Chapter 59

🌌Chapter 59

ရှည်လျားသောသမိုင်းကြောင်းရှိသည့် မျိုးနွယ်စုအားလုံးတွင် အဆုံးမဲ့ပွဲတော်များနှင့် အခမ်းအနားများ ရှိ၏။

ထိုအရာက လူအများစုသဘောတူထားသည့် ဘုံသဘောဖြစ်နိုင်သော်လည်း ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဘုံအသိကို ချိုးဖျက်နိုင်သည့် ထူးဆန်းသောအရာအချို့ အမြဲရှိ၏။

ဥပမာအားဖြင့် လုမော့၏ မှတ်ဉာဏ်တွင်ရှိသော နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ။ ၎င်းက ကမ္ဘာပေါ်တွင် အင်အားအကြီးဆုံးနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသော်လည်း ၎င်းတွင် အရိုးရှင်းဆုံးနှင့် အပေါ့ပါးဆုံး ချက်ပြုတ်နည်းများရှိ၏။

ဇာ့ဂ်မျိုးနွယ်စုမှာလည်း အလားတူပင်။

လုမော့က ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကပွဲမျိုးစုံတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး မနက်ပိုင်းပွဲပြီးပါက ဒုတိယပိုင်းကို ဆက်ရမှာဖြစ်ပြီး ရံဖန်ရံခါ သန်းခေါင်ယံပွဲများကို ဆက်တက်ရမည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမျိုးသားဇာ့ဂ်တစ်ဦး၏ စေ့စပ်ပွဲကို ကျင်းပရန်ဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုတွင် အမျိုးသားဇာ့ဂ်မွေးဖွားခြင်းကို ဂုဏ်ပြုရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ဇာ့ဂ်မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး ပွဲတော်တစ်ခုကို အတူတကွ ကျင်းပသည့် နေ့ကို သူ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပေ။

ဇာ့ဂ်မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးက အမျိုးသားဇာ့ဂ်များ မျိုးပွားမှုကို သေချာစေရန် လုပ်ဆောင်နေသကဲ့သို့ပင်။

မျိုးရိုးမြင့်များက အမျိုးသားဇာ့ဂ်အမျိုးအနွယ်ကို လိုအပ်၏။ တစ်ချိန်က အောင်မြင်ခဲ့သော ဂုဏ်သရေရှိမိသားစုများရှိခဲ့သော်လည်း အမျိုးသားဇာ့ဂ်အမျိုးအနွယ်မရှိသည်မှာ နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီရှိပြီဖြစ်သောကြောင့် သမိုင်းမြစ်ရှည်တွင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးပင်။ နိမ့်ကျလုနီးနီး ရှိနေသည့် မျိုးနွယ်စုလေးများ ရှိသော်လည်း သူတို့က ရုတ်တရက် အဆင့်မြင့်အမျိုးသားဇာ့ဂ်ကို မွေးဖွားလိုက်ပါက မိသားစုတွင် အမြင့်ဆုံးရာထူးကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

အရပ်သားများက အဆင့်မမြင့်သော်လည်း မိသားစုအတွက် ပူပန်မှုကင်းသော ဘဝတစ်ခုရရှိရန် အမျိုးသားဇာ့ဂ်အမျိုးအနွယ်များ လိုအပ်၏။ ထို့ထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ သူတို့၏ မျိုးရိုးဗီဇက အမျိုးသားဇာ့ဂ်ကလေးများမွေးခြင်း၏ အားသာချက်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရမည်ဖြစ်၏။ ဤနည်းဖြင့်သာ မျိုးရိုးမြင့်အချို့နှင့် လက်ထပ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး လူမှုရေးအဆင့် ဖြည်းဖြည်း ချင်းတက်လာမည်ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤမိခင်ဇာ့ဂ်ကျေးဇူးတော်ပေးခြင်း နှစ်ပတ်လည်အခမ်းအနားက အလွန်အရေးကြီး၏။

လမ်းမများတွင်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် လမ်းသွယ်များတွင်ဖြစ်စေ၊ ချမ်းသာသည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ဆင်းရဲသည်ဖြစ်စေ၊ အသက်အရွယ် သို့မဟုတ် လိင်အမျိုးအစားကို အဓိကမထားဘဲ လူတိုင်းက ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ထိုပွဲတော်အကြောင်း ပြောနေကြ၏။ အချို့က ပျော်ရွှင်နေကြပြီး အချို့က မနာလိုဖြစ်ကြကာ အချို့က စိတ်ပူပြီး အချို့က ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့်ဖြစ်၏။ အချို့ကလည်း အပျော်ရှာရန် သက်သက်သာ။

သူတို့ဆွေးနွေးမှု၏ အဓိကအချက်ကမူ အင်ပါယာမြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အခမ်းအနားတိုင်းကို ကျင်းပရာနေရာဖြစ်ပြီး ထိုနေရာက ဇာ့ဂ်မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးကို ဧကရီက စွမ်းအားပေးထောက်ခံထားသည့် နေရာဖြစ်၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အင်ပါယာမြို့တော်၏ ဆိပ်ကမ်းတစ်နေရာ၌။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆိပ်ကမ်း၌ ရာနှင့်ချီသော သင်္ဘောများ ဆင်းသက်ကြမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့က ခရီးသည်အမြောက်အမြားကို သယ်ဆောင်လာသော ဧရာမသားရဲကြီးနှင့်တူ၏။

စောင့်ဆိုင်းခန်းကလည်း သောင်းနှင့်ချီသော ဇာ့ဂ်များ ဝင်ထွက်သွားလာမှုကို ထားရှိနိုင်၏။

သို့သော် ယနေ့က ထူးခြားသည့်နေ့ဖြစ်၍ ကြီးမားသော စောင့်ဆိုင်းခန်းမကြီးတွင် လူအပြည့်နှင့် အလွန်စည်ကားနေ၏။ ဇာ့ဂ်မျိုးနွယ်ဝင်များက အဝတ်မျိုးစုံကို ဝတ်ဆင်၍ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးသောအိတ်များကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ပြီး လမ်းများပေါ် ခက်ခက်ခဲခဲ လျှောက်သွားနေကြ၏။

"အိုး..."

အမျိုးသားဇာ့ဂ်တစ်ဦးက မထင်မှတ်ဘဲ ချော်လဲလုနီးပါးဖြစ်သွား၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲင် သူ့အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်က သူ့ကိုလျင်လျင်မြန်မြန် လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး အရှက်တကွဲဖြစ်ခြင်းမှ ကာကွယ်လိုက်၏။

အမျိုးသားဇာ့ဂ်ကစိတ်ဆိုးပြီး သူ့ကို ခလုတ်လာတိုက်သောသူကို ကြည့်လိုက်၏။

"ဟေ့ မင်းခြေထောက်ကို ထိန်းထားလို့ မရဘူးလား..."

ဤဖြစ်ရပ်တွင် တိုက်မိသူက အရပ်ရှည်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်ချိတ်၍ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်နေသည်။ သူက သတင်းစာအကြီးကြီးတစ်စောင်ကို ကိုင်ထားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်း တစ်ခုလုံးကို ကာထား၏။

ဤသတင်းစာမျိုးက ရှေးယခင်က ခေတ်စားခဲ့သော အမျိုးအစားဟောင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ခေတ်မမှီတော့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့က အထူးနေ့ပင်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အထိမ်းအမှတ်ပွဲကျင်းပရန် အစိုးရက ဇာ့ဂ်မျိုးနွယ်များအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်သတင်းများ ပြည့်နှက်နေသည့် အဆိုပါသတင်းစာကြီးများကို ဖြန့်ဝေပေးမည်ဖြစ်၏။

"ဟေ့လူ မင်းကို ပြောနေတာ..."

အမျိုးသားဇာ့ဂ်က ထိုသို့ လျစ်လျူရှုခြင်းမျိုး တစ်ခါမှ မခံခဲ့ရဖူးပေ။ သူ လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး တစ်ဖက်လူ၏ သတင်းစာကို ဖိချလိုက်၏။

"မင်း..."

သတင်းစာနောက်ကွယ်မှ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာက ပေါ်လာ၏။

ထိုသူက ဆံပင်အနက်ရောင် အမျိုးသားဇာ့ဂ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့မျက်နှာက အလွန်အေးစက်နေကာ မျက်မှန်နက်တစ်လက်ဝတ်ဆင်ထား၏။ သို့သော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရောင်ဝါက အမျိုးသားဇာ့ဂ်အား အပြစ်ရှိသလို ခံစားရစေ၏။ တစ်ဖက်လူကို စွပ်စွဲလိုသည့် စကားများက သူ့လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်သွား၏။

ဇာ့ဂ်နှစ်ဦးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ခဏကြည့်လိုက်ကြပြီး အမျိုးသားဇာ့ဂ်က ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလာမိချိန်တွင် တစ်ဖက်လူက ပြောလာ၏။

“တောင်းပန်ပါတယ်...”

သူ့ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ကွေးတက်သွား၏။

"မင်းလို ခန္ဓာကိုယ်ပိန်ပိန်လေးက မတော်တဆလဲကျရင် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သေသွားနိုင်တယ်လေ...အဲဒါအတွက် ငါ အရမ်းစိတ်မကောင်းပါဘူး..."

အို...

အမျိုးသားဇာ့ဂ်က သူ့အပြုံးကို မြင်ပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။ 

"ဟမ့်...အဲဒါကို မင်းသိထားရင် ပိုကောင်းတာပေါ့..."

လုမော့: "..."

ဇာ့ဂ်တိုင်းက သူ၏ ထေ့ငေါ့လှောင်ပြောင်ခြင်းကို နားမလည်နိုင်ပေ။

စောင့်ဆိုင်းခန်းတွင် လူပြည့်နေပြီး ထိုင်ခုံနေရာများပင် မကျန်တော့ပေ။ အမျိုးသားဇာ့ဂ်က ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာလှမ်းရသေးသော်လည်း အလွန်ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။ လုမော့၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ဖယ်ထုတ်ရန် သူ့အမျိုးသမီးကို ပြောခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ဘုတ်ခနဲ ထိုင်ချလိုက်သည်။

လုမော့ မျက်ခုံးပင့်ကာ စကားမပြောဘဲ သတင်းစာကို ဆက်ဖတ်နေ၏။

ထိုင်ပြီးကတည်းက အမျိုးသားဇာ့ဂ်က တိတ်တိတ်မနေချေ။ 

"ဟေး...အင်ပါယာမြို့တော်ကို လာဖို့ တကယ်ကို ငွေအများကြီး ကုန်ကျခဲ့တာ...ဒီဝတ်စုံလေးတင်  အင်ပါယာဒင်္ဂါး 170,000 ပေးရတာ...ရင်နာလိုက်တာနော်...အရည်အသွေးကလည်း သိပ်မကောင်းဘူး...နောက်တစ်ခါဆို ပိုကောင်းတဲ့ဆိုင်သွားရမယ်..."

သူက သူ့အဝတ်အစားများကို တမင်ခါလိုက်ကာ အဝတ်အစားပေါ်ရှိ ကြယ်သီးများက ထိုတံဆိပ်လိုဂိုဖြစ်ပြီး တောက်ပြောင်နေ၏။

“လက်မှတ်တွေကလည်း အရမ်းဈေးကြီးတာပဲ...ပထမတန်းစားခန်းတွေက ဒုတိယတန်းစား အခန်းတွေနဲ့ မကွာပါဘူး...ငါတော့ ဒုတိယတန်းစားလက်မှတ်တွေဝယ်တဲ့ အဲ့ဇာ့ဂ်တွေကို တကယ်မနာလိုလိုက်တာ..."

သူက ထိုကဲ့သို့ ဆယ်မိနစ်ခန့် စကားစမြည်ပြောနေ၏။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် အခြားသူများ၏ ချီးကျူးမှုကို ဆွဲဆောင်ကာ မနာလိုဖွယ်အကြည့်များစွာကို ရရှိခဲ့မည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းက သူ့တစ်ကိုယ်တော်ပြဇာတ်သာ။

အမျိုးသားဇာ့ဂ်က ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သော်လည်း မကျေနပ်သေးဘဲ သူ့ခေါင်းကို လုမော့ဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဝတ်အစားများတွင် မည်သည့်တံဆိပ်ကိုမှ မတွေ့ခဲ့ပေ။ အမျိုးသားဇာ့ဂ်က ပါးစပ်ဟပြီး မယုံနိုင်လောက်စရာ အမူအရာပြလိုက်၏။

"ဒီလောက်ကြီးကျယ်တဲ့ ပွဲတော်ကြီးမှာ မင်းဘာလို့ ဒီလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်လာရတာလဲ..."

လုမော့က မထူးဆန်းသလို ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒီလို ပိုကြိုက်လို့..."

အမျိုးသားဇာ့ဂ်က သူ့အပြောကို ကြားပြီး ပြန်လှည့်လာကာ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်၏။

“မင်း ဒီမိခင်ဇာ့ဂ်ကျေးဇူးတော်ပေးအခမ်းအနားကို အမျိုးသမီးအစေခံနဲ့ လာဆင်နွှဲတာ မဟုတ်ဘူးလား...”

“မဟုတ်ဘူး...အိမ်သူဘုရင်မနဲ့ပါ...”

အမျိုးသားဇာ့ဂ်က ထပ်ပြောပြန်၏။

“ငါတကယ်နားမလည်နိုင်ဘူး… မင်းဘာလို့ အိမ်သူဘုရင်မနဲ့ အတူနေဖို့ ရွေးခဲ့တာလဲ...”

သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသည့် အမျိုးသမီးဇာ့ဂ်က ထိုစကားကို ကြားပြီး အမူအရာ အနည်းငယ် ပျက်သွား၏။

လုမော့က တစ်ဖက်လူ၏ စကားများကို သာမန်လျှံကာ နားထောင်နေပြီး သူ့စိတ်က လင်းဆီတွင်သာ ရှိနေ၏။

အင်ပါယာမြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်ရန် လုပ်ငန်းစဉ်များက အလွန်ခက်ခဲ၏။ လင်းက ဗိုလ်မှူးဖြစ်သော်လည်း ထူးဆန်းသောအကြောင်းပြချက်များကြောင့်—

ဥပမာအားဖြင့် A အဆင့်အမျိုးသားဇာ့ဂ်များကို ပြန်ပေးဆွဲသည့်ကိစ္စတွင် ပြန်ပေးဆွဲသမားများက အမျိုးသားဇာ့ဂ်နှင့်အတူ အဆောက်အအုံတစ်ခုတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့၍ လင်းက အမျိုးသားဇာ့ဂ်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် အဆောက်အအုံသုံးလုံးကို တိုက်ရိုက်ဖောက်ခွဲခဲ့၏။

သို့မဟုတ်ပါက အခြားဥပမာတစ်ခုအနေနှင့် နာမည်ဆိုးဖြင့်ကျော်ကြားသော ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သူအား လိုက်ရှာရန်အတွက် လင်းက တံတားတစ်ခုနှင့် စစ်သင်္ဘောနှစ်စင်းအား ဖျက်ဆီးခဲ့၍ လက်ထောက်အရာရှိ(ကျန်းစုကွမ်း)မှာ တွဲဖက်လေယာဉ်ထိုင်ခုံတွင် မေ့လဲလုနီးပါးပင်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူက တရားမျှတမှု၏ လက်တွဲဖော်ဖြစ်သော်လည်း အန္တရာယ်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်များထက် ပို၍ အန္တရာယ်ရှိသော တည်ရှိမှုပင်။

ကြယ်သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် လင်းက အင်ပါယာမြို့တော်တွင် သူ ပြဿနာမတက်စေရန် အတွက် အမျိုးမျိုးသော လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို လုပ်ဆောင်နေရ၏။ သူပြန်မလာသည်မှာ နာရီဝက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

လုမော့ ဤနေရာတွင် ထိုင်နေသည်မှာ နာရီဝက်ခန့် ရှိနေပြီး သတင်းစာကို ထပ်ခါထပ်ခါ အပြန်ပြန် အလှန်လှန်ဖတ်ခဲ့၍ စာမျက်နှာတိုင်းကို မှတ်မိလုနီးပါးပင်။ ထိုအခိုက် သူ့ဘေးနားရှိ အမျိုးသားဇာ့ဂ်က စကားများဆက်တိုက်ပြောနေပြီး လုမော့ခေါင်းကိုက်အောင် ပြုလုပ်နေ၏။

သူ မတ်တပ်ထရပ်ကာ သတင်းစာကိုခေါက်၍ သူ့အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။ သူ ထွက်သွားခါနီးတွင် အမျိုးသားဇာ့ဂ်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်၏။

 "ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ မိခင်ဇာ့ဂ်ကျေးဇူးတော်ပေးအခမ်းအနားမှာ ဘယ်သူမှ အခွင့်အရေး မရှိဘူး..."

"..."

လုမော့က ပြန်ထိုင်လိုက်၏။

"ဘာလို့လဲ..."

"ဟေး...ဟေး...အဲဒါကို မင်းမသိဘူးလား..."

နောက်ဆုံးတွင် အမျိုးသားဇာ့ဂ်က သူ့အလိုအတိုင်း အာရုံစူးစိုက်မှုရသွား၏။ သူက လုမော့နားကို တိုးကပ်လာပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောပြ၏။

"ဒီမှာ တတိယစစ်တပ်ရဲ့ ဗိုလ်မှူးက ပွဲတော်မှာ ပါဝင်မယ်လို့ ကြားတယ်...နေပါဦး သူ့နာမည်က ဘာပါလိမ့်..."

လုမော့က ဖြည့်ပြောလိုက်၏။

"မင်းပြောချင်တာ လင်းလား..."

"ဟုတ်တယ်...ဟုတ်တယ်..." 

အမျိုးသားဇာ့ဂ်က လက်ခုပ်တီးလိုက်၏။

"အဲ့တစ်ယောက်ပဲ...သူက ဗိုလ်မှူးလေ...သူ့ကို ဘယ်သူက နိုင်မှာလဲ...ဒါက အဆုံးသတ်ပဲမလား..."

လုမော့က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

" တစ်ခုခုမှားသွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ..."

ထိုသို့ အထင်ကြီးသည့် စကားမျိုးက ဝတ္ထုထဲက အလံလေးလိုပင်။ "ဒီတိုက်ပွဲပြီးရင် အိမ်ပြန်ပြီး လက်ထပ်မယ်" ဟုပြောသည့် ဇာတ်ကောင်များကဲ့သို့ နောက်အပိုင်းကို ကြည်ရန် သေချာပေါက် ရှင်သန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"သူ သေချာပေါက် အနိုင်ရလိမ့်မယ်..." 

အမျိုးသားဇာ့ဂ်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ မျက်လုံးပြူးလာ၏။ 

"ငါက သူ့အတွက်လာတာ..."

လုမော့က သူ့ထက်ပို စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ထွက်ခွာရန် ထရပ်လိုက်၏။

"ဘာ...လင်းနဲ့ မင်းရဲ့ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုလဲ..."

မင်း ဘာကို သောက်ကျိုးနည်း လိုချင်နေတာလဲ...

"ဒါကို မင်းမသိဘူးမလား..." 

အမျိုးသားဇာ့ဂ်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်၏။

“ပွဲစဉ်တိုင်းမှာ မိခင်ဇာ့ဂ်ကျေးဇူးတော်အတွက် ပစ်မှတ်ဖြစ်မယ့်သူကို လောင်းကြေးထပ် ရလိမ့်မယ်... ဒါပေမယ့် ငါက ငါ့ကံတရားတစ်ဝက်ကျော်ကို ဗိုလ်မှူးအတွက် လောင်းလိုက်ပြီ...”

လုမော့က ပြန်ထိုင်လိုက်၏။

"ဒီလိုလား..."

"ဘယ်လိုလဲ ညီလေး...မင်း ငါနဲ့တူတူ ပိုက်ဆံရှာချင်လား...မင်း စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ် ဝတ်ထားတာကို ကြည့်ရတာ ပိုက်ဆံမရှိပုံပဲ...ဒီနေ့ ငါတို့ တွေ့ဆုံမှုက ကံကြမ္မာအရဆိုတော့ ငါ မင်းကို ငွေချေးမယ်လေ...”

အမျိုးသားဇာ့ဂ်က ရယ်မောလိုက်၏။

"ကြည့်ပါဦး မင်းဝတ်ထားတာ စုတ်ပြတ်နေလိုက်တာ... မင်းဘဝက ခက်ခဲနေတယ်ဆိုတာ ငါတပ်အပ်ပြောနိုင်တယ်...တူတူသွားကြစို့ ဘယ်လိုလဲ..."

လုမော့က ရယ်ရခက်ငိုရခက်ဖြစ်ပြီး ငြင်းလိုက်၏။

 "ရပါတယ် ထားလိုက်ပါတော့..."

"ကျစ်" 

အမျိုးသားဇာ့ဂ်က လုမော့မျက်လုံးများကို မချင့်မရဲ စိုက်ကြည့်နေ၏။

သူ့ယခင်အပြုအမူများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤအမျိုးသားက ကြွားဝါရခြင်းကို သဘောကျပြီး ဂုဏ်မောက်သူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူ့အဆင့်အတန်းလောက်မကောင်းသည့် လုမော့အပေါ် တွင် အတော်လေးကို စိတ်ကောင်းဝင်နေ၏။

"ကောင်းပြီလေ... မင်းကို နောက်ထပ်သတင်းတစ်ခုပေးမယ်..."

သူက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။

လမ်းသွားလမ်းလာများ မမြင်အောင် သူ့ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ပြီး လေချွန်သံလို အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အဲဒီဗိုလ်မှူးရဲ့ အမျိုးသားသခင်နာမည်က လုမော့လို့ခေါ်တယ်..."

လုမော့ မေးလိုက်၏။

"ဆိုတော့..."

အမျိုးသားဇာ့ဂ်က တဟီးဟီးရယ်လိုက်၏။

"ဟီး ဟီး...လုမော့က ငါ့သူငယ်ချင်းလေ..."

လုမော့: "..."

လုမော့:=口=

သူ ပြောစရာစကား မရှိတော့ပေ။

"အာ...ဟုတ်လား...တကယ်လား..."

"တကယ်ပေါ့..." 

သူအံ့သြသွားသည်ကို မြင်ပြီး အမျိုးသားဇာ့ဂ်က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ခေါင်းမော့ရင်ကော့ပြောလိုက်၏။

"ငါပိုက်ဆံအများကြီးအကုန်ခံပြီး ချန်နယ်အမျိုးမျိုးကတစ်ဆင့် ဒဏ္ဍာရီလာလုမော့ကို နောက်ဆုံးမှာ တွေ့ခဲ့တယ်လေ...အခု ငါတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေဖြစ်နေပြီ..."

ဒဏ္ဍာရီလာလုမော့က အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး တစ်ဖက်မှ ဇာ့ဂ်ကို အပေါ်အောက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆယ်စက္ကန့်ကြာပြီးနောက် သူတည်ငြိမ်သွား၏။

“အဲ့လိုလား...ငါ မယုံဘူး...”

အမျိုးသားဇာ့ဂ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ ယင်းသို့သံသယက သူ့ယုံကြည်မှုကို ငြင်းဆန်နေပုံရပြီး သူ့ကို အလွန်အမင်း ဒေါသအလွန်ထွက်စေ၏။

“ကောင်းပြီလေ... မင်း ငါ့ကို မယုံရင် ရတယ်လေ...ငါပြောခဲ့တာတွေ မှန်မမှန် မင်းသိအောင် ငါခေါ်သွားမယ်...”

လုမော့က သူ့နေကာမျက်မှန်ကို တွန်းတင်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။

 “လိုက်နာတာက ပိုကောင်းပါတယ်...” 

ထိုအချိန်တွင် လင်း၏အသံထွက်လာ၏။

 "အမျိုးသားသခင်..."

လုမော့က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းက ငါးစင်တီမီတာအထူရှိသော စာရွက်စာတမ်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ့အနောက်တွင်ရပ်ကာ မေးခြင်းပင်။

 "သူက ဘယ်သူလဲ..."

လုမော့က စပ်ဖြဲဖြဲလုပ်လိုက်၏။

"ဒါက အခုလေးတင် တွေ့လိုက်တဲ့ ငါ့သူငယ်ချင်းပဲ၊ သူ့နာမည်က..."

အမျိုးသားဇာ့ဂ်က မြန်မြန်ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ငါက မီနော့ခီပါ...မင်းကကော..."

လုမော့က မြန်မြန်ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"ငါ့နာမည်က ပိုင်လျှိုပါ...ဒါက ငါ့ရဲ့ အိမ်သူဘုရင်မ...သူ့နာမည်က..."

လင်းက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြုံးဖြဲဖြဲဖြစ်သွားပြီး သွားဖြူဖြူလေးများကို ပြလိုက်၏။

"ငါက ယိ လို့ခေါ်ပါတယ်...တစ်...နှစ်...သုံး...က တစ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်ပါ..." 

လုမော့: "..."

လင်း သူ့ကို မျက်တောင်ခတ်ပြ၏။

"အဟမ်း...အဟမ်း...အမှန်ပဲ..."

လုမော့က ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပြောလိုက်၏။

"အခု မစ္စတာလုမော့နဲ့တွေ့ဖို့ ငါတို့ကို ခေါ်သွားပါလား..."

🌌🌌🌌