့်ပေးမှာလား…"

နှင်းကျားသစ်သည် သူ့ကို အချိန်ခဏကြာသည်အထိ ဘုကြည့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး မကျေနပ်ကြောင်း အသံပြုကာ သူ့မျက်လုံးများသည် ပျင်းရိပြီးမာနကြီးနေ၏။

ဘယ်သူက ကိုယ့်ကို စီးရဲတဲ့သတ္တိရှိလဲ...

သူ ကုယွီမြန်ကို ပြန်ခေါ်သွားကာ စောင်ထဲတွင် သူ့ကို ဖိထားချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူသာ သဘောကျလျှင် သူလုပ်ချင်သည့်ဘယ်အရာကိုမဆို လုပ်ပစ်ပေလိမ့်မည်။

ကုယွီမြန်က သူ့အပိုင်ဖြစ်ပြီး သူ့အပေါ် လွှမ်းမိုးထားနိုင်သည်။ သူ ဒူးထောက်ကာ သူ့ကိုနမ်းလိုက်၏။

သူက ကုယွီမြန် တစ်ယောက်တည်းကိုသာ အလျှော့ပေးထား၏။

"ဟုတ်ပါပြီ ဟုတ်ပါပြီ…"

ကုယွီမြန် ပြုံးရယ်ကာ သူ၏အမွေးထူထူမေးစေ့လေးကိုကုတ်ခြစ်ပေးလိုက်သည်။

ကြယ်တာရာခေတ်ထဲမှာပင် ရှို့ဟန် လုပ်ဆောင်နိုင်သောအရာများက ကုယွီမြန် စိတ်ကူးယဉ်ထားသည်ထက် ပို၍ကျော်လွန်နေသည်။ မြင့်မားသောအမြန်နှုန်းဖြင့်လွတ်လပ်စွာ စကြဝဠာကြီးကို ဖြတ်သန်းပြီးခရီးသွားနိုင်သည်။ ကောင်းကင်ယံ၌ရှိနေစဉ် ထိခိုက်လွယ်သောလူသားများအတွက် သင့်တင့်မျှတသောအပူချိန်နှင့် အောက်စီဂျင်ပါရှိသောနေရာတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနိုင်သည်။ ဥက္ကာခဲများနှင့် ဆုံတွေ့ချိန်မှာပင် သူဘာမှလုပ်စရာမလိုပေ။ သူတို့ ဥက္ကာခဲများဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်နှင့် ဥက္ကာခဲများက သူ့အလိုလို အမှုန့်များအဖြစ်သို့ပြိုကွဲသွားသည်။

၎င်းက ရှည်လျားသည့်ခရီးတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူတို့ မတူညီသောဂြိုဟ်ခုနစ်ခုဆီသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

အချို့ဂြိုဟ်ပေါ်ရှိ ညဦးယံဆည်းဆာအချိန်တွင် ဈေးထဲရှိ ဒေသခံလူများ၏ဝတ်ရုံများကို ဝယ်ခဲ့ပြီး ရှို့ဟန်၏ ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အပြာရောင်မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားကာ ရိုးရှင်းပြီး သက်ဝင်မြူးကြွနေသောလမ်းများကို ပခုံးချင်းယှဉ်၍ ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ မညီညာသောမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သစ်ပင်သေများ၊ တိုက်ခတ်နေသောလေပြင်းများနှင့်အတူ ရှေးဟောင်းကမ္ဘာကဲ့သို့ မဖွံ့ဖြိုးသေးသော ဂြိုဟ်များလည်းရှိသေး၏။ ဉာဏ်ရည်မြင့်မားမှုမရှိဘဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သက်ရှိများနေထိုင်သည့် ဂြိုဟ်များလည်းရှိ၏။

"မင်း နားရွက်တွေကို ပျောက်မသွားအောင် ထိန်းထားနိုင်လား…"

ရှို့ဟန် ကုယွီမြန်၏စကားကို နားထောင်ပြီး လူသားပုံစံသို့ပြောင်းလာသောအခါ သူ၏နူးညံ့သည့်နားရွက်များကို မပြောင်းလဲဘဲ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။

သူ၏ဆံပင်များလည်း ရှည်လာခဲ့ပြီး လှပသောငွေရောင်ဆံပင်များက သူ့ခါးဆီသို့ ဖြောင့်စင်းကျနေသည်။ ရှို့ဟန် ခေါင်းကိုငုံ့လိုက်ပြီး ကုယွီမြန်အား သူ့ဆံပင်ကို ကူချည်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူက စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားချိန်တွင် အေးစက်စက်နိုင်ပြီး တသီးတခြားနိုင်ကာ လှပနေ၏။ အထူးသဖြင့် အလွန်ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး မာနကြီးသည့်အပြင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယုံကြည်ချက်လည်း မြင့်မားလှကာ နူးညံ့ကြင်နာမှုက ကုယွီမြန် တစ်ယောက်တည်းအတွက်သာ ရည်ရွယ်ပေသည်။

ဤဂြိုဟ်ပေါ်တွင် နေထိုင်သူမရှိဘဲ မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော သဲသောင်ပြင်များသာ အမှောင်ထုထဲတွင် တရှဲရှဲရွေ့လျားနေသည်။

ကုယွီမြန် လက်ကို အနည်းငယ်မြှောက်လိုက်ပြီး ရှို့ဟန်၏ဆံပင်နှင့် အင်္ကျီကော်လံကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်သွားအောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ရှို့ဟန် သူ့ခေါင်းကို ကို့ယို့ကားယားနိုင်စွာ ငုံ့ထားခဲ့ပြီး သူ၏နားရွက်အစုံသည်လည်း ထူးခြားလိမ္မာစွာဖြင့်ကုပ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကုယွီမြန်နောက်ရှိ သဲသောင်ကမူမှ လောဘတကြီး စောင့်ကြည့်နေသည့် သတ္တဝါတစ်ကောင် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

ကုယွီမြန်က ကျယ်လောင်အသံတစ်သံကိုသာ ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများမှာ ရှို့ဟန်၏ဖုံးအုပ်လိုက်ခြင်းကိုခံလိုက်ရပြီး သူမြင်ရသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးသည်လည်း အမှောင်ကျသွား၏။

ထို့နောက် နှာခေါင်းထိပ်ဖျားမှ သွေးညှီနံ့ကို ရှူရှိုက်မိသွားသည်။

ကုယွီမြန် မေးလိုက်၏။

"ရှို့ဟန်…"

ရှို့ဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ခဲပြာရောင် မျက်လုံးများက အသက်မဲ့နေသော အရောင်အသွေးများဖြင့် လင်းလက်နေ၏။

အဲဒီသတ္တဝါက ဟိုးအရင်ကတည်းက မျိုးတုံးပျောက်ကွယ်သွားသင့်ပြီလေ… ဘာလို့ ဒီနေရာမှာရှိနေ‌တာလဲ... ရှေးဟောင်းကမ္ဘာနားက ဒီလိုမျိုးစွန့်ပစ်ထားတဲ့ဂြိုဟ်လိုနေရာမျိုးမှာလား...

ရှို့ဟန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဒါက ဆင့်ပွားဇာ့ဂ်ပဲ သူ သေသွားပြီ…မကြောက်နဲ့တော့…"

🐯🐯🐯

Prev Next