MM Story Teller

Chapter 149

Viewers 18k

🐯Chapter 149

[နွေဦး၏သစ်ရွက်လေး: ငါလည်း ဘာလို့လဲလို့ မေးချင်နေတာ… ရှစ်အာ၊ ရှစ်စန်းနဲ့ ဒယ်အိုး ၁၆ တို့နဲ့ပတ်သက်ပြီး ငါ့ရဲ့သဘောထားက အတူတူပဲ… ပြီးတော့ မြန်မြန်က အသေအားကိုးရတဲ့ ဒီအစ်ကိုကြီးတွေကို သဘောကျနေတာလို့ မြင်တယ်… ဒါမှမဟုတ် ဆန့်ကျင်ဘက်များလား…]

[အသုံးပြုသူ 187276: သိပ္ပံအကယ်ဒမီကျောင်းကနေ ဖိတ်ခေါ်ထားတဲ့ အထူးဧည့်သည်တော်က ဘယ်လိုမျိုးလဲ… သိပ္ပံအကယ်ဒမီကျောင်းရဲ့ လာဘ်ကောင်လေးမဟုတ်ဘူးလား… နောက်ပြီး ထွမ်ထွမ်ကရော ချဉ်စူးစူးသံပုရာသီးကြီးထွမ်ထွမ်က ဘယ်ရောက်နေတာလဲ…]

[မိန်းကလေးဆန်သောချိုမြိန်မှု: ဒါဆို နောက်ထပ် ဘာဆက်ဖြစ်မှာလဲ… ဒီအဒေါ်ကြီးက နားရွက်တွေကိုကုတ်ပြီး သိချင်နေပြီ…]

[နာရူတို: ဘာလို့လဲ မရပ်လိုက်နဲ့လေ အားး... မရပ်လိုက်ပါနဲ့… မနက်ဖြန် မနက် ၈ နာရီအထိ live လွှင့်ပါ… မြန်မြန်၊ ကိုလူချော၊ ပန်ဒါ၊ အာ့အာ၊ နောက်ထပ်ပန်ဒါတွေ၊ ချိုးချိုး၊ ထွမ်ထွမ်၊ ခိုအားလား၊ ကြိုးကြာလေးနဲ့ ယုန်လေးတို့ကို ကြည့်ချင်သေးတယ်…]

ပထမဆုံးထုတ်လွှင့်သည့်နေ့မှာပင် ပရိသတ်များအတွက် အလွန်ထူးခြားပြီးအဓိပ္ပါယ်ရှိလှသော အဆုံးသတ်လေးကို ချန်ထားပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့က အမျိုးမျိုးသောခေါင်းစဉ်များဖြင့် အင်တာနက်ပေါ်တွင် ဆွေးနွေးငြင်းခုန်ကြပြီး ရေပန်းစားမှုမှာလည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ဤရသစုံရှိုးက ယနေ့ခေတ်ဆက်သွယ်ရေးနည်းပညာ၏ အသိအမှတ်ပြုထိုက်သောအစီအစဉ်ပင် ဖြစ်သည်။

ပရိုဂရမ်အဖွဲ့နှင့် ဧည့်သည်တော်များအားလုံးလည်း နောက်ဆုံးတွင် အသက်ဝဝရှုနိုင်ခဲ့ကြ၏။ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုပြီးဆုံးသွားသည့်နောက် ဧည့်သည်တော်များကြားရှိ လေထုက အနည်းငယ် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားကြပြီး ဟော့ပေါ့အိုးသည်လည်း ဆူပွက်လာခဲ့သည်။ ညစာပြင်ဆင်ပေးသူမှာ ကုယွီမြန်ဖြစ်ကြောင်း သံသယဝင်စရာပင်မလိုပင်။ ဧည့်သည်တော်များက သေးငယ်သောရွှံ့စေးမီးဖိုလေးတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ယာယီတဲမရှိသော်လည်း သူတို့က တောထဲတွင် သင့်တော်သောနေရာတစ်နေရာ သို့မဟုတ် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို‌ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

စောင်ခင်းထားသော မြက်နုနုလေးများပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြချိန်တွင် လမင်းကြီးက ကောင်းကင်ယံထက်သို့ မြင့်တက်သွားပြီးဖြစ်၏။

"မြန်မြန်…ဒါက စားဖို့လား… ဘယ်အချိန်လောက် စားလို့ရမှာလဲ…"

ယခင်ကတည်းက ကုယွီမြန်၏ အမာခံပရိတ်သတ်တစ်ဦးဖြစ်သူ ယုန်လေးက ကုယွီမြန်နှင့်ဟော့ပေါ့အိုး ဘေးပတ်လည်တွင် ခုန်ဆွခုန်ဆွလုပ်နေသည်။

ခိုအားလားက အရာအားလုံးကို နှေးကွေးစွာ လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသော်လည်း ယခုအခါ အလွန်စကားများနေလှ၏။ သူ့ကလေးများ၏ ပညာရေးအကြောင်းနှင့်ပတ်သက်ပြီး ကုယွီမြန်နှင့် ပြောဆိုနေသည်။ ခိုအားလားတွင်လည်း သားလေးတစ်ယောက်နှင့် သမီးလေးတစ်ယောက်ရှိ၏။

ဟက်စကီးလေးက စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းလှသော ကျောက်တုံးအချို့ကို ကုယွီမြန်ကိုပြရန် သူ့ဘောင်းဘီစကိုဆုပ်နေလေသည်။

ရှစ်အာ၊ ရှစ်စန်း၊ ဒယ်အိုး ၁၆၊ ဒယ်အိုး ၃၈(ကောစန်းရှစ်ပါး) နှင့် ကောအာရှစ်စစ်၊ ထိုအဖြူအမဲသိုးမွေးဘောလုံးငါးလုံးက ကုယွီမြန်နောက်သို့လိုက်နေကြပြီး ပခုံးပေါ်တွင်တစ်ကောင်၊ ဒူးပေါ်တွင်နှစ်ကောင်ရှိနေသည်။

ကောအာရှစ်စစ်က သူ၏အကြီးတော်တော်များနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးသော်လည်း ကုယွီမြန်၏ လက်မောင်းထဲတွင်သာ သက်တောင့်သက်သာနေနေဆဲဖြစ်ပြီး အခုထိအောင် ငိုနေဆဲဖြစ်သော ကောစန်းရှစ်ပါးနှင့်အတူ ကစားနေခဲ့သည်။

အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ကုယွီမြန်က သိုးမွေးလုံးများဖြင့် ဝန်းရံခြင်းခံလိုက်ရသည်။

"မြန်မြန်…"

"တင်ဆက်သူကု..."

"အာဝူး... အာဝူး..."

"အီ... ဘိုးဘေး..."

"ပါး... ပါပါး…"

ထို့အပြင် ချဉ်စူးစူးသံပရာသီးများနှင့် ပြည့်နေသော ရတနာသိုက်တစ်ခုဖြစ်သည့် ရှို့ဟန်သည်လည်း ကုယွီမြန်၏အနားတွင်သာ ကပ်နေခဲ့၏။

ဒါကတော့ များလွန်းသွားပြီ၊ မဟုတ်ဘူးလား...

ဟော့ပေါ့အိုးကို ပြင်ဆင်နေရသည့်အပြင် ဤအမွေးထူထူနှင့် ကလေးအစုအဝေးကြီးကိုလည်း စောင့်ကြည့်ပေးနေရသည်။ ကုယွီမြန်မှာ ပျော်ရွှင်မှုများ၊ ဒုက္ခများနှင့် ပြည့်နှက်သွားရ၏။

"....."

ကံကောင်းစွာပင် ဟော့ပေါ့အိုးက မကြာမီမှာပင် အဆင်သင့်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး စခန်းချထားသည့်နေရာက တဖြည်းဖြည်းနှင့် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

အရသာရှိသော အရိုးစွပ်ပြုတ်ကို ရွှံ့စေးမီးဖိုဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားလိုက်၍ နို့နှစ်ရောင်ရှိကာ ပျစ်နှစ်သော အသွင်သဏ္ဍာန်ရှိ၏။ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် မှိုများမှာ ထိုစွပ်ပြုတ်ထဲတွင် လှည့်ပတ်နေပြီး အငွေ့များမှာ သန်မာနူးညံ့သော အနံ့အရသာနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် အနီရောင်ငရုတ်ကောင်း၊ ငရုတ်ကောင်းမှုန့်နှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူသောအမှုန့်များကို ဆီပူပူ၊ သကြား၊ ကြက်သွန်နီ၊ ဂျင်းနှင့် ကြက်သွန်ဖြူများဖြင့် မွှေကြော်လိုက်သည်။ အရိုးနှပ်စွပ်ပြုတ်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်ပြီး ဟင်းချက်ဝိုင် ဇွန်းအပြည့်တစ်ဇွန်းနှင့် ရောနှောလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဖြူရောင်အငွေ့များ မြင့်တက်လာပြီး ကြွပ်ရွမွှေးကြိုင်ကာ လတ်ဆတ်သောအနံ့လေးသည် ဖြာထွက်လာခဲ့၏။

အခွံခွာထားသော ပုစွန်ယများကို ဆီများများဖြင့် ကြော်လိုက်ပြီး မွှေးရနံ့ဆီဇွန်းအပြည့်ကို လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဂျင်း၊ စမုန်စပါးနှင့် ပဲငံပြာရည်တို့ကို ထပ်ထည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဟင်းလျာအတွက် အရိုးရှင်းဆုံးနှင့် အရသာအရှိဆုံး ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များပင်ဖြစ်၏။

ပရိုဂရမ်အဖွဲ့မှ ပေးလာသော လတ်ဆတ်သည့် ပါဝင်ပစ္စည်းများအားလုံးကို အအေးခံထားပြီး ယခုအခါ ပြီးဆုံးရန် ခြေတစ်လှမ်းသာဝေးတော့၏။

နွေလယ်ခေါင် တောင်တန်းများကြားတွင် ဟော့ပေါ့အိုးတစ်အိုးရှိနေပြီး သေးငယ်သော ရေနံဆီမီးအိမ်များကို ရွှံ့ဆေးမီးဖိုပေါ်တွင် ထွန်းညှိထားသည်။ ထို့အပြင် နံဘေး၌ အအေးခံထားသော ဆီးသီးဖျော်ရည်နှင့် သစ်သီးဝိုင်များလည်းရှိ၏။ သတ္တဝါများအားလုံးက အတူတကွ စုဝေးနေကြပြီး ကုယွီမြန်နှင့် ဟော့ပေါ့အိုးက အလယ်ခေါင်တွင်ရှိနေ၏။ အကယ်၍ ရှို့ဟန်သာ သူတို့ကို စိုက်ကြည့်မနေပါက သူတို့အားလုံးက ကုယွီမြန်၏ရင်ခွင်ထဲတွင် အတင်းတိုးဝှေ့နေပေလိမ့်မည်။

ကင်မရာက ပူလောင်တောက်ပနေသော ဟော့ပေါ့အိုးကို အနီးကပ်ရိုက်ပြလိုက်၏။

ဤဗီဒီယိုအတိုလေးကို ထုတ်လွှင့်လိုက်ချိန်တွင် ပရိသတ်များထံမှ ညည်းညူသံမျိုးစုံကို ကြားကောင်းကြားရနိုင်ပေသည်။

"ဟုတ်ပြီ… လူတိုင်း ပန်ကန်လုံးတစ်လုံးစီယူကြ… တစ်ယောက် တစ်ပန်းကန်စီရမယ်…"

အဆီတစ်ဝက်အသားတစ်ဝက် အမဲသားလိပ်များတွင် နှင်းကဲ့သို့အဖြူရောင် အဆီမျဉ်းကြောင်းလေးများပါရှိ၏။ ဟော့ပေါ့အိုးထဲတွင် ရှေ့တိုးနောက်ငင် လှည့်ပတ်နေပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို စွပ်ပြုတ်ပျစ်ပျစ်၏ လတ်ဆတ်မွှေးကြိုင်ပြီး အနံ့အရသာများကို စုပ်ယူသွားပြီး နူးညံ့ကြွပ်ရွသောအရသာကို ခံစားရသည်မှာ အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။

ထို့နောက် အသီးအရွက်စားယုန်လေးနှင့် ခိုအားလားလေးတို့သည်လည်း ကန်စွန်းဥအပိုင်းများ၊ မုန်လာဥနီများနှင့် မျှစ်များကို ရေဆေးလိုက်ကြသည်။ လတ်ဆတ်နူးညံ့သောမှိုစွပ်ပြုတ်သည်လည်း မတူကွဲပြားသော အရသာတစ်မျိုးရှိပေ၏။

သူတို့ ချွေးထွက်လာလျှင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ဝိုင် သို့မဟုတ် ချဉ်ပြုံးပြုံး ဆီးဖျော်ရည်တစ်ငုံကို သောက်သုံးနိုင်ပေသည်။

သုံးစက္ကန့်ကြာပြီးနောက် ဧည့်သည်တော်များအားလုံး သက်ပြင်းချကုန်ကြ၏။

တကယ်ကို အရသာရှိတယ်…

ရှစ်အာ၊ ရှစ်စန်း၊ ဒယ်အိုး ၁၆ နှင့် ၃၈ တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း စားနေကြပြီး မျက်ရည်များမကျဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။

"ဝူးဝူး...ဝူးဝူး..."

ဒီအနံ့...

ကုယွီမြန်ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတဲ့ဟင်းလျာ...

မူလ ကောမိသားစုဝင် သုံးဦးအတွက် ကုယွီမြန် ပြုလုပ်ပေးခဲ့သောအရာကို သူတို့ အမှန်တကယ် မစားဖူးခဲ့ကြပေ။ ထိုသုံးယောက်က ကုယွီမြန် ဖျော်စပ်ပေးသောနွားနို့နှင့် နောက်ထပ် အာဟာရဖြည့်အစားအစာအချို့ကိုသာ စားသောက်ခဲ့ကြရသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သောခံစားမှုက ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ပေ။

"ငိုမနေနဲ့တော့..."

ကုယွီမြန်က ကလေးကြီးများ၏ခေါင်းကို ထိကာ ပြောလိုက်သည်။

"နောင်အနာဂတ်မှာ မင်းတို့အများကြီး စားလို့ရသေးတယ်… နောက်ပိုင်းကျရင် မင်းတို့ ငြီးငွေ့ချင်ရင်တောင် ငြီးငွေ့သွားဦးမယ်…"

ကောစန်းရှစ်ပါးက ဆူညံစွာ စားသောက်နေသော်လည်း ကုယွီမြန်၏စကားများကို ကြားပြီးနောက် မငိုဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

"ပါပါး..."

ယုန်လေး၊ ခိုအားလားနှင့် မန်ချူးရီးယားကြိုးကြာတို့ကအာရုံစိုက်နားထောင်လာကြ၏။

ပါပါးတဲ့လား...

ရှို့ဟန်က အမူအရာမဲ့စွာဖြင့် ကောစန်းရှစ်ပါးကို ကောက်မ'လိုက်သည်။

ဒယ်အိုး ၁၆ က ကောစန်းရှစ်ပါးကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"မင်း သူ့ကို ပါပါးလို့ခေါ်လို့မရဘူး… ဘိုးဘေးလို့ခေါ်…"

ယုန်လေးက သူ့နားရွက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

ဘိုးဘေးလား...

အဲဒါ ဘာအကြောင်းတွေလဲ...

ဟက်စကီးလေးနှင့် ထန်ယွမ်လေးသည်လည်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပူးကပ်လိုက်ကြသည်။ မြေခွေးလေးက ဖြစ်စဉ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို နားလည်လိုက်သော်လည်း သူ့ဧပရွန် ကျပျောက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသေး၏။

ဒယ်အိုး ၁၆ က အမျိုးမျိုးသော ပဟေဠိဖြစ်နေဖွယ်အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည့် ကလေးအုပ်စုကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လည်ချောင်းတစ်ချက်ရှင်းကာ ရှင်းပြရန်ပြုလိုက်သည်။

ရှင်းပြတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အနီးအနားရှိမြက်ပင်များထဲမှ မမျှော်လင့်ဘဲ ရုတ်တရက် တရှဲရှဲမြည်သံ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထို့နောက် သစ်ပင်ကြီးနောက်မှ ဝဝတုတ်တုတ် ပန်ဒါနှစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းများ ပြူထွက်လာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ဝဝတုတ်တုတ် ဦးခေါင်းငယ်လေးသုံးလုံးသည်လည်း မြက်တောထဲမှပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

အဖြူအမဲ ဝဝတုတ်တုတ် အမွေးထူထူသတ္တဝါလေးများပင်။

သူတို့က ကုယွီမြန်၏လက်မောင်းအတွင်းသို့ လှိမ့်ဝင်ကာ ရပ်တန့်သွား၏။

သူတို့လည်း "ကုယွီမြန်နှင့်ဟော့ပေါ့" ၏ နှစ်ထပ်ကွမ်းဆွဲဆောင်မှုကို မငြင်းဆန်နိုင်ပေ။ သူတို့၏ဘိုးဘေးကို ပြန်လည်တွေ့ဆုံရန်အတွက် ရောက်လာသော ပန်ဒါများက ပတ်ဝန်းကျင်အလုပ်နေရာများမှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

"ဒါက ၂၇ နဲ့ ၂၈ လေ"

ကောရှစ်အာက ကုယွီမြန်ကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

"သူတို့က ဦးလေးခုနစ်ရဲ့ မြေးတွေလေ… နှစ်ယောက်လုံး ကြက်တောင်ရိုက်ကစားနည်းကို ကစားကြတယ်… ပြီးတော့ ဒါက ၃၆ ဒါကー"

ကုယွီမြန် သူတို့၏မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းလေးများကို တစ်ယောက်ချင်း သေချာ ဂရုတစိုက်ကြည့်ရှုပြီး ကလေးများ၏သွင်ပြင်လက္ခဏာကို ပြန်မှတ်မိသွား၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထန်ယွမ်လေးများစွာက ကုယွီမြန်၏လက်မောင်းကွေးထဲမှ သူတို့၏ဦးခေါင်းလုံးလုံးလေးများဖြင့် မော့ကြည့်နေကြသည်။

ရှို့ဟန် "....."

ဧည့်သည်များ "....."

"အတိုချုပ်ပြောရရင် ဒါက ငါတို့ရဲ့ဘိုးဘေးပဲ…"

ဒယ်အိုး ၁၆ : "သူက ငါတို့အဘိုးရဲ့အဖေပဲ…နားလည်ရဲ့လား…"

ဧည့်သည်များ "..."

"နားမလည်ဘူးလား… မင်းတို့ ရူးနေတာလား…"

ဧည့်သည်များ "....."

-----

စားသောက်ပြီးသည်နှင့် ယာယီတဲကိုအတူတူ ဆောက်ခဲ့ကြပြီး စကားစမြည်ပြောခဲ့ကြ၍ သတိမထားမိဘဲ ညသန်းခေါင်အချိန်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။ စန်းရှစ်ပါး သို့မဟုတ် အခုလေးတင် ရောက်ရှိလာခဲ့သော အခြားပန်ဒါများက အချိန်အကြာကြီး မနေနိုင်သည်က စိတ်မကောင်းစရာပင်။ စားသောက်ကာ ကုယွီမြန်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ပြီးနောက် သူတို့က ဆန္ဒမရှိစွာဖြင့် အိပ်ရာဝင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏အလုပ်တာဝန်နေရာများသို့ ပြန်သွားရန်လိုအပ်ပေသည်။

ယနေ့ညတွင် ယာယီတဲများမရှိသော်လည်း လေဒဏ်မိုးဒဏ်ခံနိုင်ရန် သစ်ခေါင်းပေါက်များရှိပေသည်။ ဤသစ်ပင်ကြီးများထဲရှိ သစ်ခေါင်းပေါက်များကဟောင်းလောင်းပေါက်များဖြစ်နေပြီး စိုစွတ်ခြင်းမရှိပေ။ ပရိုဂရမ်အဖွဲ့က သူတို့နှင့်အတူ ကြိုတင်ပြီးဆွေးနွေးထားသင့်ပေသည်။ သူတို့က ကုယွီမြန်နှင့်အတူ အိပ်ချင်သော်လည်း သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်က အလွန်ကြီးမားနေသောကြောင့် ကုယွီမြန်ကို သူတို့တွယ်ကပ်မနေနိုင်တော့ပေ။ ထို့အပြင်...

မှန်၏...

ငါတို့ ကုယွီမြန်နဲ့ရှို့ဟန် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အဆင်ပြေပြေနေနိုင်ဖို့ နေရာချန်မထားဘူးဆိုရင်… ငါတို့ဘိုးဘေးရဲ့ရည်းစားက ပန်ဒါတွေနဲ့တိုက်ခိုက်ကောင်းတိုက်ခိုက်နိုင်တယ်...

ငယ်ရွယ်မှုက အလွန်ကောင်းပေ၏။

သူ၏မြစ်လေးနှင့် တီလေးတို့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဟက်စကီးလေး၊ ကောအာရှစ်စစ်နှင့် မြေခွေးလေးတို့ကို သူတို့နှင့်အတူအိပ်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

(T/N - တီလေးဆိုတာ အန်တီလေးလည်းမဟုတ် တီကောင်လည်း မဟုတ်ဘူးနော်🤣 မြေး၊ မြစ်၊ တီ၊ တွတ် အဲ့က တီပါ )

ဘယ်လိုအခြေအနေပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီညတော့ သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် ငါတို့ အချိန်ချန်ထားပေးမှဖြစ်လိမ့်မယ်…

"......"

အိမ်တွင် အသိဉာဏ်ရှိသည့် ကလေးလေးများ ရှိကောင်းပေ၏။

ရှို့ဟန်က မလိုလားစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဧည့်သည်တော်အားလုံးက ထောက်ထားညှာတာစွာဖြင့် ပြန်လှည့်လာခဲ့ပြီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြသည်။

ကုယွီမြန်က ဟော့ပေါ့စားပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသောပန်းကန်များနှင့် မီးဖိုကို သေချာဂရုတစိုက် ရှင်းလင်းပြီး သူ့လက်များကို မြစ်ထဲတွင် ဆေးကြောကာ ရေအနည်းငယ် ယူဆောင်ပြီး ပြန်လာခဲ့သည်။ သစ်ပင်ကျောခိုင်း၍ အဝေးသို့လမ်းလျှောက်သွားနေသော ရှို့ဟန်ကို ကုယွီမြန် လှမ်းမြင်လိုက်သည်။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ…"

ကုယွီမြန် သူ့ကို မေးလိုက်သည်။

ရှို့ဟန်က ကုယွီမြန်ကို ကြည့်လိုက်၏။

သူ အချိန်ခဏကြာသည်အထိ တိတ်ဆိတ်နေပြီး‌နောက် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"သဝန်တိုတယ်…"

သူ ကုယွီမြန်ပေးထားသော တရားဝင်အခွင့်အရေးကို ကျွမ်းကျင်စွာအသုံးချလိုက်၏။

ကုယွီမြန် "....."

ရှို့ဟန် "မင်း ကိုယ့်ကို သဘောကျလား…"

ကုယွီမြန်က ဘာလို့ ဒီလောက်တည်ငြိမ်နေရတာလဲ...

တည်ငြိမ်နေပုံမှာ ကွဲပြားနေ၏။

၎င်းကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကုယွီမြန်က " ရှို့ဟန်ကို မကြိုက်ဘူး"ဆိုသည်မှာ သေချာသွားပေပြီ။

အနိုင်အရှုံးကိုတွေးပြီး လိုချင်တပ်မက်‌နေရန် အချိန်မရှိပေ။

ကုယွီမြန် : "ကောင်းပြီ မင်းရော ဘယ်လိုထင်လဲ…"

သူ အချိန်ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီး ရှို့ဟန်၏လက်ကို ကိုင်ထားကာ ရှေးဟောင်းကမ္ဘာ၏ နွေရာသီလရောင်အောက်တွင် သူ့ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

မျက်လုံးထောင့်မှ နှုတ်ခမ်းပါးလေးအထိ ကုယွီမြန်၏ အမူအရာအားလုံးကို ရှို့ဟန် သိနေပေသည်။ သူ၏မျက်မှောင်ကြုတ်ထားပုံ၊ ပျင်းရိဖွယ်အမူအရာများ၊ သူ့အပြုံးအစရှိသဖြင့်ပင်။

လက်ကိုင်ထားရင်း နမ်းတာက ဘယ်လိုမျာူနေမလဲ....

ကုယွီမြန်က သူ၏ပင်ကိုယ်စရိုက်အရ စိတ်ခံစားမှု အလွန်နှေးကွေးသူဖြစ်၏။

သို့သော် ၎င်းမှာ သူ ဆက်လက်မလှုပ်ရှားဟု မဆိုလိုပေ။

"........"

"ဒါကို ဘယ်လိုဖော်ပြရမယ်မှန်း မသိဘူး… ငါ့ရဲ့နှလုံးခုန်သံကို နားထောင်ကြည့်ချင်လား…"

ကုယွီမြန်က ရှို့ဟန်၏လက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ့နှလုံးသားအပေါ်ဘက်ရှိ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။

နွေထွေးပြီး အခုန်မြန်နေ၏။

ဒိတ် ဒိတ် ဒိတ် ဒိတ်…

နှလုံးခုန်သံတိုင်းက ဤကဲ့သို့ပြောနေပေသည်။

"မင်းက ငါ့အတွက် အရမ်းအရေးပါတဲ့သူ…"

"ငါ မင်းကို သဘောကျတယ်…"

"အရမ်း...အရမ်းကိုပဲ…"

ရှို့ဟန်၏နှုတ်ခမ်းများက တင်းကျပ်သွားပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း မှောင်မိုက်သွား၏။

သစ်ပင်များ၏အရိပ်က ယိမ်းထိုးနေကြ၏။ ကုယွီမြန် သူ့မျက်လုံးများကိုမှေးစဉ်းလိုက်ပြီး လက်များကို ရှို့ဟန်၏လည်ပင်းတစ်ဝိုက်တွင် တင်ထားပြီးနောက် သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူ ရှို့ဟန်ကို နမ်းလိုက်၏။

"..........."

ရှို့ဟန်က နေရာမှာပင် အေးခဲသွားရ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကုယွီမြန်နှင့် အလွန်နီးကပ်နေသောကြောင့် သူ အသက်မရှုနိုင်ဖြစ်လာသည်။ ရှို့ဟန် ကုယွီမြန်ကိုဖက်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှ မေးရိုး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ညှပ်ရိုးနှင့် လည်ပင်းတို့ကို နမ်းခဲ့သည်။ သူက တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စကားဆိုလာပြန်သည်။

"ကိုယ် မင်းနဲ့ နေ့တိုင်းအတူရှိချင်တယ်…"

"အင်း…"

"မင်း အိပ်ရာမထခင် မနက်တိုင်း မင်းကိုနမ်းမယ် ပြီးတော့ ညဘက်ရောပဲ... အင်း... ဒါပေမဲ့ အလျင်မလိုပါဘူး…"

"အင်း…"

"စကားမစပ် ရသစုံရှိုးပြီးသွားရင် ကိုယ်နဲ့အတူ အထက်တန်းလွှာနယ်မြေကို ပြန်လိုက်ခဲ့ပါလား… အခြားတော်ဝင်မိသားစုဝင်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံကြရအောင်..."

အဲဒီအရူးတွေနဲ့ မတွေ့ချင်ပေမဲ့ တော်ဝင်စေ့စပ်ပွဲအတွက် တခြားမိသားစုဝင်တွေနဲ့ တွေ့ကိုတွေ့ဖို့ လိုအပ်တယ်… ဒါကြောင့် ဘာကိစ္စပဲရှိရှိ ကုယွီမြန်ကို ပြန်ခေါ်သွားပြီး သူ့အပိုင်လို့ တံဆိပ်ကပ်ပစ်ရမယ်…

"အင်း..."

ကုယွီမြန် "....."

ကောင်းပြီ၊ ဟမ်...

နေပါဦး…

တော်ဝင်မိသားစုလား…

🐯🐯🐯

Prev Next