Chapter 95

👾Chapter 95

(ချစ်သူကသာ ချစ်သူအား ပြုလုပ်နိုင်လိမ့်)

စားသောက်ခန်း၌ လှေကားထစ်ပုံသဏ္ဌာန် နေရာများ ရှိနေ၏။ လင်းဟန်က အာဟာရဘူးကို ယူပြီးသည်နှင့် တစ်နေရာ၌ထိုင်ချကာ အဖုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူက ဘူးအတွင်းရှိ အနံ့ကို မုန်းတီးသည့်တိုင် အမူအရာတစ်ချက် မပျက်ယွင်းစေပဲ အားလုံးကို မော့ချလိုက်လေသည်။ 

သူက အမှိုက်ကို လွင့်ပစ်တော့မည့်အချိန်၌ ကော်ဖီသောက်ရန် ဆင်းလာသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် နှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က လင်းဟန်အား အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။ သူတို့နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးသည် ဟယ့်ယွင်ထင် မထွက်ခွာခင်က မြင်ကွင်းကို တွေ့ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဟယ့်ယွင်ထင်သည် အလွန်နောက်ကျနေခဲ့သဖြင့် မက်ခါအား ဌာနအရှေ့သို့ မောင်းနှင်လာကာ လင်းဟန်အား လာရောက်တွေ့ဆုံခဲ့ချိန်ကို ထိုလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က တွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ 

ထိုလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်သည်လည်း အတင်းအဖျင်း ပြောရသည်ကို နှစ်ခြိိုက်လှ၏။ သို့သော် ထိုသူက လင်းဟန်နှင့် ဌာနမတူသည်ဖြစ်ရာ သတင်းများကို မကြားခဲ့ချေ။ သူက လင်းဟန်ကို တွေ့သည်နှင့် သိချင်စိတ်အား မထိန်းနိုင်တော့ပဲ တစ်ဖက်လူကို ခေါ်လိုက်မိတော့၏။ 

လင်းဟန်သည် လက်အိတ်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်၏ ထိတွေ့ခြင်းအပေါ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် မတုံ့ပြန်ခဲ့ချေ။ 

ထိုသူက လင်းဟန်အား အလုပ်လျှော့လုပ်ရန်ပြောရင်း ဂရုစိုက်သယောင် ပြုမူလိုက်၏။ ထို့နောက် ယနေ့နေ့လည်တွင် လာရောက်မည့် ကျောင်းသားများအပေါ် များစွာ တင်းကြပ်ခြင်း မရှိရန်လည်း အကြံပေးခဲ့သေးသည်။ 

လင်းဟန်သည် စိတ်ဖတ်နိုင်သည့်စွမ်းရည် ရှိကြောင်း သိခဲ့စဉ်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအား မတော်တဆ စိတ်ဖတ်မိခဲ့သည်။ အားလုံး၌ ဆိုးဝါးသော ရည်ရွယ်ချက်များ မရှိကြချေ။ 

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က လင်းဟန်ထံမှ သိသာသည့် စိတ်ပျက်မှုကို မတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရသွား၏။ သူက မနေနိုင်ပဲ မေးကြည့်လိုက်သည်။ 

“စကားမစပ် မင်းဒီနောက်ပိုင်း အများသုံးယာဉ်ကို မသုံးတော့ဘူးနော် … သီးသန့်ယာဉ်တစ်စီးက မင်းကို လာကြိုနေတာ ငါတို့တွေ့လိုက်သလိုပဲ …” 

လင်းဟန်က ထိုသို့မေးလာမည်ဟု မျှော်လင့်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“အင်း …” 

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်၏ မျက်ဝန်းများ လင်းလက်သွားသည်။ 

“ကောင်းတာပေါ့ … အိုမီဂါတစ်ဦးက ကာကွယ်မှုရှိတာ အကောင်းဆုံးပဲ …” 

သူက စိတ်ကိုပြင်ဆင်ကာ မေးလိုက်တော့၏။

“ပြီးတော့ ဌာနကလည်း အိုမီဂါတွေကိုတကယ်ပဲ ဂရုစိုက်တယ်လေ … မင်း … ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးလဲ …”

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က မည်သို့ယဉ်ကျေးရမည်ကို သိဟန်ဖြင့် ချက်ချင်း ထပ်ပြောလိုက်၏။ 

“ဒါပေါ့ … မင်းမပြောချင်ရင် မပြောလို့ရပါတယ် …ဒီအတိုင်း ငါမမေးဘူးလို့ သဘောထားလိုက်ပါ …” 

လင်းဟန်သည် ထိုသို့သော အတင်းစကားကို ငြိုငြင်ခြင်းမရှိချေ။ သူက ဟယ့်ယွင်ထင်နှင့် ဆက်ဆံရေးကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားလိုစိတ်မရှိချေ။ ဟယ့်ယွင်ထင်သာလျှင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေး ထုတ်ဖော်ခံလိုက်ရပါက လင်းဟန် အန္တရာယ်ရှိမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူက တစ်ဖက်လူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း လိုက်နာပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ 

ထို့ကြောင့် လင်းဟန်က ဒီအတိုင်းသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “တစ်ခုခုပေါ့ …” 

တစ်ဖက်လူက လင်းဟန်မငြင်းကြောင်း တွေ့လိုက်သည်နှင့် ဂုဏ်ပြုစကား အမြန်ဆိုတော့၏။ 

“အိုမီဂါတစ်ယောက်အတွက် လက်တွဲဖော်ရှာတွေ့ဖို့မလွယ်ဘူး … စိတ်ရင်းနဲ့ ဂုဏ်ပြုပါတယ် …” 

လင်းဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကျေးဇူးပါ …” 

သူက ထိုသို့သာ ပြောပြီး မည်သည့်စကားမှမဆိုပဲ စားသောက်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။ 

“ခဏလေး …” 

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ‘ငါထပ်ပြီး သိချင်သေးတယ်’ ဟူသည့် အတွေးဖြင့် လင်းဟန်အား ခေါ်ပြန်သည်။ 

လင်းဟန်သည် ဌာန၌ ယဉ်ကျေးသောလူတစ်ဦးအဖြစ် လူသိများ၏။ သူက မက်ခါများကိုသာ စိတ်ဝင်စားလေသည်။ သူတို့က လင်းဟန်သည် တစ်ရက်ရက်တွင် အယ်လ်ဖာတစ်ဦးကို ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြချေ။ သို့သော်လင်းဟန်ကဲ့သို့ အိုမီဂါတစ်ဦး စိတ်ဝင်စားမည့် အယ်လ်ဖာသည် သူတို့နှင့်တူမည်မဟုတ်ပေ။ 

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က အားကျစိတ်တစ်ဝက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“သူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ …”

စက်ရုံလုပ်ငန်းခေါင်းဆောင် တစ်ဦးလော … သို့မဟုတ် လူချမ်းသာ မိသားစုများ၏ အမွေခံတစ်ဦးလော … 

လင်းဟန်က ခြေလှမ်းကိုရပ်လိုက်၏။ 

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က လင်းဟန် ပြန်ဖြေလာမည့် အဖြေအပေါ် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ 

ကြည့်ရတာ သူ့အယ်လ်ဖာက တော်ဝင်သွေးပါနေတာလား … 

လင်းဟန်ကမူ တစ်ဖက်လူ၏ အတွေးများကို မသိခဲ့ချေ။ သူက တံခါးဝ၌ ရပ်ရင်း ခဏကြာ တွေးနေခဲ့၏။ ထို့နောက် သူပစ်လိုက်သည့် အာဟာရဓာတ်စာဘူးကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ သူ့အသံ၌ ရယ်သံစွက်နေ၏။ 

“သူက … အရမ်းကို သာမန်ကျတဲ့လူတစ်ဦးပါပဲ …” 

…..

အချို့လူများက လင်းဟန်၏ ထိုစဉ်ကအမူအရာသည် လိမ်ညာနေသည်နှင့် မတူကြောင်း ပြောခဲ့ကြ၏။ ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်လူသည် အကောင်ကြီးကြီး မဟုတ်သည်လည်း ဖြစ်နိုင်ပြီး ပိုက်ဆံရှိသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု တွေးကြသည်။ သို့သော် အချို့လူများကမူ ထိုသူသည် သူတို့တစ်ခါမှ မကြားဖူးသည့် လျှို့ဝှက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်မည်ဟု တွေးကြ၏။ 

သို့သော် လင်းဟန်က ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ သူက နေ့လည်ခင်း၌ စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း ကျောင်းသားများနှင့် တွေ့ဆုံနှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ လင်းဟန်၏ ဟောပြောပို့ချမှုများသည် အလွန်ရှင်းလင်းသဖြင့် ထိုသူတို့နှင့် ဆက်ဆံရာ၌ ပို၍ လွယ်ကူစေခဲ့၏။ 

ဌာနအား လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီးချိန်၌ သူက ကျောင်းသားများကို နားနေချိန် ပေးခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်ကမူ ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်း ထိုင်လျှက် သုတေသန လုပ်ခဲ့၏။ ကျောင်းသားများ၌ မေးခွန်းတစ်စုံတစ်ရာ ရှိပါက သူ့အား အချိန်မရွေး လာမေးပေလိမ့်မည်။ 

ကျောင်းသားအချို့သည် စကားစမြည် ပြောနေကြ၏။ လင်းဟန်သည်လည်း သူတို့ပြောနေသည့် အကြောင်းအရာကို နားစွန်နားဖျား ကြားနေရသည်။ အတိတ်ကဆိုလျှင် သူသည် ထိုအကြောင်းအရာများကို ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ချေ။ သို့သော် သူတို့ပြောနေသည့် စကားထဲတွင် အမည်တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ သူ့နှလုံးသားတစ်ခုလုံး သတိကပ်သွားခဲ့ရ၏။ 

၎င်းက ဗွီပရိုတွန်နှင့် ဆက်စပ်နေသည့် ဖြစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ 

တစ်စုံတစ်ဦးက ရှုကျစ်ဟန် ဟူသည့်အမည်ကို ပြောခဲ့၏။ အခြားတစ်ဦးကမူ ဟယ့်ယွင်ထင်၏ အမည်ကို ပြောလာခဲ့သည်။ 

ကျောင်းသားငယ်လေးများသည် အလွန်ငယ်ရွယ်ပြီး စိတ်အားထက်သန်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤသို့သော အကြောင်းအရာမျိုးနှင့် ပတ်သတ်၍ သူတို့၏ အတွေးများကို စိတ်ပါလက်ပါ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကြ၏။ လင်းဟန်သည်လည်း ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူသူ ဖြစ်လေရာ သူတို့၏ အသံများက ပို၍ပင် ကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။ 

“ဗိုလ်ချုပ်နဲ့ တခြားလူတွေ ပြန်လာတော့မယ်လို့ ငါကြားတယ် …” 

“ဟုတ်တယ် … လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က သတင်းတက်လာတယ်လေ … မင်းမတွေ့ဘူးလား .. ဗွီပရိုတွန်ကြယ်က အခု အင်ပါယာကို အရမ်းကျေးဇူးတင်နေတာ … သူတို့က အဖွဲ့ကိုယ်စားပြု ရုပ်တုတောင် ထုကြမလို့တဲ့ …” 

“ဟုတ်တယ် … ဟုတ်တယ် … ငါတို့ပရော်ဖက်ဆာရှုက ပဋိဇီဝဆေးကို သုတေသနလုပ်ခဲ့တာလေ … ငါသူပို့ချတာကိုအရင်က နားထောင်ဖူးတယ် …” 

ကျောင်းသူတစ်ဦးက ကြားဖြတ်ပြောလာ၏။ 

“ငါလည်း ကြားတယ် … ပရော်ဖက်ဆာရှုက အတော်လေး ကျော်ကြားတာပဲ … ငါတော့ သူပို့ချတာ နားမထောင်ဖူးဘူး …” 

အိုမီဂါကျောင်းသူက မျှော်လင့်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဆိုသည်။ 

“ငါ သတင်းကိုကြည့်တော့ ဗိုလ်ချုပ်ကို သဘောကျလိုက်တာ …” 

“သူက အရမ်းမိုက်တယ် … ဘယ်သူမဆို သူ့ကို ချစ်မိသွားမှာပဲ …” 

ကျောင်းသားတစ်ဦးက သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ရယ်လျှက် ဆက်ပြောသည်။ 

“မေ့လိုက်တော့ … ငါက ဒီအတိုင်းပြောကြည့်တာ …” 

“ဘယ်သူက ဗိုလ်ချုပ်ကို ချစ်ရဲမှာလဲ …” 

ကျောင်းသားတစ်ဦးက အသံကို နိမ့်လိုက်၏။ 

“သူတို့က ဘာမှမသိခင် သေသွားမှာပေါ့ …” 

သူ၏ အမူအရာက ပွင့်လင်း၍ ထိန်းချုပ်လိုပုံပေါ်၏။ သူက အခွင့်ထူးခံ မိသားစု၌ ကြီးပြင်းခဲ့သည့် နေထိုင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပုံရိပ်မျိုး ရှိသည်။ 

“ငါ့အဖေက ဗွီပရိုတွန်ကြယ်ရဲ့ ဆက်သွယ်ရေးကို တာဝန်ယူထားတာလေ …” 

ဆယ်ကျော်သက်လေးက သူ့ကိုယ်သူ ချုပ်တီးထားခဲ့သည့်တိုင် အဆုံးသတ်၌ လျှို့ဝှက်ထားရမည့် အချက်ကို မပြောပြပဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ 

“ငါအားလုံး ကြားပြီးပြီ … ဗိုလ်ချုပ်က မဆင်မခြင်ပြုမူတတ်တဲ့ လူသတ်သမားပဲ …”

ထိုဖော်ပြချက်က ဤကိစ္စအား ဆွေးနွေးနေကြသူများထဲတွင် အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ 

မူလကတည်းကပင် ကျောင်းသားများသည် လှုံ့ဆော်ရအလွယ်ဆုံး တည်ရှိမှုများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က ကိစ္စများကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။ အခြားလူများ မသိသည့် အရာတစ်ခုအား သိသည်နှင့် သူတို့ကိုယ်သူတို့ မှန်သည်ဟု ယူဆကာ အနည်းငယ်မျှ သိရှိရုံဖြင့် အမှန်တရားကို ကောက်ချက်ချလေ့ရှိကြသည်။ 

သူက အတန်းဖော်များအား ဖြောင့်မှန်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ 

ဗိုလ်ချုပ်နှင့် ဆက်ဆံရေးတစ်ခု ရှိရန် အိပ်မက်မက်နေသည့် ကျောင်းသားက ပထမဆုံး ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုဆယ်ကျော်သက်လေးက တစ်ဖက်လူ၏ အမည်ကို ခေါ်ကာ မကျေမနပ် ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်၏။ 

“ချင်းကျန့် … မင်း ဘာစကားပြောတာလဲ … မင်းဟာမင်း ဖန်တီးထားတဲ့ ကောလဟာလတွေထဲ ဗိုလ်ချုပ်ကိုဆွဲမထည့်နဲ့ …” 

“ကောလဟာလတဲ့လား …” 

ချင်းကျန့်က ထိုသို့ မေးခွန်းထုတ်ခံရမည်ဟု ခန့်မှန်းပြီးသားဖြစ်သည်။ သူက ထိတ်လန့်မသွားခဲ့ပဲ ပို၍ပင် ဟန်ပန်များလာသည်။ 

“မင်းငါ့ကို မယုံမှန်းငါသိသားပဲ … မင်းတို့က ဗိုလ်ချုပ်ကို သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာမဟုတ်လား …”

သူက စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ 

“ဘာကိုမှ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းမသိတာက မင်းကို ပျော်ပျော် နေစေခဲ့တာပဲ …” 

“ဘာဖြစ်လို့လဲ …” 

ကျန်ရှိသော ကျောင်းသားများက အသိဝင်လာကြသည်။ 

“ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ … မင်းသိရင် ပြောလိုက် … မဟုတ်ရင် မင်းက ဗိုလ်ချုပ်ကို စော်ကားနေတာပဲ …” 

ချင်းကျန့်သည် မူလက ကြွားချင်ခဲ့ရုံသာဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစကားလုံးများက သူ့အား လှုံ့ဆော်ခဲ့၏။ 

သူက အယ်လ်ဖာတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ အဆင့်များနှင့် စိတ်စွမ်းအားများသည် မဆိုးလှချေ။ သူ၏ မိသားစုမှာလည်း ကောင်းမွန်၏။ သူက အဓိကနယ်မြေ၌ မွေးဖွားလာခဲ့သူဖြစ်ပြီး သူ၏ မိဘများသည်လည်း စီးပွားရေး တောင့်တင်းလေသည်။ အင်ပါယာရှိ ထိပ်တန်းအဆင့်များထဲတွင် မပါသည့်တိုင် အဓိကနယ်မြေရှိ လူများအတွက် အသက်စွန့်တိုက်ခိုက်ရသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ထိုသူသည် ရွှေဇွန်းကိုက်၍ မွေးဖွားလာသည်ဟု ပြော၍ရသည်။ 

ချင်းကျန့်ကဲ့သို့ သန်မာသော်လည်း နှိမ့်နှိမ့်ချချ နေထိင်တတ်သူများသည် သာမန်လူများထက် ပို၍သာလွန်သည်။ သူက တစ်ဖက်တွင် တည်ငြိမ်သည့်တိုင် အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဟန်ပန်လုပ်လိုမှု ရှိနေ၏။ သူက ခဏကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ဟမ့် ကနဲ့ အသံပြုကာ ပြောလိုက်သည်။ 

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးလည်း မကြာခင် သိတော့မှာဆိုတော့ သူ အဲဒါကို ဖုံးထားချင်ရင်တောင် ဖုံးလို့မရနိုင်ဘူး …” 

လူနည်းစုက သူ့စကားကြောင့် နားမလည်ဖြစ်သွားကြသည်။ စိတ်မရှည်သူတစ်ဦးက လင်းဟန် သူ့အလုပ်သူ လုပ်နေကြောင်း သေချာစေရန် အပေါ်ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ 

“ရှင်းရှင်းပြောစမ်းပါ … ဆန့်တငင်ငင် လုပ်မနေနဲ့ …” 

ချင်းကျန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူက လည်ချောင်းရှင်းကာ သိချင်နေကြသည့် ကျောင်းသားများကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ သူ့အသံမှာ ခပ်တိုးတိုးသာ ဖြစ်သည့်တိုင် လင်းဟန်သည် သူတို့နှင့် မနီးမဝေး၌ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည့် အလျောက် အကြမ်းဖျဉ်းအကြောင်းအရာကို ကြားလိုက်လေသည်။ 

“ကြည့်ရတာ သူ ဗွီပရိုတွန်ဂြိုဟ်ကို ရောက်ပြီး ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ မြို့သုံးမြို့က လူတိုင်းကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်တဲ့ …” 

သူက ပင့်သက်ရှိုက်သံများ ကြားလိုက်ရ၏။ 

အိုမီဂါကျောင်းသား၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း နီရဲသွားခဲ့သည်။

“ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ … သူက အဲဒီ့လိုမဟုတ်ဘူး …”

“အဲဒီ့လိုဖြစ်သွားခဲ့တာပဲ … ငါ့အဖေက ဗွီပရိုတွန်ကြယ်ရဲ့ ဆက်သွယ်ရေးမှာ တာဝန်ရှိတယ်လေ … အဲဒီ့မှာ အရင်က ဘာသတင်းမှမကြားခဲ့ရပေမယ့် အခုတော့ လက္ခဏာတွေ ပြန်ကောင်းလာပြီမလို့ ဆက်သွယ်ရေးချန်နယ်တွေ ပြန်ဖွင့်လိုက်ကြတာ …” 

ချင်းကျန့်က သူ့ဇာတ်လမ်းကိုဆက်၏။ 

“ဒါပေမယ့် ဆက်သွယ်ရေးစနစ်တွေ ပြန်မဖွင့်ခင် မြို့သုံးမြို့က လုံးဝ အဆက်အသွယ်မရဖြစ်သွားခဲ့တယ် … ပြောကြတာတော့ … အသက်ရှင်ကျန်တဲ့လူ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူးတဲ့ …” 

ချင်းကျန့်က အံကြိတ်လိုက်သည်။ သူသည်လည်း ယခင်က ထိုသူများကဲ့သို့ပင် ဟယ့်ယွင်ထင်အပေါ် မျက်ကန်းယုံကြည်ခဲ့ဖူး၏။ သူ့အသံက ပို၍ တိုးသွားခဲ့သည်။ 

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် … ဒါကို အကြာကြီးဖုံးထားလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး … မင်းတို့လည်း အချိန်ကျလာရင် သိရမှာပဲ … ငါမင်းတို့ကို ကြိုပြောပြထားတာ …” 

သူ့အား မယုံကြည်သူများရှိနေကြဆဲဖြစ်၏။ သူတို့က အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။ 

“သက်သေက ဘယ်မှာလဲ …” 

“ဗွီပရိုတွန်ဂြိုဟ်က ပြန်ကောင်းလာတော့မှာလို့ ပြောနေတာပဲကို သူက ဘာလို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို စည်းလွတ်ဝါးလွတ် သတ်မှာလဲ …” 

ချင်းကျန့် စိတ်ဆိုးလာ၏။ 

“ဒါက အမှန်ပဲလို့ ငါပြောနေတယ်လေ … မင်းတို့ယုံတာမယုံတာ ငါ့အတွက် ဘာအရေးကြီးလို့လဲ … သူက အဲဒီ့လိုလုပ်ရဲတယ်ဆိုရင် အပြောခံဖို့လည်း ပြင်ဆင်ထားရမှာပေါ့ … ဒါပေမယ့် ဗိုလ်ချုပ်က အရမ်းစွမ်းအားကြီးတယ်လေ … ငါတို့ရဲ့ ဖြောင့်မှန်တဲ့အမြင်က သူ့အပေါ် ဘာများလုပ်လို့ရမှာလဲ …” 

ကျောင်သူတစ်ဦးက ငိုတော့မလို ပြောလာသည်။ 

“မဟုတ်ဘူး … သူ့မှာ အဲဒီ့လိုလုပ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းရှိလိမ့်မယ် …”

အဆုံးသတ်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက ချင်းကျန့်၏ စကားနှင့်အမြင်ကို စတင် ထောက်ခံလာသည်။ 

“ပြောကာမှ … ဗိုလ်ချုပ်အရင်က ကြယ်ဓားပြကိုလည်း အဲဒီ့လိုပုံစံနဲ့ သတ်လိုက်တာလား …” 

“ဗိုလ်ချုပ်က သူ့ရန်သူရဲ့ မက်ခါကို ဖောက်ခွဲခဲ့တယ်ပြောတယ် … အဲဒါကြောင့် သူပြန်လာနိုင်ခဲ့တာ …” 

ချင်းကျန့်က ထောက်ခံသူရသွားသဖြင့် အားတက်လာ၏။ 

“ငါပြောသားပဲ … အဲဒါက တစ်ရက်နှစ်ရက်မှမဟုတ်တာ … အဲဒီ့တုန်းကလည်း ဒီလိုမျိုးဖြစ်ခဲ့တာနေမှာ …” 

အားလုံးက ခဏကြာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ လေထုတစ်ခုလုံး တောင့်တင်းနေပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ဦးက စတင်ပြောဆိုလာ၏။ 

“အဲဒီ့တုန်းက ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်က ကြိုဆိုပွဲလုပ်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား … ငါ မသိ …” 

ကလန် … 

လင်းဟန်၏ ဖောင်တိန်က စားပွဲပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ 

ကျောင်းသားများက တိတ်ကျသွားကာ အဖြူရောင်ယူနီဖောင်းဝတ် လူငယ်အား ပြိုင်တူ ကြည့်လိုက်ကြ၏။ 

အမြဲလိုလို သိမ်မွေ့နေတတ်သည့် မျက်ခုံးတန်းများသည် ယခုအခါ အေးစက်မှု ခပ်ဖျော့ဖျော့ ထုတ်လွှင့်လျှက်ရှိ၏။ သူက လူတိုင်းကို စေ့စေ့ကြည့်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

“မေးစရာရှိသေးလား …” 

သူက ဖောင်တိန်ကို ကောက်ကာ အဝေးတွင် ထားလိုက်၏။ ထို့နောက် ထူးချွန်ကျောင်းသားများကို တဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ 

“မရှိရင် ဒီနေ့အတွက် ဒီလောက်ပဲ … ငါလည်း သွားတော့မယ် … မင်းတို့ အိမ်ကို သေချာပြန်ကြပါ …” 

ကျောင်းသားများက အတင်းအဖျင်းများကို အမြန်ဖယ်ရှားလိုက်ရင်း လင်းဟန်အား တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ လင်းဟန်က တည်ငြိမ်နေပြီး အသံမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေ၏။ သူက လက်အိတ်များကို ချွတ်ကာ ရုံးခန်းထံသို့ ဦးတည်လာခဲ့သည်။ 

သူ၏ ပုံမှန်ထက်ပိုမတ်နေသော ကျောပြင်နှင့် မသိမသာ လက်အိတ်အား ချွတ်နေချိန်၌ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည့် လက်ချောင်းများမှအပ အရာအားလုံးသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင်။ သူက ကြယ်ဓားပြများနှင့် တွေ့စဉ်က အခြေအနေကို မှတ်မိလေသည်။ သို့သော် လူများက အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်သည့်အခါ သူတို့ ကြားသည်ကိုသာ ယုံကြည်လေ့ရှိကြ၏။ 

အားလုံးက ဟယ့်ယွင်ထင်သည် ကြယ်ဓားပြများကို သူရဲကောင်းဆန်ဆန် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟု ယူဆခဲ့ကြ၏။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်သွားပါက သူတို့အားလုံး လေသံပြောင်းသွားကြမည်သာ။ 

“ကြယ်ဓားပြတွေက ဘာလို့ လူတွေကိုသတ်မှာလဲ …” 

“သူက အဲဒီ့လူတွေအပေါ် ဒေါသပုံချခဲ့တာလား …”

အစရှိသဖြင့် ဆွေးနွေးမှုများ ထွက်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။ လူများက သူတို့ကိစ္စမဟုတ်သည့် တစ်စုံတစ်ဦး၏ စိတ်အခြေအနေနှင့် ပတ်သတ်၍ စတင်၍ ဝေဖန်လာကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် တကယ်တမ်းတွင် မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်ကိုမူ နားလည်ရန် ကြိုးစားကြမည်မဟုတ်ပေ။ 

ကြယ်ဓားပြများသည် ဟယ့်ယွင်ထင်နှင့်အတူ ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး နည်းလမ်းဖြင့် သေပွဲဝင်လိုခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ အကယ်၍ ဟယ့်ယွင်ထင်သည် M2742  မက်ခါ၏ လက်အား အမြန်ဖြတ်မချနိုင်ခဲ့ပါက ကိစ္စများသည် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်သာ။ 

လင်းဟန်က ထိုအရာအား စဉ်းစားရသည်မှာ ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်မိ၏။ စစ်ပွဲသာ ထိုမျှ မပြင်းထန်ခဲ့လျှင် သူနှင့်ဟယ့်ယွင်ထင်သည် သူစိမ်းများ ဖြစ်နေကြပေလိမ့်မည်။ ထိုသူက သူ့အတွက် သင်္ကေတတစ်ခု၊ အဆင့်အတန်းတစ်ခုထက် ပိုမည်မဟုတ်ပေ။ အမှန်တရားကို မသိသောလူများက ထိုသူ့အား ဝေဖန်နေလျှင်လည်း သူ မည်သို့မှ ဂရုစိုက်မိမည်မဟုတ်ပေ။ 

သို့သော် တစ်ဖက်လူ၏ ပထမဆုံး rut ကာလကို သူမှတ်မိနေသေးသည်။ နယ်စပ်ဒေသရှိ မှတ်ဉာဏ်နက်ဗျူလာကိုလည်း မှတ်မိ၏။ အာကာသနှင့် ပထမဆုံး တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်ခဲ့ချိန်ကိုလည်း မှတ်မိလေသည်။ ဟယ့်ယွင်ထင်သည် ထိုစဉ်က သူ့အား မည်သို့နှစ်သိမ့်ရမည်မှန်း မသိသည့်တိုင် စိတ်အားထက်သန်စွာ နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။ သူ့အား တည်ရှိမှု၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပြောပြပေးခဲ့၏။ 

ချစ်သူများကို ချစ်သူများဟု ခေါ်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့က သင်၏ အရှေ့တွင် သူတို့၏ နှလုံးသားကို ကိုင်လျှက် ရပ်မနေလျှင်ပင် ထိုသူ၏ လုပ်ရပ်နှင့်စကားလုံးတိုင်းက အချစ်သည် မည်သို့သော အရာဖြစ်ကြောင်း သင့်အား သွယ်ဝိုက်ပြောပြနေပေလိမ့်မည်။ ထို့အတူ သင့်အား လူများကို ချစ်တတ်ရန် သင်ပေးလာပေလိမ့်မည်။ 

ချစ်ရခြင်းနှင့် အချစ်ခံရခြင်းတို့သည် ဇိမ်ခံပစ္စည်းများ မဟုတ်ကြချေ။ 

၎င်းက မနက်ခင်းတွင် ကျဆင်းလာသည့် နှင်းမှုန်၊ သို့မဟုတ် စစ်ယူနီဖောင်း ပခုံးကာထက်ရှိ အရောင်တောက်တောက်မှ အလင်း၊ သို့မဟုတ် မီးဖိုထဲမှ ထုတ်ခါစ သကြားလွှာဖုံးအုပ်ထားသည့် ပူတင်း၏ ရနံ့ချိုချို တို့ဖြစ်နေနိုင်၏။ 

ချီကျားမူသည် သူ၏ ယာဉ်ပျံအား ဌာနရှေ့တွင် ရပ်လေ့ရှိသည်။ လင်းဟန်သည် အဝတ်လဲပြီး ဂိတ်သို့ ထွက်လာချိန်၌ စိတ်အခြေအနေအား ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းနိုင်ပြီဖြစ်၏။ သို့သော် သူက ယခုလေးတင် တွေ့ခဲ့ရသည့် လူသတ်သမား ဟူသော စကားကို ပထမဆုံးပြောခဲ့သူ ချင်းကျန့်နှင့် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ 

ချင်းကျန့်သည် အတန်းဖော်များနှင့် နှုတ်ဆက်စကား ဆိုပြီးနောက် ဌာန၌ တွေ့ခဲ့ရသည့် အမျိုးမျိုးသော မက်ခါများကို လျှောက်ကြည့်နေခဲ့၏။ ထိုစဉ် ဂိတ်ဝ၌ ရပ်ထားသည့် ယာဉ်ပျံအား တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သိချင်စိတ် ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် တံခါးကိုဖွင့်ကာ ယာဉ်ပျံထံသို့ လျှောက်သွားသည့် လင်းဟန်အား သူတွေ့လိုက်ရလေသည်။

👾