MM Story Teller

Chapter 129

Viewers 19k

👾Chapter 129

ဤကောင်စီဆွေးနွေးပွဲအတွက် ဝမ်ကျောက်ကောကိုယ်တိုင် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။ ဤသည်မှာ လင်းဟန်၏ အင်ပါယာဧကရာဇ်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံမှုပင်ဖြစ်၏။

ဘေးခန်းရှိ နောက်ဆုံးအကြိမ်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ကျောက်ကောက ပိုမိုစည်းစနစ်ကျစွာ ၀တ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏အတွင်းပိုင်းရှပ်အင်္ကျီကို ရွှေရောင်ပိုးချည်များဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားပြီး နပိုလီယန် ကြယ်သီးများကို အတန်းလိုက်တန်းစီတပ်ထားသည်။ သူ၏အပေါ်ကုတ်အင်္ကျီမှာ စစ်ဝတ်စုံနှင့် တူညီလုနီးပါးဖြစ်ပြီး သူ၏ဘယ်ဘက်ပခုံးတွင် လွှမ်းခြုံထားသော ဝတ်ရုံရှည်ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့သောHYM:

နှင်းဆီပန်းနှင့် ခမ်းနားသော အနက်ရောင် ငှက်မွေးများဖြင့် တွယ်ချိတ်ထားသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းဖြူဖြင့် ထွင်းထုထားသည့် စစ်တုရင်အရုပ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး အားလုံးက လေးစားစွာ အရိုအသေပေးပြီးနောက် သူ့လက်ကို အနည်းငယ်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး “ငါ ဒီနေရာကို ဒီအတိုင်း လာပြီးနားထောင်တာ။ ငါ့ကို စိတ်ထဲထားမနေနဲ့”

"ဗိုလ်ချုပ်က ဒီကို မလာနိုင်သေးဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား" ဝမ်ကျောက်ကော သူ့လက်များကို ထောက်ကာ မေးတင်လိုက်ပြီး စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် ကောင်စီအဖွဲ့ဝင်ထိုင်ခုံများကို အလျဉ်းသင့်သလို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒီတစ်ကြိမ် သူ့ကို ကိုယ်စားပြုဖို့ ရောက်လာခဲ့တဲ့သူက ဒုဗိုလ်မှူးလုလား"

"အရှင်မင်းကြီး" လင်းဟန် သူ၏နေရာမှ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး အရိုအသေပြုကာ သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒုဗိုလ်မှူးလုက ရှေ့တန်းကနေ ထွက်ခွာလို့မရသေးပါဘူး။ ကျွန်တော်ကလည်း ဗွီပရိုတွန်ဂြိုဟ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးရတဲ့အဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့၀င်တစ်ဦးပါ။ နောက်ပြီး ရှင်းလင်းရေးမှာ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပါဝင်ခဲ့ဖူးတာကြောင့် အစီရင်ခံဖို့ ကျွန်တော် ရောက်လာခဲ့တာပါ"

သူ ဝမ်ကျောက်ကောနှင့် အနည်းငယ် ဝေးကွာသော အကွာအဝေးတွင်ရှိသော်လည်း စူးစမ်းစစ်ဆေးလိုစိတ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသော တစ်ဖက်သား၏ စူးစူးရှရှ အနက်ရောင် မျက်လုံးများက သူ့အပေါ် ကျရောက်နေသည်ကို ခံစားမိဆဲပင်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက အသက်အငယ်ဆုံး မက်ခါမာစတာဖြစ်၏။ ဤနေရာတွင် ရောက်ရှိနေသူအချို့က သူ့နာမည်ကို ကြားဖူးကြသော်လည်း ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြပေ။

ထို့အပြင် သူ ဗိုလ်ချုပ်၏မက်ခါကို မောင်းနှင်ခဲ့သည့်အကြောင်းကိုလည်း အစောပိုင်း၌ ပြောခဲ့ပေသည်။

အိုမီဂါတစ်ယောက်က မက်ခါကို မောင်းနှင်လို့ရလို့လား... သို့မဟုတ်... ဟဲ့ယွင်ထင်၏ M2742။

"ဒါဆို ဒီက မစ္စတာလင်းပေါ့" ဝမ်ကျောက်ကောက သူ ဟယ့်ယွင်ထင်နှင့်အတူ ဘာကြောင့် မက်ခါမောင်းနိုင်ရလဲဆိုသည့် မေးခွန်းကိုမမေးသော်လည်း ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောလာသည်။

“ငါ့ကို ပြောပါ”

အချိန်အတော်ကြာမြင့်သည်အထိ ဝမ်ကျောက်ကော၏ မျက်လုံးများသာမက လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက သူ့ကို အာရုံစူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

လင်းဟန်က ဤဖိအားကို မခံနိုင်ပုံပေါ်သော်လည်း အဝေးကို အကြည့်မလွှဲဘဲ ဗွီပရိုတွန်ဂြိုဟ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အတိုဆုံးနည်းဖြင့် အေးဆေးစွာဖော်ပြခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် နိဂုံးချုပ်အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

"ဗဟိုမြို့အပါအဝင် ဆက်စပ်မြို့များအားလုံးမှာ အသက်ရှင်သူ တစ်စုံတစ်ယောက်ကျန်နေသေးတဲ့လက္ခဏာတော့ လုံးဝမရှိဘူး။ ဒါမှမဟုတ် အခုလောလောဆယ်... ဗွီပရိုတွန်မှာလည်း မရှိတော့ဘူး။ ရပ်နားစခန်းအတွက်က ရှေ့တန်းဆက်သွယ်ရေးကိရိယာတွေကို အမြန်ပြုပြင်ပြီး ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့တွေ ဆင်းသက်လာခြင်းကနေ အောင်အောင်မြင်မြင် ရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ လူတိုင်းလည်း အချိန်ကျရင် မြင်တွေ့နိုင်တာမို့ ကျွန်တော် အသေးစိတ်ပြောပြဖို့ မလိုလောက်ပါဘူး”

တစ်စုံတစ်ဦးမှ နောက်ထပ်မေးခွန်းများ အနည်းငယ်မေးလာသောကြောင့် လင်းဟန် ပြန်လည်ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။

“မစ္စတာလင်းက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတာပဲ” လင်းဟန် ပြန်ထိုင်လိုက်ချိန်တွင် ဝမ်ကျောက်ကောက အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ သူ့အား ချီးကျူးပြောဆိုလာပေသည်။ လက်ကိုမြှောက်ပြီး တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ပါလီမန်အမတ်များနှင့် ပါလီမန်ဥက္ကဋ္ဌကို ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။ နောက်ထပ်ပြောဖို့ မင်းတို့ အလှည့်ကျပြီ”

အမတ်များက ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ရှည်လျားသော အားပြိုင်ပွဲကြီးကို မစတင်ခင်အချိန်အထိ လုအန်းဟယ် ထိုလူများကို ခေါ်နေကြစကားလုံးဖြစ်သည့် “လူများကို ဒူးထောက်စေနိုင်သည့်လူများ” ဟူသော ဆိုလိုရင်း၏ အတိုင်းအတာကို လင်းဟန် သဘောမပေါက်ခဲ့ပေ။

လက်ဝဲဘက်၌ စကားပြောဆိုသူမှာ ငြိမ်းချမ်းရေး ဖော်ဆောင်ရေးအဖွဲ့၏ ကျန်းလျန်ဖြစ်ပြီး ညာဘက်ရှိလူမှာ အစွန်းရောက်စစ်တပ်အဖွဲ့မှ လောချီဖြစ်၏။ ဝမ်ကျောက်ကော၏ တည်ရှိနေမှုကိုထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး အစပိုင်း၌ ဥပဒေပြုလွှတ်တော်နှစ်ရပ်စလုံးက အချင်းချင်း ထိုက်ချီကစားနေကြပြီး မည်သည့်အကောင်အထည်မျှ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ ဗွီပရိုတွန်နှင့် ဇာ့ဂ်များ၏တိုက်ခိုက်မှုအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး အရေးမပါသည့် အကြောင်းအရာအချို့ကိုသာ ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

(ထိုက်ချီ - တာဝန်ယူမှု ဒါမှမဟုတ် တာဝန်တစ်ရပ်ကို အခြားတစ်ယောက်ဆီ တွန်းပို့ပေးခြင်း)

သူ လက်အိတ်မပါဘဲ တိရစ္ဆာန်များစွာကို ထိလိုက်လျှင်တောင် ထိုလူများလောက် ဆူညံလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု လင်းဟန် သူ့ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေရင်း တွေးလိုက်မိသည်။

ဝမ်ကျောက်က စကားများရန်ဖြစ်သံများကို ကြားရရန် ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်းမဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

ကျန်းလျန်၏ဘေးရှိ အတိုင်ပင်ခံက ပြောလိုက်သည်။ "ရပ်နားစခန်းက လုံခြုံသွားပါပြီ။ အခု ဒီကိစ္စကို စိတ်ပူနေတာက ဗိုလ်ချုပ်ကို အယုံအကြည်မရှိတာလား" နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ကျောက်ကောက သူ့မျက်ခုံးကိုပွတ်ကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး "မင်းတို့ ဆက်ပြောကြ"

ထို့နောက် နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျောက်ကော ထွက်သွားချိန်တွင် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့က အမှန်တစ်ကယ်ပင် အဆက်မပြတ် ငြင်းခုံပြောဆိုလာကြသည်။

ဤနေရာတွင် သူတို့၏စကားနှင့် လုပ်ရပ်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် ကင်မရာများ ရှိသည့်အကြောင်းကို ထိုလူတွေ သိထားကြသော်လည်း သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒများကို အထွတ်အထိပ်သို့ရောက်စေကာ သိမ်းကျုံးတိုက်ခိုက်ရန် လက်နက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ချင်နေကြသည်။

လောချီက ပျော်ရွှင်နေသည့်ပုံမပေါ်ဘဲ "အင်းဆက်တွေကို လုံးဝ သုတ်သင်ရှင်းလင်းဖို့ စစ်အင်အား ဘယ်လောက်ယူရမှာလဲ။ မစ္စတာလောက အင်ပါယာအကြောင်း တွေးဖူးလို့လား" ဟု ကျန်းလျန်က သူ့ကို တိုက်ရိုက်မေးလိုက်ချိန်တွင် သူ စားပွဲခုံကိုရိုက်ချကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး "ကျန်းလျန်!"

"ဇာ့ဂ်တွေရဲ့မျိုးပွားနိုင်စွမ်းက လူသားတွေနဲ့မတူတဲ့အကြောင်းကို မင်းရောငါပါ နှစ်ယောက်စလုံး သိတယ်။ ဗွီပရိုတွန်ဂြိုဟ်က ကောင်းကောင်းကြီး ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရပြီးပေမဲ့ ဇာ့ဂ်တွေက အင်းဆက်အမတွေရဲ့ အသိုက်အဝန်းပဲ။ နောက်ပြီး မျိုးစိတ်သစ်တွေကလည်း နှစ်များစွာအတွင်း ပြန်ပြီးမျိုးပွားလာလိမ့်မယ်" ကျန်းလျန်က အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်ရင်း "မင်းနဲ့ငါသေပြီးရင်တောင်မှ ဇာ့ဂ်တွေကို အမြစ်ပါလှန်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

“ဒါဆို ဒီသတ္တဝါတွေ ဒီလောက်အထိ ထင်ရာဆိုင်းနေတာကို ခွင့်ပြုထားပြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲနေရမယ်ပေါ့။ မစ္စတာကျန်း၊ မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းကောင်း ပရော်ဖက်ဆာရှုက ဗွီပရိုတွန်ဂြိုဟ်ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာကို မမေ့ပါနဲ့။ အဲဒါက ဗွီပရိုတွန်ဂြိုဟ်ရဲ့ အဆုံးသတ်ကို ပြောင်းလဲသွားစေလို့လား" လောချီကလည်း တစ်လက်မမျှ အလျှော့မပေးပေ။

တစ်ဖက်လူသည်လည်း အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး "မစ္စတာလော မငြင်းနိုင်ပါဘူး။ ဒါဆို မသက်ဆိုင်တဲ့လူတွေကို ခေါ်ထုတ်ရမယ်ပေါ့”

“မင်း...”

လင်းဟန် သူ့ထိုင်ခုံမှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။

နှစ်ဖက်စလုံးရှိလူများ ခဏမျှ အေးခဲသွား၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဝမ်ကျောက်ကောမှလွဲ၍ လူတိုင်း နောက်ဆုံးမိနစ် ပြီးဆုံးချိန်တိုင်သည်အထိ စောင့်နေကြရပေမည်။

မည်သို့ပင်ဆိုဆို ကျန်းလျန်က ရှုကျစ်ဟန်၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းဖြစ်ပြီး လင်းဟန်၏နာမည်ကို ကြားဖူးပေသည်။ "မစ္စတာလင်း မင်း...”

"ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ" လင်းဟန် မေးလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့နာရီကိုကြည့်ပြီး အချိန်ကိုပြောလာသည်။

လင်းဟန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးလေးတစ်ပွင့် ခပ်ရေးရေး ပေါ်လာသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများမှာ ပြုံးမနေပေ။

"ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲလို့ ကျွန်တော် မေးခဲ့တယ်။ အချိန်က ဒီအချိန်တောင်ဖြစ်နေပြီ။ ခင်ဗျားတို့က စကားလုံးတိုင်းကို ပြောနေတာကြောင့် ကျွန်တော်လည်း ပြောသင့်တာကိုပြောရမယ်။ ရှေ့တန်းမှာ ရပ်နားစခန်းကို ကာကွယ်နေပြီး ခင်ဗျားတို့မုန်းတီးရွံ့ရှာနေတဲ့ ဇာ့ဂ်တွေနဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေရပြီး သွေးတွေနဲ့ရေချိုးနေရတဲ့ စစ်သားတွေရှိတယ်"

သူ ရှားရှားပါးပါး အခိုက်အတန့်လေးတွင် စိတ်ဆိုး၍ တည်ငြိမ်နေလေသည်။

“ခင်ဗျားတို့အတွက် စစ်ပွဲဆိုတာဘာလဲ။ စစ်ပွဲဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို လူတိုင်း မေ့သွားရလောက်အောင် ဒီနေရာမှာ အရမ်းတွေငြိမ်းချမ်းနေကြပြီလား။ ဒါက အကျိုးစီးပွားချင်း ဖလှယ်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားတို့ရဲ့အာဏာတွေနဲ့ တရွတ်ဆွဲလိုက်နေတာလား။ ဟုတ်တာပေါ့၊ ခင်ဗျားတို့ကို ဆွဲခေါ်ပေးဖို့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မကျေနပ်မှု ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ထမ်းထားရတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်လုံးရှိနေသေးတာပဲ"

ကျန်းလျန်၏မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားပြီး “မစ္စတာလင်း၊ ဒါက မင်း ကောင်စီထဲမှာ ပြောခွင့်ရတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ငါတို့ရဲ့စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းတွေက...”

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်က အခြေခံလူတန်းစားရပ်ကွက်မှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာကြောင့် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို မသိဘူး" လင်းဟန် ခမ်းနားထည်ဝါသော်လည်း ဗလာသက်သက်ဖြစ်နေသော တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ "ဒါဆို ကျွန်တော် အရင်သွားလိုက်ပါအုံးမယ်"

အေးဆေးတည်ငြိမ်စေရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ထိန်းချုပ်ထားရသော လောချီက "စစ်ပွဲရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို ငါတို့ ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး။ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့၊ မစ္စတာလင်း"

—

ခန်းမထဲမှ ထွက်လာပြီး လင်းဟန် အသက်တစ်ချက် ရှုလိုက်မိ၏။ သူ ဆက်ပြီးလမ်းလျှောက်ကာ ထွက်သွားချင်သော်လည်း ထောင့်တစ်နေရာကို ဖြတ်သွားချိန်တွင် ခန်းမထဲမှ အရင်ထွက်သွားသည့်လူကို မတော်တဆ ဝင်တိုက်မိသွားသည်။

ဝမ်ကျောက်ကောက ထိုနေရာတွင်သာ ရပ်နေပြီး သူ့ကို ဂရုမစိုက်သလို ကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးပြလာသည်။

"မင်းရော လေကောင်းလေသန့် ထွက်ရှူတာလား"

လင်းဟန် ဦးညွတ်ကာ အမှန်အတိုင်းပြောလိုက်၏။ "မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် အရင်ဆုံး ထွက်လာခဲ့တာ"

နှစ်ယောက်သား ၁၇-၁၈ ရာစု ဥရောပစတိုင်ရှိသည့် ကြီးမားလှသော မှန်ပြတင်းပေါက်အောက်တွင် ရပ်နေကြသည်။ ဝမိကျောက်ကောက အယ်လ်ဖာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လင်းဟန်ထက် အရပ်ပိုမြင့်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ နေရောင်ခြည်က အတွင်း၌ တစ်ဝက်သာသာမျှသာ တောက်ပနေလေသည်။ သူ့မျက်လုံးများက လင်းဟန်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏မျက်တောင်မွှေးမှ ကျရောက်နေသောအရိပ်က မဖော်ပြနိုင်သည့် ကြောက်လန့်စေသော အရှိန်အဝါရှိပေသည်။

“ငါ ထွက်မလာခင်အချိန်တုန်းက ရပ်နားစခန်းရဲ့ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာ ပြုပြင်ပြီးသွားပြီဆိုတာ မစ္စတာလင်း သိလား။ စစ်ပွဲအတွင်း ဗီဒီယိုကိုလည်း ပေးပို့လာလိမ့်မယ်”

လင်းဟန်၏ ခြေလှမ်းများ ခဏရပ်တန့်သွား၏။

ဝမ်ကျောက်ကောက သူတစ်ပါးအပေါ် အလွန်စာနာတတ်ပြီး ထိခိုက်လိုစိတ်မရှိပုံရသည်။ သူနှင့်အတူပါလာသော မှတ်ဉာဏ်တုကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ပုံရိပ်ယောင်မျက်နှာပြင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“အခုဆိုရင် အင်ပါယာက လူတွေအားလုံးက မင်းအကြောင်းကို သိနေကြပြီ”

အလင်းဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် လူငယ်လေးက မောင်းနှင်ခန်းထဲမှ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်ထွက်လာပြီး ညနေဆည်းဆာ နေဝင်ချိန်အောက်တွင် သူ၏ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ အလင်းရောင်များအားလုံးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်တွင်သာ စုဆုံနေပေသည်။ ထိုလူငယ်လေးမှာ အားနည်းပျော့ညံ့သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း မည်သူကမျှ သူ့ဆီကနေ အကြည့်မလွှဲနိုင်ကြပေ။

ဝမ်ကျောက်ကော စကားမဆိုဘဲ သူ့မျက်လုံးများက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့ဖူးသည့် ဤလူငယ်လေးကို တိတ်တဆိတ် စူးစမ်းနေခဲ့သည်။

ထိုကိစ္စအတွက် ပြင်ဆင်ထားပြီး ၎င်းကလည်း အတိအကျဖြစ်လာခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဟယ့်ယွင်ထင်ကြောင့် သူ လူမြင်ကွင်း၌ သေချာပေါက် ဖော်ထုတ်ခံရမည်ဆိုတာကို လင်းဟန် သိပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် စိတ်မလုံမလဲမဖြစ်ဘဲ ကောင်စီ၌ တိုက်ရိုက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုခဲ့ပေသည်။

သို့သော် သူ့ရှေ့ရှိလူက ဝမ်ကျောက်ကောဖြစ်နေသည့်အတွက် အနည်းငယ်မျှ စိတ်ပူနေဆဲပင်။ သူ အခြေစိုက်စခန်းသို့ မရောက်ဖူးသောကြောင့် ဟယ့်ယွင်ထင်နှင့် သူ၏ဆက်ဆံရေးကို သေချာပေါက် မသိသည်မှာ သဘာဝကျပေသည်။

သူက သက်သေအပိုင်းအစတွေကနေ တစ်စုံတစ်ခုကို စစ်ဆေးချင်နေတာလား... ဒါမှမဟုတ် နောက်ထပ် ခန့်မှန်းထားတာရှိလို့လား... သို့သော် ဝမ်ကျောက်ကောက ဟယ့်ယွင်ထင်အား အခက်အခဲဖြစ်အောင် မလုပ်သင့်ပေ...

အချိန်ခဏလေးအတွင်း၌ လင်းဟန် အကြောင်းအရာများစွာကို စဉ်းစားမိသည်။

"မစ္စတာလင်းက စစ်တုရင်ကစားရတာကို သဘောကျလား" ဝမ်ကျောက်ကော အလင်းမျက်နှာပြင်ကို ဘေးသို့ဖယ်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်၏။

လင်းဟန်၏မျက်လုံးများက ဝမ်ကျောက်ကော၏ လက်အတွင်းရှိ စစ်တုရင်အရုပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

သူ ထိုအရုပ်ကို မှတ်မိပေ၏။ ၎င်းမှာ "ဘုရင်မ" စစ်တုရင်အရုပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ကြယ်အစုအဝေးပြပွဲခန်းမရှိ queen ၏ဝတ်စုံကို သူ သတိရမိသွားသည်။ ထိုဝတ်စုံမှာ သူမ၏ အချစ်သင်္ကေတဖြစ်သည်ဟု ဆိုခဲ့ကြသည်။

သို့သော် လင်းဟန်မှာ အလွန်လိမ္မာပါးနပ်ပြီး မည်သည့်ကိစ္စကိုမှ မမေးခဲ့ပေ။ "မဆိုးရုံပါပဲ"

ဝမ်ကျောက်က သူ့ကို စစ်တုရင်ကစားရန် ဖိတ်ခေါ်မည်ဟု တွေးနေချိန်၌ တစ်ဖက်လူက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြပြီး သူ့ကို မတားခဲ့ပေ။

“မစ္စတာလင်းကို ကြည့်ရတာ ဒီမှာ သိပ်ပြီးမနေချင်တဲ့ပုံပဲ။ ဒါဆို ငါတို့ အချိန်ရရင် ဒီအကြောင်းကို ဆက်ပြောကြတာပေါ့။ ငါတို့ အတူတူ စစ်တုရင် ကစားနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

လင်းဟန် သူ့အား လေးစားသမှုဖြင့် ကျေးဇူးတင်လိုက်၏။

"ဒါပေမယ့် အခုဆို မင်းကို လူတိုင်းက သိနေကြပြီ" ဝမ်ကျိုးက သူ့အစောင့်ကို ခေါ်လိုက်ပြီး "မစ္စတာလင်းကို ပြန်ပို့ပေးပါရစေ၊ မဟုတ်ရင် အများပြည်သူသုံး လေယာဉ်ကို စီးဖို့ဆို နည်းနည်း ဒုက္ခရောက်သွားလိမ့်မယ်"

—

လင်းဟန် တော်ဝင်လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ပြီးမှသာ ဝမ်ကျောက်ကော ပြောခဲ့သော "ဒုက္ခတစ်ခုခု" ၏ ဆိုလိုရင်းကို သူ သိသွားခဲ့သည်။

သူ၏မှတ်ဉာဏ်တုက ရှန်ရှိုးနန်ထံမှစာတိုများ၊ မှတ်ပင်မမှတ်မိသော သုတေသနအဖွဲ့အစည်းတွင် ရံဖန်ရံခါ စကားအနည်းငယ်သာ ပြောဖူးသည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထံမှ အမျိုးမျိုးသော စာတိုများကြောင့် စတင်လင်းလက်စပြုလာသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ သူ ရပ်နားစခန်း၏အပေါက်ဝ၌ M2742 ပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့ခြင်းကို မယုံကြည်ကြောင်း ဖော်ပြနေကြသည်။

ထိုဆာဂျင်များက ရှေ့တန်းတွင်ရှိနေဆဲဖြစ်သောကြောင့် မကြာမီတွင် သူနှင့်ဟယ့်ယွင်ထင်၏ ဆက်ဆံရေးက ထင်ကြေးပေးစရာ အကြောင်းအရာတစ်ရပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ရှန်ရှိုးနန်မှာ စိတ်ရောဂါရနေသကဲ့ ထိုကိစ္စကို မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေပြီး စာတိုများ တစ်စောင်ပြီးတစ်စောင် ကို့လာခဲ့သည်။

"တကယ်လား။ အဲဒီလူက တကယ်ကြီးကို ဗိုလ်ချုပ်လား။ ငါ အရင်က မသိခဲ့တာ တောင်းပန်ပါတယ်။ အရင်တုန်းက ငါ မင်းကို စော်ကားမော်ကား ပြောထားတာတစ်ခုခုရှိရင် မင်း သူ့ကို ပြန်မပြောရဘူးနော်”

လင်းဟန်၏ အယ်လ်ဖာက “လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အစ်ကိုကြီး” ဖြစ်သည်ဟု ထင်ကြေးပေးခန့်မှန်းခဲ့ကြသော အဓိကနယ်မြေရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များဆိုလျှင် ထည့်ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏စိတ်ခံစားချက်များ ဘယ်လိုဖြစ်နေလဲဆိုတာကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် လင်းဟန် ယခုလောလောဆယ် ထိုကိစ္စအပေါ် အာရုံပင်မစိုက်ချင်ပေ။

👾

Prev Next