Chapter 131

💘Chapter 131 - 

မင်္ဂလာဆောင်

နောက်ဆုံးတွင် ခုန်ရန်ညွှန်ကြားလိုက်သည်နှင့် ဝေ့ချန်နှင့် ချန်လီတို့က အတူတကွ ခုန်ဆင်းကာ ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်မှ ထွက်သွားကြသည်။ သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးသည်နှင့် အလေးချိန်ကင်းမဲ့သည့် ခံစားချက်က သူတို့ကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီး လျှင်မြန်စွာ အောက်သို့ ထိုးကျသွားသည်။ လေက စူးရှနေပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများကို ပုတ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

ဤသို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြုတ်ကျခြင်းနှင့် ကိုယ်အလေးချိန် ကင်းမဲ့နေခြင်းမျိုးက လူတစ်ဦး၏ အတွင်း၌ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ကြောက်ရွံ့မှုကို နှိုးဆော်နိုင်ပြီး ၎င်းတို့၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို ဆုံးရှုံးစေကာ ထိတ်လန့်မှုတွင် လက်မြှောက်အရှုံးပေးစေနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ချန်လီကတော့ မတူပါပေ။  ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူက ထူးထူးခြားခြား ကြည်လင်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထုတ်လွှတ်ပေးသော ဟော်မုန်းများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး သူက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ ဝေ့ချန်က သူ့နောက်တွင် ရှိနေခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လုံခြုံစွာဆင်းသက်နိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း သေချာသည်ကို သူက သိသောကြောင့် မကြောက်ရွံ့ခဲ့ပေ။

မကြာမီ လေထီးပွင့်လာသည်နှင့်အတူ 'ဝစ်ရှ်' ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။  ကြီးမားသော လေထီးအမိုးကြောင့် ၎င်းတို့၏ ဆင်းသက်မှုက နှေးကွေးသွားကာ ထိုအခိုက်အတန့်က ငြိမ်သက်နေခဲ့သဖြင့် သူတို့က မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ၎င်းတို့၏ မျက်မှန်များမှတဆင့် ကမ္ဘာကြီးကို အပေါ်စီးမှကြည့်ရှုနေသည်။

သူတို့ကို ပို၍ရူးသွပ်ပြီး ပို၍ပီတိဖြစ်စေသော ခံစားချက်က ဟယ်လီကော်ပတာထဲတွင် ရောက်နေသည့် ခံစားချက်နှင့် လုံးလုံးမတူညီခဲ့ပေ။ 

"လီလီ...ကိုယ်တို့ ပျံသန်းနေတယ်..."

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ နားထဲသို့ ခေါင်းငုံ့၍ ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် လေပြင်းက သူ့စကားများကို သယ်ဆောင်သွားကာ ချန်လီ၏ နားထဲသို့ မရောက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ချန်လီက ဝေ့ချန်၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ကာ ဝေ့ချန်ကို ပြန်၍ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

မြေပြင်အထက် ကီလိုမီတာအနည်းငယ်တွင် လေးလေးနက်နက်ဖြင့် ချစ်ခင်ကြင်နာသော အကြည့်များဖလှယ်ခဲ့ကြပြီး အပြုံးချင်းဖလှယ်ကြသည်။

သူတို့၏ လေထီးများက မြေပြင်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာပြီး ၎င်းတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကမ္ဘာကြီးက ၎င်း၏ ပုံမှန်အရွယ်အစားကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့က မြေပြင်သို့ ထိမိလိုက်သည်နှင့် ဝေ့ချန် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ပင်လယ်လေညင်းက သူတို့ကို ကြိုဆိုခဲ့သည်။ သူတို့က ဤကမ်းခြေသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ယူဆချက်များအရ ၎င်းက သြစတေးလျတွင် ခရီးသွားရာသီအထွတ်အထိပ်ဖြစ်ပြီး ကမ်းခြေက လူ အများအပြား မစည်ကားသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူအနည်းငယ်တော့ ရှိသင့်သည်။  သို့သော်လည်း ဤကမ်းခြေတွင် ဝေချန်နှင့် ချန်လီတို့သာ ရှိနေ၏။

၎င်းက သီးသန့်ကမ်းခြေတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် ဝေ့ချန်က ချန်လီကို သီးသန့်ကမ်းခြေတစ်ခုထံသို့ အဘယ်ကြောင့် ခေါ်လာရသနည်း။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်က မည်သည်ဖြစ်သနည်း။

အသေအချာကိုပင် ဝေ့ချန်၌ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။ သူစီစဉ်ထားသမျှက အသေအချာ ပြင်ဆင်ထားသော အံ့သြဖွယ်ရာပင် ဖြစ်သည်။

ဤပုဂ္ဂလိကကမ်းခြေက ဝေ့ချန်နှင့်မသက်ဆိုင်ဘဲ ရှန့်မိသားစုမှ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဝေ့ချန်က ထွက်ခွာရန် မေးမြန်းခဲ့ပြီး ချန်လီကို သြစတြေးလျသို့ ခရီးအဖြစ် လိုက်ပို့မည့်အကြောင်း ပြောသည့်အခါ ရှန့်ကျားချီက သူ့ကို ဤပုဂ္ဂလိကကမ်းခြေလိပ်စာကို ပေးခဲ့ပြီး လိုအပ်လျှင် အသုံးပြုခွင့်ပေးခဲ့သည်။

ဝေ့ချန်က မူလကပင် ဤခရီးအပေါ် အတွေးတချို့ ရှိနေခဲ့ပြီး ယခု တစ်စုံတစ်ယောက်က နေရာတစ်ခုပေးနေသောကြောင့် သူ၏ ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားသော အံ့ဩဖွယ်ရာကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ပြီးပြည့်စုံသောနေရာ ရှိပြီဖြစ်သည်။

သူတို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်သည်နှင့် ချန်လီက ကောင်းကင်ပေါ်မှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဝေ့ချန်က သူ့ကို ဆွဲကာ ပြောခဲ့သည်။

"လီလီ...ကိုယ် မင်းကို တစ်နေရာကို ခေါ်သွားပေးမယ်..."

တွေဝေနေသော အမူအရာဖြင့် ချန်လီက သူ၏ သံသယများကို သယ်ဆောင်သွားကာ ဝေ့ချန်၏ နောက်သို့ လိုက်သွားလိုက်သည်။

သူက ရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ရောင်စုံပန်းများဖြင့် လမ်းခင်းထားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ပွင့်ဖတ်အမျိုးမျိုးက လမ်းကို တန်ဆာဆင်နေခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ရှေ့တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ခန်းစီးလိုက်ကာများက ပင်လယ်လေ‌ညင်းကြောင့် လွင့်နေခဲ့သည်။ နောက်ခံနေရောင်ခြည်က ခန်းစီးကို ဖြတ်၍ အလွန် သိမ်မွေ့နူးညံ့သော ရှုခင်းကို ဖန်တီးထား၏။

အဝေးတွင် လွင့်နေသော ခန်းစီးစက ရွှေရောင်အလင်းဖြင့် ခပ်မှိန်မှိန် လင်းနေခဲ့ပြီး ၎င်း၏ အကျော်တွင် ကောင်းကင်နှင့် ပင်လယ်၏ မိုးပြာရောင်အပြန့်ကျယ်ရှိကာ အမှန်တစ်ကယ်ပင် မှော်ဆန်သော နေရာဖြစ်လေသည်။

ချန်လီ၏ လက်ကို ကိုင်ရင်း ဝေ့ချန်က ပန်းရောင်စုံများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ပင်လယ်လေညင်း၊ ပန်းရနံ့များနှင့် ပန်းခင်းလမ်းတစ်လျှောက် ဘေးနှစ်ဖက်တွင် မြှုပ်ထားသော ရောင်စုံစကျင်ကျောက်များ၏ ပေါင်းစပ်မှုက မဖော်ပြနိုင်သော ခံစားမှုတစ်ခု ဖန်တီးပေးကာ ငြိမ်သက်အေးချမ်း၍ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော ခံစားမှုကို ခံစားရစေသည်။

လမ်းက ရှည်လျားခဲ့ပြီး ချန်လီက မကြာမီမှာပင် ဘေးနှစ်ဖက်မှ အနားကွပ်ထားသော မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် ဝင်းလက်တောက်ပနေသည့် စကျင်ကျောက်များကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ နေရောင်၏ အောက်တွင် စကျင်ကျောက်များက ရောင်စုံအလင်းများ ထင်ဟပ်နေခဲ့ကာ ပန်းခင်းလမ်းကို အလင်းရောင်တောက်ပနေသော ဖန်ထည်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်နှင့် တူနေခဲ့ကာ ညှို့ယူဖမ်းစားနေသော မြင်ကွင်းပင်ဖြစ်သည်။

"အားချန်...စကျင်ကျောက်တွေ..."

ချန်လီက ပြောခဲ့သည်။ ရောင်စုံပန်းများက သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အလွန်လှပသော စကျင်ကျောက် နှစ်တန်းက သူ၏ အကြည့်ကို ဆွဲဆောင်နေခဲ့သည်။

သူ၏ ဝေ့ချန်နှင့် တွေ့ဆုံမှုက စကျင်ကျောက်တစ်လုံးနှင့် စတင်ခဲ့ပြီး ချန်လီ ဝေ့ချန်နှင့် ပြန်လည် မဆုံတွေ့မီ တန်ဖိုးထားလေ့ရှိသော အရာ ဖြစ်သည်။ အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုက သူ့ကို ဖိစီးစေခဲ့ပြီး အသက်ရှူရန် ခက်ခဲခဲ့သည့်အချိန်တွင် သူက ထိုစကျင်ကျောက်ကို ထုတ်ယူ၍ ဖုန်သုတ်ကာ သူ၏ နှလုံးသားနေရာပေါ်တွင် တင်ထားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်များ၌ ချန်လီက လန်းဆန်းတက်ကြွမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

"အင်း...စကျင်ကျောက်တွေ..."

ဝေ့ချန်က ယခု ထူးထူးခြားခြားပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံပေါ်သည်။ သူက ယခင်က မရေမတွက်နိုင်သော ကြီးကျယ်သော အချိန်ကာလများကို ရင်ဆိုင်ဖူးခဲ့ပြီး အဘယ်ကြောင့် စိတ်လှူပ်ရှားနေရမှန်း နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ လက်ဖဝါးများက ချွေးများဖြင့် နစ်နေကာ လီလီ သိသင့်သည်ဟု သူက တွေးခဲ့သည်။

"အားချန်...မင်းရဲ့ လက်က ချွေးပြန်နေပုံရတယ်..."

ချန်လီက အမြဲတမ်း ရိုးသားခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်..."

ဝေ့ချန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။

"ကိုယ်က စိတ်လှုပ်ရှားနေလို့ ကိုယ့်လက်က ချွေးထွက်နေတာ..."

"ဘာလို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလဲ..."

ချန်လီက မေးခဲ့သည်။

ဝေ့ချန်က သူ၏ အကြည့်ကို ချန်လီ၏ မျက်လုံးများပေါ်သို့ ကျောက်ချထားခဲ့ပြီး အလေးအနက်ဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုယ်တို့ မင်္ဂလာပွဲက ကျင်းပတော့မှာမလို့..."

"မင်္ဂလာပွဲ?..."

ချန်လီ၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်လာခဲ့သည်။

"ငါတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲ?..."

ဝေ့ချန်က ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်...ကိုယ်တို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲ..."

ကြိုတင်စီစဉ်ထားသော မင်္ဂလာပွဲက စတင်ခဲ့ပြီး ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လူကြီးလူကောင်းပီသသည့် ကိုယ်ဟန်ဖြင့် ချန်လီထံသို့ လက်ကို ဆန့်တန်းပေးခဲ့ပြီး သူက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲဖြင့် မေးခဲ့သည်။

"ချစ်ရတဲ့ မစ္စတာချန်လီ...မင်္ဂလာခန်းမထဲကို ကိုယ်နဲ့အတူ လျှောက်လှမ်းပေးနိုင်မလား..."

ချန်လီက မင်္ဂလာပွဲ၏ ထူးခြားမှုကို နားလည်ခဲ့သော်လည်း သူက ၎င်းကို ဘယ်သောအခါကမှ မတွေးခဲ့ဘူးပေ။ အဆုံးတွင်တော့ သူနှင့် ဝေ့ချန်က ဥပဒေအရ လက်ထပ်ပြီးသားဖြစ်ပြီး စုံတွဲအဖြစ် တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုခံရပြီးကြောင်း သူသိခဲ့သည်။

ဝေ့ချန်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များက ချန်လီကို အံ့အားသင့်သွားစေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်လာကာ သူ၏ ပါးစပ်က အပြုံးတစ်ခုသို့ ကွေးသွားပြီး ပြောခဲ့သည်။

"သေချာတာပေါ့..."

သူက ပြောပြီးနောက် သူ၏ လက်ကို ဝေ့ချန်၏ ဆန့်တန်းထားသော လက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

အရာအားလုံးက တည်ငြိမ်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း‌ ဝေ့ချန်က စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲပင်။ ဤဆယ်စက္ကန့်အတွင်း သူ၏ လက်များ ဆန့်တန်းထားစဉ်က ဝေ့ချန်၏ လက်ဖဝါးများက ထပ်မံ၍ ချွေးပြန်လာခဲ့သည်။ ချန်လီက သူ၏ လက်ကို ဝေ့ချန်၏ လက်ထဲသို့ နောက်ဆုံးတွင် ထည့်လိုက်သောအခါ ချန်လီ၏ လက်ဖဝါးသည်လည်း စိုစွတ်နေကြောင်း ဝေ့ချန်က သတိပြုမိခဲ့သည်။ ၎င်းက လီလီကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနိုင်သည့်အကြောင်းသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဝေ့ချန်က ချန်လီကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ အကြည့်က ချန်လီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကျယ်ပြန့်သော အပြုံးဖြင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ဝေ့ချန်က မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ သူက ဤသို့သော ချန်လီ၏ အပြုံးကို ယခင်က လုံးဝ မမြင်ခဲ့ဘူးပါပေ။

"လီလီ...မင်း ပြုံးနေတယ်..."

ဝေ့ချန်က ပြောခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်..."

ဤတစ်ကြိမ်၌ ချန်လီက မည်သည်က အပြုံးဖြစ်ကြောင်း မအံ့ဩတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သို့ ပြူံးရမည်နှင့် ၎င်းက မည်သည်ကို ဆိုလိုကြောင်း သူက သိရှိခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာပေါ်မှ ကွေးတက်နေသော မျက်လုံးနှင့် မျက်ခုံးများကို နမ်းချင်သည့် ပြင်းပြင်းပြပြဆန္ဒကို ခုခံနေခဲ့ရသည်။ သူက ချန်လီ၏ လက်ကို ကိုင်ထားပြီး ပန်း‌ပေါင်းငါးရာဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ပန်းခင်းလမ်းတစ်လျှောက် တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာကာ ခန်းဆီးဖြင့် ကာထားသော ရွက်ဖျင်တဲထဲသို့ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။

ခန်းဆီးကြောင့် သူတို့က ရွက်ဖျင်တဲ၏ အတွင်းဘက်သို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ချန်လီက အတွင်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူက အပြင်အဆင်ကို မြင်ခဲ့သည်။

ချန်လီ ရေးဆွဲထားသော ပန်းချီအချို့ကို နံရံတွင် မချိတ်ဆွဲမီအထိ ၎င်းက အတွင်းတွင် အလွန် ရိုးရှင်းသည်။ ထိုအချိန်တွင် ချန်လီ၏ ပန်းချီကားများက စိတ်အားငယ်မှုများ အကြောက်တရားများဖြင့် ပြည့်နေခဲ့သော်လည်း ယခု ၎င်းတို့အပေါ်သို့ ရွှေရောင်အလင်းများ ဖြတ်သွားပြီးနောက်  ပန်းချီကားထဲရှိ အမှောင်ထုက လွင့်ပြယ် သွားခဲ့သည်။

"မစ

္စတာချန်လီ...ကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ၊ ဆင်းရဲသည်ဖြစ်စေ ချမ်းသာသည်ဖြစ်စေ၊ကျန်းမာသည်ဖြစ်စေ နာမကျန်းသည်ဖြစ်စေ၊ ပျော်ရွှင်သည်ဖြစ်စေ ဝမ်းနည်းသည်ဖြစ်စေ ကိုယ်က မင်းရဲ့ အဖော်ဖြစ်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်...ကိုယ်က မင်းကို အမြဲတမ်း ချစ်မြတ်နိုးမယ် သစ္စာရှိပေးမယ်...မင်း ဘယ်လို သဘောရလဲဟင်..."

ချန်လီ၏ အကြည့်က သူ၏ ယခင် အနုပညာများအပေါ် တရစ်ဝဲဝဲ ဖြစ်နေစဉ်တွင် ဝေ့ချန်၏ အသံဩဩက သူ၏ နားထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ချန်လီက ဝေ့ချန်ကို ကြည့်ရန် ချက်ချင်း ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက သူ့ကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအားရှိသည့် ဝေ့ချန်၏ အကြည့်များနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ချန်လီက သူ၏ နှလုံးခုန်သံကို ကြားခဲ့ရပြီး သူ၏ နှလုံးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆောင့်ခုန်နေခဲ့သည်။

"မင်းရောဟင်..."

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ တိတ်ဆိတ်နေမှုကို သည်းမခံနိုင်ခဲ့ဘဲ သူ၏ လက်ဖဝါးများက ချွေးပြန်လာကာ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များက တဖြည်းဖြည်း တုန်ယင်လာခဲ့ပြီး ထပ်မံ၍ မေးခဲ့သည်။

ချန်လီက သူ၏ အကြည့်ကို ဝေ့ချန်ထံ၌ စွဲမြဲနေခဲ့ပြီး ဝေ့ချန်၏ စကားလုံးများကို တုပကာ ပြောခဲ့သည်။

"မစ္စတာ ဝေ့ချန်...ကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ၊ ဆင်းရဲသည်ဖြစ်စေ ချမ်းသာသည်ဖြစ်စေ၊ကျန်းမာသည်ဖြစ်စေ နာမကျန်းသည်ဖြစ်စေ၊ ပျော်ရွှင်သည်ဖြစ်စေ ဝမ်းနည်းသည်ဖြစ်စေ ငါက မင်းရဲ့ အဖော်ဖြစ်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်...မင်းကို အမြဲတမ်း ချစ်မြတ်နိုးမယ် သစ္စာရှိပေးမယ်..."

သူတို့၏ မျက်လုံးများက ကျောက်ချထားခဲ့ကာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးက စိတ်ခံစားမှုများ လိမ့်တက်လာခဲ့သည်။

"လီလီ...ကိုယ် မင်းကို နမ်းချင်တယ်..."

ဝေ့ချန်က ပြောခဲ့သည်။

ချန်လီက တိုက်ရိုက်ပင် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သူက ခြေဖျားထောက်ကာ ဝေ့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းခဲ့သည်။

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ ခါးကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်း ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ကာ အနမ်းကို နက်ရှိုင်းစေပြီး ဤအထိအတွေ့မှတဆင့် သူတို့၏ စိတ်ဝိဉာဉ်များက အတူတကွ ပေါင်းစည်းသွားကာ ရောယှက်သွားခဲ့သည်။

နေရောင်က ခန်း‌ဆီးစကို ဖြတ်၍ ကျဆင်းလာခဲ့ကာ သူတို့၏ ပွေ့ဖက်ထားသော ပုံရိပ်များကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ချိတ်ဆက်သွားသည်အထိ အရိပ်ထင်စေခဲ့သည်။

၎င်းက ရာစုနှစ်တစ်ခုမျှ ကြာသည်ဟု ခံစားခဲ့ရကာ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများနှင့် လျှာများက ကွဲကွာသွားခဲ့သည်။ ဝေ့ချန်က သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ကြေးနီရောင်သေတ္တာလေးကို ထုတ်ယူခဲ့သည်။

သူ၏ ရှည်သွယ်သော လက်ချောင်းများက သေတ္တာကို ဖွင့်ခဲ့ကာ ထပ်လျက်ရှိသော သူတို့အတွက် ဆင်တူ လက်ထပ်လက်စွပ် တစ်စုံကို ပြသခဲ့သည်။

ဝေ့ချန်က သေးငယ်သောလက်စွပ်ကို ရွေးယူလိုက်ကာ ၎င်းကို ချန်လီ၏ လက်ချောင်းတွင် စွပ်ပေးခဲ့သည်။

ထိုလက်စွပ်များက ဆိုင်မှဝယ်ထားသည်မဟုတ်ဘဲ ဝေ့ချန်က ၎င်းတို့ကို အထူးတလှယ် ဒီဇိုင်းဆွဲခဲ့ကာ သူတို့၏ နာမည်များကို ထည့်သွင်းထားခဲ့သည်။ ချန်လီ ဝိတ်ကျသွားသည့်အချိန်မှစ၍ အနာဂတ်တွင် သူ ဝိတ်ပြန်တက်လာခဲ့လျှင်ပင် သူ၏ လက်ချောင်းနှင့် ချိန်ညှိပေးနိုင်ရန် သူက ဒီဇိုင်နာကို စက်ပစ္စည်းအချို့ ထည့်သွင်းစေခဲ့သည်။

ဝေ့ချန်က သူဆိုင်မှ ဝယ်လာခဲ့သော လက်စွပ်ကို ချွတ်လိုက်ကာ အသစ်ဖြင့် အစားထိုးခဲ့သည်။ ချန်လီက လက်စွပ်အတွင်းမှ သူတို့၏ ရောယှက်နေသော နာမည်များကို ခံစားနိုင်ခဲ့ပြီး သူက ၎င်းကို နှစ်သက်ခဲ့သည်။

"လီလီ...မင်း ကိုယ့်ကို ဝတ်ပေးမလား..."

ဝေ့ချန်က မေးခဲ့သည်။

ချန်လီက တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ဘဲ ကြေးနီရောင်သေတ္တာထဲမှ အခြားလက်စွပ်ကို ယူလိုက်ကာ ၎င်းကို ဝေ့ချန်၏ လက်ချောင်းကို စွပ်ပေးခဲ့သည်။ လက်စွပ်ကို ဝေ့ချန်၏ လက်ချောင်းသို့ စွပ်လိုက်သည်နှင့် သူက သူ့ကို အပိုင်သိမ်းလိုက်နိုင်သကဲ့သို့ ချန်လီက စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လိမ့်တက်လာခဲ့သည်။

ဝေ့ချန်က ကြေးနီရောင်သေတ္တာကို အဝေးသို့ မပစ်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတွင် လက်စွပ်များ၏ အခြားအစိတ်အပိုင်းများဖြစ်သော ‌သော့တစ်ချောင်းစီ ပါဝင်နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လက်စွပ်များ၏ ဒီဇိုင်နာက အလွန် တီထွင်မှုအားကောင်းသည်။ လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ပိုကြီးသော လက်ချောင်းနှင့် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်စေရန် သူချိန်ညှိစဉ်ကတည်းကပင် သူက လက်စွပ်နှစ်ကွင်းလုံးကို တူညီသော စက်ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ရန် စိတ်ကူးမိခဲ့သည်။ သူက ဤစက်ပစ္စည်းထဲတွင် သော့ခလောက်အသေးတစ်ခု ပေါင်းထည့်ခဲ့သည်။

လက်စွပ်က လက်ချောင်းပေါ်တွင် တစ်ကြိမ် စွပ်ပြီးသည်နှင့် ၎င်းက အရွယ်အစား ပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ လက်ချောင်းကို ချိန်ညှိနိုင်မည့် နေရာတွင် အခိုင်အမာ လော့ကျသွားမည်ဖြစ်သည်။  သို့သော် သက်ဆိုင်ရာ သော့အသေးမရှိပါက လက်စွပ်ကို ဖယ်ရှား၍ရမည် မဟုတ်ပေ။

ယခုဆိုလျှင် ဝေချန်နှင့် ချန်လီတို့က အချင်းချင်း လက်စွပ်များကို စွပ်ပေးခဲ့ကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သော့ခတ်ထားကြသည်။ လက်စွပ်များကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် သော့သေးသေးလေးများကို အသုံးပြုရမည်ဖြစ်သည်။ 

ဝေ့ချန်က သော့နှစ်‌ချောင်းကို ယူလိုက်ကာ ချန်လီ၏လက်စွပ်ကို ဖွင့်နိုင်သည့် သော့ကို သူက သိမ်းထားခဲ့ပြီး သူ့လက်စွပ်၏ သော့ကို ချန်လီထံ ပေးလိုက်သည်။

ထိုသို့လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ၎င်းတို့က အချင်းချင်း၏သော့များဖြစ်လာကြပြီး အချင်းချင်း၏ သဘောဆန္ဒမပါဘဲ လက်ချောင်းများမှ လက်စွပ်များကို မဖယ်ရှားနိုင်ပေ။

ရွက်ဖျင်တဲက ပင်လယ်ကမ်းစပ်နှင့်မဝေးပေ။ သော့ကိုရပြီးနောက် ချန်လီက ကမ်းစပ်အနားသို့ လျှောက်သွား၍ အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ဝေ့ချန်၏လက်စွပ်ကို ဖွင့်နိုင်သည့် သော့ကို ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။

သူက ဝေ့ချန်ကို အမြဲ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် သော့ခတ်ထားချင်ခဲ့ပြီး ဘယ်သောအခါမှ လက်မလွှတ်ချင်ခဲ့ပေ။

သော့ကို ပင်လယ်ပြင်ကျယ်ထဲသို့ ပစ်ချခဲ့ပြီးနောက် ချန်လီက ဝေ့ချန်အား ပြတ်သား‌သော အကြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

ဝေ့ချန်က ချန်လီ၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။ သူက လက်လှမ်းခဲ့ပြီး ချန်လီ၏ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် အခြားသော့ကို အကန့်အသတ်မဲ့ ကျယ်ပြောသော ပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သော့ခတ်ထားခဲ့ကြကာ မစွန့်လွှတ်ချင်ကြတော့ပေ။

<< >>

💘